Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.66
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.66.1
तम् अग्निम् इव सम्शान्तम् अम्बु हीनम् इव अर्णवम् ।
हतप्रभम् इव आदित्यम् स्वर्गथम् प्रेक्ष्य भूमिपम् ॥ २.६६.१ ॥
Als sie den König sahen, in den Himmel eingegangen, verstummt wie ein erloschenes Feuer, wie das wasserlose Meer, wie die Sonne ohne Glanz.
2.66.2
कौसल्या बाष्प पूर्ण अक्षी विविधम् शोक कर्शिता ।
उपगृह्य शिरः राज्ञः कैकेयीम् प्रत्यभाषत ॥ २.६६.२ ॥
Kausalyā, mit tränenerfüllten Augen und von mancherlei Kummer gezehrt, nahm das Haupt des Königs in ihren Schoß und antwortete Kaikeyī.
2.66.3
सकामा भव कैकेयि भुन्क्ष्व राज्यम् अकण्टकम् ।
त्यक्त्वा राजानम् एक अग्रा नृशम्से दुष्ट चारिणि ॥ २.६६.३ ॥
Sei zufrieden, Kaikeyī; genieße das dornenlose Reich, nachdem du den König verlassen hast, mit einem einzigen Sinn, o Grausame, o Frau von böser Gesinnung!
2.66.4
विहाय माम् गतः रामः भर्ता च स्वर् गतः मम ।
विपथे सार्थ हीना इव न अहम् जीवितुम् उत्सहे ॥ २.६६.४ ॥
Rāma hat mich verlassen, und mein Gatte ist in den Himmel gegangen. Wie eine Reisende, die den Weg verloren hat und von der Karawane getrennt ist, wage ich nicht zu leben.
2.66.5
भर्तारम् तम् परित्यज्य का स्त्री दैवतम् आत्मनः ।
इच्चेज् जीवितुम् अन्यत्र कैकेय्याः त्यक्त धर्मणः ॥ २.६६.५ ॥
Welche Frau, die ihren Gatten, ihre eigene Gottheit, verlassen hat, möchte anderswo leben – außer Kaikeyī, die das Dharma aufgegeben hat?
2.66.6
न लुब्धो बुध्यते दोषान् किम् पाकम् इव भक्षयन् ।
कुब्जा निमित्तम् कैकेय्या राघवाणान् कुलम् हतम् ॥ २.६६.६ ॥
Der Gierige erkennt die Fehler nicht, wie einer, der eine giftige Frucht isst. Wegen der Buckligen wurde das Geschlecht der Rāghavas durch Kaikeyī vernichtet.
2.66.7
अनियोगे नियुक्तेन राज्ञा रामम् विवासितम् ।
सभार्यम् जनकः श्रुत्वा पतितप्स्यति अहम् यथा ॥ २.६६.७ ॥
Durch einen unrechten Befehl bewegt, hat der König Rāma samt seiner Gemahlin verbannt; wenn Janaka dies hört, wird auch er fallen, wie ich gefallen bin.
2.66.8
स मामनाथाम् विधवाम् नाद्य जानाति धार्मिकः ।
रामः कमल पत्र अक्षो जीव नाशम् इतः गतः ॥ २.६६.८ ॥
Jener rechtschaffene Rāma, mit lotusblattgleichen Augen, weiß heute nicht, dass ich schutzlos und Witwe bin; von hier ist er zum Verlust des Lebens gegangen.
2.66.9
विदेह राजस्य सुता तहा सीता तपस्विनी ।
दुह्खस्य अनुचिता दुह्खम् वने पर्युद्विजिष्यति ॥ २.६६.९ ॥
Sītā, die Tochter des Königs von Videha, asketisch gesinnt, die des Leids nicht würdig ist, wird im Wald in tiefe Bedrängnis geraten.
2.66.10
नदताम् भीम घोषाणाम् निशासु मृग पक्षिणाम् ।
निशम्य नूनम् सम्स्त्रस्ता राघवम् सम्श्रयिष्यति ॥ २.६६.१० ॥
Wenn sie nachts das Brüllen und die schrecklichen Schreie der Tiere und Vögel hört, wird sie gewiss erschrocken Zuflucht bei Rāghava suchen.
2.66.11
वृद्धः चैव अल्प पुत्रः च वैदेहीम् अनिचिन्तयन् ।
सो अपि शोक समाविष्टः ननु त्यक्ष्यति जीवितम् ॥ २.६६.११ ॥
Jener Greis, der nur wenige Söhne hat und beständig an Vaidehī denkt, von Kummer überwältigt, wird gewiss das Leben aufgeben.
2.66.12
साहमद्यैव दिष्टान्तम् गमिष्यामि पतिव्रता ।
इदम् शरीरमालिङ्ग्य प्रवेक्ष्यामि हुताशनम् ॥ २.६६.१२ ॥
Ich, meinem Gatten treu ergeben, werde heute noch das vom Schicksal bestimmte Ende erreichen; diesen Leib umarmend, werde ich ins Feuer treten.
2.66.13
ताम् ततः सम्परिष्वज्य विलपन्तीम् तपस्विनीम् ।
व्यपनिन्युः सुदुह्ख आर्ताम् कौसल्याम् व्यावहारिकाः ॥ २.६६.१३ ॥
Da führten die Beamten, die asketische Kauśalyā umarmend, die klagte und von großem Leid gequält war, sie von dort fort.
2.66.14
तैल द्रोण्याम् अथ अमात्याः सम्वेश्य जगती पतिम् ।
राज्ञः सर्वाणि अथ आदिष्टाः चक्रुः कर्माणि अनन्तरम् ॥ २.६६.१४ ॥
Da legten die Minister den Herrscher der Erde in eine Ölwanne und vollzogen danach, wie befohlen, alle Riten des Königs.
2.66.15
न तु सम्कलनम् राज्ञो विना पुत्रेण मन्त्रिणः ।
सर्वज्ञाः कर्तुम् ईषुस् ते ततः रक्षन्ति भूमिपम् ॥ २.६६.१५ ॥
Doch ohne den Königssohn wollten die Minister keine Versammlung einberufen; allwissend, wie sie waren, bewachten sie damals den Herrscher der Erde.
2.66.16
तैल द्रोण्याम् तु सचिवैः शायितम् तम् नर अधिपम् ।
हा मृतः अयम् इति ज्ञात्वा स्त्रियः ताः पर्यदेवयन् ॥ २.६६.१६ ॥
Doch als die Frauen den Herrscher der Menschen, von den Ministern in die Ölwanne gelegt, erblickten und wussten: 'Wehe, er ist tot!', da klagten sie.
2.66.17
बाहून् उद्यम्य कृपणा नेत्र प्रस्रवणैः मुखैः ।
रुदन्त्यः शोक सम्तप्ताः कृपणम् पर्यदेवयन् ॥ २.६६.१७ ॥
Die Arme erhoben, weinend mit tränenüberströmten Augen und Gesichtern, klagten die jämmerlichen, von Kummer gequälten Frauen kläglich.
2.66.18
हा महाराज रामेण सततम् प्रियवादिना ।
विहीनाः सत्यसन्धेन किमर्थम् विजहासि नः ॥ २.६६.१८ ॥
Wehe, großer König! Warum verlässt du uns, die wir Rāma beraubt sind, der stets angenehme Worte spricht und seinem Gelübde treu ist?
2.66.19
कैकेय्या दुष्टभावाया राघवेण वियोजिताः ।
कथम् पतिघ्न्या वत्स्यामः समीपे विधवा वयम् ॥ २.६६.१९ ॥
Von Rāghava getrennt durch die böse Absicht Kaikeyīs, wie sollen wir als Witwen bei der Gattenmörderin leben?
2.66.20
स हि नाथः सदास्माकम् तव च प्रभुरात्मवान् ।
वनम् रामो गतः श्रीमान् विहाय नृपतिश्रियम् ॥ २.६६.२० ॥
Rāma, stets unser Herr und der Eure, selbstbeherrscht und glanzvoll, ist in den Wald gegangen und hat die königliche Pracht verlassen.
2.66.21
त्वया तेन च वीरेण विना व्यसनमोहिताः ।
कथम् वयम् निवत्स्यामः कैकेय्या च विदूषिताः ॥ २.६६.२१ ॥
Ohne dich und jenen Helden, vom Kummer verwirrt und von Kaikeyī geschändet, wie sollen wir weiterleben?
2.66.22
यया तु राजा रामश्च लक्ष्मणश्च महाबलः ।
सीतया सह सम्त्य्क्ताः सा कमन्यम् न हास्यति ॥ २.६६.२२ ॥
Sie, die den König, Rāma, den mächtigen Lakṣmaṇa und Sītā zusammen mit ihnen verstoßen hat — wen wird sie nicht auch noch verstoßen?
2.66.23
ता बाष्पेण च सम्वीताः शोकेन विपुलेन च ।
व्यवेष्टन्त निरानन्दा राघवस्य वरस्त्रीयः ॥ २.६६.२३ ॥
Jene edlen Frauen Rāghavas, von Tränen und großem Kummer umhüllt, freudlos, wanden sich vor Qual.
2.66.24
निशा नक्षत्र हीना इव स्त्री इव भर्तृ विवर्जिता ।
पुरी न अराजत अयोध्या हीना राज्ञा महात्मना ॥ २.६६.२४ ॥
Ayodhyā, des großherzigen Königs beraubt, strahlte nicht mehr — wie eine Nacht ohne Sterne, wie eine vom Gatten verlassene Frau.
2.66.25
बाष्प पर्याकुल जना हाहा भूत कुल अन्गना ।
शून्य चत्वर वेश्म अन्ता न बभ्राज यथा पुरम् ॥ २.६६.२५ ॥
Die von Tränen überwältigten Menschen und die Frauen der edlen Familien, die »wehe, wehe« riefen; die leeren Plätze und die Innenräume der Häuser — die Stadt glänzte nicht mehr, wie sie es einst tat.
2.66.26
गत प्रभा द्यौर् इव भास्करम् विना ।
व्यपेत नक्षत्र गणा इव शर्वरी ।
निवृत्तचारः सहसा गतो रविः ।
प्रवृत्तचारा राजनी ह्युपस्थिता ॥ २.६६.२६ ॥
Wie der Himmel ohne Glanz, wenn die Sonne fehlt, wie die Nacht, deren Sternenscharen gewichen sind — als hätte die Sonne plötzlich ihren Lauf beendet und sich entfernt, und als wäre die Nacht auf ihrem Weg herangekommen.
2.66.27
ऋते तु पुत्राद्दहनम् महीपते ।
र्नरोचयन्ते सुहृदः समागताः ।
इतीव तस्मिन् शयने न्यवेशय ।
न्विचिन्त्य राजानमचिन्त्य दर्शनम् ॥ २.६६.२७ ॥
In dem Gedanken »ohne einen Sohn ist die Einäscherung des Königs nicht angemessen« betteten die versammelten Freunde den König auf jenes Lager und dachten dabei an den König, dessen Erscheinung unfassbar war.
2.66.28
गतप्रभा द्यौरिव भास्करम् विना ।
व्यपेतनक्षत्रगणेव शर्वरी ।
पुरी बभासे रहिता मह आत्मना ।
न च अस्र कण्ठ आकुल मार्ग चत्वरा ॥ २.६६.२८ ॥
Wie der Himmel ohne Glanz, wenn die Sonne fehlt, wie die Nacht, deren Sternenscharen gewichen sind — die Stadt, ihres großherzigen Königs beraubt, strahlte nicht; ihre Wege und Plätze waren von Menschen mit tränenerstickten Kehlen erregt.
2.66.29
नराः च नार्यः च समेत्य सम्घशो ।
विगर्हमाणा भरतस्य मातरम् ।
तदा नगर्याम् नर देव सम्क्षये ।
बभूवुर् आर्ता न च शर्म लेभिरे ॥ २.६६.२९ ॥
Männer und Frauen, sich in Scharen versammelnd und die Mutter Bharatas tadelnd — da wurden alle in der Stadt beim Hinscheiden des Königs bekümmert und fanden keine Ruhe.