رامايانا فالميكي · السارغا 2.69

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

اقرأ مع المعاني

2.69.1

याम् एव रात्रिम् ते दूताः प्रविशन्ति स्म ताम् पुरीम् ।
भरतेन अपि ताम् रात्रिम् स्वप्नो दृष्टः अयम् अप्रियः ॥ २.६९.१ ॥

في الليلة نفسها التي دخل فيها الرسل تلك المدينة، رأى بharata أيضاً هذا الحلم غير السار.

2.69.2

व्युष्टाम् एव तु ताम् रात्रिम् दृष्ट्वा तम् स्वप्नम् अप्रियम् ।
पुत्रः राज अधिराजस्य सुभृशम् पर्यतप्यत ॥ २.६९.२ ॥

ولما طلع فجر تلك الليلة، ورأى بharata ابن ملك الملوك ذلك الحلم غير السار، تألم كثيراً.

2.69.3

तप्यमानम् समाज्ञाय वयस्याः प्रिय वादिनः ।
आयासम् हि विनेष्यन्तः सभायाम् चक्रिरे कथाः ॥ २.६९.३ ॥

ولما أدركوا تألمه، بدأ أصدقاؤه ذوو الكلام الطيب يتحدثون في المجلس ليزيلوا همّه.

2.69.4

वादयन्ति तथा शान्तिम् लासयन्ति अपि च अपरे ।
नाटकानि अपरे प्राहुर् हास्यानि विविधानि च ॥ २.६९.४ ॥

فبعضهم عزف الموسيقى، وبعضهم أجعل الناس يرقصون، وآخرون رووا المسرحيات وأنواعاً من الفكاهات.

2.69.5

स तैः महात्मा भरतः सखिभिः प्रिय वादिभिः ।
गोष्ठी हास्यानि कुर्वद्भिर् न प्राहृष्यत राघवः ॥ २.६९.५ ॥

وعلى الرغم من أن أصدقاءه ذوي الكلام الطيب كانوا يمازحون في المجلس، لم يفرح بharata الراغاوي العظيم النفس.

2.69.6

तम् अब्रवीत् प्रिय सखो भरतम् सखिभिर् वृतम् ।
सुहृद्भिः पर्युपासीनः किम् सखे न अनुमोदसे ॥ २.६९.६ ॥

قال له صديق عزيز، وبharata محاط بأصدقائه وأحبائه: "يا صديقي، لماذا لا تفرح؟"

2.69.7

एवम् ब्रुवाणम् सुहृदम् भरतः प्रत्युवाच ह ।
शृणु त्वम् यन् निमित्तम्मे दैन्यम् एतत् उपागतम् ॥ २.६९.७ ॥

فأجابه بهاراتا حين قال له صديقه ذلك: اسمع السبب الذي جاءني منه هذا الهم.

2.69.8

स्वप्ने पितरम् अद्राक्षम् मलिनम् मुक्त मूर्धजम् ।
पतन्तम् अद्रि शिखरात् कलुषे गोमये ह्रदे ॥ २.६९.८ ॥

رأيت في الحلم أبي، مُلطّخًا، شعره منفوش، يسقط من قمة جبل إلى بركة نجسة من روث البقر.

2.69.9

प्लवमानः च मे दृष्टः स तस्मिन् गोमय ह्रदे ।
पिबन्न् अन्जलिना तैलम् हसन्न् इव मुहुर् मुहुः ॥ २.६९.९ ॥

ورأيته يسبح في تلك البركة من الروث، يشرب الزيت بكفيه المضمومتين، يضحك مرارًا وتكرارًا كأنه يمرح.

2.69.10

ततः तिलोदनम् भुक्त्वा पुनः पुनर् अधः शिराः ।
तैलेन अभ्यक्त सर्व अन्गः तैलम् एव अवगाहत ॥ २.६९.१० ॥

ثم بعد أن أكل أرز السمسم، مرارًا وتكرارًا رأسه إلى أسفل، وجسده كله مدهون بالزيت، كان يغطس في الزيت وحده.

2.69.11

स्वप्ने अपि सागरम् शुष्कम् चन्द्रम् च पतितम् भुवि ।
सहसा च अपि सम्शन्तम् ज्वलितम् जात वेदसम् ॥ २.६९.११ ॥

وفي الحلم رأيت البحر قد جف، والقمر قد سقط على الأرض، والنار المتقدة قد انطفأت فجأة.

2.69.12

औपवाह्यस्य नागस्य विषाणम् शकलीकृतम् ।
सहसा चापि सम्शान्तम् ज्वलितम् जातवेदसम् ॥ २.६९.१२ ॥

رأيت ناب الفيل الملكي قد تكسّر إلى أجزاء، والنار المتقدة قد انطفأت فجأة.

2.69.13

अवदीर्णाम् च पृथिवीम् शुष्कामः च विविधान् द्रुमान् ।
अहम् पश्यामि विध्वस्तान् सधूमामः चैव पार्वतान् ॥ २.६९.१३ ॥

أرى الأرض قد انشقت، والأشجار اليابسة المتنوعة محطمة، والجبال مليئة بالدخان.

2.69.14

पीठे कार्ष्णायसे च एनम् निषण्णम् कृष्ण वाससम् ।
प्रहसन्ति स्म राजानम् प्रमदाः कृष्ण पिन्गलाः ॥ २.६९.१४ ॥

هذا الملك جالس على مقعد من حديد أسود، متشح بالسواد، والنساء السمراوات والصفراوات يضحكن عليه.

2.69.15

त्वरमाणः च धर्म आत्मा रक्त माल्य अनुलेपनः ।
रथेन खर युक्तेन प्रयातः दक्षिणा मुखः ॥ २.६९.१५ ॥

ومضى رجل صالح، متزيّن بأكاليل حمراء وطيب، مسرعاً في عربة يجرّها حمير، متجهاً نحو الجنوب.

2.69.16

प्रहसन्तीव राजानम् प्रमदा रक्तवासिनी ।
प्रकर्षन्ती मया दृष्टा राक्षसी विकृतासना ॥ २.६९.१६ ॥

رأيت امرأة ترتدي الأحمر، كأنها تضحك على الملك؛ كانت رākṣasī ذات مقعد مشوّه، تجرّ أحدهم.

2.69.17

एवम् एतन् मया दृष्टम् इमाम् रात्रिम् भय आवहाम् ।
अहम् रामः अथ वा राजा लक्ष्मणो वा मरिष्यति ॥ २.६९.१७ ॥

هكذا رأيت هذا في هذه الليلة المرعبة: إما أن أموت، أو يموت راما، أو الملك، أو لكشمانا.

2.69.18

नरः यानेन यः स्वप्ने खर युक्तेन याति हि ।
अचिरात् तस्य धूम अग्रम् चितायाम् सम्प्रदृश्यते ॥ २.६९.१८ ॥

الرجل الذي يسافر في حلم بمركبة يجرّها حمير، سيُرى عمّا قريب عمود دخان فوق محرقته.

2.69.19

एतन् निमित्तम् दीनो अहम् तन् न वः प्रतिपूजये ।
शुष्यति इव च मे कण्ठो न स्वस्थम् इव मे मनः ॥ २.६९.१९ ॥

لقد أحزنني هذا الفأل السيئ، فلا أجيبكم. يكاد حلقي يجف، وقلبي لا يطمئن.

2.69.20

न पश्यामि भयस्थानम् भयम् चैवोपधारये ।
भ्रष्टश्च स्वरयोगो मे चाया चोपहता मम ॥ २.६९.२० ॥

لا أرى مكان خطر، ومع ذلك أشعر بالخوف. لقد فقد صوتي تناغمه، وأصيبت بهجتي بالأذى.

जुगुप्सन्न् इव च आत्मानम् न च पश्यामि कारणम् ।
इमाम् हि दुह्स्वप्न गतिम् निशाम्य ताम् ।
अनेक रूपाम् अवितर्किताम् पुरा ।
भयम् महत् तद्द् हृदयान् न याति मे ।
विचिन्त्य राजानम् अचिन्त्य दर्शनम् ॥ २.६९.२१ ॥

كأنني أمقت نفسي، ولا أرى لذلك سببًا. وبعد أن سمعتُ مسار هذا الحلم السيئ، متعدد الصور، الذي لم يُتصوَّر من قبل، لم تفارق ذلك الخوف العظيم قلبي. وأنا أفكر في الملك الذي لا يُدرك بالفكر منظره—