Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.65
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.65.1
अथ रात्र्याम् व्यतीतायाम् प्रातर् एव अपरे अहनि ।
वन्दिनः पर्युपातिष्ठम्स् तत् पार्थिव निवेशनम् ॥ २.६५.१ ॥
Als die Nacht vergangen war, fanden sich am folgenden Morgen die Barden in jener königlichen Residenz ein.
2.65.2
सूताः परमसम्स्काराः मङ्गलाश्चोत्तमश्रुताः ।
गायकाः स्तुतिशीलाश्च निगदन्तः पृथक् पृथक् ॥ २.६५.२ ॥
Die Wagenlenker-Barden von höchster Bildung, verheißungsvoll und in der besten Lehre bewandert, die Sänger, die das Lob lieben, sprachen je für sich.
2.65.3
राजानम् स्तुताम् तेषामुदात्ताभिहिताशिषाम् ।
प्रासादाभोगविस्तीर्णः स्तुतिशब्दो ह्यवर्तत ॥ २.६५.३ ॥
Ihr Preis des Königs, mit laut verkündeten Segenswünschen, erhob sich und breitete sich durch die weite Ausdehnung des Palastes aus.
2.65.4
ततस्तु स्तुवताम् तेषाम् सूतानाम् पाणिवादकाः ।
अवदानान्युदाहृत्य पाणिवादा नवादयन् ॥ २.६५.४ ॥
Da, während die Wagenlenker-Barden priesen, trugen die Handtrommler ihre Taten vor und ließen ihre Instrumente erklingen.
2.65.5
तेन शब्देन विहगाः प्रतिबुद्धा विसस्वनुः ।
शाखास्थाः पञ्जरस्थाश्च ये राजकुलगोचराः ॥ २.६५.५ ॥
Von diesem Laut geweckt, begannen die Vögel — die auf den Ästen, die in Käfigen und die im königlichen Hause ein- und ausgingen — zu singen.
2.65.6
व्याहृताः पुण्य्शब्दाश्च वीणानाम् चापि निस्स्वनाः ।
आशीर्गेयम् च गाथानाम् पूरयामास वेश्म तत ॥ २.६५.६ ॥
Glückverheißende Worte, der Klang der Vīṇās, Segenslieder und das Singen der Gāthās erfüllten jenes Haus.
2.65.7
ततः शुचि समाचाराः पर्युपस्थान कोविदः ।
स्त्री वर्ष वर भूयिष्ठा उपतस्थुर् यथा पुरम् ॥ २.६५.७ ॥
Da traten die Frauen von reinem Wandel, im Dienst erfahren, meist betagt und hochangesehen, dort wie zuvor auf.
2.65.8
हरि चन्दन सम्पृक्तम् उदकम् कान्चनैः घटैः ।
आनिन्युः स्नान शिक्षा आज्ञा यथा कालम् यथा विधि ॥ २.६५.८ ॥
Sie brachten Wasser, vermischt mit gelbem Sandelholz, in goldenen Krügen, wie es die Anweisung zum Baden verlangte, zur rechten Zeit und nach der Vorschrift.
2.65.9
मन्गल आलम्भनीयानि प्राशनीयान् उपस्करान् ।
उपनिन्युस् तथा अपि अन्याः कुमारी बहुलाः स्त्रियः ॥ २.६५.९ ॥
Sie brachten glückverheißende Gegenstände zum Berühren und Speisen zum Essen; ebenso brachten viele andere Jungfrauen und Frauen sie herbei.
2.65.10
सर्वलक्षणसम्पन्नम् सर्वम् विधिवदर्चितम् ।
सर्वम् सुगुणलक्स्मीवत्तद्भभूवाभिहारिकम् ॥ २.६५.१० ॥
Mit allen glückverheißenden Zeichen versehen und alles nach Vorschrift verehrt, wurde das gesamte Weihegerät wie der Glanz guter Eigenschaften.
2.65.11
ततः सूर्योदयम् यावत्सर्वम् परिसमुत्सुकम् ।
तस्थावनुपसम्प्राप्तम् किम् स्विदित्युपश् ॥ २.६५.११ ॥
Dann standen alle bis zum Sonnenaufgang in großer Ungeduld da und fragten sich: »Warum ist er noch nicht gekommen?«
2.65.12
अथ याः कोसल इन्द्रस्य शयनम् प्रत्यनन्तराः ।
ताः स्त्रियः तु समागम्य भर्तारम् प्रत्यबोधयन् ॥ २.६५.१२ ॥
Da versammelten sich die Frauen, die dem Lager des Herrn von Kosala nahe waren, und weckten ihren Herrn.
2.65.13
तथाप्युचितवृत्तास्ता विनयेन नयेन च ।
न ह्यस्य शयनम् स्पृष्ट्वा किम् चिदप्युपलेभिरे ॥ २.६५.१३ ॥
Doch jene Frauen, von schicklichem Betragen, mit Bescheidenheit und Klugheit, berührten sein Lager und bemerkten nichts.
2.65.14
ताः स्त्रीयः स्वप्नशीलज्ञास्चेष्टासम्चलनादिषु ।
ता वेपथु परीताः च राज्ञः प्राणेषु शन्किताः ॥ २.६५.१४ ॥
Jene Frauen, die die Schlafgewohnheiten des Königs kannten, zitterten bei seinen Regungen und Bewegungen und fürchteten um das Leben des Königs.
2.65.15
प्रतिस्रोतः तृण अग्राणाम् सदृशम् सम्चकम्पिरे ।
अथ सम्वेपमनानाम् स्त्रीणाम् दृष्ट्वा च पार्थिवम् ॥ २.६५.१५ ॥
Sie zitterten wie Grashalme gegen die Strömung. Dann zitterten die Frauen, als sie den König sahen...
2.65.16
यत् तत् आशन्कितम् पापम् तस्य जज्ञे विनिश्चयः ।
कौसल्या च सुमित्रा च पुत्रशोकपराजिते ॥ २.६५.१६ ॥
Das Übel, das sie von ihm befürchtet hatten, wurde gewiss. Und Kausalyā und Sumitrā, vom Kummer um den Sohn überwältigt...
2.65.17
प्रसुप्ते न प्रबुध्येते यथा कालसमन्विते ।
निष्प्रभा च विवर्णा च सन्ना शोकेन सन्नता ॥ २.६५.१७ ॥
Die beiden Schlafenden erwachten nicht zur rechten Zeit; glanzlos, bleich, eingefallen und vom Kummer gebeugt.
2.65.18
न व्यराजत कौसल्या तारेव तिमिरावृता ।
कौसल्यानन्तरम् राज्ञः सुमित्रा तदन्तनरम् ॥ २.६५.१८ ॥
Kausalyā strahlte nicht, wie ein vom Dunkel verhüllter Stern. Nach Kausalyā die (Gattin des) Königs Sumitrā, und nach ihr...
2.65.19
न स्म विभ्राजते देवी शोकाश्रुलुलितानना ।
ते च दृष्ट्वा तथा सुप्ते शुभे देव्यौ च तम् नृपम् ॥ २.६५.१९ ॥
Das Antlitz der Königin, von Tränen des Kummers entstellt, strahlte nicht mehr. Und die beiden verehrungswürdigen Königinnen, als sie den König so ohne Bewusstsein daliegen sahen,
2.65.20
सुप्तमे वोद्गतप्राणमन्तः पुरमन्यत ।
ततः प्रचुक्रुशुर् दीनाः सस्वरम् ता वर अन्गनाः ॥ २.६५.२० ॥
Der Innenpalast glaubte, sein Atem sei entwichen. Da klagten die betrübten, vortrefflichen Frauen laut auf.
2.65.21
करेणवैव अरण्ये स्थान प्रच्युत यूथपाः ।
तासाम् आक्रन्द शब्देन सहसा उद्गत चेतने ॥ २.६५.२१ ॥
Wie die Anführer der Elefantenherden im Wald von ihrem Platz gerissen werden, so kehrte beim Klang ihres Wehklagens plötzlich das Bewusstsein (des Königs) zurück.
2.65.22
कौसल्या च सुमित्राच त्यक्त निद्रे बभूवतुः ।
कौसल्या च सुमित्रा च दृष्ट्वा स्पृष्ट्वा च पार्थिवम् ॥ २.६५.२२ ॥
Kauśalyā und Sumitrā, der Schlaf verlassen, wurden wach. Kauśalyā und Sumitrā, nachdem sie den König gesehen und berührt hatten,
2.65.23
हा नाथ इति परिक्रुश्य पेततुर् धरणी तले ।
सा कोसल इन्द्र दुहिता वेष्टमाना मही तले ॥ २.६५.२३ ॥
Laut rufend: "Wehe, Herr!", fielen sie zu Boden. Die Tochter des Königs von Kosala (Kauśalyā) wand sich auf der Erde.
2.65.24
न बभ्राज रजो ध्वस्ता तारा इव गगन च्युता ।
नृपे शान्तगुणे जाते कौसल्याम् पतिताम् भुवि ॥ २.६५.२४ ॥
Mit Staub bedeckt, strahlte sie (Kauśalyā) nicht, wie ein vom Himmel gefallener Stern. Da die Tugenden des Königs verstummt waren, lag Kauśalyā auf der Erde.
2.65.25
आपश्यम्स्ताः स्त्रियः सर्वा हताम् नागवधूमिव ।
ततः सर्वा नरेन्द्रस्य कैकेयीप्रमुखाः स्त्रियः ॥ २.६५.२५ ॥
Dann sah ich alle Frauen des Königs, angeführt von Kaikeyī, wie erschlagene Elefantenkühe.
2.65.26
रुदन्त्यः शोकसन्तप्ता निपेतुर्गतचेतनाः ।
ताभिः स बलवान्नादः क्रोशन्तीभिरनुद्रुतः ॥ २.६५.२६ ॥
Weinend, von Kummer gepeinigt, fielen sie bewusstlos nieder; und durch ihr Schreien schwoll jener mächtige Laut wieder an.
2.65.27
येन स्फीतीकृतो भूयस्तद्गृहम् समनादयत् ।
तत् समुत्त्रस्त सम्भ्रान्तम् पर्युत्सुक जन आकुलम् ॥ २.६५.२७ ॥
Dadurch schwoll der Laut erneut an und hallte durch jenen Palast; da füllte er sich mit verängstigten, verwirrten, besorgten Menschen.
2.65.28
सर्वतः तुमुल आक्रन्दम् परिताप आर्त बान्धवम् ।
सद्यो निपतित आनन्दम् दीन विक्लव दर्शनम् ॥ २.६५.२८ ॥
Ringsum herrschte tosendes Wehklagen, Verwandte von Qual gepeinigt; die Freude war sogleich gewichen, und der Anblick wurde elend und verstört.
2.65.29
बभूव नर देवस्य सद्म दिष्ट अन्तम् ईयुषः ।
अतीतम् आज्ञाय तु पार्थिव ऋषभम् ।
यशस्विनम् सम्परिवार्य पत्नयः ।
भृशम् रुदन्त्यः करुणम् सुदुह्खिताः ।
प्रगृह्य बाहू व्यलपन्न् अनाथवत् ॥ २.६५.२९ ॥
Im Hause des Königs erreichte er das Ende, das das Schicksal bestimmt hatte. Als seine Gattinnen erfuhren, dass er dahin war, weinten sie, den ruhmreichen Besten der Könige umringend, jämmerlich und tief betrübt, hoben die Arme und klagten wie Verlassene.