வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.42.1
यावत् तु निर्यतस्तस्य रजोरूपमदृश्यत।
नैवेक्ष्वाकुवरस्तावत् संजहारात्मचक्षुषी ॥ २.४२.१ ॥
அவன் புழுதி படிந்த உருவம் தெரியும் வரை, இக்ஷ்வாகு குலத் தலைவர் தம் கண்களை விலக்கவில்லை.
2.42.2
यावद् राजा प्रियं पुत्रं पश्यत्यत्यन्तधार्मिकम्।
तावद् व्यवर्धतेवास्य धरण्यां पुत्रदर्शने ॥ २.४२.२ ॥
அரசன் மிகவும் தர்மசீலனான தன் அன்பு மகனைக் காணும் வரை, அவனது துயர் பூமியில் மகன் காட்சியோடு பெருகியது.
2.42.3
न पश्यति रजोऽप्यस्य यदा रामस्य भूमिपः।
तदार्तश्च निषण्णश्च पपात धरणीतले ॥ २.४२.३ ॥
ராமனின் புழுதியைக்கூட அரசன் காண முடியாதபோது, துயருற்று சோர்ந்து அவன் தரையில் வீழ்ந்தான்.
2.42.4
तस्य दक्षिणमन्वागात् कौसल्या बाहुमङ्गना।
परं चास्यान्वगात् पार्श्वं कैकेयी सा सुमध्यमा ॥ २.४२.४ ॥
அவனது வலப்பக்கம் அழகிய கரங்களையுடைய கௌசல்யை சென்றாள்; மறுபக்கம் அந்த ஒடுங்கிய இடையுடைய கைகேயி சென்றாள்.
2.42.5
तां नयेन च सम्पन्नो धर्मेण विनयेन च।
उवाच राजा कैकेयीं समीक्ष्य व्यथितेन्द्रियः ॥ २.४२.५ ॥
நீதியும் தர்மமும் பணிவும் நிறைந்த அரசன், புலன்கள் துன்புற்றவனாய் கைகேயியைப் பார்த்துப் பேசினான்.
2.42.6
कैकेयि मामकाङ्गानि मा स्प्राक्षीः पापनिश्चये।
नहि त्वां द्रष्टुमिच्छामि न भार्या न च बान्धवी ॥ २.४२.६ ॥
கைகேயி! என் உறுப்புகளைத் தொடாதே, தீய எண்ணம் கொண்டவளே! உன்னைப் பார்க்கவும் நான் விரும்பவில்லை; மனைவியாகவோ உறவினளாகவோ கூட.
2.42.7
ये च त्वामनुजीवन्ति नाहं तेषां न ते मम।
केवलार्थपरां हि त्वां त्यक्तधर्मां त्यजाम्यहम् ॥ २.४२.७ ॥
உன்னைச் சார்ந்து வாழ்பவர்கள் என்னுடையவர்கள் அல்லர்; நானும் அவர்களுக்கு உரியவன் அல்லேன். வெறும் சுயநலத்தில் நிலைத்து தர்மத்தைத் துறந்த உன்னை நான் துறக்கிறேன்.
2.42.8
अगृह्णां यच्च ते पाणिमग्निं पर्यणयं च यत्।
अनुजानामि तत् सर्वमस्मिंल्लोके परत्र च ॥ २.४२.८ ॥
நான் உன் கையைப் பற்றியதும், அக்கினியைச் சுற்றி வலம் வந்ததும் ஆகிய அனைத்தையும் இவ்வுலகிலும் மறு உலகிலும் உனக்கு விடுவிக்கிறேன்.
2.42.9
भरतश्चेत् प्रतीतः स्याद् राज्यं प्राप्यैतदव्ययम्।
यन्मे स दद्यात् पित्रर्थं मा मां तद्दत्तमागमत् ॥ २.४२.९ ॥
பரதன் மகிழ்ந்து, இந்த அழியாத அரசைப் பெற்ற பின், தந்தையின் பொருட்டு அதை எனக்குக் கொடுத்தாலும், அந்தக் கொடை எனக்கு வந்து சேராது.
2.42.10
अथ रेणुसमुद्ध्वस्तं समुत्थाप्य नराधिपम्।
न्यवर्तत तदा देवी कौसल्या शोककर्शिता ॥ २.४२.१० ॥
அப்போது தூளில் விழுந்த மன்னனைத் தூக்கி நிறுத்தி, துயரால் மெலிந்த தேவி கௌசல்யை திரும்பிச் சென்றாள்.
2.42.11
हत्वेव ब्राह्मणं कामात् स्पृष्ट्वाग्निमिव पाणिना।
अन्वतप्यत धर्मात्मा पुत्रं संचिन्त्य राघवम् ॥ २.४२.११ ॥
காமத்தால் ஒரு பிராமணனைக் கொன்றவனைப் போலவும், கையால் நெருப்பைத் தொட்டவனைப் போலவும், தர்மாத்மாவான அரசன் மகன் ராகவனை நினைத்து பின்னர் வருந்தித் தவித்தான்.
2.42.12
निवृत्यैव निवृत्यैव सीदतो रथवर्त्मसु।
राज्ञो नातिबभौ रूपं ग्रस्तस्यांशुमतो यथा ॥ २.४२.१२ ॥
தேர்ப்பாதையில் மீண்டும் மீண்டும் திரும்பித் திரும்பி சோர்ந்து விழுந்த மன்னனின் உருவம், ராகுவால் பிடிக்கப்பட்ட சூரியனைப் போல் பிரகாசிக்கவில்லை.
2.42.13
विललाप स दुःखार्तः प्रियं पुत्रमनुस्मरन्।
नगरान्तमनुप्राप्तं बुद्ध्वा पुत्रमथाब्रवीत् ॥ २.४२.१३ ॥
துயரால் வாடிய அவர் அன்புக்குரிய மகனை நினைத்துப் புலம்பினார். நகரின் எல்லையை அடைந்த மகனை அறிந்து, அவர் பின்னர் இவ்வாறு கூறினார்.
2.42.14
वाहनानां च मुख्यानां वहतां तं ममात्मजम्।
पदानि पथि दृश्यन्ते स महात्मा न दृश्यते ॥ २.४२.१४ ॥
சிறந்த வாகனங்களில் ஏற்றிச் செல்லப்பட்ட என் மகனின் கால்தடங்கள் பாதையில் தெரிகின்றன; ஆனால் அந்த மகாத்மா காணப்படவில்லை.
2.42.15
यः सुखेनोपधानेषु शेते चन्दनरूषितः।
वीज्यमानो महार्हाभिः स्त्रीभिर्मम सुतोत्तमः ॥ २.४२.१५ ॥
சந்தனம் பூசப்பட்டு, தலையணைகளில் சுகமாகத் துயின்ற என் சிறந்த மகன், விலையுயர்ந்த பெண்களால் விசிறப்பட்டவன்.
2.42.16
स नूनं क्वचिदेवाद्य वृक्षमूलमुपाश्रितः।
काष्ठं वा यदि वाश्मानमुपधाय शयिष्यते ॥ २.४२.१६ ॥
அவன் நிச்சயமாக இன்று எங்கோ ஒரு மரத்தின் வேரை அடைக்கலமாகக் கொண்டு, மரக்கட்டையையோ கல்லையோ தலையணையாக வைத்துப் படுத்திருப்பான்.
2.42.17
उत्थास्यति च मेदिन्याः कृपणः पांसुगुण्ठितः।
विनिःश्वसन् प्रस्रवणात् करेणूनामिवर्षभः ॥ २.४२.१७ ॥
அவர் பரிதாபமாகத் தூசியில் மூழ்கி, பெருமூச்செறிந்தபடி பூமியிலிருந்து எழுவான்; ஓடையிலிருந்து பெண் யானைகளிடையே எழும் காளை போல.
2.42.18
द्रक्ष्यन्ति नूनं पुरुषा दीर्घबाहुं वनेचराः।
राममुत्थाय गच्छन्तं लोकनाथमनाथवत् ॥ २.४२.१८ ॥
காட்டில் வாழும் மனிதர்கள் நிச்சயமாக நீண்ட கரங்களுடைய ராமனைக் காண்பார்கள்; உலகின் தலைவன் அனாதையைப் போல எழுந்து செல்கிறான்.
2.42.19
सा नूनं जनकस्येष्टा सुता सुखसदोचिता।
कण्टकाक्रमणक्लान्ता वनमद्य गमिष्यति ॥ २.४२.१९ ॥
அவள் நிச்சயமாக ஜனகனின் அன்பு மகள், சுக ஆசனங்களுக்குத் தகுந்தவள்; இன்று முட்களை மிதித்துச் சோர்வுற்று வனத்திற்குச் செல்வாள்.
2.42.20
अनभिज्ञा वनानां सा नूनं भयमुपैष्यति।
श्वपदानर्दितं श्रुत्वा गम्भीरं रोमहर्षणम् ॥ २.४२.२० ॥
வனங்களை அறியாத அவள் நிச்சயமாக அச்சம் அடைவாள்; நரிகளின் ஆழ்ந்த, மயிர்சிலிர்க்கும் ஊளையைக் கேட்டு.
2.42.21
सकामा भव कैकेयि विधवा राज्यमावस।
नहि तं पुरुषव्याघ्रं विना जीवितुमुत्सहे ॥ २.४२.२१ ॥
கைகேயியே, உன் விருப்பம் நிறைவேறி மகிழ்ந்திரு; விதவையாக இந்த அரசை அனுபவி. அந்த நரசிங்கம் போன்ற இராமன் இல்லாமல் நான் வாழ்வதற்கு மனம் துணியவில்லை.
2.42.22
इत्येवं विलपन् राजा जनौघेनाभिसंवृतः।
अपस्नात इवारिष्टं प्रविवेश गृहोत्तमम् ॥ २.४२.२२ ॥
இவ்வாறு புலம்பிக்கொண்டிருந்த அரசன், மக்கள் கூட்டத்தால் சூழப்பட்டு, நீராடிய பின் மங்கல எண்ணெய் பூசிக்கொண்டவன் போல உயர்ந்த மாளிகைக்குள் நுழைந்தான்.
2.42.23
शून्यचत्वरवेश्मान्तां संवृतापणवेदिकाम्।
क्लान्तदुर्बलदुःखार्तां नात्याकीर्णमहापथाम् ॥ २.४२.२३ ॥
வெற்றுச் சதுக்கங்களும் வீடுகளின் உட்புறங்களும் கொண்டது, கடைகளும் மேடைகளும் மூடப்பட்டது, சோர்ந்தும் பலவீனமாகவும் துயரால் வாடியது, பெரிய வீதிகள் அதிகக் கூட்டமின்றி இருந்தது.
2.42.24
तामवेक्ष्य पुरीं सर्वां राममेवानुचिन्तयन्।
विलपन् प्राविशद् राजा गृहं सूर्य इवाम्बुदम् ॥ २.४२.२४ ॥
அந்த முழு நகரத்தையும் பார்த்து, இராமனையே நினைத்துக்கொண்டு புலம்பிய அரசன், மேகத்துள் நுழையும் சூரியனைப்போல மாளிகைக்குள் நுழைந்தான்.
2.42.25
महाह्रदमिवाक्षोभ्यं सुपर्णेन हृतोरगम्।
रामेण रहितं वेश्म वैदेह्या लक्ष्मणेन च ॥ २.४२.२५ ॥
ராமன், வைதேஹி, லட்சுமணன் இல்லாத அந்த மாளிகை, கருடனால் பாம்பு கவரப்பட்ட, அசைவற்ற பெரிய ஏரியைப் போல இருந்தது.
2.42.26
अथ गद्गदशब्दस्तु विलपन् वसुधाधिपः।
उवाच मृदु मन्दार्थं वचनं दीनमस्वरम् ॥ २.४२.२६ ॥
பின்னர், தழுதழுத்த குரலில் புலம்பிய மன்னன், மென்மையாகவும் பொருள் மங்கியும் துயரமும் குரல் அடைபட்டும் சொற்களைச் சொன்னான்.
2.42.27
कौसल्याया गृहं शीघ्रं राममातुर्नयन्तु माम्।
नह्यन्यत्र ममाश्वासो हृदयस्य भविष्यति ॥ २.४२.२७ ॥
ராமனின் தாய் கௌசல்யையின் மாளிகைக்கு விரைவில் என்னை அழைத்துச் செல்லுங்கள்; என் இதயத்திற்கு வேறெங்கும் ஆறுதல் கிடைக்காது.
2.42.28
कौसल्याया गृहं तत्र न्यवेस्यत विनीतवत् ॥ २.४२.२८ ॥
கௌசல்யையின் மாளிகையில் அவரை அங்கே பணிவுடன் அமர்த்த வேண்டும்.
2.42.29
ततस्तत्र प्रविष्टस्य कौसल्याया निवेशनम्।
अधिरुह्यापि शयनं बभूव लुलितं मनः ॥ २.४२.२९ ॥
அப்போது கௌசல்யையின் மாளிகையில் நுழைந்து, படுக்கையில் ஏறியும் அவரது மனம் கலங்கியே இருந்தது.
2.42.30
पुत्रद्वयविहीनं च स्नुषया च विवर्जितम्।
अपश्यद् भवनं राजा नष्टचन्द्रमिवाम्बरम् ॥ २.४२.३० ॥
இரு மகன்களை இழந்து, மருமகளும் இல்லாத அந்த மாளிகையை அரசன் கண்டான்; சந்திரன் மறைந்த வானைப் போல.
2.42.31
तच्च दृष्ट्वा महाराजो भुजमुद्यम्य वीर्यवान्।
उच्चैःस्वरेण प्राक्रोशद्धा राम विजहासि नौ ॥ २.४२.३१ ॥
அதைக் கண்டு வீரியம் மிக்க மகாராஜா கையை உயர்த்தி உரத்த குரலில் கதறினார்: "ஹா ராமா! நீ எங்களை கைவிட்டாயே!"
2.42.32
सुखिता बत तं कालं जीविष्यन्ति नरोत्तमाः।
परिष्वजन्तो ये रामं द्रक्ष्यन्ति पुनरागतम् ॥ २.४२.३२ ॥
அந்த நாளில் உயிருடன் இருந்து, திரும்பி வந்த ராமனை அணைத்தபடி காண்பவர்கள் உண்மையில் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்வார்கள்.
2.42.33
अथ रात्र्यां प्रपन्नायां कालरात्र्यामिवात्मनः।
अर्धरात्रे दशरथः कौसल्यामिदमब्रवीत् ॥ २.४२.३३ ॥
பின்னர் இரவு வந்தபோது, தனக்கு மரண இரவு போன்ற அந்த இரவில், நள்ளிரவில் தசரதன் கௌசல்யையிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
2.42.34
न त्वां पश्यामि कौसल्ये साधु मां पाणिना स्पृश।
रामं मेऽनुगता दृष्टिरद्यापि न निवर्तते ॥ २.४२.३४ ॥
கௌசல்யா, உன்னை நான் காணவில்லை; நல்லது, உன் கையால் என்னைத் தொடு. ராமனைத் தொடர்ந்து சென்ற என் பார்வை இன்றும் திரும்பவில்லை.
2.42.35
तं राममेवानुविचिन्तयन्तं
समीक्ष्य देवी शयने नरेन्द्रम्।
उपोपविश्याधिकमार्तरूपा
विनिश्वसन्तं विललाप कृच्छ्रम् ॥ २.४२.३५ ॥
ராமனையே நினைத்துக்கொண்டு படுக்கையில் இருந்த மன்னனைக் கண்ட தேவி, மிகுந்த துயருடன் அருகில் அமர்ந்து, பெருமூச்சு விட்டபடி கடுந்துன்பத்துடன் புலம்பினாள்.