رامايانا فالميكي · السارغا 2.62
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.62.1
एवम् तु क्रुद्धया राजा राम मात्रा सशोकया ।
श्रावितः परुषम् वाक्यम् चिन्तयाम् आस दुह्खितः ॥ २.६२.१ ॥
وهكذا، لما أسمعته أم راما، الغاضبة الحزينة، كلامًا قاسيًا، أخذ الملك المتألم يفكر في همّه.
2.62.2
चिन्तयित्वा स च नृपो मुमोह व्याकुलेन्द्रियः ।
अथ दीर्घेण कालेन सम्ज्ञामाप परतपः ॥ २.६२.२ ॥
فكّر الملك، فاضطربت حواسه وغُشي عليه؛ ثم بعد زمن طويل عاد إليه وعيه، ذلك الملك المُحرق للأعداء.
2.62.3
स सम्ज्ञामुपलभ्यैव दीर्घमुष्णम् च निःससन् ।
कौसल्याम् पार्श्वतो दृष्ट्वा ततश्चिन्तामुपागमत् ॥ २.६२.३ ॥
استعاد وعيه وأخذ يتنفس الصعداء بحرارة وطول، فرأى كوشاليا إلى جانبه، فعاد إلى الهمّ.
2.62.4
तस्य चिन्तयमानस्य प्रत्यभात् कर्म दुष्कृतम् ।
यद् अनेन कृतम् पूर्वम् अज्ञानात् शब्द वेधिना ॥ २.६२.४ ॥
وبينما كان يفكر، تبيّن له الفعل المشؤوم الذي ارتكبه سابقًا عن جهل بسهم الإصابة بالصوت.
2.62.5
अमनाः तेन शोकेन राम शोकेन च प्रभुः ।
द्वाभ्यामपि महाराजः शोकाब्यामभितप्यतो ॥ २.६२.५ ॥
وقد اضطرب قلبه بذلك الحزن وبحزنه على راما، فكان ذلك الملك العظيم يتعذب بالحزنين معًا.
2.62.6
दह्यमानः तु शोकाभ्याम् कौसल्याम् आह भू पतिः ।
वेपमानोऽञ्जलिम् कृत्वा प्रसादर्तमवाङ्मुखः ॥ २.६२.६ ॥
وكان الملك يحترق بالحزنين، فتكلم إلى كوشاليا، يرتجف، رافعًا كفّيه، طالبًا رضاها، ووجهه منكّس.
2.62.7
प्रसादये त्वाम् कौसल्ये रचितः अयम् मया अन्जलिः ।
वत्सला च आनृशम्सा च त्वम् हि नित्यम् परेष्व् अपि ॥ २.६२.७ ॥
يا كَوْشَلْيَا، أَتَوَسَّلُ إِلَيْكِ؛ هَا أَنَا قَدْ ضَمَمْتُ كَفَّيَّ أَمَامَكِ. لَقَدْ كُنْتِ دَائِمًا حَنُونَةً رَحِيمَةً حَتَّى بِالْآخَرِينَ.
2.62.8
भर्ता तु खलु नारीणाम् गुणवान् निर्गुणो अपि वा ।
धर्मम् विमृशमानानाम् प्रत्यक्षम् देवि दैवतम् ॥ २.६२.८ ॥
إِنَّ الزَّوْجَ حَقًّا هُوَ إِلَهُ الْمَرْأَةِ، سَوَاءٌ كَانَ فَاضِلًا أَوْ غَيْرَ فَاضِلٍ. وَلِمَنْ يَتَأَمَّلُونَ فِي الدَّرْهَرْمَا، أَيَّتُهَا الْمَلِكَةُ، هُوَ الْإِلَهُ الظَّاهِرُ.
2.62.9
सा त्वम् धर्म परा नित्यम् दृष्ट लोक पर अवर ।
न अर्हसे विप्रियम् वक्तुम् दुह्खिता अपि सुदुह्खितम् ॥ २.६२.९ ॥
أَنْتِ دَائِمًا مُنْقَادَةٌ لِلدَّرْهَرْمَا وَتَعْرِفِينَ الْعَوَالِمَ الْعُلْيَا وَالسُّفْلَى. وَإِنْ كُنْتِ حَزِينَةً، لَا يَلِيقُ بِكِ أَنْ تَقُولِي كَلِمَةً مُؤْلِمَةً لِمَنْ هُوَ حَزِينٌ جِدًّا.
2.62.10
तत् वाक्यम् करुणम् राज्ञः श्रुत्वा दीनस्य भाषितम् ।
कौसल्या व्यसृजद् बाष्पम् प्रणाली इव नव उदकम् ॥ २.६२.१० ॥
لَمَّا سَمِعَتْ كَلِمَاتِ الْمَلِكِ الْمُشْفِقَةَ، كَلَامَ ذَلِكَ الْبَائِسِ، أَسَالَتْ كَوْشَلْيَا دُمُوعًا كَمَجْرَى مَاءٍ جَدِيدٍ يَفِيضُ.
2.62.11
स मूद्र्ह्नि बद्ध्वा रुदती राज्ञः पद्मम् इव अन्जलिम् ।
सम्भ्रमात् अब्रवीत् त्रस्ता त्वरमाण अक्षरम् वचः ॥ २.६२.११ ॥
وَهِيَ تَبْكِي، وَضَعَتْ كَفَّيْهَا الْمَضْمُومَتَيْنِ كَاللُّوتُسِ عَلَى رَأْسِ الْمَلِكِ، وَفِي اضْطِرَابٍ وَخَوْفٍ نَطَقَتْ بِسُرْعَةٍ بِهَذِهِ الْكَلِمَاتِ.
2.62.12
प्रसीद शिरसा याचे भूमौ निततिता अस्मि ते ।
याचिता अस्मि हता देव हन्तव्या अहम् न हि त्वया ॥ २.६२.१२ ॥
ارْضَ عَنِّي؛ أَتَوَسَّلُ إِلَيْكَ بِرَأْسٍ مُنْحَنٍ، مُلْقِيَةً عَلَى الْأَرْضِ عِنْدَ قَدَمَيْكَ. أَيُّهَا السَّيِّدُ، لَقَدْ تَوَسَّلْتُ؛ فَلَسْتَ مِمَّنْ يَنْبَغِي أَنْ يَقْتُلَنِي، وَلَا يَنْبَغِي أَنْ أُقْتَلَ بِيَدِكَ.
2.62.13
न एषा हि सा स्त्री भवति श्लाघनीयेन धीमता ।
उभयोः लोकयोः वीर पत्या या सम्प्रसाद्यते ॥ २.६२.१३ ॥
يا بطل، إن المرأة التي يرضيها زوجها ليست، لرجل حكيم جدير بالثناء، بهذه الصفة في العالمين.
2.62.14
जानामि धर्मम् धर्मज्ञ त्वाम् जाने सत्यवादिनम् ।
पुत्र शोक आर्तया तत् तु मया किम् अपि भाषितम् ॥ २.६२.१४ ॥
يا عالم الدهارما، أعرف الدهارما وأعرف أنك صادق القول؛ لكنني، وقد أنهكني الحزن على ابني، قلت شيئا.
2.62.15
शोको नाशयते धैर्यम् शोको नाशयते श्रुतम् ।
शोको नाशयते सर्वम् न अस्ति शोक समः रिपुः ॥ २.६२.१५ ॥
الحزن يُفني الصبر، والحزن يُفني العلم، والحزن يُفني كل شيء؛ ولا عدوّ يساوي الحزن.
2.62.16
शक्यम् आपतितः सोढुम् प्रहरः रिपु हस्ततः ।
सोढुम् आपतितः शोकः सुसूक्ष्मः अपि न शक्यते ॥ २.६२.१६ ॥
يمكن احتمال ضربة من يد عدو، لكن الحزن الذي نزل بالمرء لا يُحتمل، مهما كان دقيقا جدا.
2.62.17
दर्मज्ञाः श्रुतिमन्तोऽपि चिन्नधर्मार्थसम्शयाः ।
यतयो वीर मुह्यन्ति शोकसम्मूढचेतसः ॥ २.६२.१७ ॥
يا بطل، حتى العارفون بالدهارما وعلماء الكتب المقدسة، والزهاد المضطربون بشكوك الدهارما والمنفعة، يضطربون حين يُعمى الحزن قلوبهم.
2.62.18
वन वासाय रामस्य पन्च रात्रः अद्य गण्यते ।
यः शोक हत हर्षायाः पन्च वर्ष उपमः मम ॥ २.६२.१८ ॥
تُحسب اليوم خمس ليالٍ من نفي راما إلى الغابة، وهي عندي، وقد قُتلت فرحتي بالحزن، تعادل خمس سنين.
2.62.19
तम् हि चिन्तयमानायाः शोको अयम् हृदि वर्धते ।
अदीनाम् इव वेगेन समुद्र सलिलम् महत् ॥ २.६२.१९ ॥
وبينما كانت تفكر فيه، كان هذا الحزن يتعاظم في قلبها كما تتعاظم مياه المحيط الكبير بقوة الأنهار.
2.62.20
एवम् हि कथयन्त्याः तु कौसल्यायाः शुभम् वचः ।
मन्द रश्मिर् अभूत् सुर्यो रजनी च अभ्यवर्तत ॥ २.६२.२० ॥
وبينما كانت كاوسalyā تنطق بهذه الكلمات المباركة، خفتت أشعة الشمس وأخذ الليل ينقضي.
2.62.21
तथ प्रह्लादितः वाक्यैः देव्या कौसल्यया नृपः ।
शोकेन च समाक्रान्तः निद्राया वशम् एयिवान् ॥ २.६२.२१ ॥
وقد هدّأ الملك كلمات الملكة كاوسalyā، ولكنه غلبه الحزن فاستسلم لسلطان النوم.