வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.62
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.62.1
एवम् तु क्रुद्धया राजा राम मात्रा सशोकया ।
श्रावितः परुषम् वाक्यम् चिन्तयाम् आस दुह्खितः ॥ २.६२.१ ॥
இவ்வாறு கோபமும் துயரமும் கொண்ட ராமனின் தாய் கடுமையான சொற்களைக் கூறியபோது, துன்புற்ற அரசன் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான்.
2.62.2
चिन्तयित्वा स च नृपो मुमोह व्याकुलेन्द्रियः ।
अथ दीर्घेण कालेन सम्ज्ञामाप परतपः ॥ २.६२.२ ॥
சிந்தித்த அந்த அரசன் புலன்கள் கலங்கி மயங்கி விழுந்தான்; பின்னர் நீண்ட நேரத்திற்குப் பிறகு, எதிரிகளைச் சுடும் அந்த அரசன் உணர்வு பெற்றான்.
2.62.3
स सम्ज्ञामुपलभ्यैव दीर्घमुष्णम् च निःससन् ।
कौसल्याम् पार्श्वतो दृष्ट्वा ततश्चिन्तामुपागमत् ॥ २.६२.३ ॥
உணர்வு பெற்ற அவன் நீண்ட சூடான பெருமூச்செறிந்து, அருகில் இருந்த கௌசல்யையைக் கண்டு பின்னர் கவலையில் ஆழ்ந்தான்.
2.62.4
तस्य चिन्तयमानस्य प्रत्यभात् कर्म दुष्कृतम् ।
यद् अनेन कृतम् पूर्वम् अज्ञानात् शब्द वेधिना ॥ २.६२.४ ॥
அவன் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தபோது, முன்பு அறியாமையால், ஒலி கேட்டு எய்யும் அம்பினால் அவன் செய்த தீய செயல் நினைவுக்கு வந்தது.
2.62.5
अमनाः तेन शोकेन राम शोकेन च प्रभुः ।
द्वाभ्यामपि महाराजः शोकाब्यामभितप्यतो ॥ २.६२.५ ॥
அந்தத் துயரத்தாலும் ராமனுக்கான துயரத்தாலும் அரசனின் மனம் கலங்கியது; அந்தப் பெருமன்னன் இரு துயரங்களாலும் வெந்து கொண்டிருந்தான்.
2.62.6
दह्यमानः तु शोकाभ्याम् कौसल्याम् आह भू पतिः ।
वेपमानोऽञ्जलिम् कृत्वा प्रसादर्तमवाङ्मुखः ॥ २.६२.६ ॥
இரு துயரங்களால் எரிந்துகொண்டிருந்த அரசன் கௌசல்யையிடம் பேசினான்; நடுங்கியபடி, கைகூப்பி, அருள் வேண்டி, முகம் தாழ்த்தியவனாக.
2.62.7
प्रसादये त्वाम् कौसल्ये रचितः अयम् मया अन्जलिः ।
वत्सला च आनृशम्सा च त्वम् हि नित्यम् परेष्व् अपि ॥ २.६२.७ ॥
கௌசல்யே, நான் உன்னை வேண்டுகிறேன்; இதோ நான் கூப்பிய கைகளுடன் இருக்கிறேன். நீ எப்போதும் பிறரிடமும் அன்பும் கருணையும் உடையவளாக இருந்திருக்கிறாய்.
2.62.8
भर्ता तु खलु नारीणाम् गुणवान् निर्गुणो अपि वा ।
धर्मम् विमृशमानानाम् प्रत्यक्षम् देवि दैवतम् ॥ २.६२.८ ॥
பெண்களுக்கு கணவனே நிச்சயமாக தெய்வம்; அவன் குணவானாக இருந்தாலும் சரி, குணமற்றவனாக இருந்தாலும் சரி. தர்மத்தைச் சிந்திப்பவர்களுக்கு, தேவியே, அவனே கண்கண்ட தெய்வம்.
2.62.9
सा त्वम् धर्म परा नित्यम् दृष्ट लोक पर अवर ।
न अर्हसे विप्रियम् वक्तुम् दुह्खिता अपि सुदुह्खितम् ॥ २.६२.९ ॥
நீ எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்தவள்; உயர்ந்த, தாழ்ந்த உலகங்களை அறிந்தவள். நீ துயருற்றிருந்தாலும், மிகவும் துயருற்றவனிடம் விரும்பத்தகாத சொல்லைச் சொல்லுவது உனக்குத் தகாது.
2.62.10
तत् वाक्यम् करुणम् राज्ञः श्रुत्वा दीनस्य भाषितम् ।
कौसल्या व्यसृजद् बाष्पम् प्रणाली इव नव उदकम् ॥ २.६२.१० ॥
மன்னனின் அந்த இரக்கமான சொற்களையும், துயருற்றவன் பேசிய வார்த்தைகளையும் கேட்ட கௌசல்யை, புதிய நீர் பாயும் வாய்க்கால் போல கண்ணீர் சொரிந்தாள்.
2.62.11
स मूद्र्ह्नि बद्ध्वा रुदती राज्ञः पद्मम् इव अन्जलिम् ।
सम्भ्रमात् अब्रवीत् त्रस्ता त्वरमाण अक्षरम् वचः ॥ २.६२.११ ॥
அழுதவளாக, அரசனின் தலையில் தாமரை போன்ற கூப்பிய கைகளை வைத்து, பயந்தவளாகப் பதற்றத்துடன் விரைந்து சொற்களைக் கூறினாள்.
2.62.12
प्रसीद शिरसा याचे भूमौ निततिता अस्मि ते ।
याचिता अस्मि हता देव हन्तव्या अहम् न हि त्वया ॥ २.६२.१२ ॥
தயை செய்யுங்கள்; தலை தாழ்த்தி வேண்டுகிறேன்; தரையில் உங்கள் காலடியில் விழுந்து கிடக்கிறேன். தேவரே, வேண்டிக்கொண்டவளாக இருக்கிறேன்; நீங்கள் என்னைக் கொல்லத் தக்கவரல்ல, உங்களால் நான் கொல்லப்படக்கூடாது.
2.62.13
न एषा हि सा स्त्री भवति श्लाघनीयेन धीमता ।
उभयोः लोकयोः वीर पत्या या सम्प्रसाद्यते ॥ २.६२.१३ ॥
வீரனே, கணவனால் மகிழ்விக்கப்படும் பெண் அறிவுள்ள, புகழத்தக்க ஒருவருக்கு இம்மை மறுமை இரண்டிலும் இப்படி இருப்பவள் அல்ல.
2.62.14
जानामि धर्मम् धर्मज्ञ त्वाम् जाने सत्यवादिनम् ।
पुत्र शोक आर्तया तत् तु मया किम् अपि भाषितम् ॥ २.६२.१४ ॥
தர்மம் அறிந்தவனே, தர்மத்தை நான் அறிவேன்; நீ உண்மை பேசுபவன் என்றும் அறிவேன். ஆனால் மகன் துயரத்தால் வருந்தி நான் ஏதோ சொல்லிவிட்டேன்.
2.62.15
शोको नाशयते धैर्यम् शोको नाशयते श्रुतम् ।
शोको नाशयते सर्वम् न अस्ति शोक समः रिपुः ॥ २.६२.१५ ॥
துயரம் மனஉறுதியை அழிக்கிறது; துயரம் கற்றறிவை அழிக்கிறது; துயரம் எல்லாவற்றையும் அழிக்கிறது. துயரத்துக்கு நிகரான பகைவன் இல்லை.
2.62.16
शक्यम् आपतितः सोढुम् प्रहरः रिपु हस्ततः ।
सोढुम् आपतितः शोकः सुसूक्ष्मः अपि न शक्यते ॥ २.६२.१६ ॥
பகைவன் கையிலிருந்து வரும் அடியைத் தாங்கிக்கொள்ளலாம்; ஆனால் வந்துவிட்ட துயரம், மிகச் சிறியதாக இருந்தாலும், தாங்க முடியாது.
2.62.17
दर्मज्ञाः श्रुतिमन्तोऽपि चिन्नधर्मार्थसम्शयाः ।
यतयो वीर मुह्यन्ति शोकसम्मूढचेतसः ॥ २.६२.१७ ॥
வீரனே, தர்மம் அறிந்தவர்களும் வேதங்களைக் கற்றவர்களும், தர்மம் பொருள் குறித்த ஐயங்களால் கவலை கொண்டவர்களும், யோகியரும், துயரால் மயங்கிய மனமுடையவர்களாகி குழம்புகின்றனர்.
2.62.18
वन वासाय रामस्य पन्च रात्रः अद्य गण्यते ।
यः शोक हत हर्षायाः पन्च वर्ष उपमः मम ॥ २.६२.१८ ॥
ராமனின் வனவாசத்திற்கு இன்று ஐந்து இரவுகள் எண்ணப்படுகின்றன; துயரால் மகிழ்ச்சி அழிந்த எனக்கு அவை ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ஒப்பானவை.
2.62.19
तम् हि चिन्तयमानायाः शोको अयम् हृदि वर्धते ।
अदीनाम् इव वेगेन समुद्र सलिलम् महत् ॥ २.६२.१९ ॥
அவனையே நினைத்துக்கொண்டிருந்தவளின் இதயத்தில் இந்தத் துயரம் நதிகளின் வேகத்தால் பெருங்கடலின் நீர் பெருகுவது போல் வளர்ந்தது.
2.62.20
एवम् हि कथयन्त्याः तु कौसल्यायाः शुभम् वचः ।
मन्द रश्मिर् अभूत् सुर्यो रजनी च अभ्यवर्तत ॥ २.६२.२० ॥
இவ்வாறு கௌசல்யை நல்ல வார்த்தைகளைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தபோது, சூரியனின் கதிர்கள் மங்கின; இரவு கடந்துகொண்டிருந்தது.
2.62.21
तथ प्रह्लादितः वाक्यैः देव्या कौसल्यया नृपः ।
शोकेन च समाक्रान्तः निद्राया वशम् एयिवान् ॥ २.६२.२१ ॥
இவ்வாறு அரசி கௌசல்யையின் வார்த்தைகளால் சற்று ஆறுதல் அடைந்த மன்னன், துயரால் சூழப்பட்டு உறக்கத்தின் வசமானான்.