والمیکی رامائن · سرگ 2.69
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.69.1
याम् एव रात्रिम् ते दूताः प्रविशन्ति स्म ताम् पुरीम् ।
भरतेन अपि ताम् रात्रिम् स्वप्नो दृष्टः अयम् अप्रियः ॥ २.६९.१ ॥
جس رات قاصد اس نگری میں داخل ہو رہے تھے، اسی رات بھرت نے بھی یہ ناخوشگوار خواب دیکھا۔
2.69.2
व्युष्टाम् एव तु ताम् रात्रिम् दृष्ट्वा तम् स्वप्नम् अप्रियम् ।
पुत्रः राज अधिराजस्य सुभृशम् पर्यतप्यत ॥ २.६९.२ ॥
اس رات کے گزرنے پر، اس ناخوشگوار خواب کو دیکھ کر شاہنشاہ کا بیٹا بھرت نہایت پریشان ہوا۔
2.69.3
तप्यमानम् समाज्ञाय वयस्याः प्रिय वादिनः ।
आयासम् हि विनेष्यन्तः सभायाम् चक्रिरे कथाः ॥ २.६९.३ ॥
اسے پریشان جان کر شیریں گفتار دوستوں نے اس کی تکلیف دور کرنے کے لیے دربار میں باتیں شروع کیں۔
2.69.4
वादयन्ति तथा शान्तिम् लासयन्ति अपि च अपरे ।
नाटकानि अपरे प्राहुर् हास्यानि विविधानि च ॥ २.६९.४ ॥
کچھ لوگوں نے ساز بجائے، کچھ نے رقص کروایا؛ دوسروں نے ڈرامے سنائے اور طرح طرح کے مزاحیہ قصے بھی کہے۔
2.69.5
स तैः महात्मा भरतः सखिभिः प्रिय वादिभिः ।
गोष्ठी हास्यानि कुर्वद्भिर् न प्राहृष्यत राघवः ॥ २.६९.५ ॥
ان شیریں گفتار دوستوں کے محفل میں ہنسی مذاق کرنے کے باوجود مہاتما بھرت خوش نہ ہوئے۔
2.69.6
तम् अब्रवीत् प्रिय सखो भरतम् सखिभिर् वृतम् ।
सुहृद्भिः पर्युपासीनः किम् सखे न अनुमोदसे ॥ २.६९.६ ॥
دوستوں اور خیر خواہوں میں گھرے بیٹھے بھرت سے ایک پیارے دوست نے کہا: "اے دوست، تم خوش کیوں نہیں ہو؟"
2.69.7
एवम् ब्रुवाणम् सुहृदम् भरतः प्रत्युवाच ह ।
शृणु त्वम् यन् निमित्तम्मे दैन्यम् एतत् उपागतम् ॥ २.६९.७ ॥
اس طرح بولنے والے دوست سے بھرت نے جواب دیا: سنو، مجھ پر یہ دکھ جس سبب سے آیا ہے۔
2.69.8
स्वप्ने पितरम् अद्राक्षम् मलिनम् मुक्त मूर्धजम् ।
पतन्तम् अद्रि शिखरात् कलुषे गोमये ह्रदे ॥ २.६९.८ ॥
خواب میں میں نے باپ کو دیکھا: میلے، کھلے بالوں کے ساتھ، پہاڑ کی چوٹی سے گندے گوبر کے تالاب میں گرتے ہوئے۔
2.69.9
प्लवमानः च मे दृष्टः स तस्मिन् गोमय ह्रदे ।
पिबन्न् अन्जलिना तैलम् हसन्न् इव मुहुर् मुहुः ॥ २.६९.९ ॥
اس گوبر کے تالاب میں وہ تیرتے ہوئے مجھے نظر آئے؛ چلو سے تیل پیتے ہوئے، گویا بار بار ہنس رہے ہوں۔
2.69.10
ततः तिलोदनम् भुक्त्वा पुनः पुनर् अधः शिराः ।
तैलेन अभ्यक्त सर्व अन्गः तैलम् एव अवगाहत ॥ २.६९.१० ॥
پھر تل کا چاول کھا کر، بار بار سر نیچے کیے، سارے جسم پر تیل ملے ہوئے وہ صرف تیل میں ہی غوطے لگا رہے تھے۔
2.69.11
स्वप्ने अपि सागरम् शुष्कम् चन्द्रम् च पतितम् भुवि ।
सहसा च अपि सम्शन्तम् ज्वलितम् जात वेदसम् ॥ २.६९.११ ॥
خواب میں میں نے سمندر کو سوکھا ہوا، چاند کو زمین پر گرا ہوا دیکھا؛ اور اچانک جلتی ہوئی آگ کو بجھتے دیکھا۔
2.69.12
औपवाह्यस्य नागस्य विषाणम् शकलीकृतम् ।
सहसा चापि सम्शान्तम् ज्वलितम् जातवेदसम् ॥ २.६९.१२ ॥
شاہی ہاتھی کا دانت ٹکڑے ٹکڑے ہوا ہوا دیکھا؛ اور اچانک جلتی آگ کو بجھتے دیکھا۔
2.69.13
अवदीर्णाम् च पृथिवीम् शुष्कामः च विविधान् द्रुमान् ।
अहम् पश्यामि विध्वस्तान् सधूमामः चैव पार्वतान् ॥ २.६९.१३ ॥
میں زمین کو پھٹی ہوئی، طرح طرح کے سوکھے درختوں کو ٹوٹے ہوئے اور پہاڑوں کو دھوئیں سے بھرے ہوئے دیکھ رہی ہوں۔
2.69.14
पीठे कार्ष्णायसे च एनम् निषण्णम् कृष्ण वाससम् ।
प्रहसन्ति स्म राजानम् प्रमदाः कृष्ण पिन्गलाः ॥ २.६९.१४ ॥
سیاہ لوہے کے تخت پر سیاہ لباس پہنے بیٹھے اس بادشاہ پر سیاہ اور پیلی رنگت والی عورتیں ہنس رہی تھیں۔
2.69.15
त्वरमाणः च धर्म आत्मा रक्त माल्य अनुलेपनः ।
रथेन खर युक्तेन प्रयातः दक्षिणा मुखः ॥ २.६९.१५ ॥
اور ایک نیک نفس شخص سرخ ہار اور لیپ لگائے، گدھوں سے جڑے رتھ پر تیزی سے جنوب کی طرف روانہ ہوا۔
2.69.16
प्रहसन्तीव राजानम् प्रमदा रक्तवासिनी ।
प्रकर्षन्ती मया दृष्टा राक्षसी विकृतासना ॥ २.६९.१६ ॥
میں نے ایک سرخ لباس والی عورت کو دیکھا جو گویا بادشاہ پر ہنس رہی تھی؛ وہ بدصورت نشست والی راکشسی تھی جو (کسی کو) کھینچے لے جا رہی تھی۔
2.69.17
एवम् एतन् मया दृष्टम् इमाम् रात्रिम् भय आवहाम् ।
अहम् रामः अथ वा राजा लक्ष्मणो वा मरिष्यति ॥ २.६९.१७ ॥
اس خوفناک رات میں میں نے یہ سب دیکھا ہے؛ یا تو میں مروں گی، یا رام، یا بادشاہ، یا لکشمن مرے گا۔
2.69.18
नरः यानेन यः स्वप्ने खर युक्तेन याति हि ।
अचिरात् तस्य धूम अग्रम् चितायाम् सम्प्रदृश्यते ॥ २.६९.१८ ॥
خواب میں جو شخص گدھوں سے جڑی سواری پر جاتا ہے، اس کی چتا پر جلد ہی دھوئیں کی لپٹ دکھائی دے گی۔
2.69.19
एतन् निमित्तम् दीनो अहम् तन् न वः प्रतिपूजये ।
शुष्यति इव च मे कण्ठो न स्वस्थम् इव मे मनः ॥ २.६९.१९ ॥
اس بدشگونی سے میں غمگین ہوں، اس لیے میں تم لوگوں کو جواب نہیں دے رہا۔ میرا گلا سوکھتا سا جا رہا ہے، اور میرا دل قرار میں نہیں ہے۔
2.69.20
न पश्यामि भयस्थानम् भयम् चैवोपधारये ।
भ्रष्टश्च स्वरयोगो मे चाया चोपहता मम ॥ २.६९.२० ॥
خطرے کی کوئی جگہ مجھے نظر نہیں آتی، پھر بھی میں خوف محسوس کرتا ہوں۔ میری آواز کا سُر بگڑ گیا ہے، اور میری رنگت بھی ماند پڑ گئی ہے۔
2.69.21
जुगुप्सन्न् इव च आत्मानम् न च पश्यामि कारणम् ।
इमाम् हि दुह्स्वप्न गतिम् निशाम्य ताम् ।
अनेक रूपाम् अवितर्किताम् पुरा ।
भयम् महत् तद्द् हृदयान् न याति मे ।
विचिन्त्य राजानम् अचिन्त्य दर्शनम् ॥ २.६९.२१ ॥
مجھے خود اپنے آپ سے نفرت سی ہو رہی ہے، اور اس کا سبب بھی نظر نہیں آتا۔ اس بُرے خواب کی کئی شکلوں والی، پہلے کبھی نہ سوچی گئی گردش سن کر وہ بڑا خوف میرے دل سے نہیں جاتا۔ جن کا دیدار ناقابلِ تصور ہے، اُس بادشاہ کا خیال کرکے—