Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.62
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.62.1
एवम् तु क्रुद्धया राजा राम मात्रा सशोकया ।
श्रावितः परुषम् वाक्यम् चिन्तयाम् आस दुह्खितः ॥ २.६२.१ ॥
Assim, quando a mãe de Rāma, irada e aflita, lhe dirigiu palavras duras, o rei, angustiado, pôs-se a refletir.
2.62.2
चिन्तयित्वा स च नृपो मुमोह व्याकुलेन्द्रियः ।
अथ दीर्घेण कालेन सम्ज्ञामाप परतपः ॥ २.६२.२ ॥
Tendo refletido, o rei, com os sentidos perturbados, desmaiou; depois de muito tempo, o abrasador dos inimigos recobrou a consciência.
2.62.3
स सम्ज्ञामुपलभ्यैव दीर्घमुष्णम् च निःससन् ।
कौसल्याम् पार्श्वतो दृष्ट्वा ततश्चिन्तामुपागमत् ॥ २.६२.३ ॥
Recobrando a consciência e suspirando longa e ardentemente, viu Kausalyā a seu lado e caiu de novo na angústia.
2.62.4
तस्य चिन्तयमानस्य प्रत्यभात् कर्म दुष्कृतम् ।
यद् अनेन कृतम् पूर्वम् अज्ञानात् शब्द वेधिना ॥ २.६२.४ ॥
Enquanto refletia, surgiu-lhe a má ação que outrora cometera por ignorância, com a flecha que fere pelo som.
2.62.5
अमनाः तेन शोकेन राम शोकेन च प्रभुः ।
द्वाभ्यामपि महाराजः शोकाब्यामभितप्यतो ॥ २.६२.५ ॥
Com a mente perturbada por aquela dor e pela dor por Rāma, o grande rei era atormentado por ambas as aflições.
2.62.6
दह्यमानः तु शोकाभ्याम् कौसल्याम् आह भू पतिः ।
वेपमानोऽञ्जलिम् कृत्वा प्रसादर्तमवाङ्मुखः ॥ २.६२.६ ॥
Ardendo com ambas as dores, o rei falou a Kausalyā, trêmulo, com as mãos postas, buscando o seu favor, o rosto baixo.
2.62.7
प्रसादये त्वाम् कौसल्ये रचितः अयम् मया अन्जलिः ।
वत्सला च आनृशम्सा च त्वम् हि नित्यम् परेष्व् अपि ॥ २.६२.७ ॥
Kauśalyā, eu te suplico; veja, juntei minhas palmas diante de ti. Sempre foste afetuosa e compassiva, mesmo com os outros.
2.62.8
भर्ता तु खलु नारीणाम् गुणवान् निर्गुणो अपि वा ।
धर्मम् विमृशमानानाम् प्रत्यक्षम् देवि दैवतम् ॥ २.६२.८ ॥
Para as mulheres, o marido é certamente um deus, seja ele virtuoso ou sem virtude. Para aqueles que refletem sobre o dharma, ó rainha, ele é a divindade visível.
2.62.9
सा त्वम् धर्म परा नित्यम् दृष्ट लोक पर अवर ।
न अर्हसे विप्रियम् वक्तुम् दुह्खिता अपि सुदुह्खितम् ॥ २.६२.९ ॥
Tu, que és sempre devotada ao dharma e conheces os mundos, altos e baixos, não deves dizer palavra desagradável a quem está profundamente aflito, ainda que tu própria estejas aflita.
2.62.10
तत् वाक्यम् करुणम् राज्ञः श्रुत्वा दीनस्य भाषितम् ।
कौसल्या व्यसृजद् बाष्पम् प्रणाली इव नव उदकम् ॥ २.६२.१० ॥
Ao ouvir as palavras piedosas do rei, o discurso do desventurado, Kauśalyā derramou lágrimas como um canal que transborda de água nova.
2.62.11
स मूद्र्ह्नि बद्ध्वा रुदती राज्ञः पद्मम् इव अन्जलिम् ।
सम्भ्रमात् अब्रवीत् त्रस्ता त्वरमाण अक्षरम् वचः ॥ २.६२.११ ॥
Chorando, pousou suas palmas unidas, como um lótus, sobre a cabeça do rei, e, agitada e assustada, disse depressa estas palavras.
2.62.12
प्रसीद शिरसा याचे भूमौ निततिता अस्मि ते ।
याचिता अस्मि हता देव हन्तव्या अहम् न हि त्वया ॥ २.६२.१२ ॥
Acalma-te; suplico-te com a cabeça inclinada, caída no chão a teus pés. Ó senhor, já supliquei; não deves matar-me, nem devo ser morta por ti.
2.62.13
न एषा हि सा स्त्री भवति श्लाघनीयेन धीमता ।
उभयोः लोकयोः वीर पत्या या सम्प्रसाद्यते ॥ २.६२.१३ ॥
Herói, a mulher que é agradada pelo seu marido não é, para um homem sábio e louvável, tal mulher em ambos os mundos.
2.62.14
जानामि धर्मम् धर्मज्ञ त्वाम् जाने सत्यवादिनम् ।
पुत्र शोक आर्तया तत् तु मया किम् अपि भाषितम् ॥ २.६२.१४ ॥
Conhecedor do dharma, eu conheço o dharma e sei que és veraz; mas, aflita pela dor do meu filho, disse algo.
2.62.15
शोको नाशयते धैर्यम् शोको नाशयते श्रुतम् ।
शोको नाशयते सर्वम् न अस्ति शोक समः रिपुः ॥ २.६२.१५ ॥
A dor destrói a firmeza, a dor destrói o saber, a dor destrói tudo; não há inimigo igual à dor.
2.62.16
शक्यम् आपतितः सोढुम् प्रहरः रिपु हस्ततः ।
सोढुम् आपतितः शोकः सुसूक्ष्मः अपि न शक्यते ॥ २.६२.१६ ॥
Um golpe da mão do inimigo pode ser suportado, mas a dor que sobreveio não pode ser suportada, por mais sutil que seja.
2.62.17
दर्मज्ञाः श्रुतिमन्तोऽपि चिन्नधर्मार्थसम्शयाः ।
यतयो वीर मुह्यन्ति शोकसम्मूढचेतसः ॥ २.६२.१७ ॥
Herói, até os conhecedores do dharma e os versados nas escrituras, e os ascetas perturbados por dúvidas sobre o dharma e o artha, ficam confusos quando a mente é iludida pela dor.
2.62.18
वन वासाय रामस्य पन्च रात्रः अद्य गण्यते ।
यः शोक हत हर्षायाः पन्च वर्ष उपमः मम ॥ २.६२.१८ ॥
Hoje se contam cinco noites do exílio de Rāma na floresta, e para mim, cuja alegria foi abatida pela dor, equivalem a cinco anos.
2.62.19
तम् हि चिन्तयमानायाः शोको अयम् हृदि वर्धते ।
अदीनाम् इव वेगेन समुद्र सलिलम् महत् ॥ २.६२.१९ ॥
Enquanto pensava nele, esta dor crescia em seu coração como as águas do grande oceano se elevam com a força dos rios.
2.62.20
एवम् हि कथयन्त्याः तु कौसल्यायाः शुभम् वचः ।
मन्द रश्मिर् अभूत् सुर्यो रजनी च अभ्यवर्तत ॥ २.६२.२० ॥
Enquanto Kausalyā dizia essas palavras auspiciosas, os raios do sol tornaram-se fracos e a noite avançava.
2.62.21
तथ प्रह्लादितः वाक्यैः देव्या कौसल्यया नृपः ।
शोकेन च समाक्रान्तः निद्राया वशम् एयिवान् ॥ २.६२.२१ ॥
Assim consolado pelas palavras da rainha Kausalyā, o rei, dominado pela dor, caiu sob o poder do sono.