Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.62
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.62.1
एवम् तु क्रुद्धया राजा राम मात्रा सशोकया ।
श्रावितः परुषम् वाक्यम् चिन्तयाम् आस दुह्खितः ॥ २.६२.१ ॥
Als ihm die zornige und betrübte Mutter Rāmas harte Worte entgegenschleuderte, verfiel der betrübte König ins Grübeln.
2.62.2
चिन्तयित्वा स च नृपो मुमोह व्याकुलेन्द्रियः ।
अथ दीर्घेण कालेन सम्ज्ञामाप परतपः ॥ २.६२.२ ॥
Nachdem er nachgedacht hatte, fiel der König, die Sinne verwirrt, in Ohnmacht; dann, nach langer Zeit, kam der Feindeverbrenner wieder zu Bewusstsein.
2.62.3
स सम्ज्ञामुपलभ्यैव दीर्घमुष्णम् च निःससन् ।
कौसल्याम् पार्श्वतो दृष्ट्वा ततश्चिन्तामुपागमत् ॥ २.६२.३ ॥
Als er wieder zu sich kam und lange, heiße Seufzer ausstieß, sah er Kausalyā an seiner Seite und verfiel erneut in Sorge.
2.62.4
तस्य चिन्तयमानस्य प्रत्यभात् कर्म दुष्कृतम् ।
यद् अनेन कृतम् पूर्वम् अज्ञानात् शब्द वेधिना ॥ २.६२.४ ॥
Während er nachsann, stieg in ihm die böse Tat auf, die er einst aus Unwissenheit mit dem Schallpfeil begangen hatte.
2.62.5
अमनाः तेन शोकेन राम शोकेन च प्रभुः ।
द्वाभ्यामपि महाराजः शोकाब्यामभितप्यतो ॥ २.६२.५ ॥
Von diesem Kummer und vom Kummer um Rāma im Geist erschüttert, wurde der große König von beiden Leiden gepeinigt.
2.62.6
दह्यमानः तु शोकाभ्याम् कौसल्याम् आह भू पतिः ।
वेपमानोऽञ्जलिम् कृत्वा प्रसादर्तमवाङ्मुखः ॥ २.६२.६ ॥
Von beiden Leiden verzehrt, sprach der König zu Kausalyā, zitternd, die Hände gefaltet, um Gunst bittend, das Antlitz gesenkt.
2.62.7
प्रसादये त्वाम् कौसल्ये रचितः अयम् मया अन्जलिः ।
वत्सला च आनृशम्सा च त्वम् हि नित्यम् परेष्व् अपि ॥ २.६२.७ ॥
Kauśalyā, ich flehe dich an; sieh, ich habe vor dir die Handflächen gefaltet. Du bist stets liebevoll und mitfühlend gewesen, auch gegenüber anderen.
2.62.8
भर्ता तु खलु नारीणाम् गुणवान् निर्गुणो अपि वा ।
धर्मम् विमृशमानानाम् प्रत्यक्षम् देवि दैवतम् ॥ २.६२.८ ॥
Für Frauen ist der Ehemann gewiss ein Gott, ob er tugendhaft ist oder nicht. Für jene, die über das dharma nachdenken, o Königin, ist er die sichtbare Gottheit.
2.62.9
सा त्वम् धर्म परा नित्यम् दृष्ट लोक पर अवर ।
न अर्हसे विप्रियम् वक्तुम् दुह्खिता अपि सुदुह्खितम् ॥ २.६२.९ ॥
Du, die du stets dem dharma ergeben bist und die höheren und niederen Welten kennst, solltest keine unangenehmen Worte zu dem sprechen, der tief betrübt ist, auch wenn du selbst betrübt bist.
2.62.10
तत् वाक्यम् करुणम् राज्ञः श्रुत्वा दीनस्य भाषितम् ।
कौसल्या व्यसृजद् बाष्पम् प्रणाली इव नव उदकम् ॥ २.६२.१० ॥
Als Kauśalyā diese kläglichen Worte des Königs hörte, die Rede des Elenden, vergoss sie Tränen wie eine Rinne, die von frischem Wasser überfließt.
2.62.11
स मूद्र्ह्नि बद्ध्वा रुदती राज्ञः पद्मम् इव अन्जलिम् ।
सम्भ्रमात् अब्रवीत् त्रस्ता त्वरमाण अक्षरम् वचः ॥ २.६२.११ ॥
Weinend legte sie ihre lotusgleichen gefalteten Hände auf das Haupt des Königs und sprach, erschrocken und aufgewühlt, rasch diese Worte.
2.62.12
प्रसीद शिरसा याचे भूमौ निततिता अस्मि ते ।
याचिता अस्मि हता देव हन्तव्या अहम् न हि त्वया ॥ २.६२.१२ ॥
Sei gnädig; ich flehe dich mit gesenktem Haupt an, am Boden zu deinen Füßen liegend. O Herr, ich habe gebeten; du sollst mich nicht töten, und ich sollte nicht von dir getötet werden.
2.62.13
न एषा हि सा स्त्री भवति श्लाघनीयेन धीमता ।
उभयोः लोकयोः वीर पत्या या सम्प्रसाद्यते ॥ २.६२.१३ ॥
Held, die Frau, die von ihrem Gatten erfreut wird, ist für einen weisen, lobenswerten Mann in beiden Welten nicht so.
2.62.14
जानामि धर्मम् धर्मज्ञ त्वाम् जाने सत्यवादिनम् ।
पुत्र शोक आर्तया तत् तु मया किम् अपि भाषितम् ॥ २.६२.१४ ॥
Kenner des Dharma, ich kenne das Dharma und weiß, dass du die Wahrheit sprichst; doch von Kummer um meinen Sohn gequält, habe ich etwas gesagt.
2.62.15
शोको नाशयते धैर्यम् शोको नाशयते श्रुतम् ।
शोको नाशयते सर्वम् न अस्ति शोक समः रिपुः ॥ २.६२.१५ ॥
Kummer zerstört die Standhaftigkeit, Kummer zerstört das Wissen, Kummer zerstört alles; es gibt keinen Feind, der dem Kummer gleicht.
2.62.16
शक्यम् आपतितः सोढुम् प्रहरः रिपु हस्ततः ।
सोढुम् आपतितः शोकः सुसूक्ष्मः अपि न शक्यते ॥ २.६२.१६ ॥
Einen Schlag aus der Hand eines Feindes kann man ertragen, doch den Kummer, der über einen gekommen ist, kann man nicht ertragen, und wäre er noch so fein.
2.62.17
दर्मज्ञाः श्रुतिमन्तोऽपि चिन्नधर्मार्थसम्शयाः ।
यतयो वीर मुह्यन्ति शोकसम्मूढचेतसः ॥ २.६२.१७ ॥
Held, selbst die Kenner des Dharma und die Gelehrten der Schriften, und die Asketen, die von Zweifeln über Dharma und Artha geplagt sind, werden verwirrt, wenn ihr Geist vom Kummer verblendet ist.
2.62.18
वन वासाय रामस्य पन्च रात्रः अद्य गण्यते ।
यः शोक हत हर्षायाः पन्च वर्ष उपमः मम ॥ २.६२.१८ ॥
Fünf Nächte des Waldexils Rāmas werden heute gezählt, und für mich, deren Freude vom Kummer erschlagen ist, sind sie gleich fünf Jahren.
2.62.19
तम् हि चिन्तयमानायाः शोको अयम् हृदि वर्धते ।
अदीनाम् इव वेगेन समुद्र सलिलम् महत् ॥ २.६२.१९ ॥
Während sie unablässig an ihn dachte, wuchs dieser Kummer in ihrem Herzen wie das Wasser des großen Ozeans unter der Gewalt der Flüsse.
2.62.20
एवम् हि कथयन्त्याः तु कौसल्यायाः शुभम् वचः ।
मन्द रश्मिर् अभूत् सुर्यो रजनी च अभ्यवर्तत ॥ २.६२.२० ॥
Während Kausalyā diese glückverheißenden Worte sprach, wurden die Strahlen der Sonne schwach, und die Nacht neigte sich dem Ende zu.
2.62.21
तथ प्रह्लादितः वाक्यैः देव्या कौसल्यया नृपः ।
शोकेन च समाक्रान्तः निद्राया वशम् एयिवान् ॥ २.६२.२१ ॥
So von den Worten der Königin Kausalyā getröstet, verfiel der König, von Kummer überwältigt, der Macht des Schlafes.