Vālmīki Rāmāyaṇa · Sarga 2.66
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.66.1
तम् अग्निम् इव सम्शान्तम् अम्बु हीनम् इव अर्णवम् ।
हतप्रभम् इव आदित्यम् स्वर्गथम् प्रेक्ष्य भूमिपम् ॥ २.६६.१ ॥
Seeing the king, gone to heaven, quieted like an extinguished fire, like the ocean without water, like the sun deprived of its brilliance.
2.66.2
कौसल्या बाष्प पूर्ण अक्षी विविधम् शोक कर्शिता ।
उपगृह्य शिरः राज्ञः कैकेयीम् प्रत्यभाषत ॥ २.६६.२ ॥
Kausalyā, her eyes full of tears and wasted by many kinds of sorrow, took the king's head into her lap and spoke to Kaikeyī.
2.66.3
सकामा भव कैकेयि भुन्क्ष्व राज्यम् अकण्टकम् ।
त्यक्त्वा राजानम् एक अग्रा नृशम्से दुष्ट चारिणि ॥ २.६६.३ ॥
Be fulfilled, Kaikeyī; enjoy the kingdom without thorns, having abandoned the king, single-minded, O cruel one, O woman of wicked conduct!
2.66.4
विहाय माम् गतः रामः भर्ता च स्वर् गतः मम ।
विपथे सार्थ हीना इव न अहम् जीवितुम् उत्सहे ॥ २.६६.४ ॥
Rāma has left me, and my husband has gone to heaven. Like a traveller who has lost the way and been separated from the caravan, I have no courage to live.
2.66.5
भर्तारम् तम् परित्यज्य का स्त्री दैवतम् आत्मनः ।
इच्चेज् जीवितुम् अन्यत्र कैकेय्याः त्यक्त धर्मणः ॥ २.६६.५ ॥
Having abandoned her husband, who is her very deity, what woman would wish to live elsewhere—except Kaikeyī, who has abandoned dharma?
2.66.6
न लुब्धो बुध्यते दोषान् किम् पाकम् इव भक्षयन् ।
कुब्जा निमित्तम् कैकेय्या राघवाणान् कुलम् हतम् ॥ २.६६.६ ॥
The greedy man does not perceive the faults, like one eating a poisoned fruit. Because of the hunchback, the lineage of the Rāghavas has been destroyed through Kaikeyī.
2.66.7
अनियोगे नियुक्तेन राज्ञा रामम् विवासितम् ।
सभार्यम् जनकः श्रुत्वा पतितप्स्यति अहम् यथा ॥ २.६६.७ ॥
Commanded by an improper order, the king has banished Rāma with his wife; hearing this, Janaka too will fall, as I have fallen.
2.66.8
स मामनाथाम् विधवाम् नाद्य जानाति धार्मिकः ।
रामः कमल पत्र अक्षो जीव नाशम् इतः गतः ॥ २.६६.८ ॥
That righteous Rāma, lotus-petal-eyed, does not know today that I am unprotected and a widow; he has gone from here toward the loss of life.
2.66.9
विदेह राजस्य सुता तहा सीता तपस्विनी ।
दुह्खस्य अनुचिता दुह्खम् वने पर्युद्विजिष्यति ॥ २.६६.९ ॥
Sītā, the daughter of the king of Videha, ascetic in her ways, who is unfit for sorrow, will be deeply distressed by suffering in the forest.
2.66.10
नदताम् भीम घोषाणाम् निशासु मृग पक्षिणाम् ।
निशम्य नूनम् सम्स्त्रस्ता राघवम् सम्श्रयिष्यति ॥ २.६६.१० ॥
Hearing at night the terrifying roars and cries of beasts and birds, she will surely, in terror, seek refuge with Rāghava.
2.66.11
वृद्धः चैव अल्प पुत्रः च वैदेहीम् अनिचिन्तयन् ।
सो अपि शोक समाविष्टः ननु त्यक्ष्यति जीवितम् ॥ २.६६.११ ॥
That aged one, with few sons, constantly thinking of Vaidehī, overwhelmed by grief, will surely give up his life.
2.66.12
साहमद्यैव दिष्टान्तम् गमिष्यामि पतिव्रता ।
इदम् शरीरमालिङ्ग्य प्रवेक्ष्यामि हुताशनम् ॥ २.६६.१२ ॥
I, devoted to my husband, shall today reach the end ordained by fate; embracing this body, I shall enter the fire.
2.66.13
ताम् ततः सम्परिष्वज्य विलपन्तीम् तपस्विनीम् ।
व्यपनिन्युः सुदुह्ख आर्ताम् कौसल्याम् व्यावहारिकाः ॥ २.६६.१३ ॥
Then the attendants, embracing the lamenting ascetic Kauśalyā, afflicted with great sorrow, led her away from there.
2.66.14
तैल द्रोण्याम् अथ अमात्याः सम्वेश्य जगती पतिम् ।
राज्ञः सर्वाणि अथ आदिष्टाः चक्रुः कर्माणि अनन्तरम् ॥ २.६६.१४ ॥
Then the ministers, having placed the lord of the earth in a vat of oil, afterwards carried out all the king's rites as they had been instructed.
2.66.15
न तु सम्कलनम् राज्ञो विना पुत्रेण मन्त्रिणः ।
सर्वज्ञाः कर्तुम् ईषुस् ते ततः रक्षन्ति भूमिपम् ॥ २.६६.१५ ॥
But without the king's son the ministers did not wish to convene the assembly; all-knowing as they were, they then continued to guard the lord of the earth.
2.66.16
तैल द्रोण्याम् तु सचिवैः शायितम् तम् नर अधिपम् ।
हा मृतः अयम् इति ज्ञात्वा स्त्रियः ताः पर्यदेवयन् ॥ २.६६.१६ ॥
But when the women saw that lord of men laid in the vat of oil by the ministers, and knew, 'Alas, he is dead,' they lamented.
2.66.17
बाहून् उद्यम्य कृपणा नेत्र प्रस्रवणैः मुखैः ।
रुदन्त्यः शोक सम्तप्ताः कृपणम् पर्यदेवयन् ॥ २.६६.१७ ॥
Raising their arms, weeping with tear-streaming eyes and faces, the piteous women, tormented by grief, lamented piteously.
2.66.18
हा महाराज रामेण सततम् प्रियवादिना ।
विहीनाः सत्यसन्धेन किमर्थम् विजहासि नः ॥ २.६६.१८ ॥
Alas, great king! Why do you abandon us, bereft of Rāma, who always speaks pleasing words and is true to his vow?
2.66.19
कैकेय्या दुष्टभावाया राघवेण वियोजिताः ।
कथम् पतिघ्न्या वत्स्यामः समीपे विधवा वयम् ॥ २.६६.१९ ॥
Separated from Rāghava by the wicked intent of Kaikeyī, how shall we, widows, dwell near the husband-killer?
2.66.20
स हि नाथः सदास्माकम् तव च प्रभुरात्मवान् ।
वनम् रामो गतः श्रीमान् विहाय नृपतिश्रियम् ॥ २.६६.२० ॥
Rāma—ever our lord and yours, self-controlled and glorious—has gone to the forest, abandoning the splendour of kingship.
2.66.21
त्वया तेन च वीरेण विना व्यसनमोहिताः ।
कथम् वयम् निवत्स्यामः कैकेय्या च विदूषिताः ॥ २.६६.२१ ॥
Without you and that hero, bewildered by sorrow and defiled by Kaikeyī, how shall we go on living?
2.66.22
यया तु राजा रामश्च लक्ष्मणश्च महाबलः ।
सीतया सह सम्त्य्क्ताः सा कमन्यम् न हास्यति ॥ २.६६.२२ ॥
She who has abandoned the king, Rāma, the mighty Lakṣmaṇa, and Sītā along with them—whom else will she not abandon?
2.66.23
ता बाष्पेण च सम्वीताः शोकेन विपुलेन च ।
व्यवेष्टन्त निरानन्दा राघवस्य वरस्त्रीयः ॥ २.६६.२३ ॥
Those noble women of Rāghava, enveloped by tears and great sorrow, joyless, writhed in anguish.
2.66.24
निशा नक्षत्र हीना इव स्त्री इव भर्तृ विवर्जिता ।
पुरी न अराजत अयोध्या हीना राज्ञा महात्मना ॥ २.६६.२४ ॥
Ayodhyā, bereft of the great-souled king, did not shine—like a night without stars, like a woman abandoned by her husband.
2.66.25
बाष्प पर्याकुल जना हाहा भूत कुल अन्गना ।
शून्य चत्वर वेश्म अन्ता न बभ्राज यथा पुरम् ॥ २.६६.२५ ॥
The people, overwhelmed with tears, and the women of noble families crying out 'alas'; the empty squares and the inner chambers of the houses — the city did not shine as it once did.
2.66.26
गत प्रभा द्यौर् इव भास्करम् विना ।
व्यपेत नक्षत्र गणा इव शर्वरी ।
निवृत्तचारः सहसा गतो रविः ।
प्रवृत्तचारा राजनी ह्युपस्थिता ॥ २.६६.२६ ॥
Like the sky without its brilliance when the sun is gone, like the night when the hosts of stars have departed — as if the sun had suddenly ceased its course and gone, and the night had begun its course and arrived.
2.66.27
ऋते तु पुत्राद्दहनम् महीपते ।
र्नरोचयन्ते सुहृदः समागताः ।
इतीव तस्मिन् शयने न्यवेशय ।
न्विचिन्त्य राजानमचिन्त्य दर्शनम् ॥ २.६६.२७ ॥
Thinking 'without a son, the king's cremation is not fitting,' the assembled well-wishers laid the king upon that bed, pondering the king whose appearance was beyond thought.
2.66.28
गतप्रभा द्यौरिव भास्करम् विना ।
व्यपेतनक्षत्रगणेव शर्वरी ।
पुरी बभासे रहिता मह आत्मना ।
न च अस्र कण्ठ आकुल मार्ग चत्वरा ॥ २.६६.२८ ॥
Like the sky without its brilliance when the sun is gone, like the night when the hosts of stars have departed — the city, bereft of its great-souled king, shone not; its roads and squares were agitated by people with throats choked with tears.
2.66.29
नराः च नार्यः च समेत्य सम्घशो ।
विगर्हमाणा भरतस्य मातरम् ।
तदा नगर्याम् नर देव सम्क्षये ।
बभूवुर् आर्ता न च शर्म लेभिरे ॥ २.६६.२९ ॥
Men and women, gathering together in groups and reproaching Bharata's mother — then, at the king's passing, all in the city were distressed and found no peace.