Vālmīki Rāmāyaṇa · Sarga 2.54
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.54.1
ते तु तस्मिन् महा वृक्षौषित्वा रजनीम् शिवाम् ।
विमले अभ्युदिते सूर्ये तस्मात् देशात् प्रतस्थिरे ॥ २.५४.१ ॥
Having passed the auspicious night under that cluster of great trees, and when the clear sun had risen, they set out from that place.
2.54.2
यत्र भागीरथी गन्गा यमुनाम् अभिवर्तते ।
जग्मुस् तम् देशम् उद्दिश्य विगाह्य सुमहद् वनम् ॥ २.५४.२ ॥
Aiming for the region where the Bhāgīrathī Gaṅgā flows toward the Yamunā, they went on, plunging into a very vast forest.
2.54.3
ते भूमिम् आगान् विविधान् देशामः च अपि मनो रमान् ।
अदृष्ट पूर्वान् पश्यन्तः तत्र तत्र यशस्विनः ॥ २.५४.३ ॥
Those illustrious ones came to diverse and delightful lands never seen before, and saw them here and there as they went.
2.54.4
यथा क्षेमेण गच्चन् स पश्यमः च विविधान् द्रुमान् ।
निवृत्त मात्रे दिवसे रामः सौमित्रिम् अब्रवीत् ॥ २.५४.४ ॥
As they went on safely, looking at the various trees, just as the day was ending, Rāma spoke to Saumitri.
2.54.5
प्रयागम् अभितः पश्य सौमित्रे धूमम् उन्नतम् ।
अग्नेर् भगवतः केतुम् मन्ये सम्निहितः मुनिः ॥ २.५४.५ ॥
O Saumitri, look all around Prayāga at the smoke rising high. I think a sage is nearby; this is the banner of the sacred fire.
2.54.6
नूनम् प्राप्ताः स्म सम्भेदम् गन्गा यमुनयोः वयम् ।
तथा हि श्रूयते शम्ब्दो वारिणा वारि घट्टितः ॥ २.५४.६ ॥
Surely we have reached the confluence of the Gaṅgā and the Yamunā, for the sound of water striking water is heard.
2.54.7
दारूणि परिभिन्नानि वनजैः उपजीविभिः ।
भरद्वाज आश्रमे च एते दृश्यन्ते विविधा द्रुमाः ॥ २.५४.७ ॥
Split timber, cut by those who live off the forest, and here in Bharadvāja's hermitage these various trees can be seen.
2.54.8
धन्विनौ तौ सुखम् गत्वा लम्बमाने दिवा करे ।
गन्गा यमुनयोह् सम्धौ प्रापतुर् निलयम् मुनेः ॥ २.५४.८ ॥
The two archers, having walked comfortably while the sun hung low, reached the sage's dwelling at the confluence of the Gaṅgā and Yamunā.
2.54.9
रामः तु आश्रमम् आसाद्य त्रासयन् मृग पक्षिणः ।
गत्वा मुहूर्तम् अध्वानम् भरद्वाजम् उपागमत् ॥ २.५४.९ ॥
Rāma, having reached the hermitage and startling the deer and birds, went a short way along the path and approached Bharadvāja.
2.54.10
ततः तु आश्रमम् आसाद्य मुनेर् दर्शन कान्क्षिणौ ।
सीतया अनुगतौ वीरौ दूरात् एव अवतस्थतुः ॥ २.५४.१० ॥
Then, having reached the hermitage and wishing to see the sage, the two heroes, followed by Sītā, stopped at a distance.
2.54.11
स प्रविश्य महात्मानमृषिम् शिष्यगणैर्वऋतम् ।
सम्शितव्रतमेकाग्रम् तपसा लब्धचक्षुषम् ॥ २.५४.११ ॥
He entered the presence of the great-souled sage, surrounded by groups of disciples, firm in his vows, single-minded, who had gained inner sight through austerity.
2.54.12
हुत अग्नि होत्रम् दृष्ट्वा एव महा भागम् कृत अन्जलिः ।
रामः सौमित्रिणा सार्धम् सीतया च अभ्यवादयत् ॥ २.५४.१२ ॥
Seeing the fire-offering being made and beholding the greatly fortunate sage, Rāma, with joined palms, together with Saumitri and Sītā, greeted him.
2.54.13
न्यवेदयत च आत्मानम् तस्मै लक्ष्मण पूर्वजः ।
पुत्रौ दशरथस्य आवाम् भगवन् राम लक्ष्मणौ ॥ २.५४.१३ ॥
Rāma, the elder, made himself known to him: "Revered sir, we two are the sons of Daśaratha, Rāma and Lakṣmaṇa."
2.54.14
भार्या मम इयम् वैदेही कल्याणी जनक आत्मजा ।
माम् च अनुयाता विजनम् तपो वनम् अनिन्दिता ॥ २.५४.१४ ॥
"This is my wife Vaidehī, the auspicious, daughter of Janaka, who has followed me into this desolate forest of austerity, blameless."
2.54.15
पित्रा प्रव्राज्यमानम् माम् सौमित्रिर् अनुजः प्रियः ।
अयम् अन्वगमद् भ्राता वनम् एव दृढ व्रतः ॥ २.५४.१५ ॥
"When I was sent into exile by our father, this my beloved younger brother Saumitri, firm in his vow, followed me into the forest."
2.54.16
पित्रा नियुक्ता भगवन् प्रवेष्यामः तपो वनम् ।
धर्मम् एव आचरिष्यामः तत्र मूल फल अशनाः ॥ २.५४.१६ ॥
"Commanded by our father, revered sir, we shall enter the austerity-forest, and there, living on roots and fruits, we shall practise only dharma."
2.54.17
तस्य तत् वचनम् श्रुत्वा राज पुत्रस्य धीमतः ।
उपानयत धर्म आत्मा गाम् अर्घ्यम् उदकम् ततः ॥ २.५४.१७ ॥
Having heard those words of the wise prince, the righteous-souled sage then brought forward a cow, the honouring offering of water, and water.
2.54.18
नानाविधानन्नरसान् वन्यमूलफलाश्रयान् ।
तेभ्यो ददौ तप्ततपा वासम् चैवाभ्यकल्पयत् ॥ २.५४.१८ ॥
He gave them foods of many kinds and the forest's roots and fruits, and the sage, refined by austerity, also arranged a dwelling for them.
2.54.19
मृग पक्षिभिर् आसीनो मुनिभिः च समन्ततः ।
रामम् आगतम् अभ्यर्च्य स्वागतेन आह तम् मुनिः ॥ २.५४.१९ ॥
Surrounded by deer and birds, seated among the sages on every side, the sage honored the arrived Rāma with words of welcome and spoke to him.
2.54.20
प्रतिगृह्य च ताम् अर्चाम् उपविष्टम् स राघवम् ।
भरद्वाजो अब्रवीद् वाक्यम् धर्म युक्तम् इदम् तदा ॥ २.५४.२० ॥
Accepting that honor, Bharadvāja then spoke these words, in accord with dharma, to the seated Rāghava.
2.54.21
चिरस्य खलु काकुत्स्थ पश्यामि त्वाम् इह आगतम् ।
श्रुतम् तव मया च इदम् विवासनम् अकारणम् ॥ २.५४.२१ ॥
O Kākutstha, after a long time I indeed see you arrived here. And I have heard that this banishment of yours was without cause.
2.54.22
अवकाशो विविक्तः अयम् महा नद्योह् समागमे ।
पुण्यः च रमणीयः च वसतु इह भगान् सुखम् ॥ २.५४.२२ ॥
This secluded place at the confluence of two great rivers is sacred and pleasant. Let the revered one dwell here in comfort.
2.54.23
एवम् उक्तः तु वचनम् भरद्वाजेन राघवः ।
प्रत्युवाच शुभम् वाक्यम् रामः सर्व हिते रतः ॥ २.५४.२३ ॥
Thus addressed by Bharadvāja, Rāghava Rāma, devoted to the welfare of all, replied with auspicious words.
2.54.24
भगवन्न् इत आसन्नः पौर जानपदो जनः ।
सुदर्शमिह माम् प्रेक्ष्य मन्येऽह मिममाश्रमम् ॥ २.५४.२४ ॥
Revered one, nearby from here are the people of the city and the countryside. Seeing me here, they will easily obtain a sight of me; that is what I think of this hermitage.
2.54.25
आगमिष्यति वैदेहीम् माम् च अपि प्रेक्षको जनः ।
अनेन कारणेन अहम् इह वासम् न रोचये ॥ २.५४.२५ ॥
People will come to see Vaidehī and me as well. For this reason I do not like to stay here.
2.54.26
एक अन्ते पश्य भगवन्न् आश्रम स्थानम् उत्तमम् ।
रमते यत्र वैदेही सुख अर्हा जनक आत्मजा ॥ २.५४.२६ ॥
Revered sir, look at this excellent hermitage site in one corner, where Vaidehī, Janaka's daughter, worthy of happiness, will delight.
2.54.27
एतत् श्रुत्वा शुभम् वाक्यम् भरद्वाजो महा मुनिः ।
राघवस्य ततः वाक्यम् अर्थ ग्राहकम् अब्रवीत् ॥ २.५४.२७ ॥
Having heard this auspicious speech of Rāghava, the great sage Bharadvāja then spoke a meaningful reply.
2.54.28
दश क्रोशैतः तात गिरिर् यस्मिन् निवत्स्यसि ।
महर्षि सेवितः पुण्यः सर्वतः सुख दर्शनः ॥ २.५४.२८ ॥
Dear one, ten krośas from here is the mountain where you will dwell — frequented by great seers, sacred, and pleasant to behold on every side.
2.54.29
गो लान्गूल अनुचरितः वानर ऋष्क निषेवितः ।
चित्र कूटैति ख्यातः गन्ध मादन सम्निभः ॥ २.५४.२९ ॥
That mountain is roamed by langur monkeys and resorted to by monkeys and bears. Renowned as Chitrakūṭa, it is like Gandhamādana.
2.54.30
यावता चित्र कूटस्य नरः शृन्गाणि अवेक्षते ।
कल्याणानि समाधत्ते न पापे कुरुते मनः ॥ २.५४.३० ॥
As far as a man beholds the peaks of Chitrakūṭa, so far he fixes his mind on what is auspicious, and his mind does not turn to evil.
2.54.31
ऋषयः तत्र बहवो विहृत्य शरदाम् शतम् ।
तपसा दिवम् आरूधाः कपाल शिरसा सह ॥ २.५४.३१ ॥
There many sages, having lived a hundred autumns, ascended to heaven by their austerity, together with their skull-bowl heads.
2.54.32
प्रविविक्तम् अहम् मन्ये तम् वासम् भवतः सुखम् ।
इह वा वन वासाय वस राम मया सह ॥ २.५४.३२ ॥
I think this dwelling of yours is secluded and pleasant. O Rāma, for the life of the forest, stay here with me.
2.54.33
स रामम् सर्व कामैः तम् भरद्वाजः प्रिय अतिथिम् ।
सभार्यम् सह च भ्रात्रा प्रतिजग्राह धर्मवित् ॥ २.५४.३३ ॥
Bharadvāja, knower of dharma, received Rāma, his dear guest, together with his wife and brother, granting every desire.
2.54.34
तस्य प्रयागे रामस्य तम् महर्षिम् उपेयुषः ।
प्रपन्ना रजनी पुण्या चित्राः कथयतः कथाः ॥ २.५४.३४ ॥
At Prayāga, when Rāma had approached that great sage, the auspicious night came on, and they kept telling wondrous tales.
2.54.35
सीतातृतीय काकुत्स्थह् परिश्रान्तः सुखोचितः ।
भरद्वाजाश्रमे रम्ये ताम् रात्रि मवस्त्सुखम् ॥ २.५४.३५ ॥
With Sītā as the third, Rāma of the Kakutstha line, very weary and accustomed to comfort, dwelt happily that night in Bharadvāja's lovely hermitage.
2.54.36
प्रभातायाम् रजन्याम् तु भरद्वाजम् उपागमत् ।
उवाच नर शार्दूलो मुनिम् ज्वलित तेजसम् ॥ २.५४.३६ ॥
When the night had passed and dawn had come, Rāma, tiger among men, approached Bharadvāja and spoke to the sage blazing with splendour.
2.54.37
शर्वरीम् भवनन्न् अद्य सत्य शील तव आश्रमे ।
उषिताः स्म इह वसतिम् अनुजानातु नो भवान् ॥ २.५४.३७ ॥
O truthful-natured sage, we have stayed in your hermitage this night. Now grant us leave to depart from here.
2.54.38
रात्र्याम् तु तस्याम् व्युष्टायाम् भरद्वाजो अब्रवीद् इदम् ।
मधु मूल फल उपेतम् चित्र कूटम् व्रज इति ह ॥ २.५४.३८ ॥
When that night had passed and dawn had come, Bharadvāja said: "Go to Citrakūṭa, abounding in honey, roots and fruits."
2.54.39
वासमौपयिकम् मन्ये तव राम महाबल ।
नानानगगणोपेतः किन्नरोरगसेवितह् ॥ २.५४.३९ ॥
O Rāma of great might, I think that is a suitable dwelling for you; it is endowed with many groves of trees and frequented by kinnaras and serpents.
2.54.40
मयूरनादाभिरुतो गजराजनिषेवितः ।
गम्यताम् भवता शैलश्चित्रकूटः स विश्रुतः ॥ २.५४.४० ॥
Let the famed mountain Citrakūṭa be the place you go to, resounding with the cries of peacocks and frequented by the lordly elephants.
2.54.41
पुण्यश्च रमणीयश्च बहुमूलफलायुतः ।
तत्र कुन्जर यूथानि मृग यूथानि च अभितः ॥ २.५४.४१ ॥
It is sacred and delightful, abounding in many roots and fruits; there, all around, roam herds of elephants and herds of deer.
2.54.42
विचरन्ति वन अन्तेषु तानि द्रक्ष्यसि राघव ।
सरित्प्रस्रवणप्रस्थान् दरीकन्धरनिर्घरान् ॥ २.५४.४२ ॥
O Rāghava, they roam at the edges of the forest, and you will see them: plateaus of rivers and springs, caves, ravines and waterfalls.
2.54.43
चरतः सीतया सार्धम् नन्दिष्यति मनस्तव ।
प्रहृष्ट कोयष्टिक कोकिल स्वनैः ।
र्विनादितम् तम् वसुधा धरम् शिवम् ।
मृगैः च मत्तैः बहुभिः च कुन्जरैः ।
सुरम्यम् आसाद्य समावस आश्रमम् ॥ २.५४.४३ ॥
Moving about with Sītā, your mind will rejoice. Having reached this most delightful hermitage on that auspicious mountain that bears the earth, resounding with the joyful calls of cuckoos and jackals, and among many intoxicated deer and elephants, dwell here.