Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.30
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.30.1
सान्त्व्यमाना तु रामेण मैथिली जनकात्मजा।
वनवासनिमित्तार्थं भर्तारमिदमब्रवीत् ॥ २.३०.१ ॥
Obwohl Rāma sie tröstete, sprach Maithilī, die Tochter Janakas, diese Worte zu ihrem Gemahl über das Waldexil.
2.30.2
सा तमुत्तमसंविग्ना सीता विपुलवक्षसम्।
प्रणयाच्चाभिमानाच्च परिचिक्षेप राघवम् ॥ २.३०.२ ॥
Tief erregt tadelte Sītā den breitbrüstigen Rāghava, aus Liebe und aus verletztem Stolz.
2.30.3
किं त्वामन्यत वैदेहः पिता मे मिथिलाधिपः।
राम जामातरं प्राप्य स्त्रियं पुरुषविग्रहम् ॥ २.३०.३ ॥
O Rāma! Hat mein Vater, der Herr von Mithilā Vaideha, als er dich zum Schwiegersohn erhielt, dich etwa für eine Frau in einem Männerkörper gehalten?
2.30.4
अनृतं बत लोकोऽयमज्ञानाद् यदि वक्ष्यति।
तेजो नास्ति परं रामे तपतीव दिवाकरे ॥ २.३०.४ ॥
Wenn diese Welt aus Unwissenheit behauptet, es sei unwahr, dass in Rāma kein höchster Glanz ist wie in der brennenden Sonne...
2.30.5
किं हि कृत्वा विषण्णस्त्वं कुतो वा भयमस्ति ते।
यत् परित्यक्तुकामस्त्वं मामनन्यपरायणाम् ॥ २.३०.५ ॥
Was hast du getan, dass du so niedergeschlagen bist, oder woher kommt dir Furcht, dass du mich verlassen willst, die ich keine andere Zuflucht habe als dich?
2.30.6
द्युमत्सेनसुतं वीरं सत्यवन्तमनुव्रताम्।
सावित्रीमिव मां विद्धि त्वमात्मवशवर्तिनीम् ॥ २.३०.६ ॥
Halte mich für Sāvitrī, die dem tapferen Satyavān, dem Sohn Dyumatsenas, folgte, eine ergebene Gattin, die deinem Willen gehorcht.
2.30.7
न त्वहं मनसा त्वन्यं द्रष्टास्मि त्वदृतेऽनघ।
त्वया राघव गच्छेयं यथान्या कुलपांसनी ॥ २.३०.७ ॥
O Makelloser, außer dir sehe ich auch im Geiste keinen anderen Mann an. O Rāghava, ich werde mit dir gehen, nicht wie eine andere Frau, die ihre Sippe beschmutzt.
2.30.8
स्वयं तु भार्यां कौमारीं चिरमध्युषितां सतीम्।
शैलूष इव मां राम परेभ्यो दातुमिच्छसि ॥ २.३०.८ ॥
O Rāma, du selbst willst mich, deine treue Gattin, die du seit der Jugend lange bei dir behalten hast, wie einen Schauspieler anderen geben.
2.30.9
यस्य पथ्यंचरामात्थ यस्य चार्थेऽवरुध्यसे।
त्वं तस्य भव वश्यश्च विधेयश्च सदानघ ॥ २.३०.९ ॥
O Makelloser, dessen heilsamen Rat du sprichst und um dessen willen du zurückgehalten wirst, sei ihm untertan und stets gehorsam.
2.30.10
स मामनादाय वनं न त्वं प्रस्थितुमर्हसि।
तपो वा यदि वारण्यं स्वर्गो वा स्यात् त्वया सह ॥ २.३०.१० ॥
Du solltest nicht in den Wald aufbrechen, ohne mich mitzunehmen. Sei der Wald Askese oder sei er der Himmel, wenn ich bei dir bin.
2.30.11
न च मे भविता तत्र कश्चित् पथि परिश्रमः।
पृष्ठतस्तव गच्छन्त्या विहारशयनेष्विव ॥ २.३०.११ ॥
Dort auf dem Weg werde ich keinerlei Ermüdung haben, wenn ich hinter dir gehe, als läge ich auf Lustlagern.
2.30.12
कुशकाशशरेषीका ये च कण्टकिनो द्रुमाः।
तूलाजिनसमस्पर्शा मार्गे मम सह त्वया ॥ २.३०.१२ ॥
Kuśa-Gras, Kāśa-Gras, Schilfrohre und dornige Bäume werden mir auf dem Weg mit dir so weich wie Baumwolle und Hirschfell sein.
2.30.13
महावातसमुद्भूतं यन्मामवकरिष्यति।
रजो रमण तन्मन्ये परार्घ्यमिव चन्दनम् ॥ २.३०.१३ ॥
O Ramaṇa! Den Staub, den der große Wind aufwirbelt und der mich bedeckt, werde ich für das feinste Sandelholz halten.
2.30.14
शाद्वलेषु यदा शिश्ये वनान्तर्वनगोचरा।
कुथास्तरणयुक्तेषु किं स्यात् सुखतरं ततः ॥ २.३०.१४ ॥
Wenn du auf den grasbewachsenen Wiesen im Wald schläfst, was könnte angenehmer sein als ein Lager mit Teppichen und Decken?
2.30.15
पत्रं मूलं फलं यत्तु अल्पं वा यदि वा बहु।
दास्यसे स्वयमाहृत्य तन्मेऽमृतरसोपमम् ॥ २.३०.१५ ॥
Blätter, Wurzeln oder Früchte, wenig oder viel, die du selbst herbeibringst und mir gibst, werden mir wie der Saft der Unsterblichkeit sein.
2.30.16
न मातुर्न पितुस्तत्र स्मरिष्यामि न वेश्मनः।
आर्तवान्युपभुञ्जाना पुष्पाणि च फलानि च ॥ २.३०.१६ ॥
Dort werde ich weder an meine Mutter noch an meinen Vater noch an das Haus denken, sondern von den Blumen und Früchten der Jahreszeit leben.
2.30.17
न च तत्र ततः किंचिद् द्रष्टुमर्हसि विप्रियम्।
मत्कृते न च ते शोको न भविष्यामि दुर्भरा ॥ २.३०.१७ ॥
Dort musst du meinetwegen nichts Unangenehmes sehen; du wirst keinen Kummer empfinden, und ich werde dir nicht zur Last fallen.
2.30.19
यस्त्वया सह स स्वर्गो निरयो यस्त्वया विना।
अथ मामेवमव्यग्रां वनं नैव नयिष्यसे।
विषमद्यैव पास्यामि मा वशं द्विषतां गमम् ॥ २.३०.१९ ॥
Mit dir zu sein ist der Himmel; ohne dich zu sein ist die Hölle. Wenn du mich nun nicht unbesorgt in den Wald führst, werde ich heute noch Gift trinken, um nicht in die Gewalt der Feinde zu geraten.
2.30.20
पश्चादपि हि दुःखेन मम नैवास्ति जीवितम्।
उज्झितायास्त्वया नाथ तदैव मरणं वरम् ॥ २.३०.२० ॥
Auch danach wird es für mich kein Leben im Leid geben. O Herr, für mich, von dir verlassen, ist der Tod in eben diesem Augenblick besser.
2.30.21
इमं हि सहितुं शोकं मुहूर्तमपि नोत्सहे।
किं पुनर्दश वर्षाणि त्रीणि चैकं च दुःखिता ॥ २.३०.२१ ॥
Ich bin nicht imstande, diesen Kummer auch nur einen Augenblick zu ertragen. Wie viel weniger, leidend, werde ich ihn zehn Jahre, drei und eins ertragen!
2.30.22
चुक्रोश पतिमायस्ता भृशमालिङ्ग्य सस्वरम् ॥ २.३०.२२ ॥
Verzweifelt umarmte sie ihren Gatten fest und weinte laut auf.
2.30.23
सा विद्धा बहुभिर्वाक्यैर्दिग्धैरिव गजाङ्गना।
चिरसंनियतं बाष्पं मुमोचाग्निमिवारणिः ॥ २.३०.२३ ॥
Von vielen Worten getroffen, als wären es vergiftete Pfeile, wie eine Elefantenkuh ließ sie die lange zurückgehaltenen Tränen fließen, wie Feuer aus dem Reibholz hervorbricht.
2.30.24
तस्याः स्फटिकसंकाशं वारि संतापसम्भवम्।
नेत्राभ्यां परिसुस्राव पङ्कजाभ्यामिवोदकम् ॥ २.३०.२४ ॥
Aus ihren Augen floss das kristallklare, aus dem Schmerz entstandene Wasser, wie Wasser aus zwei Lotosblüten fließt.
2.30.25
तत्सितामलचन्द्राभं मुखमायतलोचनम्।
पर्यशुष्यत बाष्पेण जलोद्धृतमिवाम्बुजम् ॥ २.३०.२५ ॥
Ihr Antlitz, dem reinweißen fleckenlosen Mond gleich, mit langen Augen, verwelkte von Tränen wie eine aus dem Wasser gehobene Lotusblüte.
2.30.26
तां परिष्वज्य बाहुभ्यां विसंज्ञामिव दुःखिताम्।
उवाच वचनं रामः परिविश्वासयंस्तदा ॥ २.३०.२६ ॥
Er umarmte sie mit seinen Armen, als wäre sie ohnmächtig, von Kummer ergriffen, und Rāma sprach, um sie zu beruhigen, diese Worte.
2.30.27
न देवि बत दुःखेन स्वर्गमप्यभिरोचये।
नहि मेऽस्ति भयं किंचित् स्वयम्भोरिव सर्वतः ॥ २.३०.२७ ॥
O Königin, wahrlich, aus Kummer würde ich nicht einmal den Himmel begehren. Für mich gibt es keine Furcht von irgendeiner Seite, wie für den Selbstseienden.
2.30.28
तव सर्वमभिप्रायमविज्ञाय शुभानने।
वासं न रोचयेऽरण्ये शक्तिमानपि रक्षणे ॥ २.३०.२८ ॥
O du mit dem glückverheißenden Antlitz, da ich deine ganze Absicht nicht kenne, wünsche ich nicht, im Wald zu wohnen, obwohl ich fähig bin, zu beschützen.
2.30.29
यत् सृष्टासि मया सार्धं वनवासाय मैथिलि।
न विहातुं मया शक्या प्रीतिरात्मवता यथा ॥ २.३०.२९ ॥
O Maithilī, da du mit mir für das Waldleben geschaffen wurdest, kann ich dich nicht verlassen, so wie ein Selbstbeherrschter seine Zuneigung nicht aufgeben kann.
2.30.30
धर्मस्तु गजनासोरु सद्भिराचरितः पुरा।
तं चाहमनुवर्तिष्ये यथा सूर्यं सुवर्चला ॥ २.३०.३० ॥
O du mit Schenkeln wie ein Elefantenrüssel, das Dharma wurde von alters her von den Guten befolgt, und ich werde ihm folgen, wie Suvarcalā der Sonne folgt.
2.30.31
न खल्वहं न गच्छेयं वनं जनकनन्दिनि।
वचनं तन्नयति मां पितुः सत्योपबृंहितम् ॥ २.३०.३१ ॥
O Tochter Janakas, es ist nicht so, dass ich nicht in den Wald gehen sollte; jenes Wort meines Vaters, von der Wahrheit gestärkt, führt mich dorthin.
2.30.32
एष धर्मश्च सुश्रोणि पितुर्मातुश्च वश्यता।
आज्ञां चाहं व्यतिक्रम्य नाहं जीवितुमुत्सहे ॥ २.३०.३२ ॥
O du Schönhüftige, dies ist die Pflicht: Vater und Mutter gehorsam zu sein. Ihren Befehl übertretend, wünsche ich nicht zu leben.
2.30.33
अस्वाधीनं कथं दैवं प्रकारैरभिराध्यते।
स्वाधीनं समतिक्रम्य मातरं पितरं गुरुम् ॥ २.३०.३३ ॥
Durch welche Mittel kann das Schicksal, das nicht in unserer Macht steht, besänftigt werden? Wenn man Mutter, Vater und Lehrer übertritt, die in unserer Macht stehen?
2.30.34
यत्र त्रयं त्रयो लोकाः पवित्रं तत्समं भुवि।
नान्यदस्ति शुभापाङ्गे तेनेदमभिराध्यते ॥ २.३०.३४ ॥
Auf Erden gibt es nichts, was jenem Heiligen gleicht, in dem die drei Welten wohnen. O du Glücksäugige, darum wird dies verehrt.
2.30.35
न सत्यं दानमानौ वा यज्ञो वाप्याप्तदक्षिणाः।
तथा बलकराः सीते यथा सेवा पितुर्मता ॥ २.३०.३५ ॥
O Sītā, weder Wahrheit noch Gaben, weder Ehre noch ein Opfer mit vollen Gaben gelten als so stärkend wie der Dienst am Vater.
2.30.36
स्वर्गो धनं वा धान्यं वा विद्या पुत्राः सुखानि च।
गुरुवृत्त्यनुरोधेन न किंचिदपि दुर्लभम् ॥ २.३०.३६ ॥
Himmel, Reichtum, Getreide, Wissen, Söhne und Freuden: nichts ist schwer zu erlangen für den, der dem Lehrer treu dient.
2.30.37
देवगन्धर्वगोलोकान् ब्रह्मलोकांस्तथापरान्।
प्राप्नुवन्ति महात्मानो मातापितृपरायणाः ॥ २.३०.३७ ॥
Die großherzigen Menschen, die Mutter und Vater ergeben sind, erlangen die Welten der Götter, der Gandharvas und der Kühe, die Welt Brahmās und andere.
2.30.38
स मा पिता यथा शास्ति सत्यधर्मपथे स्थितः।
तथा वर्तितुमिच्छामि स हि धर्मः सनातनः ॥ २.३०.३८ ॥
So wie mein Vater, fest auf dem Pfad von Wahrheit und Dharma stehend, befiehlt, so wünsche ich zu handeln; denn das ist der ewige Dharma.
2.30.39
मम सन्ना मतिः सीते नेतुं त्वां दण्डकावनम्।
वसिष्यामीति सा त्वं मामनुयातुं सुनिश्चिता ॥ २.३०.३९ ॥
O Sītā, mein Entschluss steht fest: dich in den Daṇḍaka-Wald zu führen und dort zu wohnen. Und du hast dich fest entschlossen, mir zu folgen.
2.30.40
सा हि दिष्टानवद्याङ्गि वनाय मदिरेक्षणे।
अनुगच्छस्व मां भीरु सहधर्मचरी भव ॥ २.३०.४० ॥
O du von glücklichem Schicksal und makellosen Gliedern, o du mit berauschenden Augen, o Scheue: folge mir in den Wald. Werde meine Gefährtin im Dharma.
2.30.41
सर्वथा सदृशं सीते मम स्वस्य कुलस्य च।
व्यवसायमनुक्रान्ता कान्ते त्वमतिशोभनम् ॥ २.३०.४१ ॥
O Sītā, dieser dein Entschluss ist in jeder Hinsicht würdig für mich und für unsere eigene Familie. O Geliebte, du hast einen überaus vortrefflichen Entschluss gefasst.
2.30.42
आरभस्व शुभश्रोणि वनवासक्षमाः क्रियाः।
नेदानीं त्वदृते सीते स्वर्गोऽपि मम रोचते ॥ २.३०.४२ ॥
O Schönhüftige, beginne die Vorbereitungen, die dem Waldleben entsprechen. O Sītā, ohne dich gefällt mir jetzt sogar der Himmel nicht.
2.30.43
ब्राह्मणेभ्यश्च रत्नानि भिक्षुकेभ्यश्च भोजनम्।
देहि चाशंसमानेभ्यः संत्वरस्व च मा चिरम् ॥ २.३०.४३ ॥
Gib den Brahmanen Juwelen, den Bettelmönchen Speise, und gib denen, die voll Hoffnung warten. Beeile dich, zögere nicht.
2.30.44
भूषणानि महार्हाणि वरवस्त्राणि यानि च।
रमणीयाश्च ये केचित् क्रीडार्थाश्चाप्युपस्कराः ॥ २.३०.४४ ॥
Die kostbaren Schmuckstücke und feinen Gewänder, alle erfreulichen Dinge und die Gerätschaften für Spiel und Vergnügen:
2.30.45
शयनीयानि यानानि मम चान्यानि यानि च।
देहि स्वभृत्यवर्गस्य ब्राह्मणानामनन्तरम् ॥ २.३०.४५ ॥
Meine Lagerstätten und Fahrzeuge und alles andere, was ich habe: Gib es zuerst deinen eigenen Dienern, danach den Brahmanen.
2.30.46
अनुकूलं तु सा भर्तुर्ज्ञात्वा गमनमात्मनः।
क्षिप्रं प्रमुदिता देवी दातुमेव प्रचक्रमे ॥ २.३०.४६ ॥
Als sie erkannte, dass die Abreise ihres Gatten ihr günstig war, begann die hocherfreute Königin sogleich mit dem Schenken.
2.30.47
ततः प्रहृष्टा प्रतिपूर्णमानसा
यशस्विनी भर्तुरवेक्ष्य भाषितम्।
धनानि रत्नानि च दातुमङ्गना
प्रचक्रमे धर्मभृतां मनस्विनी ॥ २.३०.४७ ॥
Da begann die überaus erfreute und innerlich ganz zufriedene, ruhmreiche Frau, auf die Worte ihres Gatten hörend, Reichtümer und Juwelen zu verschenken – sie, die edelgesinnte, die Erste unter den Hütern des Dharma.