வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.30
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.30.1
सान्त्व्यमाना तु रामेण मैथिली जनकात्मजा।
वनवासनिमित्तार्थं भर्तारमिदमब्रवीत् ॥ २.३०.१ ॥
ராமனால் ஆறுதல் கூறப்பட்ட போதிலும், ஜனகனின் மகளான மைதிலி, வனவாசத்தின் காரணத்தை முன்னிட்டுத் தன் கணவனிடம் இவ்வாறு கூறினாள்.
2.30.2
सा तमुत्तमसंविग्ना सीता विपुलवक्षसम्।
प्रणयाच्चाभिमानाच्च परिचिक्षेप राघवम् ॥ २.३०.२ ॥
மிகவும் கலங்கிய சீதை, அகன்ற மார்புடைய ராகவனை அன்பினாலும் மானத்தினாலும் கடிந்து கூறினாள்.
2.30.3
किं त्वामन्यत वैदेहः पिता मे मिथिलाधिपः।
राम जामातरं प्राप्य स्त्रियं पुरुषविग्रहम् ॥ २.३०.३ ॥
ராமா! என் தந்தை மிதிலை அரசர் வைதேகர், உன்னை மருமகனாகப் பெற்றபோது, உன்னை ஒரு பெண்போன்ற ஆண் உடலுடையவனாக எண்ணினாரோ?
2.30.4
अनृतं बत लोकोऽयमज्ञानाद् यदि वक्ष्यति।
तेजो नास्ति परं रामे तपतीव दिवाकरे ॥ २.३०.४ ॥
இந்த உலகம் அறியாமையால் சொன்னால் அது பொய்யாகும். ஏனெனில், ஒளிரும் சூரியனில் உள்ளது போன்ற உயர்ந்த தேஜஸ் ராமனிடம் இல்லை என்றா சொல்வார்கள்?
2.30.5
किं हि कृत्वा विषण्णस्त्वं कुतो वा भयमस्ति ते।
यत् परित्यक्तुकामस्त्वं मामनन्यपरायणाम् ॥ २.३०.५ ॥
நீ என்ன செய்ததால் இவ்வளவு துயருறுகிறாய்? உனக்கு எங்கிருந்து பயம் வந்தது? வேறு புகல் இல்லாத என்னை நீ கைவிட விரும்புகிறாயே?
2.30.6
द्युमत्सेनसुतं वीरं सत्यवन्तमनुव्रताम्।
सावित्रीमिव मां विद्धि त्वमात्मवशवर्तिनीम् ॥ २.३०.६ ॥
த்யுமத்சேனனின் வீர மகனான சத்தியவானைப் பின்தொடர்ந்த சாவித்திரியைப் போல, உன் விருப்பத்திற்குக் கட்டுப்பட்டு நடக்கும் என்னையும் நீ அறிவாயாக.
2.30.7
न त्वहं मनसा त्वन्यं द्रष्टास्मि त्वदृतेऽनघ।
त्वया राघव गच्छेयं यथान्या कुलपांसनी ॥ २.३०.७ ॥
பாவமற்றவரே, உம்மைத் தவிர வேறொரு ஆடவனை மனத்தாலும் நான் பார்ப்பதில்லை. ராகவரே, குலத்திற்கு இழுக்கு தரும் வேறு பெண்ணைப் போல அல்லாமல், உம்முடனே நான் செல்வேன்.
2.30.8
स्वयं तु भार्यां कौमारीं चिरमध्युषितां सतीम्।
शैलूष इव मां राम परेभ्यो दातुमिच्छसि ॥ २.३०.८ ॥
ராமரே, இளமை முதல் நீண்ட காலம் உம்முடன் வாழ்ந்த உம் மனைவியும் கற்புடையவளுமான என்னை, நடிகனைப்போல் பிறருக்குக் கொடுக்க நீர் விரும்புகிறீர்.
2.30.9
यस्य पथ्यंचरामात्थ यस्य चार्थेऽवरुध्यसे।
त्वं तस्य भव वश्यश्च विधेयश्च सदानघ ॥ २.३०.९ ॥
பாவமற்றவரே, எவருடைய நன்மை பயக்கும் அறிவுரையை நீர் சொல்கிறீரோ, எவருக்காக நீர் தடுக்கப்படுகிறீரோ, அவருக்கு நீர் எப்போதும் அடங்கியவராகவும் கீழ்ப்படிபவராகவும் இருங்கள்.
2.30.10
स मामनादाय वनं न त्वं प्रस्थितुमर्हसि।
तपो वा यदि वारण्यं स्वर्गो वा स्यात् त्वया सह ॥ २.३०.१० ॥
அவர் என்னை அழைத்துச் செல்லாமல் நீர் காட்டிற்குப் புறப்படுவது தகாது. அக்காடு தவமாக இருந்தாலும் சரி, அல்லது உம்முடன் இருந்தால் சொர்க்கமாக இருந்தாலும் சரி.
2.30.11
न च मे भविता तत्र कश्चित् पथि परिश्रमः।
पृष्ठतस्तव गच्छन्त्या विहारशयनेष्विव ॥ २.३०.११ ॥
அங்கு வழியில் எனக்கு எந்தச் சோர்வும் இராது, உம்மைப் பின்தொடர்ந்து செல்லும்போது, இன்பப் படுக்கைகளில் இருப்பது போல.
2.30.12
कुशकाशशरेषीका ये च कण्टकिनो द्रुमाः।
तूलाजिनसमस्पर्शा मार्गे मम सह त्वया ॥ २.३०.१२ ॥
குசம், காசம், நாணல்கள், முட்புதர்கள் நிறைந்த மரங்கள் கூட, உம்முடன் வழியில் எனக்குப் பஞ்சு மற்றும் மான்தோல் போல மென்மையாக இருக்கும்.
2.30.13
महावातसमुद्भूतं यन्मामवकरिष्यति।
रजो रमण तन्मन्ये परार्घ्यमिव चन्दनम् ॥ २.३०.१३ ॥
ஓ ரமணா! பெரும் காற்றால் எழுந்த எந்தத் தூசி என்னை மூடுமோ, அதை உயர்ந்த சந்தனம் போலவே நான் கருதுவேன்.
2.30.14
शाद्वलेषु यदा शिश्ये वनान्तर्वनगोचरा।
कुथास्तरणयुक्तेषु किं स्यात् सुखतरं ततः ॥ २.३०.१४ ॥
காட்டில் புல்தரையில் நீ உறங்கும்போது, விரிப்புகளும் படுக்கைகளும் கொண்ட படுக்கையை விட இனிமையானது எது?
2.30.15
पत्रं मूलं फलं यत्तु अल्पं वा यदि वा बहु।
दास्यसे स्वयमाहृत्य तन्मेऽमृतरसोपमम् ॥ २.३०.१५ ॥
இலைகளோ, வேர்களோ, பழங்களோ, சிறிதாயினும் பெரிதாயினும், நீயே கொண்டுவந்து எனக்குக் கொடுப்பதெல்லாம் எனக்கு அமிர்தரசம் போன்றது.
2.30.16
न मातुर्न पितुस्तत्र स्मरिष्यामि न वेश्मनः।
आर्तवान्युपभुञ्जाना पुष्पाणि च फलानि च ॥ २.३०.१६ ॥
அங்கு நான் தாயையும் நினையேன், தந்தையையும் நினையேன், வீட்டையும் நினையேன்; பருவகால மலர்களையும் பழங்களையும் உண்டு வாழ்வேன்.
2.30.17
न च तत्र ततः किंचिद् द्रष्टुमर्हसि विप्रियम्।
मत्कृते न च ते शोको न भविष्यामि दुर्भरा ॥ २.३०.१७ ॥
அங்கு என் காரணமாக நீ எந்தத் துன்பகரமான விஷயத்தையும் காணவேண்டியதில்லை; உனக்கு துக்கமும் இருக்காது, நான் உனக்குப் பாரமாகவும் இருக்கமாட்டேன்.
2.30.19
यस्त्वया सह स स्वर्गो निरयो यस्त्वया विना।
अथ मामेवमव्यग्रां वनं नैव नयिष्यसे।
विषमद्यैव पास्यामि मा वशं द्विषतां गमम् ॥ २.३०.१९ ॥
உன்னுடன் இருப்பதே சுவர்க்கம்; உன்னைப் பிரிந்திருப்பதே நரகம். இப்படி நீ என்னை மனக்கவலையின்றி காட்டுக்கு அழைத்துச் செல்லாவிட்டால், இன்றே விஷம் குடிப்பேன்; பகைவர்களின் வசமாகமாட்டேன்.
2.30.20
पश्चादपि हि दुःखेन मम नैवास्ति जीवितम्।
उज्झितायास्त्वया नाथ तदैव मरणं वरम् ॥ २.३०.२० ॥
பின்னரும் துன்பத்தால் எனக்கு வாழ்க்கை இருக்காது. ஓ நாதா, உன்னால் கைவிடப்பட்ட எனக்கு அப்போதே மரணமே சிறந்தது.
2.30.21
इमं हि सहितुं शोकं मुहूर्तमपि नोत्सहे।
किं पुनर्दश वर्षाणि त्रीणि चैकं च दुःखिता ॥ २.३०.२१ ॥
இந்தத் துயரை ஒரு கணமும் தாங்கிக்கொள்ள என்னால் இயலாது. துன்புறும் நான் பத்து ஆண்டுகளும் மூன்றும் ஒன்றும் எப்படித் தாங்குவேன்?
2.30.22
चुक्रोश पतिमायस्ता भृशमालिङ्ग्य सस्वरम् ॥ २.३०.२२ ॥
துயருற்றவள் கணவனை மிகவும் இறுகத் தழுவிக்கொண்டு உரக்கக் கதறினாள்.
2.30.23
सा विद्धा बहुभिर्वाक्यैर्दिग्धैरिव गजाङ्गना।
चिरसंनियतं बाष्पं मुमोचाग्निमिवारणिः ॥ २.३०.२३ ॥
நஞ்சுதோய்ந்த பல சொற்களால் துளைக்கப்பட்ட பெண்யானைபோல் அவள் நீண்டகாலம் அடக்கிவைத்த கண்ணீரை அரணியிலிருந்து நெருப்பு வெளிப்படுவதுபோல் சொரிந்தாள்.
2.30.24
तस्याः स्फटिकसंकाशं वारि संतापसम्भवम्।
नेत्राभ्यां परिसुस्राव पङ्कजाभ्यामिवोदकम् ॥ २.३०.२४ ॥
துயரால் பிறந்த படிகம்போன்ற தெளிந்த நீர் அவளுடைய இரு கண்களிலிருந்தும் தாமரைகளிலிருந்து நீர் வடிவதுபோல் வழிந்தது.
2.30.25
तत्सितामलचन्द्राभं मुखमायतलोचनम्।
पर्यशुष्यत बाष्पेण जलोद्धृतमिवाम्बुजम् ॥ २.३०.२५ ॥
வெண்மையான களங்கமற்ற நிலவைப்போன்ற, நீண்ட கண்களையுடைய அவளுடைய முகம் கண்ணீரால் நீரிலிருந்து எடுத்த தாமரைபோல் வாடியது.
2.30.26
तां परिष्वज्य बाहुभ्यां विसंज्ञामिव दुःखिताम्।
उवाच वचनं रामः परिविश्वासयंस्तदा ॥ २.३०.२६ ॥
துயருற்ற அவளை, உணர்வு இழந்தவள் போல, தம் கைகளால் அணைத்துக்கொண்டு, அப்போது அவளுக்கு நம்பிக்கை ஊட்டியபடி ராமன் இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினான்.
2.30.27
न देवि बत दुःखेन स्वर्गमप्यभिरोचये।
नहि मेऽस्ति भयं किंचित् स्वयम्भोरिव सर्वतः ॥ २.३०.२७ ॥
தேவியே, துயரத்தால் சொர்க்கத்தைக்கூட நான் விரும்பமாட்டேன். சுயம்பு பிரம்மனைப் போல எங்கிருந்தும் எனக்கு எந்த அச்சமும் இல்லை.
2.30.28
तव सर्वमभिप्रायमविज्ञाय शुभानने।
वासं न रोचयेऽरण्ये शक्तिमानपि रक्षणे ॥ २.३०.२८ ॥
நற்முகம் கொண்டவளே, உன் முழு எண்ணத்தையும் அறியாமல், நான் காட்டில் வாசம் செய்வதை விரும்பவில்லை, எனினும் உன்னைக் காக்க நான் வல்லவனே.
2.30.29
यत् सृष्टासि मया सार्धं वनवासाय मैथिलि।
न विहातुं मया शक्या प्रीतिरात्मवता यथा ॥ २.३०.२९ ॥
மைதிலியே, வனவாசத்திற்காக என்னுடன் நீ படைக்கப்பட்டிருப்பதால், தன்னடக்கமுள்ளவனால் தன் அன்பைக் கைவிட முடியாதது போல, என்னால் உன்னைக் கைவிட இயலாது.
2.30.30
धर्मस्तु गजनासोरु सद्भिराचरितः पुरा।
तं चाहमनुवर्तिष्ये यथा सूर्यं सुवर्चला ॥ २.३०.३० ॥
யானைத் தொடையுடையவளே, தர்மம் பண்டைய காலத்திலிருந்தே நல்லோரால் கடைப்பிடிக்கப்பட்டது; அதையே நான் பின்பற்றுவேன், ஒளிவீசும் சுவர்ச்சலா சூரியனைப் பின்பற்றுவது போல.
2.30.31
न खल्वहं न गच्छेयं वनं जनकनन्दिनि।
वचनं तन्नयति मां पितुः सत्योपबृंहितम् ॥ २.३०.३१ ॥
ஜனகனின் மகளே, நான் காட்டுக்குப் போகாமல் இருக்க வாய்ப்பில்லை; உண்மையால் வலுப்பெற்ற தந்தையின் அந்த வாக்கு என்னை வனத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறது.
2.30.32
एष धर्मश्च सुश्रोणि पितुर्मातुश्च वश्यता।
आज्ञां चाहं व्यतिक्रम्य नाहं जीवितुमुत्सहे ॥ २.३०.३२ ॥
நற்இடையாளே! தந்தைக்கும் தாய்க்கும் கீழ்ப்படிதலே இந்த தர்மம். அவர்களின் கட்டளையை மீறி நான் வாழ விரும்பேன்.
2.30.33
अस्वाधीनं कथं दैवं प्रकारैरभिराध्यते।
स्वाधीनं समतिक्रम्य मातरं पितरं गुरुम् ॥ २.३०.३३ ॥
தன் வசமில்லாத விதியை எந்த வழிகளால் திருப்திப்படுத்த முடியும்? தன் வசமுள்ள தாயையும் தந்தையையும் ஆசிரியரையும் மீறிச் செல்பவன் எப்படி?
2.30.34
यत्र त्रयं त्रयो लोकाः पवित्रं तत्समं भुवि।
नान्यदस्ति शुभापाङ्गे तेनेदमभिराध्यते ॥ २.३०.३४ ॥
மூன்று உலகங்களும் எதில் அடங்குகின்றனவோ, அந்தப் புனிதமானதற்குப் பூமியில் சமமானது வேறெதுவும் இல்லை. ஓ சுபாங்கியே! அதனால்தான் இதுவே வழிபாடாகிறது.
2.30.35
न सत्यं दानमानौ वा यज्ञो वाप्याप्तदक्षिणाः।
तथा बलकराः सीते यथा सेवा पितुर्मता ॥ २.३०.३५ ॥
ஓ சீதா! உண்மை, தானம், மரியாதை, அல்லது பூரண தட்சணையுடன் கூடிய யாகம் ஆகியவையும், தந்தைக்குச் செய்யும் சேவை போல வலிமை தருவனவாகக் கருதப்படுவதில்லை.
2.30.36
स्वर्गो धनं वा धान्यं वा विद्या पुत्राः सुखानि च।
गुरुवृत्त्यनुरोधेन न किंचिदपि दुर्लभम् ॥ २.३०.३६ ॥
சொர்க்கமும், செல்வமும், தானியமும், கல்வியும், புதல்வர்களும், இன்பங்களும்—ஆசிரியரைப் பணிவதன் பயனால் எதுவும் அரிதல்ல.
2.30.37
देवगन्धर्वगोलोकान् ब्रह्मलोकांस्तथापरान्।
प्राप्नुवन्ति महात्मानो मातापितृपरायणाः ॥ २.३०.३७ ॥
தாய் தந்தையரில் பற்றுறுதியுடன் இருக்கும் மகாத்மாக்கள் தேவலோகம், கந்தர்வலோகம், கோலோகம், பிரம்மலோகம் மற்றும் பிற உலகங்களை அடைகிறார்கள்.
2.30.38
स मा पिता यथा शास्ति सत्यधर्मपथे स्थितः।
तथा वर्तितुमिच्छामि स हि धर्मः सनातनः ॥ २.३०.३८ ॥
சத்திய தர்ம வழியில் நிலைத்திருக்கும் என் தந்தை எவ்வாறு ஆணையிடுகிறாரோ, அவ்வாறே நான் நடக்க விரும்புகிறேன்; அதுவே நித்திய தர்மம்.
2.30.39
मम सन्ना मतिः सीते नेतुं त्वां दण्डकावनम्।
वसिष्यामीति सा त्वं मामनुयातुं सुनिश्चिता ॥ २.३०.३९ ॥
சீதையே, உன்னை தண்டகவனத்துக்கு அழைத்துச் சென்று அங்கு வசிக்கவேண்டும் என்பது என் உறுதியான எண்ணம்; நீயும் என்னைப் பின்தொடர உறுதியாக முடிவு செய்துவிட்டாய்.
2.30.40
सा हि दिष्टानवद्याङ्गि वनाय मदिरेक्षणे।
अनुगच्छस्व मां भीरु सहधर्मचरी भव ॥ २.३०.४० ॥
நல்வினையால் குறைவற்ற அங்கங்கள் கொண்டவளே, மதுவுண்ட கண்களைக் கொண்டவளே, அச்சமுள்ளவளே, காட்டுக்கு என்னைப் பின்தொடர்ந்து வா; என் தர்மத் துணையாக இரு.
2.30.41
सर्वथा सदृशं सीते मम स्वस्य कुलस्य च।
व्यवसायमनुक्रान्ता कान्ते त्वमतिशोभनम् ॥ २.३०.४१ ॥
சீதையே, உன் இந்த முடிவு எல்லா வகையிலும் என்னுடைய குலத்துக்கும் உனக்கும் பொருத்தமானது; அன்பே, நீ மிகச் சிறந்த தீர்மானம் செய்திருக்கிறாய்.
2.30.42
आरभस्व शुभश्रोणि वनवासक्षमाः क्रियाः।
नेदानीं त्वदृते सीते स्वर्गोऽपि मम रोचते ॥ २.३०.४२ ॥
அழகிய இடையுடையவளே, வனவாசத்துக்குரிய ஏற்பாடுகளைத் தொடங்கு; சீதையே, இப்போது உன்னில்லாமல் எனக்கு சுவர்க்கம்கூட விருப்பமானதல்ல.
2.30.43
ब्राह्मणेभ्यश्च रत्नानि भिक्षुकेभ्यश्च भोजनम्।
देहि चाशंसमानेभ्यः संत्वरस्व च मा चिरम् ॥ २.३०.४३ ॥
அந்தணர்களுக்கு இரத்தினங்களையும், பிச்சையரிடம் உணவையும் கொடு; எதிர்பார்த்து நிற்பவர்களுக்கும் கொடு; விரைவாக இரு, தாமதிக்காதே.
2.30.44
भूषणानि महार्हाणि वरवस्त्राणि यानि च।
रमणीयाश्च ये केचित् क्रीडार्थाश्चाप्युपस्कराः ॥ २.३०.४४ ॥
விலைமதிப்புள்ள ஆபரணங்களும், சிறந்த ஆடைகளும், அழகிய பொருட்களும், விளையாட்டுக்கான உபகரணங்களும்—
2.30.45
शयनीयानि यानानि मम चान्यानि यानि च।
देहि स्वभृत्यवर्गस्य ब्राह्मणानामनन्तरम् ॥ २.३०.४५ ॥
என் படுக்கைகளும் வாகனங்களும், மற்றும் பிற பொருட்களும் — அவற்றைத் தன் பணியாளர் குழுவுக்குக் கொடுத்து, பின்னர் அந்தணர்களுக்குக் கொடு.
2.30.46
अनुकूलं तु सा भर्तुर्ज्ञात्वा गमनमात्मनः।
क्षिप्रं प्रमुदिता देवी दातुमेव प्रचक्रमे ॥ २.३०.४६ ॥
கணவரின் புறப்பாட்டைத் தனக்கு இணக்கமானதாக அறிந்த அந்தத் தேவி மிகவும் மகிழ்ந்து, உடனே கொடுக்கத் தொடங்கினாள்.
2.30.47
ततः प्रहृष्टा प्रतिपूर्णमानसा
यशस्विनी भर्तुरवेक्ष्य भाषितम्।
धनानि रत्नानि च दातुमङ्गना
प्रचक्रमे धर्मभृतां मनस्विनी ॥ २.३०.४७ ॥
அப்போது மகிழ்ச்சியும் முழு நிறைவும் கொண்ட மனத்தோடு, புகழ்மிக்க அந்த மங்கை கணவரின் சொல்லைக் கேட்டு, செல்வங்களையும் ரத்தினங்களையும் கொடுக்கத் தொடங்கினாள் — அறம் காப்பவர்களில் உயர்ந்த அந்த உயர்மனம் கொண்டவள்.