Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.42.1
यावत् तु निर्यतस्तस्य रजोरूपमदृश्यत।
नैवेक्ष्वाकुवरस्तावत् संजहारात्मचक्षुषी ॥ २.४२.१ ॥
Solange seine staubbedeckte Gestalt zu sehen war, wandte der Beste der Ikṣvākus seine Augen nicht ab.
2.42.2
यावद् राजा प्रियं पुत्रं पश्यत्यत्यन्तधार्मिकम्।
तावद् व्यवर्धतेवास्य धरण्यां पुत्रदर्शने ॥ २.४२.२ ॥
Solange der König seinen geliebten, überaus rechtschaffenen Sohn anblickte, schien sein Schmerz auf der Erde beim Anblick des Sohnes zu wachsen.
2.42.3
न पश्यति रजोऽप्यस्य यदा रामस्य भूमिपः।
तदार्तश्च निषण्णश्च पपात धरणीतले ॥ २.४२.३ ॥
Als der König nicht einmal mehr den Staub Rāmas sehen konnte, sank er gequält und erschöpft nieder und fiel zu Boden.
2.42.4
तस्य दक्षिणमन्वागात् कौसल्या बाहुमङ्गना।
परं चास्यान्वगात् पार्श्वं कैकेयी सा सुमध्यमा ॥ २.४२.४ ॥
An seine rechte Seite kam Kausalyā mit den schönen Armen, und an die andere Seite kam Kaikeyī mit der schlanken Taille.
2.42.5
तां नयेन च सम्पन्नो धर्मेण विनयेन च।
उवाच राजा कैकेयीं समीक्ष्य व्यथितेन्द्रियः ॥ २.४२.५ ॥
Der König, mit Klugheit, Rechtschaffenheit und Bescheidenheit begabt, die Sinne bekümmert, blickte Kaikeyī an und sprach zu ihr.
2.42.6
कैकेयि मामकाङ्गानि मा स्प्राक्षीः पापनिश्चये।
नहि त्वां द्रष्टुमिच्छामि न भार्या न च बान्धवी ॥ २.४२.६ ॥
Kaikeyī, berühre nicht meine Glieder, du mit bösem Vorsatz! Ich wünsche dich nicht zu sehen, weder als Gattin noch als Verwandte.
2.42.7
ये च त्वामनुजीवन्ति नाहं तेषां न ते मम।
केवलार्थपरां हि त्वां त्यक्तधर्मां त्यजाम्यहम् ॥ २.४२.७ ॥
Die von dir abhängig leben, sind nicht die Meinen, und ich bin nicht der ihre. Dich, nur auf Gewinn bedacht und das Dharma verlassen habend, verlasse ich.
2.42.8
अगृह्णां यच्च ते पाणिमग्निं पर्यणयं च यत्।
अनुजानामि तत् सर्वमस्मिंल्लोके परत्र च ॥ २.४२.८ ॥
Alles, was ich tat – deine Hand zu nehmen und um das Feuer zu gehen – entlasse ich dich davon, in dieser Welt wie in der nächsten.
2.42.9
भरतश्चेत् प्रतीतः स्याद् राज्यं प्राप्यैतदव्ययम्।
यन्मे स दद्यात् पित्रर्थं मा मां तद्दत्तमागमत् ॥ २.४२.९ ॥
Sollte Bharata, zufrieden, dieses unvergängliche Reich gewonnen haben und es mir um des Vaters willen geben, so möge diese Gabe nicht zu mir gelangen.
2.42.10
अथ रेणुसमुद्ध्वस्तं समुत्थाप्य नराधिपम्।
न्यवर्तत तदा देवी कौसल्या शोककर्शिता ॥ २.४२.१० ॥
Da hob die Königin Kausalyā, von Kummer gezehrt, den Herrn der Menschen auf, der im Staub lag, und kehrte um.
2.42.11
हत्वेव ब्राह्मणं कामात् स्पृष्ट्वाग्निमिव पाणिना।
अन्वतप्यत धर्मात्मा पुत्रं संचिन्त्य राघवम् ॥ २.४२.११ ॥
Wie einer, der aus Begierde einen Brahmanen erschlagen oder mit der Hand das Feuer berührt hat, so quälte sich der rechtschaffene König danach mit Reue und dachte an seinen Sohn Rāghava.
2.42.12
निवृत्यैव निवृत्यैव सीदतो रथवर्त्मसु।
राज्ञो नातिबभौ रूपं ग्रस्तस्यांशुमतो यथा ॥ २.४२.१२ ॥
Die Gestalt des Königs, der auf der Wagenstraße immer wieder zusammensank, leuchtete nicht, wie die Sonne, von Rāhu ergriffen.
2.42.13
विललाप स दुःखार्तः प्रियं पुत्रमनुस्मरन्।
नगरान्तमनुप्राप्तं बुद्ध्वा पुत्रमथाब्रवीत् ॥ २.४२.१३ ॥
Von Kummer gequält klagte er, sich an seinen geliebten Sohn erinnernd. Als er erkannte, dass sein Sohn den Rand der Stadt erreicht hatte, sprach er da:
2.42.14
वाहनानां च मुख्यानां वहतां तं ममात्मजम्।
पदानि पथि दृश्यन्ते स महात्मा न दृश्यते ॥ २.४२.१४ ॥
Die Fußspuren meines Sohnes, der auf den besten Fahrzeugen fortgetragen wird, sind auf dem Weg zu sehen, aber der großherzige Mann ist nicht zu sehen.
2.42.15
यः सुखेनोपधानेषु शेते चन्दनरूषितः।
वीज्यमानो महार्हाभिः स्त्रीभिर्मम सुतोत्तमः ॥ २.४२.१५ ॥
Mein bester Sohn, der bequem auf Kissen schlief, mit Sandelpaste gesalbt, von kostbaren Frauen gefächelt.
2.42.16
स नूनं क्वचिदेवाद्य वृक्षमूलमुपाश्रितः।
काष्ठं वा यदि वाश्मानमुपधाय शयिष्यते ॥ २.४२.१६ ॥
Gewiss wird er heute irgendwo am Fuße eines Baumes Zuflucht nehmen und sich auf einen Holzklotz oder einen Stein als Kissen niederlegen.
2.42.17
उत्थास्यति च मेदिन्याः कृपणः पांसुगुण्ठितः।
विनिःश्वसन् प्रस्रवणात् करेणूनामिवर्षभः ॥ २.४२.१७ ॥
Elend, mit Staub bedeckt, tief seufzend, wird er sich von der Erde erheben, wie ein Stier unter den Elefantenkühen am Quell.
2.42.18
द्रक्ष्यन्ति नूनं पुरुषा दीर्घबाहुं वनेचराः।
राममुत्थाय गच्छन्तं लोकनाथमनाथवत् ॥ २.४२.१८ ॥
Die Waldbewohner werden gewiss den langarmigen Rāma sehen, wie er, der Herr der Welt, sich erhebt und davongeht, als wäre er ohne Schutz.
2.42.19
सा नूनं जनकस्येष्टा सुता सुखसदोचिता।
कण्टकाक्रमणक्लान्ता वनमद्य गमिष्यति ॥ २.४२.१९ ॥
Gewiss wird sie, Janakas geliebte Tochter, die bequeme Sitze gewohnt ist, von Dornen ermattet, heute in den Wald gehen.
2.42.20
अनभिज्ञा वनानां सा नूनं भयमुपैष्यति।
श्वपदानर्दितं श्रुत्वा गम्भीरं रोमहर्षणम् ॥ २.४२.२० ॥
Mit den Wäldern nicht vertraut, wird sie gewiss Furcht empfinden, wenn sie das tiefe, haarsträubende Heulen der Schakale hört.
2.42.21
सकामा भव कैकेयि विधवा राज्यमावस।
नहि तं पुरुषव्याघ्रं विना जीवितुमुत्सहे ॥ २.४२.२१ ॥
Sei zufrieden mit deinem Verlangen, Kaikeyī; genieße das Reich als Witwe, denn ohne jenen besten der Männer habe ich nicht den Mut zu leben.
2.42.22
इत्येवं विलपन् राजा जनौघेनाभिसंवृतः।
अपस्नात इवारिष्टं प्रविवेश गृहोत्तमम् ॥ २.४२.२२ ॥
So klagend, von einer Menge umgeben, betrat der König den herrlichen Palast, als hätte er sich gebadet und mit heiligem Öl gesalbt.
2.42.23
शून्यचत्वरवेश्मान्तां संवृतापणवेदिकाम्।
क्लान्तदुर्बलदुःखार्तां नात्याकीर्णमहापथाम् ॥ २.४२.२३ ॥
Ihre Plätze und Hausinnen waren leer, ihre Läden und Podeste geschlossen; sie war ermattet, schwach und von Kummer gequält, ihre großen Straßen nicht überfüllt.
2.42.24
तामवेक्ष्य पुरीं सर्वां राममेवानुचिन्तयन्।
विलपन् प्राविशद् राजा गृहं सूर्य इवाम्बुदम् ॥ २.४२.२४ ॥
Als er die ganze Stadt sah und nur an Rāma dachte, betrat der klagende König den Palast, wie die Sonne eine Wolke betritt.
2.42.25
महाह्रदमिवाक्षोभ्यं सुपर्णेन हृतोरगम्।
रामेण रहितं वेश्म वैदेह्या लक्ष्मणेन च ॥ २.४२.२५ ॥
Jenes Haus, ohne Rāma, Vaidehī und Lakṣmaṇa, glich einem großen, regungslosen See, dessen Schlange Garuḍa geraubt hatte.
2.42.26
अथ गद्गदशब्दस्तु विलपन् वसुधाधिपः।
उवाच मृदु मन्दार्थं वचनं दीनमस्वरम् ॥ २.४२.२६ ॥
Da sprach der Herr der Erde, klagend mit einer von Schluchzen erstickten Stimme, sanfte Worte, schwach im Sinn, kläglich und mit brechender Stimme.
2.42.27
कौसल्याया गृहं शीघ्रं राममातुर्नयन्तु माम्।
नह्यन्यत्र ममाश्वासो हृदयस्य भविष्यति ॥ २.४२.२७ ॥
Bringt mich schnell zum Haus Kausalyās, der Mutter Rāmas; denn mein Herz wird anderswo keinen Trost finden.
2.42.28
कौसल्याया गृहं तत्र न्यवेस्यत विनीतवत् ॥ २.४२.२८ ॥
Im Haus Kausalyās soll er dort ehrerbietig untergebracht werden, wie einer, der bescheiden geführt wird.
2.42.29
ततस्तत्र प्रविष्टस्य कौसल्याया निवेशनम्।
अधिरुह्यापि शयनं बभूव लुलितं मनः ॥ २.४२.२९ ॥
Als er dort das Haus Kausalyās betreten und sich auf das Lager gelegt hatte, blieb sein Geist erschüttert.
2.42.30
पुत्रद्वयविहीनं च स्नुषया च विवर्जितम्।
अपश्यद् भवनं राजा नष्टचन्द्रमिवाम्बरम् ॥ २.४२.३० ॥
Der König sah jenes Haus, seiner beiden Söhne beraubt und von der Schwiegertochter verlassen, wie den Himmel, dessen Mond verschwunden ist.
2.42.31
तच्च दृष्ट्वा महाराजो भुजमुद्यम्य वीर्यवान्।
उच्चैःस्वरेण प्राक्रोशद्धा राम विजहासि नौ ॥ २.४२.३१ ॥
Als er das sah, hob der tapfere große König seinen Arm und rief laut: "Wehe, Rāma! Du hast uns beide verlassen!"
2.42.32
सुखिता बत तं कालं जीविष्यन्ति नरोत्तमाः।
परिष्वजन्तो ये रामं द्रक्ष्यन्ति पुनरागतम् ॥ २.४२.३२ ॥
Wahrhaftig glücklich werden jene Besten der Menschen sein, die in jener Zeit leben und Rāma zurückgekehrt sehen, ihn umarmend.
2.42.33
अथ रात्र्यां प्रपन्नायां कालरात्र्यामिवात्मनः।
अर्धरात्रे दशरथः कौसल्यामिदमब्रवीत् ॥ २.४२.३३ ॥
Als dann die Nacht hereinbrach, einer Todesnacht für ihn gleich, sprach Daśaratha um Mitternacht diese Worte zu Kausalyā.
2.42.34
न त्वां पश्यामि कौसल्ये साधु मां पाणिना स्पृश।
रामं मेऽनुगता दृष्टिरद्यापि न निवर्तते ॥ २.४२.३४ ॥
Ich sehe dich nicht, Kausalyā. Nun denn, berühre mich mit deiner Hand. Mein Blick, der Rāma folgte, ist auch heute noch nicht zurückgekehrt.
2.42.35
तं राममेवानुविचिन्तयन्तं
समीक्ष्य देवी शयने नरेन्द्रम्।
उपोपविश्याधिकमार्तरूपा
विनिश्वसन्तं विललाप कृच्छ्रम् ॥ २.४२.३५ ॥
Als sie den König auf seinem Lager liegen sah, der nur an Rāma dachte, setzte sich die Königin in großer Qual neben ihn und klagte, tief seufzend, unter schwerem Leid.