Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.32
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.32.1
ततः शासनमाज्ञाय भ्रातुः प्रियकरं हितम्।
गत्वा स प्रविवेशाशु सुयज्ञस्य निवेशनम् ॥ २.३२.१ ॥
Então, compreendendo a ordem de seu irmão, que era agradável e benéfica, ele foi rapidamente e entrou na morada de Suyajña.
2.32.2
तं विप्रमग्न्यगारस्थं वन्दित्वा लक्ष्मणोऽब्रवीत्।
सखेऽभ्यागच्छ पश्य त्वं वेश्म दुष्करकारिणः ॥ २.३२.२ ॥
Curvando-se diante daquele brâmane que estava na câmara do fogo, Lakṣmaṇa disse: "Amigo, avance e veja a morada daquele que realiza feitos difíceis."
2.32.3
ततः संध्यामुपास्थाय गत्वा सौमित्रिणा सह।
ऋद्धं स प्राविशल्लक्ष्म्या रम्यं रामनिवेशनम् ॥ २.३२.३ ॥
Então, tendo realizado o rito do crepúsculo, foi com Lakṣmaṇa e entrou na morada próspera e encantadora de Rāma.
2.32.5
जातरूपमयैर्मुख्यैरङ्गदैः कुण्डलैः शुभैः।
सहेमसूत्रैर्मणिभिः केयूरैर्वलयैरपि ॥ २.३२.५ ॥
braceletes de ouro excelentes, brincos auspiciosos, joias enfiadas em fios de ouro, braçadeiras e também pulseiras.
2.32.6
अन्यैश्च रत्नैर्बहुभिः काकुत्स्थः प्रत्यपूजयत्।
सुयज्ञं स तदोवाच रामः सीताप्रचोदितः ॥ २.३२.६ ॥
E Rāma, da linhagem de Kākutstha, honrou Suyajña com muitas outras joias; então, incitado por Sītā, Rāma falou-lhe.
2.32.7
हारं च हेमसूत्रं च भार्यायै सौम्य हारय।
रशनां चाथ सा सीता दातुमिच्छति ते सखी ॥ २.३२.७ ॥
Caro amigo, leve um colar e um fio de ouro para sua esposa. E Sītā deseja dar à sua amiga também um cinto.
2.32.8
अङ्गदानि च चित्राणि केयूराणि शुभानि च।
प्रयच्छति सखी तुभ्यं भार्यायै गच्छती वनम् ॥ २.३२.८ ॥
Para a esposa que vai à floresta, a amiga dela lhe entrega braceletes maravilhosos e belos Keyūras.
2.32.9
पर्यङ्कमग्र्यास्तरणं नानारत्नविभूषितम्।
तमपीच्छति वैदेही प्रतिष्ठापयितुं त्वयि ॥ २.३२.९ ॥
Sītā, filha de Videha, deseja também que aquele leito, com sua excelente coberta e adornado com diversas gemas, seja colocado contigo.
2.32.10
नागः शत्रुंजयो नाम मातुलोऽयं ददौ मम।
तं ते निष्कसहस्रेण ददामि द्विजपुङ्गव ॥ २.३२.१० ॥
Este elefante chamado Śatrunjaya me foi dado por meu tio materno. Ó melhor dos nascidos duas vezes, eu o dou a ti por mil niṣkas.
2.32.11
इत्युक्तः स तु रामेण सुयज्ञः प्रतिगृह्य तत्।
रामलक्ष्मणसीतानां प्रयुयोजाशिषः शिवाः ॥ २.३२.११ ॥
Assim interpelado por Rāma, Suyajña aceitou e concedeu bênçãos auspiciosas a Rāma, Lakṣmaṇa e Sītā.
2.32.12
अथ भ्रातरमव्यग्रं प्रियं रामः प्रियंवदम्।
सौमित्रिं तमुवाचेदं ब्रह्मेव त्रिदशेश्वरम् ॥ २.३२.१२ ॥
Então Rāma dirigiu estas palavras a seu irmão Saumitri, sereno e de fala doce, como Brahmā fala a Indra, senhor dos deuses.
2.32.13
अगस्त्यं कौशिकं चैव तावुभौ ब्राह्मणोत्तमौ।
अर्चयाहूय सौमित्रे रत्नैः सस्यमिवाम्बुभिः ॥ २.३२.१३ ॥
Ó Saumitri, chama Agastya e Kauśika, estes dois melhores brâmanes, e honra-os com joias, como a água nutre as colheitas.
2.32.14
तर्पयस्व महाबाहो गोसहस्रेण राघव।
सुवर्णरजतैश्चैव मणिभिश्च महाधनैः ॥ २.३२.१४ ॥
Ó de braços poderosos, Rāghava, satisfaze-os com mil vacas, com ouro e prata, joias preciosas e grande riqueza.
2.32.15
कौसल्यां च य आशीर्भिर्भक्तः पर्युपतिष्ठति।
आचार्यस्तैत्तिरीयाणामभिरूपश्च वेदवित् ॥ २.३२.१५ ॥
Aquele que serve devotadamente a Kauśalyā com bênçãos, o mestre da escola Taittirīya, belo e versado nos Vedas.
2.32.16
तस्य यानं च दासीश्च सौमित्रे सम्प्रदापय।
कौशेयानि च वस्त्राणि यावत् तुष्यति स द्विजः ॥ २.३२.१६ ॥
Ó Saumitri, dá-lhe uma carruagem e servas, e vestes de seda tantas quantas bastem para agradar àquele dvija.
2.32.17
सूतश्चित्ररथश्चार्यः सचिवः सुचिरोषितः।
तोषयैनं महार्हैश्च रत्नैर्वस्त्रैर्धनैस्तथा ॥ २.३२.१७ ॥
O cocheiro Citraratha, nobre conselheiro que há muito tempo vive conosco: agrada-o com joias de grande valor, vestes e riquezas.
2.32.18
पशुकाभिश्च सर्वाभिर्गवां दशशतेन च।
ये चेमे कठकालापा बहवो दण्डमाणवाः ॥ २.३२.१८ ॥
Com todo tipo de gado e dez mil vacas, e estes numerosos alunos portadores de bastão das escolas Kaṭha e Kalāpa.
2.32.19
नित्यस्वाध्यायशीलत्वान्नान्यत् कुर्वन्ति किंचन।
अलसाः स्वादुकामाश्च महतां चापि सम्मताः ॥ २.३२.१९ ॥
Por estarem sempre dedicados ao estudo diário dos Vedas, não fazem mais nada; embora sejam preguiçosos e amantes do agradável, são estimados até pelos grandes.
2.32.20
तेषामशीतियानानि रत्नपूर्णानि दापय।
शालिवाहसहस्रं च द्वे शते भद्रकांस्तथा ॥ २.३२.२० ॥
Faze que lhes sejam dadas oitenta carroças cheias de joias, mil carregadores de arroz e duzentos bhadraka (bois escolhidos) também.
2.32.21
व्यञ्जनार्थं च सौमित्रे गोसहस्रमुपाकुरु।
मेखलीनां महासङ्घः कौसल्यां समुपस्थितः।
तेषां सहस्रं सौमित्रे प्रत्येकं सम्प्रदापय ॥ २.३२.२१ ॥
Ó Saumitri, prepara mil vacas para o sustento; uma grande assembleia de estudantes cingidos com a mekhalā reuniu-se junto a Kausalyā. Faze que se dê um milhar a cada um deles.
2.32.22
अम्बा यथा नो नन्देच्च कौसल्या मम दक्षिणाम्।
तथा द्विजातींस्तान् सर्वाल्ँलक्ष्मणार्चय सर्वशः ॥ २.३२.२२ ॥
Para que nossa mãe Kausalyā se alegre com a minha dakṣiṇā, da mesma forma, ó Lakṣmaṇa, honra de todas as maneiras todos esses dvijas.
2.32.23
ततः पुरुषशार्दूलस्तद् धनं लक्ष्मणः स्वयम्।
यथोक्तं ब्राह्मणेन्द्राणामददाद् धनदो यथा ॥ २.३२.२३ ॥
Então Lakṣmaṇa, o tigre entre os homens, deu ele mesmo aquela riqueza, como fora dito, aos principais brâmanes, como Kubera, o doador de riquezas, dá.
2.32.24
अथाब्रवीद् बाष्पगलांस्तिष्ठतश्चोपजीविनः।
स प्रदाय बहुद्रव्यमेकैकस्योपजीवनम् ॥ २.३२.२४ ॥
Então falou aos dependentes que estavam de pé, com as gargantas embargadas de lágrimas. Dando grande riqueza a cada um, providenciou-lhes sustento.
2.32.25
लक्ष्मणस्य च यद् वेश्म गृहं च यदिदं मम।
अशून्यं कार्यमेकैकं यावदागमनं मम ॥ २.३२.२५ ॥
Que a morada de Lakṣmaṇa e esta minha casa — cada uma delas — não fiquem vazias até o meu regresso.
2.32.26
इत्युक्त्वा दुःखितं सर्वं जनं तमुपजीविनम्।
उवाचेदं धनाध्यक्षं धनमानीयतां मम ॥ २.३२.२६ ॥
Tendo falado assim a todos os dependentes aflitos, disse ao tesoureiro: "Que a minha riqueza seja trazida."
2.32.27
ततोऽस्य धनमाजह्रुः सर्व एवोपजीविनः।
स राशिः सुमहांस्तत्र दर्शनीयो ह्यदृश्यत ॥ २.३२.२७ ॥
Então todos os seus dependentes trouxeram sua riqueza, e ali apareceu uma pilha enorme, digna de ser vista.
2.32.28
ततः स पुरुषव्याघ्रस्तद् धनं सहलक्ष्मणः।
द्विजेभ्यो बालवृद्धेभ्यः कृपणेभ्यो ह्यदापयत् ॥ २.३२.२८ ॥
Então aquele melhor dos homens, junto com Lakṣmaṇa, fez distribuir aquela riqueza aos dvijas, às crianças, aos velhos e aos necessitados.
2.32.29
तत्रासीत् पिङ्गलो गार्ग्यस्त्रिजटो नाम वै द्विजः।
क्षतवृत्तिर्वने नित्यं फालकुद्दाललाङ्गली ॥ २.३२.२९ ॥
Havia ali um brâmane chamado Piṅgala Gārgya, de nome Trijaṭa, que sempre vivia no bosque de rebusca de grãos, carregando relha, enxada e arado.
2.32.30
तं वृद्धं तरुणी भार्या बालानादाय दारकान्।
अब्रवीद् ब्राह्मणं वाक्यं स्त्रीणां भर्ता हि देवता ॥ २.३२.३० ॥
Àquele velho brâmane sua jovem esposa, tomando os filhos, disse estas palavras, pois para as mulheres o marido é um deus.
2.32.31
अपास्य फालं कुद्दालं कुरुष्व वचनं मम।
रामं दर्शय धर्मज्ञं यदि किंचिदवाप्स्यसि ॥ २.३२.३१ ॥
Joga fora a relha e a enxada e faze o que te digo. Vai ver Rāma, conhecedor do dharma; se deves obter algo, de ele o obterás.
2.32.32
स भार्याया वचः श्रुत्वा शाटीमाच्छाद्य दुश्छदाम्।
स प्रातिष्ठत पन्थानं यत्र रामनिवेशनम् ॥ २.३२.३२ ॥
Ao ouvir as palavras de sua esposa, envolveu-se num pano rasgado e puído e partiu pelo caminho onde ficava a morada de Rāma.
2.32.33
भृग्वङ्गिरःसमं दीप्त्या त्रिजटं जनसंसदि।
आपञ्चमायाः कक्ष्याया नैतं कश्चिदवारयत् ॥ २.३२.३३ ॥
Radiante como Bhṛgu e Aṅgiras, o de três tranças não foi detido por ninguém na multidão até o quinto pátio.
2.32.34
स राममासाद्य तदा त्रिजटो वाक्यमब्रवीत्।
निर्धनो बहुपुत्रोऽस्मि राजपुत्र महाबल ॥ २.३२.३४ ॥
Então, aproximando-se de Rāma, o de três tranças falou: "Príncipe, ó poderoso, sou pobre e tenho muitos filhos."
2.32.35
क्षतवृत्तिर्वने नित्यं प्रत्यवेक्षस्व मामिति।
तमुवाच ततो रामः परिहाससमन्वितम् ॥ २.३२.३५ ॥
"Vivo sempre com parcos recursos na floresta; cuida de mim", disse ele. Então Rāma, num tom de gracejo, lhe disse:
2.32.36
गवां सहस्रमप्येकं न च विश्राणितं मया।
परिक्षिपसि दण्डेन यावत्तावदवाप्स्यसे ॥ २.३२.३६ ॥
"Nem uma só de mil vacas eu dei. Até onde puderes arremessar o bastão, até lá as obterás."
2.32.37
स शाटीं परितः कट्यां सम्भ्रान्तः परिवेष्ट्य ताम्।
आविध्य दण्डं चिक्षेप सर्वप्राणेन वेगतः ॥ २.३२.३७ ॥
Agitado, enrolou o pano em volta da cintura, girou o bastão e o arremessou com toda a força e velocidade.
2.32.38
स तीर्त्वा सरयूपारं दण्डस्तस्य कराच्च्युतः।
गोव्रजे बहुसाहस्रे पपातोक्षणसंनिधौ ॥ २.३२.३८ ॥
Ao atravessar para a margem oposta do Sarayū, seu bastão escorregou de sua mão e caiu no meio do rebanho de muitos milhares de vacas, perto dos touros.
2.32.39
तं परिष्वज्य धर्मात्मा आ तस्मात् सरयूतटात्।
आनयामास ता गावस्त्रिजटस्याश्रमं प्रति ॥ २.३२.३९ ॥
Abraçando-o, o justo Rāma trouxe aquelas vacas da margem do Sarayū de volta ao eremitério de Triṭa.
2.32.40
उवाच च तदा रामस्तं गार्ग्यमभिसान्त्वयन्।
मन्युर्न खलु कर्तव्यः परिहासो ह्ययं मम ॥ २.३२.४० ॥
Então Rāma, consolando Gārgya, disse: "Não deves guardar ira; isto foi apenas a minha brincadeira."
2.32.41
इदं हि तेजस्तव यद् दुरत्ययं
तदेव जिज्ञासितुमिच्छता मया।
इमं भवानर्थमभिप्रचोदितो
वृणीष्व किंचेदपरं व्यवस्यसि ॥ २.३२.४१ ॥
Foi por desejar conhecer este teu poder insuperável que fiz isto; a isto foste impelido. Se desejas algo mais, escolhe uma dádiva.
2.32.42
ब्रवीमि सत्येन न ते स्म यन्त्रणां
धनं हि यद्यन्मम विप्रकारणात्।
भवत्सु सम्यक्प्रतिपादनेन
मयार्जितं चैव यशस्करं भवेत् ॥ २.३२.४२ ॥
Digo pela verdade: não te imporei qualquer obstáculo. Qualquer riqueza que eu tenha, por causa do brâmane, seja o que adquiri, ao dá-lo com justiça a vós, uma fonte de glória.
2.32.43
ततः सभार्यस्त्रिजटो महामुनि-
र्गवामनीकं प्रतिगृह्य मोदितः।
यशोबलप्रीतिसुखोपबृंहिणी-
स्तदाशिषः प्रत्यवदन्महात्मनः ॥ २.३२.४३ ॥
Então o grande sábio Triṭa, com sua esposa, tendo recebido o rebanho de vacas, alegrou-se e proferiu ao magnânimo bênçãos que aumentam a glória, a força, o afeto e a felicidade.
2.32.44
स चापि रामः प्रतिपूर्णपौरुषो
महाधनं धर्मबलैरुपार्जितम्।
नियोजयामास सुहृज्जने चिराद्
यथार्हसम्मानवचः प्रचोदितः ॥ २.३२.४४ ॥
E também Rāma, cheio de virilidade, movido por palavras de honra adequada, distribuiu por fim entre os amigos aquela grande riqueza, adquirida pela força do dharma.
2.32.45
द्विजः सुहृद् भृत्यजनोऽथवा तदा
दरिद्रभिक्षाचरणश्च यो भवेत्।
न तत्र कश्चिन्न बभूव तर्पितो
यथार्हसम्माननदानसम्भ्रमैः ॥ २.३२.४५ ॥
Então não houve ali ninguém, fosse brâmane, amigo, servo ou pobre que vivia de mendigar, que não ficasse satisfeito com a honra devida, os presentes e a cortesia.