Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.42.1
यावत् तु निर्यतस्तस्य रजोरूपमदृश्यत।
नैवेक्ष्वाकुवरस्तावत् संजहारात्मचक्षुषी ॥ २.४२.१ ॥
Enquanto sua forma coberta de poeira ainda era visível, o melhor dos Ikṣvākus não afastou seus olhos.
2.42.2
यावद् राजा प्रियं पुत्रं पश्यत्यत्यन्तधार्मिकम्।
तावद् व्यवर्धतेवास्य धरण्यां पुत्रदर्शने ॥ २.४२.२ ॥
Enquanto o rei contemplava seu amado filho, extremamente justo, sua aflição parecia crescer sobre a terra ao vê-lo.
2.42.3
न पश्यति रजोऽप्यस्य यदा रामस्य भूमिपः।
तदार्तश्च निषण्णश्च पपात धरणीतले ॥ २.४२.३ ॥
Quando o rei já não pôde ver nem a poeira de Rāma, aflito e exausto, afundou-se e caiu ao chão.
2.42.4
तस्य दक्षिणमन्वागात् कौसल्या बाहुमङ्गना।
परं चास्यान्वगात् पार्श्वं कैकेयी सा सुमध्यमा ॥ २.४२.४ ॥
Ao seu lado direito veio Kausalyā, de braços formosos, e ao outro lado veio Kaikeyī, de cintura esbelta.
2.42.5
तां नयेन च सम्पन्नो धर्मेण विनयेन च।
उवाच राजा कैकेयीं समीक्ष्य व्यथितेन्द्रियः ॥ २.४२.५ ॥
O rei, dotado de prudência, retidão e humildade, com os sentidos aflitos, olhou para Kaikeyī e falou-lhe.
2.42.6
कैकेयि मामकाङ्गानि मा स्प्राक्षीः पापनिश्चये।
नहि त्वां द्रष्टुमिच्छामि न भार्या न च बान्धवी ॥ २.४२.६ ॥
Kaikeyī, não toques nos meus membros, tu de intenção perversa! Não desejo ver-te, nem como esposa nem como parenta.
2.42.7
ये च त्वामनुजीवन्ति नाहं तेषां न ते मम।
केवलार्थपरां हि त्वां त्यक्तधर्मां त्यजाम्यहम् ॥ २.४२.७ ॥
Os que vivem dependendo de ti não são meus, nem eu sou deles. A ti, voltada apenas ao próprio ganho e tendo abandonado o dharma, eu abandono.
2.42.8
अगृह्णां यच्च ते पाणिमग्निं पर्यणयं च यत्।
अनुजानामि तत् सर्वमस्मिंल्लोके परत्र च ॥ २.४२.८ ॥
Tudo o que fiz — tomar a tua mão e dar a volta ao fogo — eu te libero, neste mundo e no outro.
2.42.9
भरतश्चेत् प्रतीतः स्याद् राज्यं प्राप्यैतदव्ययम्।
यन्मे स दद्यात् पित्रर्थं मा मां तद्दत्तमागमत् ॥ २.४२.९ ॥
Se Bharata, satisfeito, tendo obtido este reino imperecível, mo desse por causa do pai, que essa dádiva não chegue a mim.
2.42.10
अथ रेणुसमुद्ध्वस्तं समुत्थाप्य नराधिपम्।
न्यवर्तत तदा देवी कौसल्या शोककर्शिता ॥ २.४२.१० ॥
Então a rainha Kausalyā, consumida pela dor, ergueu o senhor dos homens caído na poeira e voltou.
2.42.11
हत्वेव ब्राह्मणं कामात् स्पृष्ट्वाग्निमिव पाणिना।
अन्वतप्यत धर्मात्मा पुत्रं संचिन्त्य राघवम् ॥ २.४२.११ ॥
Como quem matou um brâmane por desejo ou tocou o fogo com a mão, o rei de alma justa se atormentou depois de remorso, pensando em seu filho Rāghava.
2.42.12
निवृत्यैव निवृत्यैव सीदतो रथवर्त्मसु।
राज्ञो नातिबभौ रूपं ग्रस्तस्यांशुमतो यथा ॥ २.४२.१२ ॥
A figura do rei, afundando-se repetidamente na estrada do carro, não resplandecia, como o sol apanhado por Rāhu.
2.42.13
विललाप स दुःखार्तः प्रियं पुत्रमनुस्मरन्।
नगरान्तमनुप्राप्तं बुद्ध्वा पुत्रमथाब्रवीत् ॥ २.४२.१३ ॥
Atormentado pela dor, lamentou-se, lembrando seu amado filho. Sabendo que o filho chegara aos arredores da cidade, então falou:
2.42.14
वाहनानां च मुख्यानां वहतां तं ममात्मजम्।
पदानि पथि दृश्यन्ते स महात्मा न दृश्यते ॥ २.४२.१४ ॥
As pegadas de meu filho, levado nos melhores veículos, são vistas na estrada, mas aquele magnânimo não é visto.
2.42.15
यः सुखेनोपधानेषु शेते चन्दनरूषितः।
वीज्यमानो महार्हाभिः स्त्रीभिर्मम सुतोत्तमः ॥ २.४२.१५ ॥
Meu melhor dos filhos, que dormia confortavelmente sobre almofadas, ungido com pasta de sândalo, abanado por preciosas mulheres.
2.42.16
स नूनं क्वचिदेवाद्य वृक्षमूलमुपाश्रितः।
काष्ठं वा यदि वाश्मानमुपधाय शयिष्यते ॥ २.४२.१६ ॥
Certamente hoje, em algum lugar, ele se deitará ao pé de uma árvore, usando um tronco ou uma pedra como travesseiro.
2.42.17
उत्थास्यति च मेदिन्याः कृपणः पांसुगुण्ठितः।
विनिःश्वसन् प्रस्रवणात् करेणूनामिवर्षभः ॥ २.४२.१७ ॥
Miserável, coberto de poeira, suspirando profundamente, levantar-se-á da terra, como um touro entre as fêmeas de elefante junto à nascente.
2.42.18
द्रक्ष्यन्ति नूनं पुरुषा दीर्घबाहुं वनेचराः।
राममुत्थाय गच्छन्तं लोकनाथमनाथवत् ॥ २.४२.१८ ॥
Os habitantes da floresta certamente verão Rāma de longos braços partir, o senhor do mundo, como se estivesse desamparado.
2.42.19
सा नूनं जनकस्येष्टा सुता सुखसदोचिता।
कण्टकाक्रमणक्लान्ता वनमद्य गमिष्यति ॥ २.४२.१९ ॥
Certamente ela, a amada filha de Janaka, digna de assentos confortáveis, exausta de pisar espinhos, irá hoje à floresta.
2.42.20
अनभिज्ञा वनानां सा नूनं भयमुपैष्यति।
श्वपदानर्दितं श्रुत्वा गम्भीरं रोमहर्षणम् ॥ २.४२.२० ॥
Desconhecedora das florestas, ela certamente sentirá medo ao ouvir o uivo profundo e arrepiante dos chacais.
2.42.21
सकामा भव कैकेयि विधवा राज्यमावस।
नहि तं पुरुषव्याघ्रं विना जीवितुमुत्सहे ॥ २.४२.२१ ॥
Sê feliz em teu desejo, Kaikeyī; desfruta do reino como viúva, pois não tenho ânimo para viver sem aquele melhor dos homens.
2.42.22
इत्येवं विलपन् राजा जनौघेनाभिसंवृतः।
अपस्नात इवारिष्टं प्रविवेश गृहोत्तमम् ॥ २.४२.२२ ॥
Assim lamentando-se, o rei, cercado por uma multidão, entrou no excelso palácio como quem se banhou e ungiu com óleo auspicioso.
2.42.23
शून्यचत्वरवेश्मान्तां संवृतापणवेदिकाम्।
क्लान्तदुर्बलदुःखार्तां नात्याकीर्णमहापथाम् ॥ २.४२.२३ ॥
Suas praças e interiores das casas estavam vazios, suas lojas e estrados fechados, exausta, fraca e atormentada pela dor, suas grandes ruas não estavam lotadas.
2.42.24
तामवेक्ष्य पुरीं सर्वां राममेवानुचिन्तयन्।
विलपन् प्राविशद् राजा गृहं सूर्य इवाम्बुदम् ॥ २.४२.२४ ॥
Contemplando toda aquela cidade e pensando apenas em Rāma, o rei, lamentando-se, entrou no palácio como o sol entra numa nuvem.
2.42.25
महाह्रदमिवाक्षोभ्यं सुपर्णेन हृतोरगम्।
रामेण रहितं वेश्म वैदेह्या लक्ष्मणेन च ॥ २.४२.२५ ॥
Aquela morada, privada de Rāma, Vaidehī e Lakṣmaṇa, era como um grande lago imóvel, cuja serpente fora levada por Garuḍa.
2.42.26
अथ गद्गदशब्दस्तु विलपन् वसुधाधिपः।
उवाच मृदु मन्दार्थं वचनं दीनमस्वरम् ॥ २.४२.२६ ॥
Então, lamentando-se com voz embargada pelos soluços, o senhor da terra proferiu palavras suaves, de sentido frágil, miseráveis e com voz quebrada.
2.42.27
कौसल्याया गृहं शीघ्रं राममातुर्नयन्तु माम्।
नह्यन्यत्र ममाश्वासो हृदयस्य भविष्यति ॥ २.४२.२७ ॥
Levai-me depressa à casa de Kausalyā, mãe de Rāma; meu coração não encontrará consolo em nenhum outro lugar.
2.42.28
कौसल्याया गृहं तत्र न्यवेस्यत विनीतवत् ॥ २.४२.२८ ॥
Na casa de Kausalyā, ali, deve ser instalado com respeito, como alguém conduzido com humildade.
2.42.29
ततस्तत्र प्रविष्टस्य कौसल्याया निवेशनम्।
अधिरुह्यापि शयनं बभूव लुलितं मनः ॥ २.४२.२९ ॥
Ao entrar ali na morada de Kausalyā e subir ao leito, sua mente continuava agitada.
2.42.30
पुत्रद्वयविहीनं च स्नुषया च विवर्जितम्।
अपश्यद् भवनं राजा नष्टचन्द्रमिवाम्बरम् ॥ २.४२.३० ॥
O rei viu aquela morada, privada de seus dois filhos e abandonada pela nora, como o céu com a lua desaparecida.
2.42.31
तच्च दृष्ट्वा महाराजो भुजमुद्यम्य वीर्यवान्।
उच्चैःस्वरेण प्राक्रोशद्धा राम विजहासि नौ ॥ २.४२.३१ ॥
Ao ver aquilo, o poderoso grande rei ergueu o braço e clamou em voz alta: "Ai, Rāma! Abandonaste-nos a ambos!"
2.42.32
सुखिता बत तं कालं जीविष्यन्ति नरोत्तमाः।
परिष्वजन्तो ये रामं द्रक्ष्यन्ति पुनरागतम् ॥ २.४२.३२ ॥
Verdadeiramente felizes serão os melhores dos homens que viverem naquele tempo e virem Rāma regressado, abraçando-o.
2.42.33
अथ रात्र्यां प्रपन्नायां कालरात्र्यामिवात्मनः।
अर्धरात्रे दशरथः कौसल्यामिदमब्रवीत् ॥ २.४२.३३ ॥
Então, quando a noite chegou, uma noite como a noite da sua própria morte, à meia-noite Daśaratha disse estas palavras a Kausalyā.
2.42.34
न त्वां पश्यामि कौसल्ये साधु मां पाणिना स्पृश।
रामं मेऽनुगता दृष्टिरद्यापि न निवर्तते ॥ २.४२.३४ ॥
Não te vejo, Kausalyā. Bem, toca-me com a tua mão. O meu olhar, que seguiu Rāma, ainda não voltou, nem mesmo hoje.
2.42.35
तं राममेवानुविचिन्तयन्तं
समीक्ष्य देवी शयने नरेन्द्रम्।
उपोपविश्याधिकमार्तरूपा
विनिश्वसन्तं विललाप कृच्छ्रम् ॥ २.४२.३५ ॥
Ao ver o rei deitado no leito, pensando apenas em Rāma, a rainha, em grande angústia, sentou-se ao seu lado e, suspirando fundo, lamentou-se com grande aflição.