ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣ · ସର୍ଗ 2.30
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.30.1
सान्त्व्यमाना तु रामेण मैथिली जनकात्मजा।
वनवासनिमित्तार्थं भर्तारमिदमब्रवीत् ॥ २.३०.१ ॥
ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସାନ୍ତ୍ୱନା ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ ଜନକନନ୍ଦିନୀ ମୈଥିଲୀ ବନବାସ ପାଇଁ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଏହା କହିଲେ।
2.30.2
सा तमुत्तमसंविग्ना सीता विपुलवक्षसम्।
प्रणयाच्चाभिमानाच्च परिचिक्षेप राघवम् ॥ २.३०.२ ॥
ଅତ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟାକୁଳ ସୀତା ପ୍ରଣୟ ଓ ଅଭିମାନ ଯୋଗୁଁ ବିଶାଳବକ୍ଷା ରାଘବଙ୍କୁ ଅଭିଯୋଗ କଲେ।
2.30.3
किं त्वामन्यत वैदेहः पिता मे मिथिलाधिपः।
राम जामातरं प्राप्य स्त्रियं पुरुषविग्रहम् ॥ २.३०.३ ॥
ହେ ରାମ! ମୋ ପିତା ମିଥିଳାଧିପତି ବୈଦେହ ତୁମକୁ ଜାମାତା ରୂପେ ପାଇ, ତୁମକୁ ପୁରୁଷଦେହଧାରୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଭାବିଥିଲେ କି?
2.30.4
अनृतं बत लोकोऽयमज्ञानाद् यदि वक्ष्यति।
तेजो नास्ति परं रामे तपतीव दिवाकरे ॥ २.३०.४ ॥
ଏହି ଜଗତ ଅଜ୍ଞାନତାବଶତଃ କହିଲେ ତାହା ମିଥ୍ୟା। ତପୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପରି ରାମଙ୍କଠାରେ ପରମ ତେଜ ନାହିଁ କି?
2.30.5
किं हि कृत्वा विषण्णस्त्वं कुतो वा भयमस्ति ते।
यत् परित्यक्तुकामस्त्वं मामनन्यपरायणाम् ॥ २.३०.५ ॥
ତୁମେ କ'ଣ କରି ଏତେ ବିଷଣ୍ଣ? ତୁମକୁ କେଉଁଠାରୁ ଭୟ? ଅନନ୍ୟପରାୟଣା ମୋତେ ତୁମେ ପରିତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ କି?
2.30.6
द्युमत्सेनसुतं वीरं सत्यवन्तमनुव्रताम्।
सावित्रीमिव मां विद्धि त्वमात्मवशवर्तिनीम् ॥ २.३०.६ ॥
ଦ୍ୟୁମତ୍ସେନଙ୍କ ବୀର ପୁତ୍ର ସତ୍ୟବାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିବା ସାବିତ୍ରୀ ପରି, ତୁମ ଇଚ୍ଛାର ବଶବର୍ତ୍ତିନୀ ମୋତେ ତୁମେ ଜାଣ।
2.30.7
न त्वहं मनसा त्वन्यं द्रष्टास्मि त्वदृतेऽनघ।
त्वया राघव गच्छेयं यथान्या कुलपांसनी ॥ २.३०.७ ॥
ହେ ନିଷ୍ପାପ, ତୁମ ବ୍ୟତୀତ ମନରେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷକୁ ଦେଖେ ନାହିଁ। ହେ ରାଘବ, କୁଳକଳଙ୍କିନୀ ଅନ୍ୟ ନାରୀ ପରି ନୁହେଁ, ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଯିବି।
2.30.8
स्वयं तु भार्यां कौमारीं चिरमध्युषितां सतीम्।
शैलूष इव मां राम परेभ्यो दातुमिच्छसि ॥ २.३०.८ ॥
ହେ ରାମ, ବାଲ୍ୟାବସ୍ଥାରୁ ଦୀର୍ଘକାଳ ତୁମ ସହିତ ରହିଥିବା ସତୀ ଭାର୍ଯ୍ୟା ମୋତେ, ଅଭିନେତା ପରି ତୁମେ ନିଜେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ।
2.30.9
यस्य पथ्यंचरामात्थ यस्य चार्थेऽवरुध्यसे।
त्वं तस्य भव वश्यश्च विधेयश्च सदानघ ॥ २.३०.९ ॥
ହେ ନିଷ୍ପାପ, ଯାହାର ହିତକର ଉପଦେଶ ତୁମେ କହୁଛ ଏବଂ ଯାହାପାଇଁ ତୁମେ ଅବରୁଦ୍ଧ ହୁଅ, ତୁମେ ତାହାର ବଶବର୍ତ୍ତୀ ଓ ସର୍ବଦା ବିଧେୟ ହୁଅ।
2.30.10
स मामनादाय वनं न त्वं प्रस्थितुमर्हसि।
तपो वा यदि वारण्यं स्वर्गो वा स्यात् त्वया सह ॥ २.३०.१० ॥
ମୋତେ ସାଥିରେ ନ ନେଇ ତୁମେ ବନକୁ ଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ତାହା ତପସ୍ୟା ହେଉ କିମ୍ବା ତୁମ ସହିତ ରହିଲେ ସ୍ୱର୍ଗ ହେଉ।
2.30.11
न च मे भविता तत्र कश्चित् पथि परिश्रमः।
पृष्ठतस्तव गच्छन्त्या विहारशयनेष्विव ॥ २.३०.११ ॥
ସେଠାରେ ପଥରେ ମୋର କୌଣସି ପରିଶ୍ରମ ହେବ ନାହିଁ, ତୁମ ପଛେ ଚାଲିବା ବେଳେ ବିହାର-ଶଯ୍ୟାରେ ଥିବା ପରି।
2.30.12
कुशकाशशरेषीका ये च कण्टकिनो द्रुमाः।
तूलाजिनसमस्पर्शा मार्गे मम सह त्वया ॥ २.३०.१२ ॥
କୁଶ, କାଶ, ଶର ଓ କଣ୍ଟାଯୁକ୍ତ ଗଛମାନ ମଧ୍ୟ ତୁମ ସହିତ ପଥରେ ମୋ ପାଇଁ ତୁଳା ଓ ମୃଗଚର୍ମ ପରି କୋମଳ ସ୍ପର୍ଶ ହେବେ।
2.30.13
महावातसमुद्भूतं यन्मामवकरिष्यति।
रजो रमण तन्मन्ये परार्घ्यमिव चन्दनम् ॥ २.३०.१३ ॥
ହେ ରମଣ! ମହାବାତରେ ଉଠିଥିବା ଯେଉଁ ଧୂଳି ମୋତେ ଢାଙ୍କିବ, ତାକୁ ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚନ୍ଦନ ପରି ଭାବିବି।
2.30.14
शाद्वलेषु यदा शिश्ये वनान्तर्वनगोचरा।
कुथास्तरणयुक्तेषु किं स्यात् सुखतरं ततः ॥ २.३०.१४ ॥
ବନରେ ସବୁଜ ଘାସ ଉପରେ ତୁମେ ଶୋଉଥିବା ବେଳେ, ଗାଲିଚା ଓ ଶଯ୍ୟାରେ ସଜ୍ଜିତ ଶଯ୍ୟାଠାରୁ ଅଧିକ ସୁଖ କ'ଣ ହେବ?
2.30.15
पत्रं मूलं फलं यत्तु अल्पं वा यदि वा बहु।
दास्यसे स्वयमाहृत्य तन्मेऽमृतरसोपमम् ॥ २.३०.१५ ॥
ପତ୍ର, ମୂଳ ବା ଫଳ, ଅଳ୍ପ ହେଉ କି ଅଧିକ, ତୁମେ ନିଜେ ଆଣି ମୋତେ ଦେବ ତାହା ମୋ ପାଇଁ ଅମୃତରସ ସମାନ।
2.30.16
न मातुर्न पितुस्तत्र स्मरिष्यामि न वेश्मनः।
आर्तवान्युपभुञ्जाना पुष्पाणि च फलानि च ॥ २.३०.१६ ॥
ସେଠାରେ ମୁଁ ମାତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବି ନାହିଁ, ପିତାଙ୍କୁ ନୁହେଁ, ଘରକୁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଋତୁ ଅନୁସାରେ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଖାଇ ରହିବି।
2.30.17
न च तत्र ततः किंचिद् द्रष्टुमर्हसि विप्रियम्।
मत्कृते न च ते शोको न भविष्यामि दुर्भरा ॥ २.३०.१७ ॥
ସେଠାରେ ମୋ କାରଣରୁ ତୁମେ କୌଣସି ଅପ୍ରିୟ ବିଷୟ ଦେଖିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ; ତୁମର ଶୋକ ହେବ ନାହିଁ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଭାରସ୍ୱରୂପ ହେବି ନାହିଁ।
2.30.19
यस्त्वया सह स स्वर्गो निरयो यस्त्वया विना।
अथ मामेवमव्यग्रां वनं नैव नयिष्यसे।
विषमद्यैव पास्यामि मा वशं द्विषतां गमम् ॥ २.३०.१९ ॥
ତୁମ ସହିତ ରହିବା ସ୍ୱର୍ଗ; ତୁମ ବିନା ରହିବା ନରକ। ଏବେ ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ଏହିପରି ନିଶ୍ଚିନ୍ତରେ ବନକୁ ନେବ ନାହିଁ, ତେବେ ଆଜି ହିଁ ବିଷ ପାନ କରିବି; ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବଶରେ ଯିବି ନାହିଁ।
2.30.20
पश्चादपि हि दुःखेन मम नैवास्ति जीवितम्।
उज्झितायास्त्वया नाथ तदैव मरणं वरम् ॥ २.३०.२० ॥
ପରେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ମୋର ଜୀବନ ରହିବ ନାହିଁ। ହେ ନାଥ, ତୁମ ଦ୍ୱାରା ପରିତ୍ୟକ୍ତା ମୋ ପାଇଁ ସେହିକ୍ଷଣେ ମରଣ ହିଁ ଶ୍ରେୟ।
2.30.21
इमं हि सहितुं शोकं मुहूर्तमपि नोत्सहे।
किं पुनर्दश वर्षाणि त्रीणि चैकं च दुःखिता ॥ २.३०.२१ ॥
ଏହି ଶୋକ ମୁଁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ସହିବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ। ପୁଣି ଦୁଃଖିତା ହୋଇ ଦଶ ବର୍ଷ, ତିନି ଓ ଏକ ବର୍ଷ କିପରି ସହିବି?
2.30.22
चुक्रोश पतिमायस्ता भृशमालिङ्ग्य सस्वरम् ॥ २.३०.२२ ॥
ଦୁଃଖିତା ସେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଅତି ଜୋରରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ।
2.30.23
सा विद्धा बहुभिर्वाक्यैर्दिग्धैरिव गजाङ्गना।
चिरसंनियतं बाष्पं मुमोचाग्निमिवारणिः ॥ २.३०.२३ ॥
ବିଷ ଲଗାଯାଇଥିବା ଅନେକ କଥାରେ ବିଦ୍ଧ ହସ୍ତିନୀ ପରି ସେ ଦୀର୍ଘକାଳ ରୋକିରଖିଥିବା ଲୋତକ ଅରଣିରୁ ଅଗ୍ନି ପରି ଝରାଇଲେ।
2.30.24
तस्याः स्फटिकसंकाशं वारि संतापसम्भवम्।
नेत्राभ्यां परिसुस्राव पङ्कजाभ्यामिवोदकम् ॥ २.३०.२४ ॥
ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଆଖିରୁ ସନ୍ତାପରୁ ଜାତ ସ୍ଫଟିକ ପରି ସ୍ୱଚ୍ଛ ଜଳ ଦୁଇ ପଦ୍ମରୁ ଜଳ ଝରିବା ପରି ଝରିଗଲା।
2.30.25
तत्सितामलचन्द्राभं मुखमायतलोचनम्।
पर्यशुष्यत बाष्पेण जलोद्धृतमिवाम्बुजम् ॥ २.३०.२५ ॥
ଶୁଭ୍ର ନିର୍ମଳ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି, ଦୀର୍ଘନୟନା ତାଙ୍କ ମୁଖ ଲୋତକରେ ଜଳରୁ ଉଠାଯାଇଥିବା ପଦ୍ମ ପରି ଶୁଖିଗଲା।
2.30.26
तां परिष्वज्य बाहुभ्यां विसंज्ञामिव दुःखिताम्।
उवाच वचनं रामः परिविश्वासयंस्तदा ॥ २.३०.२६ ॥
ଦୁଃଖିତା ସୀତାଙ୍କୁ, ଯେପରି ସେ ଅଚେତନ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ନିଜ ବାହୁଦ୍ୱାରା ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନା ଦେଇ ରାମ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
2.30.27
न देवि बत दुःखेन स्वर्गमप्यभिरोचये।
नहि मेऽस्ति भयं किंचित् स्वयम्भोरिव सर्वतः ॥ २.३०.२७ ॥
ହେ ଦେବୀ, ଦୁଃଖ ଯୋଗୁଁ ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ମଧ୍ୟ ଇଚ୍ଛା କରେ ନାହିଁ। ସ୍ୱୟମ୍ଭୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପରି ମୋର ସବୁ ଦିଗରୁ କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ।
2.30.28
तव सर्वमभिप्रायमविज्ञाय शुभानने।
वासं न रोचयेऽरण्ये शक्तिमानपि रक्षणे ॥ २.३०.२८ ॥
ହେ ଶୁଭାନନେ, ତୁମର ସମସ୍ତ ଅଭିପ୍ରାୟ ନ ଜାଣି, ରକ୍ଷା କରିବାରେ ସମର୍ଥ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଅରଣ୍ୟ ବାସକୁ ପସନ୍ଦ କରେ ନାହିଁ।
2.30.29
यत् सृष्टासि मया सार्धं वनवासाय मैथिलि।
न विहातुं मया शक्या प्रीतिरात्मवता यथा ॥ २.३०.२९ ॥
ହେ ମୈଥିଳୀ, ବନବାସ ପାଇଁ ତୁମେ ମୋ ସହିତ ସୃଷ୍ଟ ହୋଇଛ, ତେଣୁ ଆତ୍ମସଂଯମୀ ଲୋକ ଯେପରି ନିଜ ପ୍ରୀତି ତ୍ୟାଗ କରି ନ ପାରେ, ସେହିପରି ମୁଁ ତୁମକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ନ ପାରେ।
2.30.30
धर्मस्तु गजनासोरु सद्भिराचरितः पुरा।
तं चाहमनुवर्तिष्ये यथा सूर्यं सुवर्चला ॥ २.३०.३० ॥
ହେ ଗଜନାସୋରୁ, ଧର୍ମ ପୂର୍ବରୁ ସଜ୍ଜନମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଚରିତ ହୋଇଛି; ମୁଁ ସେହି ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରିବି, ଯେପରି ସୁବର୍ଚଳା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରେ।
2.30.31
न खल्वहं न गच्छेयं वनं जनकनन्दिनि।
वचनं तन्नयति मां पितुः सत्योपबृंहितम् ॥ २.३०.३१ ॥
ହେ ଜନକନନ୍ଦିନୀ, ମୁଁ ବନକୁ ଯିବି ନାହିଁ ଏପରି ନୁହେଁ; ସତ୍ୟରେ ପୁଷ୍ଟ ପିତାଙ୍କର ସେହି ବାକ୍ୟ ମୋତେ ବନ ଆଡ଼କୁ ନେଉଛି।
2.30.32
एष धर्मश्च सुश्रोणि पितुर्मातुश्च वश्यता।
आज्ञां चाहं व्यतिक्रम्य नाहं जीवितुमुत्सहे ॥ २.३०.३२ ॥
ହେ ସୁଶ୍ରୋଣି! ପିତାମାତାଙ୍କ ବଶରେ ରହିବା ହେଉଛି ଧର୍ମ। ସେମାନଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଲଙ୍ଘନ କରି ମୁଁ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ ନାହିଁ।
2.30.33
अस्वाधीनं कथं दैवं प्रकारैरभिराध्यते।
स्वाधीनं समतिक्रम्य मातरं पितरं गुरुम् ॥ २.३०.३३ ॥
ଯେଉଁ ଦୈବ ନିଜ ବଶରେ ନାହିଁ, ତାହାକୁ କେଉଁ ଉପାୟରେ ପ୍ରସନ୍ନ କରାଯାଇପାରେ? ନିଜ ବଶରେ ଥିବା ମାତା, ପିତା, ଗୁରୁଙ୍କୁ ଲଙ୍ଘନ କରି?
2.30.34
यत्र त्रयं त्रयो लोकाः पवित्रं तत्समं भुवि।
नान्यदस्ति शुभापाङ्गे तेनेदमभिराध्यते ॥ २.३०.३४ ॥
ତିନି ଲୋକ ଯେଉଁଥିରେ ଅଛନ୍ତି, ସେହି ପବିତ୍ରତା ସହିତ ପୃଥିବୀରେ ସମାନ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ। ହେ ଶୁଭାପାଙ୍ଗି! ସେଥିପାଇଁ ଏହା ଆରାଧନା।
2.30.35
न सत्यं दानमानौ वा यज्ञो वाप्याप्तदक्षिणाः।
तथा बलकराः सीते यथा सेवा पितुर्मता ॥ २.३०.३५ ॥
ହେ ସୀତା! ସତ୍ୟ, ଦାନ, ସମ୍ମାନ, ଅଥବା ପୂର୍ଣ୍ଣଦକ୍ଷିଣା ସହିତ ଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟ ପିତାଙ୍କ ସେବା ପରି ବଳଦାୟକ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ ନାହିଁ।
2.30.36
स्वर्गो धनं वा धान्यं वा विद्या पुत्राः सुखानि च।
गुरुवृत्त्यनुरोधेन न किंचिदपि दुर्लभम् ॥ २.३०.३६ ॥
ସ୍ବର୍ଗ, ଧନ, ଧାନ୍ୟ, ବିଦ୍ୟା, ପୁତ୍ର ଓ ସୁଖ—ଗୁରୁସେବାର ଅନୁରୋଧରେ କିଛି ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ନୁହେଁ।
2.30.37
देवगन्धर्वगोलोकान् ब्रह्मलोकांस्तथापरान्।
प्राप्नुवन्ति महात्मानो मातापितृपरायणाः ॥ २.३०.३७ ॥
ମାତା-ପିତାଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ ମହାତ୍ମାମାନେ ଦେବଲୋକ, ଗନ୍ଧର୍ବଲୋକ, ଗୋଲୋକ, ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଲୋକ ପାଆନ୍ତି।
2.30.38
स मा पिता यथा शास्ति सत्यधर्मपथे स्थितः।
तथा वर्तितुमिच्छामि स हि धर्मः सनातनः ॥ २.३०.३८ ॥
ସତ୍ୟଧର୍ମ ପଥରେ ସ୍ଥିତ ମୋ ପିତା ଯେପରି ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତି, ମୁଁ ସେପରି ଆଚରଣ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ; ତାହାହିଁ ସନାତନ ଧର୍ମ।
2.30.39
मम सन्ना मतिः सीते नेतुं त्वां दण्डकावनम्।
वसिष्यामीति सा त्वं मामनुयातुं सुनिश्चिता ॥ २.३०.३९ ॥
ହେ ସୀତା, ତୁମକୁ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟକୁ ନେଇ ସେଠାରେ ବାସ କରିବା ମୋର ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ; ତୁମେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ଦୃଢ଼ନିଶ୍ଚୟ କରିଛ।
2.30.40
सा हि दिष्टानवद्याङ्गि वनाय मदिरेक्षणे।
अनुगच्छस्व मां भीरु सहधर्मचरी भव ॥ २.३०.४० ॥
ଦୈବଯୋଗରେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଅଙ୍ଗବିଶିଷ୍ଟା, ମଦିରାକ୍ଷୀ, ହେ ଭୀରୁ, ବନକୁ ମୋତେ ଅନୁସରଣ କର; ମୋର ଧର୍ମସହଚରୀ ହୁଅ।
2.30.41
सर्वथा सदृशं सीते मम स्वस्य कुलस्य च।
व्यवसायमनुक्रान्ता कान्ते त्वमतिशोभनम् ॥ २.३०.४१ ॥
ହେ ସୀତା, ତୁମର ଏହି ସଂକଳ୍ପ ସର୍ବପ୍ରକାରେ ମୋ ଓ ଆମ ବଂଶ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ; ହେ ପ୍ରିୟେ, ତୁମେ ଅତି ଉତ୍ତମ ନିଶ୍ଚୟ କରିଛ।
2.30.42
आरभस्व शुभश्रोणि वनवासक्षमाः क्रियाः।
नेदानीं त्वदृते सीते स्वर्गोऽपि मम रोचते ॥ २.३०.४२ ॥
ହେ ଶୁଭକଟୀ, ବନବାସ ଉପଯୁକ୍ତ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଆରମ୍ଭ କର; ହେ ସୀତା, ଏବେ ତୁମ ବିନା ମୋତେ ସ୍ୱର୍ଗ ମଧ୍ୟ ଭଲ ଲାଗେନାହିଁ।
2.30.43
ब्राह्मणेभ्यश्च रत्नानि भिक्षुकेभ्यश्च भोजनम्।
देहि चाशंसमानेभ्यः संत्वरस्व च मा चिरम् ॥ २.३०.४३ ॥
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ରତ୍ନ ଓ ଭିକ୍ଷୁକମାନଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦିଅ; ଆଶାରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦିଅ; ଶୀଘ୍ର କର, ବିଳମ୍ବ କର ନାହିଁ।
2.30.44
भूषणानि महार्हाणि वरवस्त्राणि यानि च।
रमणीयाश्च ये केचित् क्रीडार्थाश्चाप्युपस्कराः ॥ २.३०.४४ ॥
ମୂଲ୍ୟବାନ ଅଳଙ୍କାର ଓ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର, ଯେଉଁ ସୁନ୍ଦର ବସ୍ତୁ ଥିଲା, ଏବଂ କ୍ରୀଡ଼ା ପାଇଁ ଯେଉଁ ସାମଗ୍ରୀ ଥିଲା—
2.30.45
शयनीयानि यानानि मम चान्यानि यानि च।
देहि स्वभृत्यवर्गस्य ब्राह्मणानामनन्तरम् ॥ २.३०.४५ ॥
ମୋ ଶୟନଯୋଗ୍ୟ ଶଯ୍ୟା ଓ ଯାନବାହନ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଯାହା ଅଛି—ସେସବୁ ନିଜ ଭୃତ୍ୟବର୍ଗକୁ ଦିଅ, ତା'ପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଦିଅ।
2.30.46
अनुकूलं तु सा भर्तुर्ज्ञात्वा गमनमात्मनः।
क्षिप्रं प्रमुदिता देवी दातुमेव प्रचक्रमे ॥ २.३०.४६ ॥
ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପ୍ରସ୍ଥାନ ନିଜ ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ ଜାଣି ସେହି ଦେବୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ଦାନ ଦେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
2.30.47
ततः प्रहृष्टा प्रतिपूर्णमानसा
यशस्विनी भर्तुरवेक्ष्य भाषितम्।
धनानि रत्नानि च दातुमङ्गना
प्रचक्रमे धर्मभृतां मनस्विनी ॥ २.३०.४७ ॥
ତା'ପରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୃପ୍ତ ମନରେ ଯଶସ୍ୱିନୀ ସେହି ନାରୀ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ଧନ ଓ ରତ୍ନ ଦାନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ—ଧର୍ମଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉଦାରମନା ସେହି ନାରୀ।