Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.69
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.69.1
याम् एव रात्रिम् ते दूताः प्रविशन्ति स्म ताम् पुरीम् ।
भरतेन अपि ताम् रात्रिम् स्वप्नो दृष्टः अयम् अप्रियः ॥ २.६९.१ ॥
En la misma noche en que los mensajeros entraban en aquella ciudad, Bharata también vio este sueño desagradable.
2.69.2
व्युष्टाम् एव तु ताम् रात्रिम् दृष्ट्वा तम् स्वप्नम् अप्रियम् ।
पुत्रः राज अधिराजस्य सुभृशम् पर्यतप्यत ॥ २.६९.२ ॥
Cuando amaneció aquella noche, el hijo del rey de reyes, Bharata, habiendo visto aquel sueño desagradable, quedó profundamente afligido.
2.69.3
तप्यमानम् समाज्ञाय वयस्याः प्रिय वादिनः ।
आयासम् हि विनेष्यन्तः सभायाम् चक्रिरे कथाः ॥ २.६९.३ ॥
Al percibir que estaba atormentado, sus amigos de palabras agradables comenzaron conversaciones en la asamblea para disipar su aflicción.
2.69.4
वादयन्ति तथा शान्तिम् लासयन्ति अपि च अपरे ।
नाटकानि अपरे प्राहुर् हास्यानि विविधानि च ॥ २.६९.४ ॥
Unos tocaban música, otros hacían bailar, y otros recitaban obras de teatro y diversas piezas cómicas.
2.69.5
स तैः महात्मा भरतः सखिभिः प्रिय वादिभिः ।
गोष्ठी हास्यानि कुर्वद्भिर् न प्राहृष्यत राघवः ॥ २.६९.५ ॥
Aunque sus amigos de palabras agradables hacían bromas en la reunión, el magnánimo Bharata, el Rāghava, no se alegró.
2.69.6
तम् अब्रवीत् प्रिय सखो भरतम् सखिभिर् वृतम् ।
सुहृद्भिः पर्युपासीनः किम् सखे न अनुमोदसे ॥ २.६९.६ ॥
A Bharata, rodeado de amigos y bienquerientes, un querido amigo le dijo: "Amigo, ¿por qué no te alegras?"
2.69.7
एवम् ब्रुवाणम् सुहृदम् भरतः प्रत्युवाच ह ।
शृणु त्वम् यन् निमित्तम्मे दैन्यम् एतत् उपागतम् ॥ २.६९.७ ॥
Así habló su amigo, y Bharata respondió: Escucha la causa por la que esta aflicción ha caído sobre mí.
2.69.8
स्वप्ने पितरम् अद्राक्षम् मलिनम् मुक्त मूर्धजम् ।
पतन्तम् अद्रि शिखरात् कलुषे गोमये ह्रदे ॥ २.६९.८ ॥
En un sueño vi a mi padre, sucio, con el cabello suelto, cayendo desde la cima de una montaña a un estanque de estiércol de vaca.
2.69.9
प्लवमानः च मे दृष्टः स तस्मिन् गोमय ह्रदे ।
पिबन्न् अन्जलिना तैलम् हसन्न् इव मुहुर् मुहुः ॥ २.६९.९ ॥
Y lo vi nadando en aquel estanque de estiércol, bebiendo aceite con las manos juntas, riendo una y otra vez como si se divirtiera.
2.69.10
ततः तिलोदनम् भुक्त्वा पुनः पुनर् अधः शिराः ।
तैलेन अभ्यक्त सर्व अन्गः तैलम् एव अवगाहत ॥ २.६९.१० ॥
Luego, tras comer arroz con sésamo, una y otra vez con la cabeza abajo, todo el cuerpo untado de aceite, solo se bañaba en aceite.
2.69.11
स्वप्ने अपि सागरम् शुष्कम् चन्द्रम् च पतितम् भुवि ।
सहसा च अपि सम्शन्तम् ज्वलितम् जात वेदसम् ॥ २.६९.११ ॥
En un sueño también vi el océano secado, la luna caída a la tierra, y de repente el fuego ardiente apagado.
2.69.12
औपवाह्यस्य नागस्य विषाणम् शकलीकृतम् ।
सहसा चापि सम्शान्तम् ज्वलितम् जातवेदसम् ॥ २.६९.१२ ॥
Vi el colmillo del elefante real hecho pedazos, y de repente el fuego ardiente apagado.
2.69.13
अवदीर्णाम् च पृथिवीम् शुष्कामः च विविधान् द्रुमान् ।
अहम् पश्यामि विध्वस्तान् सधूमामः चैव पार्वतान् ॥ २.६९.१३ ॥
Veo la tierra abierta, los diversos árboles secos destrozados y las montañas llenas de humo.
2.69.14
पीठे कार्ष्णायसे च एनम् निषण्णम् कृष्ण वाससम् ।
प्रहसन्ति स्म राजानम् प्रमदाः कृष्ण पिन्गलाः ॥ २.६९.१४ ॥
Sentado en un asiento de hierro negro, vestido de negro, este rey; mujeres oscuras y leonadas se reían de él.
2.69.15
त्वरमाणः च धर्म आत्मा रक्त माल्य अनुलेपनः ।
रथेन खर युक्तेन प्रयातः दक्षिणा मुखः ॥ २.६९.१५ ॥
Y un hombre de alma recta, con guirnaldas rojas y ungüentos, partió apresurado en un carro uncido con asnos, mirando al sur.
2.69.16
प्रहसन्तीव राजानम् प्रमदा रक्तवासिनी ।
प्रकर्षन्ती मया दृष्टा राक्षसी विकृतासना ॥ २.६९.१६ ॥
Vi a una mujer vestida de rojo, como si se riera del rey; una rakṣasī de asiento deforme, arrastrando a alguien.
2.69.17
एवम् एतन् मया दृष्टम् इमाम् रात्रिम् भय आवहाम् ।
अहम् रामः अथ वा राजा लक्ष्मणो वा मरिष्यति ॥ २.६९.१७ ॥
Así he visto esto en esta noche que trae temor: o moriré yo, o morirá Rāma, o el rey, o Lakṣmaṇa.
2.69.18
नरः यानेन यः स्वप्ने खर युक्तेन याति हि ।
अचिरात् तस्य धूम अग्रम् चितायाम् सम्प्रदृश्यते ॥ २.६९.१८ ॥
El hombre que en un sueño viaja en un vehículo uncido a asnos — pronto se verá una columna de humo sobre su pira funeraria.
2.69.19
एतन् निमित्तम् दीनो अहम् तन् न वः प्रतिपूजये ।
शुष्यति इव च मे कण्ठो न स्वस्थम् इव मे मनः ॥ २.६९.१९ ॥
Afligido por este presagio, no os respondo. Mi garganta parece secarse, y mi mente no está serena.
2.69.20
न पश्यामि भयस्थानम् भयम् चैवोपधारये ।
भ्रष्टश्च स्वरयोगो मे चाया चोपहता मम ॥ २.६९.२० ॥
No veo ningún lugar de peligro, y sin embargo percibo miedo. La armonía de mi voz se ha perdido, y mi esplendor está menguado.
2.69.21
जुगुप्सन्न् इव च आत्मानम् न च पश्यामि कारणम् ।
इमाम् हि दुह्स्वप्न गतिम् निशाम्य ताम् ।
अनेक रूपाम् अवितर्किताम् पुरा ।
भयम् महत् तद्द् हृदयान् न याति मे ।
विचिन्त्य राजानम् अचिन्त्य दर्शनम् ॥ २.६९.२१ ॥
Parece que me aborrezco a mí mismo, y no veo causa de ello. Tras oír el curso de este mal sueño, de muchas formas y nunca antes imaginado, aquel gran temor no abandona mi corazón. Pensando en el rey, cuya visión es inconcebible—