வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.66
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.66.1
तम् अग्निम् इव सम्शान्तम् अम्बु हीनम् इव अर्णवम् ।
हतप्रभम् इव आदित्यम् स्वर्गथम् प्रेक्ष्य भूमिपम् ॥ २.६६.१ ॥
அணைந்த நெருப்பைப் போலும், நீரற்ற கடலைப் போலும், ஒளியிழந்த சூரியனைப் போலும், சொர்க்கம் சென்ற அரசனை அவர்கள் கண்டனர்.
2.66.2
कौसल्या बाष्प पूर्ण अक्षी विविधम् शोक कर्शिता ।
उपगृह्य शिरः राज्ञः कैकेयीम् प्रत्यभाषत ॥ २.६६.२ ॥
கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன், பலவகைத் துயரால் வாடிய கௌசல்யை அரசனின் தலையை மடியில் வைத்துக்கொண்டு கைகேயியிடம் பதில் கூறினாள்.
2.66.3
सकामा भव कैकेयि भुन्क्ष्व राज्यम् अकण्टकम् ।
त्यक्त्वा राजानम् एक अग्रा नृशम्से दुष्ट चारिणि ॥ २.६६.३ ॥
கைகேயி, உன் விருப்பம் நிறைவேறட்டும். முள்ளற்ற இராச்சியத்தை அனுபவி. அரசனைத் துறந்து ஒருமனதாய், கொடியவளே, தீய நடத்தை உடையவளே!
2.66.4
विहाय माम् गतः रामः भर्ता च स्वर् गतः मम ।
विपथे सार्थ हीना इव न अहम् जीवितुम् उत्सहे ॥ २.६६.४ ॥
இராமன் என்னைத் துறந்து சென்றான்; என் கணவரும் சொர்க்கம் சென்றார். வழி தவறிய, வணிகக் குழுவிலிருந்து பிரிந்தவளைப் போல, நான் வாழத் துணியேன்.
2.66.5
भर्तारम् तम् परित्यज्य का स्त्री दैवतम् आत्मनः ।
इच्चेज् जीवितुम् अन्यत्र कैकेय्याः त्यक्त धर्मणः ॥ २.६६.५ ॥
தன் தெய்வமாகிய கணவரைத் துறந்து, தர்மத்தைக் கைவிட்ட கைகேயியைத் தவிர எந்தப் பெண் வேறிடத்தில் வாழ விரும்புவாள்?
2.66.6
न लुब्धो बुध्यते दोषान् किम् पाकम् इव भक्षयन् ।
कुब्जा निमित्तम् कैकेय्या राघवाणान् कुलम् हतम् ॥ २.६६.६ ॥
பேராசை கொண்டவன் குற்றங்களை உணர்வதில்லை, விஷப் பழத்தை உண்பவனைப் போல. கூனியின் காரணத்தால், கைகேயியால் இராகவர்களின் குலம் அழிக்கப்பட்டது.
2.66.7
अनियोगे नियुक्तेन राज्ञा रामम् विवासितम् ।
सभार्यम् जनकः श्रुत्वा पतितप्स्यति अहम् यथा ॥ २.६६.७ ॥
முறையற்ற கட்டளையால் ஏவப்பட்ட அரசன் ராமனை மனைவியுடன் காட்டுக்கு அனுப்பினான்; இதைக் கேட்டு ஜனகனும் என்னைப் போலவே வீழ்வான்.
2.66.8
स मामनाथाम् विधवाम् नाद्य जानाति धार्मिकः ।
रामः कमल पत्र अक्षो जीव नाशम् इतः गतः ॥ २.६६.८ ॥
அந்த தர்மாத்மா ராமன், தாமரை இதழ் போன்ற கண்களுடையவன், இன்று என்னை அநாதையும் விதவையுமாக அறியவில்லை; அவன் இங்கிருந்து உயிர்ப்பலியின் நிலையை நோக்கிப் போய்விட்டான்.
2.66.9
विदेह राजस्य सुता तहा सीता तपस्विनी ।
दुह्खस्य अनुचिता दुह्खम् वने पर्युद्विजिष्यति ॥ २.६६.९ ॥
விதேக அரசனின் மகளான தவம் நிறைந்த சீதையும், துன்பத்திற்குத் தகுதியற்றவள்; காட்டில் பெரும் துயரால் கலக்கமடைவாள்.
2.66.10
नदताम् भीम घोषाणाम् निशासु मृग पक्षिणाम् ।
निशम्य नूनम् सम्स्त्रस्ता राघवम् सम्श्रयिष्यति ॥ २.६६.१० ॥
இரவுகளில் கர்ஜிக்கும் பயங்கர ஒலிகளையுடைய மிருகங்களையும் பறவைகளையும் கேட்டு, அவள் அஞ்சி நிச்சயமாக ராகவனை அடைக்கலமாகக் கொள்வாள்.
2.66.11
वृद्धः चैव अल्प पुत्रः च वैदेहीम् अनिचिन्तयन् ।
सो अपि शोक समाविष्टः ननु त्यक्ष्यति जीवितम् ॥ २.६६.११ ॥
முதியவனும், சில புதல்வர்களையே உடையவனும், வைதேகியை எப்போதும் நினைத்துக் கொண்டிருப்பவனுமான அவனும், துயரில் ஆழ்ந்து நிச்சயமாக உயிரை விடுவான்.
2.66.12
साहमद्यैव दिष्टान्तम् गमिष्यामि पतिव्रता ।
इदम् शरीरमालिङ्ग्य प्रवेक्ष्यामि हुताशनम् ॥ २.६६.१२ ॥
கணவனுக்கு உண்மையான நான் இன்றே விதி நிர்ணயித்த முடிவை அடைவேன்; இந்த உடலைத் தழுவிக்கொண்டு அக்னியில் புகுவேன்.
2.66.13
ताम् ततः सम्परिष्वज्य विलपन्तीम् तपस्विनीम् ।
व्यपनिन्युः सुदुह्ख आर्ताम् कौसल्याम् व्यावहारिकाः ॥ २.६६.१३ ॥
பின்னர் அதிகாரிகள் புலம்பிக்கொண்டிருந்த அந்தத் தவசினியான கௌசல்யையை அணைத்து, மிகுந்த துயரால் வருந்திய அவளை அங்கிருந்து அழைத்துச் சென்றனர்.
2.66.14
तैल द्रोण्याम् अथ अमात्याः सम्वेश्य जगती पतिम् ।
राज्ञः सर्वाणि अथ आदिष्टाः चक्रुः कर्माणि अनन्तरम् ॥ २.६६.१४ ॥
பின்னர் அமைச்சர்கள் பூமிபதியான அரசரைத் தைலத் தொட்டியில் வைத்து, பின்னர் கட்டளைப்படி அரசரின் அனைத்துச் சடங்குகளையும் வரிசையாகச் செய்தனர்.
2.66.15
न तु सम्कलनम् राज्ञो विना पुत्रेण मन्त्रिणः ।
सर्वज्ञाः कर्तुम् ईषुस् ते ततः रक्षन्ति भूमिपम् ॥ २.६६.१५ ॥
ஆனால் அரசரின் மகனின்றி அமைச்சர்கள் அரசவைக் கூட்டத்தைக் கூட்ட விரும்பவில்லை; அறிவுடையவர்களான அவர்கள் அப்போது அந்த பூமிபதியைப் பாதுகாத்தனர்.
2.66.16
तैल द्रोण्याम् तु सचिवैः शायितम् तम् नर अधिपम् ।
हा मृतः अयम् इति ज्ञात्वा स्त्रियः ताः पर्यदेवयन् ॥ २.६६.१६ ॥
ஆனால் அமைச்சர்கள் தைலத் தொட்டியில் கிடத்திய அந்த மன்னரைப் பார்த்து, 'ஐயோ! இவர் இறந்துவிட்டார்' என்று அறிந்து அந்தப் பெண்கள் புலம்பினர்.
2.66.17
बाहून् उद्यम्य कृपणा नेत्र प्रस्रवणैः मुखैः ।
रुदन्त्यः शोक सम्तप्ताः कृपणम् पर्यदेवयन् ॥ २.६६.१७ ॥
கைகளை உயர்த்தி, கண்ணீர் பெருகும் முகங்களுடன் அழுது, துயரால் வெந்துபோன அந்த இரங்கத்தக்க பெண்கள் பரிதாபமாகப் புலம்பினர்.
2.66.18
हा महाराज रामेण सततम् प्रियवादिना ।
विहीनाः सत्यसन्धेन किमर्थम् विजहासि नः ॥ २.६६.१८ ॥
ஐயோ மகாராஜா! எப்போதும் இனிய சொற்களைப் பேசும், சத்தியம் தவறாத ராமனை இழந்த எங்களை ஏன் கைவிட்டுச் செல்கிறீர்?
2.66.19
कैकेय्या दुष्टभावाया राघवेण वियोजिताः ।
कथम् पतिघ्न्या वत्स्यामः समीपे विधवा वयम् ॥ २.६६.१९ ॥
கைகேயியின் தீய எண்ணத்தால் ராகவனிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்ட நாம், கணவனைக் கொன்றவளின் அருகில் விதவைகளாக எப்படி வாழ்வோம்?
2.66.20
स हि नाथः सदास्माकम् तव च प्रभुरात्मवान् ।
वनम् रामो गतः श्रीमान् विहाय नृपतिश्रियम् ॥ २.६६.२० ॥
எப்போதும் நமக்கும் உமக்கும் தலைவராகவும் அதிபதியாகவும் இருந்த அந்த ஆத்மசம்யமி, ஒளி மிக்க ராமர், அரச செல்வத்தைத் துறந்து காட்டிற்குச் சென்றுவிட்டார்.
2.66.21
त्वया तेन च वीरेण विना व्यसनमोहिताः ।
कथम् वयम् निवत्स्यामः कैकेय्या च विदूषिताः ॥ २.६६.२१ ॥
உம்மையும் அந்த வீரரையும் பிரிந்து துயரத்தால் மயங்கி, கைகேயியால் துன்புறுத்தப்பட்ட நாம் எப்படி வாழ்வோம்?
2.66.22
यया तु राजा रामश्च लक्ष्मणश्च महाबलः ।
सीतया सह सम्त्य्क्ताः सा कमन्यम् न हास्यति ॥ २.६६.२२ ॥
அரசரையும், ராமரையும், மகாபலசாலியான லக்ஷ்மணரையும், சீதையுடன் எல்லோரையும் விட்டொழித்தவள், வேறு யாரைத்தான் விடமாட்டாள்?
2.66.23
ता बाष्पेण च सम्वीताः शोकेन विपुलेन च ।
व्यवेष्टन्त निरानन्दा राघवस्य वरस्त्रीयः ॥ २.६६.२३ ॥
ராகவரின் அந்த உயர்ந்த பெண்கள் கண்ணீரிலும் பெரும் துயரிலும் சூழப்பட்டு, மகிழ்ச்சியற்றவர்களாக நெளிந்து துடித்தனர்.
2.66.24
निशा नक्षत्र हीना इव स्त्री इव भर्तृ विवर्जिता ।
पुरी न अराजत अयोध्या हीना राज्ञा महात्मना ॥ २.६६.२४ ॥
மகாத்மா அரசர் இல்லாத அயோத்தி நகரம், நட்சத்திரங்களற்ற இரவைப் போலவும், கணவனால் கைவிடப்பட்ட பெண்ணைப் போலவும் பிரகாசிக்கவில்லை.
2.66.25
बाष्प पर्याकुल जना हाहा भूत कुल अन्गना ।
शून्य चत्वर वेश्म अन्ता न बभ्राज यथा पुरम् ॥ २.६६.२५ ॥
கண்ணீரில் மூழ்கிய மக்கள், ஐயோ ஐயோ என்று அழும் குலமகளிர், வெறிச்சோடிய சதுக்கங்களும் வீட்டின் உட்பகுதிகளும் — நகரம் முன்பு போல் ஒளிரவில்லை.
2.66.26
गत प्रभा द्यौर् इव भास्करम् विना ।
व्यपेत नक्षत्र गणा इव शर्वरी ।
निवृत्तचारः सहसा गतो रविः ।
प्रवृत्तचारा राजनी ह्युपस्थिता ॥ २.६६.२६ ॥
சூரியன் இல்லாத வானம் ஒளியிழந்தது போலும், விண்மீன்கள் நீங்கிய இரவு போலும் — சூரியன் திடீரென தன் பாதையை விட்டுச் சென்றதுபோல், இரவு தன் பாதையில் வந்துவிட்டது.
2.66.27
ऋते तु पुत्राद्दहनम् महीपते ।
र्नरोचयन्ते सुहृदः समागताः ।
इतीव तस्मिन् शयने न्यवेशय ।
न्विचिन्त्य राजानमचिन्त्य दर्शनम् ॥ २.६६.२७ ॥
'மகன் இல்லாமல் மன்னருக்கு இறுதிச் சடங்கு நடக்காது' என்று எண்ணி, கூடிய நண்பர்கள் அந்தப் படுக்கையில் மன்னனைக் கிடத்தினர்; அளவிட முடியாத தோற்றமுடைய மன்னனை நினைத்துக் கொண்டு.
2.66.28
गतप्रभा द्यौरिव भास्करम् विना ।
व्यपेतनक्षत्रगणेव शर्वरी ।
पुरी बभासे रहिता मह आत्मना ।
न च अस्र कण्ठ आकुल मार्ग चत्वरा ॥ २.६६.२८ ॥
சூரியன் இல்லாத வானம் ஒளியிழந்தது போலும், விண்மீன்கள் நீங்கிய இரவு போலும் — மகாத்மா மன்னன் இல்லாத நகரம் ஒளிர்ந்தது; அதன் பாதைகளும் சதுக்கங்களும் கண்ணீரால் அடைபட்ட தொண்டையுடைய மக்களால் கலங்கியிருந்தன.
2.66.29
नराः च नार्यः च समेत्य सम्घशो ।
विगर्हमाणा भरतस्य मातरम् ।
तदा नगर्याम् नर देव सम्क्षये ।
बभूवुर् आर्ता न च शर्म लेभिरे ॥ २.६६.२९ ॥
ஆண்களும் பெண்களும் குழுக்களாகக் கூடி, பரதனின் தாயைக் கண்டித்தபடி — அப்போது மன்னனின் மறைவால் நகரில் அனைவரும் துயருற்றனர்; ஆறுதல் எதையும் அடையவில்லை.