வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.24
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.24.1
तं समीक्ष्य व्यवसितं पितुर्निर्देशपालने।
कौसल्या बाष्पसंरुद्धा वचो धर्मिष्ठमब्रवीत् ॥ २.२४.१ ॥
தந்தையின் கட்டளையைப் பின்பற்ற அவன் உறுதி கொண்டிருப்பதைக் கண்டு, கண்ணீரால் தொண்டை அடைபட்ட கௌசல்யை அறம் நிறைந்த சொற்களைக் கூறினாள்.
2.24.2
अदृष्टदुःखो धर्मात्मा सर्वभूतप्रियंवदः।
मयि जातो दशरथात् कथमुञ्छेन वर्तयेत् ॥ २.२४.२ ॥
துன்பத்தை அறியாதவனும், அறமனம் கொண்டவனும், எல்லா உயிர்களிடமும் இனிய சொல் பேசுபவனுமாகிய, தசரதனிடமிருந்து என் வயிற்றில் பிறந்தவன் எவ்வாறு வயலில் சிதறிய தானியம் பொறுக்கி வாழ்வான்?
2.24.3
यस्य भृत्याश्च दासाश्च मृष्टान्यन्नानि भुञ्जते।
कथं स भोक्ष्यते रामो वने मूलफलान्ययम् ॥ २.२४.३ ॥
யாருடைய ஏவலர்களும் அடிமைகளும் கூட நல்ல உணவை உண்கிறார்களோ, அந்த ராமன் காட்டில் கிழங்கும் பழமும் எவ்வாறு உண்பான்?
2.24.4
क एतच्छ्रद्दधेच्छ्रुत्वा कस्य वा न भवेद् भयम्।
गुणवान् दयितो राज्ञः काकुत्स्थो यद् विवास्यते ॥ २.२४.४ ॥
இதைக் கேட்டு எவர் நம்புவார், எவருக்குத்தான் அச்சம் ஏற்படாது? நற்குணமுள்ளவனும் அரசனுக்குப் பிரியமானவனுமான காகுத்ஸ்தன் நாடுகடத்தப்படுகிறானே!
2.24.5
नूनं तु बलवाँल्लोके कृतान्तः सर्वमादिशन्।
लोके रामाभिरामस्त्वं वनं यत्र गमिष्यसि ॥ २.२४.५ ॥
உலகில் நிச்சயமாக காலமே (விதியே) மிகவும் வலியது; அது எல்லாவற்றையும் ஆணையிடுகிறது. உலகின் பேரானந்தமே, நீ காட்டுக்குச் செல்வாய்!
2.24.6
अयं तु मामात्मभवस्तवादर्शनमारुतः।
विलापदुःखसमिधो रुदिताश्रुहुताहुतिः ॥ २.२४.६ ॥
உன்னைக் காணாமல் போகும் இந்தக் காற்று என்னை, உன் தாய்மை பெற்ற என்னை, புலம்பலும் துயரமுமாகிய விறகுகளால் எரிக்கிறது; அழுத கண்ணீர் அதற்கு ஆகுதியாக ஊற்றப்படுகிறது.
2.24.7
चिन्ताबाष्पमहाधूमस्तवागमनचिन्तजः।
कर्शयित्वाधिकं पुत्र निःश्वासायाससम्भवः ॥ २.२४.७ ॥
மகனே, உன் வருகையைப் பற்றிய கவலையால் பிறந்த, கவலையும் கண்ணீரும் கலந்த பெரும் புகை, பெருமூச்சுகளாலும் உழைப்பாலும் எழுந்து, என்னை மிகவும் வாடச் செய்கிறது.
2.24.8
त्वया विहीनामिह मां शोकाग्निरतुलो महान्।
प्रधक्ष्यति यथा कक्ष्यं चित्रभानुर्हिमात्यये ॥ २.२४.८ ॥
இங்கே உன்னிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்ட என்னை, துயரத்தின் ஒப்பற்ற பெரும் நெருப்பு, பனிக்காலம் முடியும்போது சூரியன் உலர்ந்த புற்களை எரிப்பது போல, முழுவதுமாக எரித்துவிடும்.
2.24.9
कथं हि धेनुः स्वं वत्सं गच्छन्तमनुगच्छति।
अहं त्वानुगमिष्यामि यत्र वत्स गमिष्यसि ॥ २.२४.९ ॥
பசு தன் கன்றை எப்படிப் பின்தொடர்கிறதோ, அதுபோல, மகனே, நீ எங்கு செல்வாயோ அங்கே நானும் உன்னைப் பின்தொடர்வேன்.
2.24.10
यथा निगदितं मात्रा तद् वाक्यं पुरुषर्षभः।
श्रुत्वा रामोऽब्रवीद् वाक्यं मातरं भृशदुःखिताम् ॥ २.२४.१० ॥
தாய் சொன்ன அந்தச் சொற்களைக் கேட்ட மனிதர்களில் சிறந்தவனாகிய ராமன், மிகவும் துயருற்ற தாயிடம் இந்தச் சொற்களைச் சொன்னான்.
2.24.11
कैकेय्या वञ्चितो राजा मयि चारण्यमाश्रिते।
भवत्या च परित्यक्तो न नूनं वर्तयिष्यति ॥ २.२४.११ ॥
நான் காட்டிற்குச் சென்றதும், கைகேயியால் ஏமாற்றப்பட்ட அரசன், நீங்களும் கைவிட்டால், நிச்சயமாக உயிர் வாழமாட்டான்.
2.24.12
भर्तुः किल परित्यागो नृशंसः केवलं स्त्रियाः।
स भवत्या न कर्तव्यो मनसापि विगर्हितः ॥ २.२४.१२ ॥
கணவனைக் கைவிடுவது பெண்ணுக்குக் கொடிய செயலாகும். அதை நீங்கள் செய்யக்கூடாது; மனதினாலும் அது கண்டிக்கப்பட்டது.
2.24.13
यावज्जीवति काकुत्स्थः पिता मे जगतीपतिः।
शुश्रूषा क्रियतां तावत् स हि धर्मः सनातनः ॥ २.२४.१३ ॥
காகுத்ஸ்தரான என் தந்தை உலகின் அரசர் உயிரோடு இருக்கும் வரை அவருக்குச் சேவை செய்ய வேண்டும்; அதுவே நித்திய தர்மம்.
2.24.14
एवमुक्ता तु रामेण कौसल्या शुभदर्शना।
तथेत्युवाच सुप्रीता राममक्लिष्टकारिणम् ॥ २.२४.१४ ॥
ராமன் இவ்வாறு சொன்னதும், மங்கலமான தோற்றமுடைய கௌசல்யை மிகவும் மகிழ்ந்து, கடமையை எளிதில் செய்யும் ராமனிடம், 'அவ்வாறே' என்றாள்.
2.24.15
एवमुक्तस्तु वचनं रामो धर्मभृतां वरः।
भूयस्तामब्रवीद् वाक्यं मातरं भृशदुःखिताम् ॥ २.२४.१५ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், தர்மம் தாங்குவோரில் சிறந்த ராமன், மிகவும் துயருற்ற தாயிடம் மீண்டும் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்.
2.24.16
मया चैव भवत्या च कर्तव्यं वचनं पितुः।
राजा भर्ता गुरुः श्रेष्ठः सर्वेषामीश्वरः प्रभुः ॥ २.२४.१६ ॥
நானும் நீயும் தந்தையின் வார்த்தையைச் செய்ய வேண்டும். அரசனே கணவன், குரு, உயர்ந்தவன்; அவன் அனைவருக்கும் ஈசனும் தலைவனுமாவான்.
2.24.17
इमानि तु महारण्ये विहृत्य नव पञ्च च।
वर्षाणि परमप्रीत्या स्थास्यामि वचने तव ॥ २.२४.१७ ॥
இந்தப் பெருங்காட்டில் பதினான்கு ஆண்டுகள் கழித்து, மிக்க அன்புடன் உன் வார்த்தையில் நிலைத்திருப்பேன்.
2.24.18
एवमुक्ता प्रियं पुत्रं बाष्पपूर्णानना तदा।
उवाच परमार्ता तु कौसल्या सुतवत्सला ॥ २.२४.१८ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், கண்ணீர் நிறைந்த முகத்துடன், மிகுந்த துயருற்ற, மகன்மீது அன்புள்ள கௌசல்யை அப்போது தன் அன்பு மகனிடம் பேசினாள்.
2.24.19
आसां राम सपत्नीनां वस्तुं मध्ये न मे क्षमम्।
नय मामपि काकुत्स्थ वनं वन्यां मृगीमिव ॥ २.२४.१९ ॥
ராமா, இந்த சக்களத்திகளின் நடுவில் வாழ்வது எனக்குத் தகுதியானதல்ல. காகுத்ஸ்தரின் வழித்தோன்றலே, என்னையும் காட்டிற்கு அழைத்துச் செல், காட்டு மான்பெண்ணைப் போல.
2.24.20
यदि ते गमने बुद्धिः कृता पितरपेक्षया।
तां तथा रुदतीं रामो रुदन् वचनमब्रवीत् ॥ २.२४.२० ॥
தந்தையின் விருப்பத்தை மதித்து நீ காட்டுக்குச் செல்ல முடிவு செய்திருந்தால்—என்று அழுதுகொண்டிருந்த அவளிடம் ராமன் அழுதபடியே இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
2.24.21
जीवन्त्या हि स्त्रिया भर्ता दैवतं प्रभुरेव च।
भवत्या मम चैवाद्य राजा प्रभवति प्रभुः ॥ २.२४.२१ ॥
உயிருடன் இருக்கும் பெண்ணுக்குக் கணவனே தெய்வமும் தலைவனும் ஆவான்; இன்று உனக்கும் எனக்கும் தலைவரான அரசரே ஆளுகிறார்.
2.24.22
न ह्यनाथा वयं राज्ञा लोकनाथेन धीमता।
भरतश्चापि धर्मात्मा सर्वभूतप्रियंवदः ॥ २.२४.२२ ॥
அறிவுடைய உலகநாதரான அரசர் இருக்கும்போது நாம் அனாதைகள் அல்ல. தர்மாத்மாவான பரதனும் எல்லா உயிர்களிடமும் இனிமையாகப் பேசுபவன்.
2.24.24
भवतीमनुवर्तेत स हि धर्मरतः सदा।
दारुणश्चाप्ययं शोको यथैनं न विनाशयेत् ॥ २.२४.२४ ॥
அவன் தர்மத்தில் நிலைத்தவன்; எப்போதும் உன்னைப் பணிந்து நடப்பான். இந்தக் கொடிய துயரம் அவனை அழித்துவிடாதிருக்கட்டும்.
2.24.25
राज्ञो वृद्धस्य सततं हितं चर समाहिता।
व्रतोपवासनिरता या नारी परमोत्तमा ॥ २.२४.२५ ॥
முதிய அரசரின் நலனை எப்போதும் மனம் ஒருமுகப்பட்டுச் செய். விரதங்களிலும் உபவாசங்களிலும் ஈடுபட்ட பெண்ணே மிக உத்தமமானவள்.
2.24.26
भर्तारं नानुवर्तेत सा च पापगतिर्भवेत्।
भर्तुः शुश्रूषया नारी लभते स्वर्गमुत्तमम् ॥ २.२४.२६ ॥
கணவனைப் பின்பற்றாத பெண் பாவகதியை அடைவாள்; கணவனுக்குச் செய்யும் பணிவிடையால் பெண் உயர்ந்த சொர்க்கத்தைப் பெறுகிறாள்.
2.24.27
अपि या निर्नमस्कारा निवृत्ता देवपूजनात्।
शुश्रूषामेव कुर्वीत भर्तुः प्रियहिते रता ॥ २.२४.२७ ॥
தெய்வ வழிபாட்டிலிருந்து விலகி, வணக்கமும் செய்யாவிட்டாலும், கணவனுக்கு இனியதும் நலமானதுமான செயல்களில் ஈடுபட்டு அவனுக்குப் பணிவிடை மட்டுமே செய்ய வேண்டும்.
2.24.28
एष धर्मः स्त्रिया नित्यो वेदे लोके श्रुतः स्मृतः।
अग्निकार्येषु च सदा सुमनोभिश्च देवताः ॥ २.२४.२८ ॥
இது பெண்ணின் நித்திய தர்மம்; வேதத்திலும் உலகிலும் கேட்கப்பட்டும் நினைவுகூரப்பட்டும் உள்ளது. அக்னி கார்யங்களிலும், எப்போதும் மலர்களால் தெய்வங்களை வழிபட வேண்டும்.
2.24.29
पूज्यास्ते मत्कृते देवि ब्राह्मणाश्चैव सत्कृताः।
एवं कालं प्रतीक्षस्व ममागमनकांक्षिणी ॥ २.२४.२९ ॥
தேவி, எனக்காக அந்தணர்கள் வணங்கத்தக்கவர்கள்; அவர்களை மரியாதையுடன் போற்ற வேண்டும். இவ்வாறு என் வருகையை விரும்பியவளாய்க் காலத்தை எதிர்பார்த்திரு.
2.24.30
नियता नियताहारा भर्तृशुश्रूषणे रता।
प्राप्स्यसे परमं कामं मयि पर्यागते सति ॥ २.२४.३० ॥
கட்டுப்பாடுடனும் அளவான உணவுடனும் கணவனுக்குப் பணிவிடை செய்வதில் ஈடுபட்டவளாய் இருந்தால், நான் திரும்பி வந்ததும் உயர்ந்த விருப்பத்தைப் பெறுவாய்.
2.24.31
यदि धर्मभृतां श्रेष्ठो धारयिष्यति जीवितम्।
एवमुक्ता तु रामेण बाष्पपर्याकुलेक्षणा ॥ २.२४.३१ ॥
தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்தவர் உயிர் வாழ்ந்திருப்பாரானால்... இவ்வாறு ராமனால் சொல்லப்பட்டவளாய், கண்ணீரால் கலங்கிய கண்களுடன் (சீதை)...
2.24.32
कौसल्या पुत्रशोकार्ता रामं वचनमब्रवीत्।
गमने सुकृतां बुद्धिं न ते शक्नोमि पुत्रक ॥ २.२४.३२ ॥
மகனின் துயரால் வருந்திய கௌசல்யை ராமனிடம் இவ்வாறு சொன்னாள் - மகனே, காட்டுக்குப் போகும் உன் உறுதியான எண்ணத்தை என்னால் மாற்ற முடியவில்லை.
2.24.33
विनिवर्तयितुं वीर नूनं कालो दुरत्ययः।
गच्छ पुत्र त्वमेकाग्रो भद्रं तेऽस्तु सदा विभो ॥ २.२४.३३ ॥
வீரனே, நிச்சயமாக காலத்தைத் திருப்ப முடியாது. மகனே, ஒருமுகமான மனத்துடன் செல், வலிமை மிக்கவனே, உனக்கு எப்போதும் நலம் உண்டாகட்டும்.
2.24.34
पुनस्त्वयि निवृत्ते तु भविष्यामि गतक्लमा।
प्रत्यागते महाभागे कृतार्थे चरितव्रते।
पितुरानृण्यतां प्राप्ते स्वपिष्ये परमं सुखम् ॥ २.२४.३४ ॥
நீ மீண்டும் திரும்பி வரும்போது நான் களைப்பு நீங்கியவளாவேன். மகாபாக்கியவானே, வேண்டியதை நிறைவேற்றி விரதத்தை முடித்து, தந்தையின் கடனிலிருந்து விடுபட்டுத் திரும்பும்போது நான் பரம சுகமாக உறங்குவேன்.
2.24.35
कृतान्तस्य गतिः पुत्र दुर्विभाव्या सदा भुवि।
यस्त्वां संचोदयति मे वच आविध्य राघव ॥ २.२४.३५ ॥
மகனே, எமனின் போக்கு பூமியில் எப்போதும் புரிந்துகொள்ள முடியாதது. ராகவனே, என் வார்த்தையைப் புறக்கணித்து உன்னை இவ்வாறு செலுத்துவது எமனின் வழியே.
2.24.36
गच्छेदानीं महाबाहो क्षेमेण पुनरागतः।
नन्दयिष्यसि मां पुत्र साम्ना श्लक्ष्णेन चारुणा ॥ २.२४.३६ ॥
மகாபாஹுவே, இப்போது செல், பாதுகாப்பாக மீண்டும் திரும்பி வா. மகனே, உன் இனிய, மென்மையான, அழகிய சொற்களால் நீ என்னை மகிழ்விப்பாய்.
2.24.37
अपीदानीं स कालः स्याद् वनात् प्रत्यागतं पुनः।
यत् त्वां पुत्रक पश्येयं जटावल्कलधारिणम् ॥ २.२४.३७ ॥
மகனே, அந்தக் காலம் என்றாவது வருமா, நீ காட்டிலிருந்து திரும்பி வந்து, சடையும் மரவுரியும் அணிந்திருக்கக் கண்டு நான் உன்னைப் பார்க்கும் நாள்?
2.24.38
तथा हि रामं वनवासनिश्चितं
ददर्श देवी परमेण चेतसा।
उवाच रामं शुभलक्षणं वचो
बभूव च स्वस्त्ययनाभिकांक्षिणी ॥ २.२४.३८ ॥
வனவாசத்தில் உறுதியாக நின்ற ராமனை தேவி மிகுந்த அன்புடன் நோக்கினாள். சுப லட்சணங்கள் கொண்ட ராமனிடம் அவள் சொல்லத் தொடங்கினாள்; நலம் வேண்டி ஆசி கூறும் விருப்பத்துடன் இருந்தாள்.