Vālmīki Rāmāyaṇa · Sarga 2.62
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.62.1
एवम् तु क्रुद्धया राजा राम मात्रा सशोकया ।
श्रावितः परुषम् वाक्यम् चिन्तयाम् आस दुह्खितः ॥ २.६२.१ ॥
Thus, when the king had been made to hear harsh words by Rāma's mother, angry and grief-stricken, he fell into distressed reflection.
2.62.2
चिन्तयित्वा स च नृपो मुमोह व्याकुलेन्द्रियः ।
अथ दीर्घेण कालेन सम्ज्ञामाप परतपः ॥ २.६२.२ ॥
Having reflected, the king, his senses confused, swooned; then after a long time the scorcher of foes regained consciousness.
2.62.3
स सम्ज्ञामुपलभ्यैव दीर्घमुष्णम् च निःससन् ।
कौसल्याम् पार्श्वतो दृष्ट्वा ततश्चिन्तामुपागमत् ॥ २.६२.३ ॥
Regaining consciousness and sighing long and hot, he saw Kausalyā beside him and again fell into anxiety.
2.62.4
तस्य चिन्तयमानस्य प्रत्यभात् कर्म दुष्कृतम् ।
यद् अनेन कृतम् पूर्वम् अज्ञानात् शब्द वेधिना ॥ २.६२.४ ॥
As he reflected, there rose before him the wicked deed he had earlier committed out of ignorance, with an arrow that pierces by sound.
2.62.5
अमनाः तेन शोकेन राम शोकेन च प्रभुः ।
द्वाभ्यामपि महाराजः शोकाब्यामभितप्यतो ॥ २.६२.५ ॥
Troubled in mind by that grief and by grief for Rāma, the great king was tormented by both sorrows.
2.62.6
दह्यमानः तु शोकाभ्याम् कौसल्याम् आह भू पतिः ।
वेपमानोऽञ्जलिम् कृत्वा प्रसादर्तमवाङ्मुखः ॥ २.६२.६ ॥
Burning with both sorrows, the king spoke to Kausalyā, trembling, his palms folded, seeking her favor, his face lowered.
2.62.7
प्रसादये त्वाम् कौसल्ये रचितः अयम् मया अन्जलिः ।
वत्सला च आनृशम्सा च त्वम् हि नित्यम् परेष्व् अपि ॥ २.६२.७ ॥
Kauśalyā, I beg you; see, I have joined my palms before you. You have always been loving and gentle, even toward others.
2.62.8
भर्ता तु खलु नारीणाम् गुणवान् निर्गुणो अपि वा ।
धर्मम् विमृशमानानाम् प्रत्यक्षम् देवि दैवतम् ॥ २.६२.८ ॥
For women, the husband is indeed a god, whether he is virtuous or without virtue. For those who reflect on dharma, O queen, he is the visible deity.
2.62.9
सा त्वम् धर्म परा नित्यम् दृष्ट लोक पर अवर ।
न अर्हसे विप्रियम् वक्तुम् दुह्खिता अपि सुदुह्खितम् ॥ २.६२.९ ॥
You are always devoted to dharma and know the worlds, both high and low. Though you are grieved, it does not befit you to speak an unpleasant word to one who is deeply grieved.
2.62.10
तत् वाक्यम् करुणम् राज्ञः श्रुत्वा दीनस्य भाषितम् ।
कौसल्या व्यसृजद् बाष्पम् प्रणाली इव नव उदकम् ॥ २.६२.१० ॥
Hearing the king's pitiful words, the speech of the wretched one, Kauśalyā shed tears like a channel overflowing with fresh water.
2.62.11
स मूद्र्ह्नि बद्ध्वा रुदती राज्ञः पद्मम् इव अन्जलिम् ।
सम्भ्रमात् अब्रवीत् त्रस्ता त्वरमाण अक्षरम् वचः ॥ २.६२.११ ॥
Weeping, she placed her lotus-like joined palms upon the king's head, and in agitation, frightened, she quickly spoke these words.
2.62.12
प्रसीद शिरसा याचे भूमौ निततिता अस्मि ते ।
याचिता अस्मि हता देव हन्तव्या अहम् न हि त्वया ॥ २.६२.१२ ॥
Be appeased; I beg you with my head bowed, fallen upon the ground at your feet. O lord, I have begged; you are not one who should slay me, and I should not be slain by you.
2.62.13
न एषा हि सा स्त्री भवति श्लाघनीयेन धीमता ।
उभयोः लोकयोः वीर पत्या या सम्प्रसाद्यते ॥ २.६२.१३ ॥
Hero, the woman who is pleased by her husband is not, for a wise and praiseworthy man, such a woman in both worlds.
2.62.14
जानामि धर्मम् धर्मज्ञ त्वाम् जाने सत्यवादिनम् ।
पुत्र शोक आर्तया तत् तु मया किम् अपि भाषितम् ॥ २.६२.१४ ॥
Knower of dharma, I know dharma, and I know you to be a speaker of truth; but afflicted by grief for my son, I said something.
2.62.15
शोको नाशयते धैर्यम् शोको नाशयते श्रुतम् ।
शोको नाशयते सर्वम् न अस्ति शोक समः रिपुः ॥ २.६२.१५ ॥
Grief destroys steadfastness, grief destroys learning, grief destroys everything; there is no enemy equal to grief.
2.62.16
शक्यम् आपतितः सोढुम् प्रहरः रिपु हस्ततः ।
सोढुम् आपतितः शोकः सुसूक्ष्मः अपि न शक्यते ॥ २.६२.१६ ॥
A blow from an enemy's hand can be endured, but grief that has fallen upon one cannot be endured, however very subtle it may be.
2.62.17
दर्मज्ञाः श्रुतिमन्तोऽपि चिन्नधर्मार्थसम्शयाः ।
यतयो वीर मुह्यन्ति शोकसम्मूढचेतसः ॥ २.६२.१७ ॥
Hero, even knowers of dharma and scholars of the scriptures, and ascetics whose doubts about dharma and wealth trouble them, become bewildered when their minds are deluded by grief.
2.62.18
वन वासाय रामस्य पन्च रात्रः अद्य गण्यते ।
यः शोक हत हर्षायाः पन्च वर्ष उपमः मम ॥ २.६२.१८ ॥
Five nights of Rāma's forest exile are counted today, and for me, whose joy has been struck down by grief, they are equal to five years.
2.62.19
तम् हि चिन्तयमानायाः शोको अयम् हृदि वर्धते ।
अदीनाम् इव वेगेन समुद्र सलिलम् महत् ॥ २.६२.१९ ॥
As she kept thinking of him, this grief grew in her heart like the great ocean's water rising with the force of the rivers.
2.62.20
एवम् हि कथयन्त्याः तु कौसल्यायाः शुभम् वचः ।
मन्द रश्मिर् अभूत् सुर्यो रजनी च अभ्यवर्तत ॥ २.६२.२० ॥
As Kausalyā was speaking these auspicious words, the sun's rays grew faint and the night was drawing toward its end.
2.62.21
तथ प्रह्लादितः वाक्यैः देव्या कौसल्यया नृपः ।
शोकेन च समाक्रान्तः निद्राया वशम् एयिवान् ॥ २.६२.२१ ॥
Thus comforted by the words of the queen Kausalyā, the king, overwhelmed by grief, fell under the power of sleep.