رامايانا فالميكي · السارغا 2.66
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.66.1
तम् अग्निम् इव सम्शान्तम् अम्बु हीनम् इव अर्णवम् ।
हतप्रभम् इव आदित्यम् स्वर्गथम् प्रेक्ष्य भूमिपम् ॥ २.६६.१ ॥
عند رؤية الملك قد صعد إلى السماء، هادئاً كنار مطفأة، كبحر بلا ماء، كشمس فقدت بهاءها.
2.66.2
कौसल्या बाष्प पूर्ण अक्षी विविधम् शोक कर्शिता ।
उपगृह्य शिरः राज्ञः कैकेयीम् प्रत्यभाषत ॥ २.६६.२ ॥
كانت كوشاليا، عيناها مملوءتان بالدموع ونحيلة من أحزان شتى، تحمل رأس الملك في حجرها، فأجابت كايكيي.
2.66.3
सकामा भव कैकेयि भुन्क्ष्व राज्यम् अकण्टकम् ।
त्यक्त्वा राजानम् एक अग्रा नृशम्से दुष्ट चारिणि ॥ २.६६.३ ॥
كوني راضية يا كايكيي، وتمتعي بالمملكة الخالية من الأشواك، بعد أن تركتِ الملك، بقلب واحد، أيتها القاسية، أيتها المرأة سيئة السلوك!
2.66.4
विहाय माम् गतः रामः भर्ता च स्वर् गतः मम ।
विपथे सार्थ हीना इव न अहम् जीवितुम् उत्सहे ॥ २.६६.४ ॥
لقد تركني راما، وذهب زوجي إلى السماء. مثل مسافرة ضلّت الطريق وانفصلت عن القافلة، لا أملك الشجاعة للعيش.
2.66.5
भर्तारम् तम् परित्यज्य का स्त्री दैवतम् आत्मनः ।
इच्चेज् जीवितुम् अन्यत्र कैकेय्याः त्यक्त धर्मणः ॥ २.६६.५ ॥
بعد أن تركت زوجها، وهو إلهها، أي امرأة تود أن تعيش في مكان آخر؟ إلا كايكيي التي تخلت عن الدهرما.
2.66.6
न लुब्धो बुध्यते दोषान् किम् पाकम् इव भक्षयन् ।
कुब्जा निमित्तम् कैकेय्या राघवाणान् कुलम् हतम् ॥ २.६६.६ ॥
لا يدرك الطامع العيوب، كمن يأكل ثمرة مسمومة. بسبب الحدباء، أهلكت كايكيي سلالة الراغافا.
2.66.7
अनियोगे नियुक्तेन राज्ञा रामम् विवासितम् ।
सभार्यम् जनकः श्रुत्वा पतितप्स्यति अहम् यथा ॥ २.६६.७ ॥
لقد نفى الملك راما مع زوجته، مدفوعًا بأمر غير لائق؛ وحين يسمع جانaka بذلك سيسقط كما سقطتُ أنا.
2.66.8
स मामनाथाम् विधवाम् नाद्य जानाति धार्मिकः ।
रामः कमल पत्र अक्षो जीव नाशम् इतः गतः ॥ २.६६.८ ॥
ذلك راما الصالح، ذو العينين كبتلات اللوتس، لا يعلم اليوم أنني بلا حامٍ وأرملة؛ لقد مضى من هنا نحو فقدان الحياة.
2.66.9
विदेह राजस्य सुता तहा सीता तपस्विनी ।
दुह्खस्य अनुचिता दुह्खम् वने पर्युद्विजिष्यति ॥ २.६६.९ ॥
وسيتا، ابنة ملك فيديها، الزاهدة الورعة، التي لا تستحق الحزن، ستضطرب كثيرًا بالمعاناة في الغابة.
2.66.10
नदताम् भीम घोषाणाम् निशासु मृग पक्षिणाम् ।
निशम्य नूनम् सम्स्त्रस्ता राघवम् सम्श्रयिष्यति ॥ २.६६.१० ॥
وحين تسمع ليلًا زئير الوحوش وصراخ الطيور المرعب، ستفزع حتمًا وتلجأ إلى راغافا.
2.66.11
वृद्धः चैव अल्प पुत्रः च वैदेहीम् अनिचिन्तयन् ।
सो अपि शोक समाविष्टः ननु त्यक्ष्यति जीवितम् ॥ २.६६.११ ॥
وذلك الشيخ القليل الأبناء، الذي يفكر دائمًا في فيدهي، المغمور بالحزن، سيتخلى حتمًا عن حياته.
2.66.12
साहमद्यैव दिष्टान्तम् गमिष्यामि पतिव्रता ।
इदम् शरीरमालिङ्ग्य प्रवेक्ष्यामि हुताशनम् ॥ २.६६.१२ ॥
أنا، المخلصة لزوجي، سأبلغ اليوم نفسه النهاية التي قدّرها القدر؛ وأحتضن هذا الجسد، وأدخل النار.
2.66.13
ताम् ततः सम्परिष्वज्य विलपन्तीम् तपस्विनीम् ।
व्यपनिन्युः सुदुह्ख आर्ताम् कौसल्याम् व्यावहारिकाः ॥ २.६६.१३ ॥
ثم احتضن الموظفون كوشاليا الزاهدة وهي تندب، المكلومة بحزن عظيم، فأبعدوها من هناك.
2.66.14
तैल द्रोण्याम् अथ अमात्याः सम्वेश्य जगती पतिम् ।
राज्ञः सर्वाणि अथ आदिष्टाः चक्रुः कर्माणि अनन्तरम् ॥ २.६६.१४ ॥
ثم وضع الوزراء سيد الأرض في إناء من الزيت، ثم أدّوا بعد ذلك جميع طقوس الملك بحسب ما أُمروا به.
2.66.15
न तु सम्कलनम् राज्ञो विना पुत्रेण मन्त्रिणः ।
सर्वज्ञाः कर्तुम् ईषुस् ते ततः रक्षन्ति भूमिपम् ॥ २.६६.१५ ॥
ولكن بغير ابن الملك لم يرد الوزراء أن يعقدوا المجلس؛ وكانوا، وهم العالمون بكل شيء، يحرسون سيد الأرض.
2.66.16
तैल द्रोण्याम् तु सचिवैः शायितम् तम् नर अधिपम् ।
हा मृतः अयम् इति ज्ञात्वा स्त्रियः ताः पर्यदेवयन् ॥ २.६६.१६ ॥
ولكن النساء، لما رأين سيد البشر مسجى في إناء الزيت من قبل الوزراء وعلمن أنه قد مات، قلن: «آه! لقد مات»، فندبن.
2.66.17
बाहून् उद्यम्य कृपणा नेत्र प्रस्रवणैः मुखैः ।
रुदन्त्यः शोक सम्तप्ताः कृपणम् पर्यदेवयन् ॥ २.६६.१७ ॥
رافعات أذرعهن، باكيات والدموع تنهمر من العيون والوجوه، تحطمهن الفجيعة، فندبن ندبا مؤلما.
2.66.18
हा महाराज रामेण सततम् प्रियवादिना ।
विहीनाः सत्यसन्धेन किमर्थम् विजहासि नः ॥ २.६६.१८ ॥
آه أيها الملك العظيم! لماذا تتركنا، ونحن محرومون من راما الذي يتكلم دائماً بالكلام الطيب، والوفي بعهده؟
2.66.19
कैकेय्या दुष्टभावाया राघवेण वियोजिताः ।
कथम् पतिघ्न्या वत्स्यामः समीपे विधवा वयम् ॥ २.६६.१९ ॥
كيف نعيش نحن الأرامل، وقد فُرِّقنا عن الراغافا بسوء نية كايكيي، بجوار قاتلة الزوج؟
2.66.20
स हि नाथः सदास्माकम् तव च प्रभुरात्मवान् ।
वनम् रामो गतः श्रीमान् विहाय नृपतिश्रियम् ॥ २.६६.२० ॥
راما، سيدنا وسيدكِ دائماً، ضابط لنفسه ومجيد، قد مضى إلى الغابة تاركاً بهاء الملك.
2.66.21
त्वया तेन च वीरेण विना व्यसनमोहिताः ।
कथम् वयम् निवत्स्यामः कैकेय्या च विदूषिताः ॥ २.६६.२१ ॥
بدونكِ وبدون ذلك البطل، ونحن حائرات من الحزن ومدنسات بكايكيي، كيف نعيش؟
2.66.22
यया तु राजा रामश्च लक्ष्मणश्च महाबलः ।
सीतया सह सम्त्य्क्ताः सा कमन्यम् न हास्यति ॥ २.६६.२२ ॥
التي تخلّت عن الملك وراما والبطل لاكشمانا العظيم وسيتا معهم، فمن غيرهم لن تتخلى عنه؟
2.66.23
ता बाष्पेण च सम्वीताः शोकेन विपुलेन च ।
व्यवेष्टन्त निरानन्दा राघवस्य वरस्त्रीयः ॥ २.६६.२३ ॥
وقد غُمرت أولئك النساء النبيلات لراغافا بالدموع والحزن العظيم، فتلوّين من الألم بلا فرح.
2.66.24
निशा नक्षत्र हीना इव स्त्री इव भर्तृ विवर्जिता ।
पुरी न अराजत अयोध्या हीना राज्ञा महात्मना ॥ २.६६.२४ ॥
لم تعد أيوديا، وقد فقدت الملك العظيم النفس، تُشرق — كليلٍ بلا نجوم، كامرأةٍ هجرها زوجها.
2.66.25
बाष्प पर्याकुल जना हाहा भूत कुल अन्गना ।
शून्य चत्वर वेश्म अन्ता न बभ्राज यथा पुरम् ॥ २.६६.२५ ॥
الناس المثقلون بالدموع، ونساء الأسر النبيلة يصرخن «آه، آه»؛ والساحات الخالية وأجواف البيوت — لم تعد المدينة تتألق كما كانت من قبل.
2.66.26
गत प्रभा द्यौर् इव भास्करम् विना ।
व्यपेत नक्षत्र गणा इव शर्वरी ।
निवृत्तचारः सहसा गतो रविः ।
प्रवृत्तचारा राजनी ह्युपस्थिता ॥ २.६६.२६ ॥
كالسماء فقدت بهاءها حين غاب الشمس، وكالليل حين انصرفت جموع النجوم — كأن الشمس توقفت فجأة عن مسيرها ومضت، وبدأ الليل مسيره فجاء.
2.66.27
ऋते तु पुत्राद्दहनम् महीपते ।
र्नरोचयन्ते सुहृदः समागताः ।
इतीव तस्मिन् शयने न्यवेशय ।
न्विचिन्त्य राजानमचिन्त्य दर्शनम् ॥ २.६६.२७ ॥
فكّر الأصدقاء المجتمعون: «لا يليق بالملك أن يُحرق بلا ابن»، فأضجعوا الملك على ذلك الفراش، متأملين في الملك الذي لا يُدرك منظره بالفكر.
2.66.28
गतप्रभा द्यौरिव भास्करम् विना ।
व्यपेतनक्षत्रगणेव शर्वरी ।
पुरी बभासे रहिता मह आत्मना ।
न च अस्र कण्ठ आकुल मार्ग चत्वरा ॥ २.६६.२८ ॥
كالسماء فقدت بهاءها حين غاب الشمس، وكالليل حين انصرفت جموع النجوم — المدينة وقد فقدت ملكها عظيم النفس لم تكن تتألق؛ وطرقها وساحاتها تضطرب بالناس وحناجرهم مخنوقة بالدموع.
2.66.29
नराः च नार्यः च समेत्य सम्घशो ।
विगर्हमाणा भरतस्य मातरम् ।
तदा नगर्याम् नर देव सम्क्षये ।
बभूवुर् आर्ता न च शर्म लेभिरे ॥ २.६६.२९ ॥
اجتمع الرجال والنساء جماعات يلومون أم بharata — حينئذ، عند وفاة الملك، أصيب أهل المدينة جميعًا بالحزن ولم يجدوا سكينة.