வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.69
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.69.1
याम् एव रात्रिम् ते दूताः प्रविशन्ति स्म ताम् पुरीम् ।
भरतेन अपि ताम् रात्रिम् स्वप्नो दृष्टः अयम् अप्रियः ॥ २.६९.१ ॥
எந்த இரவில் தூதர்கள் அந்த நகருக்குள் நுழைந்தார்களோ, அதே இரவில் பரதனும் இந்த விரும்பத்தகாத கனவைக் கண்டான்.
2.69.2
व्युष्टाम् एव तु ताम् रात्रिम् दृष्ट्वा तम् स्वप्नम् अप्रियम् ।
पुत्रः राज अधिराजस्य सुभृशम् पर्यतप्यत ॥ २.६९.२ ॥
அந்த இரவு விடிந்ததும், அந்த விரும்பத்தகாத கனவைக் கண்ட மன்னாதி மன்னனின் மகன் பரதன் மிகவும் வருந்தினான்.
2.69.3
तप्यमानम् समाज्ञाय वयस्याः प्रिय वादिनः ।
आयासम् हि विनेष्यन्तः सभायाम् चक्रिरे कथाः ॥ २.६९.३ ॥
வருந்திக் கொண்டிருப்பதை உணர்ந்த இனிய சொல் நண்பர்கள், அவனுடைய துயரைப் போக்க சபையில் உரையாடல்களைத் தொடங்கினர்.
2.69.4
वादयन्ति तथा शान्तिम् लासयन्ति अपि च अपरे ।
नाटकानि अपरे प्राहुर् हास्यानि विविधानि च ॥ २.६९.४ ॥
சிலர் இசை இசைத்தனர், சிலர் நடனம் ஆடச் செய்தனர்; மற்றவர்கள் நாடகங்களைக் கூறினர், பலவகை நகைச்சுவைகளையும் சொன்னார்கள்.
2.69.5
स तैः महात्मा भरतः सखिभिः प्रिय वादिभिः ।
गोष्ठी हास्यानि कुर्वद्भिर् न प्राहृष्यत राघवः ॥ २.६९.५ ॥
இனிய சொல் நண்பர்கள் கூட்டத்தில் நகைச்சுவை செய்தபோதும், மகாத்மாவாகிய ராகவன் பரதன் மகிழ்ச்சி அடையவில்லை.
2.69.6
तम् अब्रवीत् प्रिय सखो भरतम् सखिभिर् वृतम् ।
सुहृद्भिः पर्युपासीनः किम् सखे न अनुमोदसे ॥ २.६९.६ ॥
நண்பர்களாலும் நலம் விரும்பிகளாலும் சூழப்பட்டு அமர்ந்திருந்த பரதனிடம் ஒரு அன்பு நண்பன் சொன்னான்: "நண்பா, நீ ஏன் மகிழவில்லை?"
2.69.7
एवम् ब्रुवाणम् सुहृदम् भरतः प्रत्युवाच ह ।
शृणु त्वम् यन् निमित्तम्मे दैन्यम् एतत् उपागतम् ॥ २.६९.७ ॥
இவ்வாறு பேசிய நண்பனுக்கு பரதன் பதிலளித்தான்: நான் கேள், இந்த துயரம் என்னை வந்தடைந்த காரணத்தைக் கேள்.
2.69.8
स्वप्ने पितरम् अद्राक्षम् मलिनम् मुक्त मूर्धजम् ।
पतन्तम् अद्रि शिखरात् कलुषे गोमये ह्रदे ॥ २.६९.८ ॥
கனவில் நான் தந்தையைக் கண்டேன்: அழுக்கடைந்தவராய், அவிழ்ந்த தலைமுடியுடன், மலை உச்சியிலிருந்து அசுத்தமான சாணக் குளத்தில் விழுந்துகொண்டிருந்தார்.
2.69.9
प्लवमानः च मे दृष्टः स तस्मिन् गोमय ह्रदे ।
पिबन्न् अन्जलिना तैलम् हसन्न् इव मुहुर् मुहुः ॥ २.६९.९ ॥
அந்த சாணக் குளத்தில் அவர் நீந்திக்கொண்டிருப்பதை நான் கண்டேன்; கையால் அள்ளி எண்ணெய் குடித்துக்கொண்டு, மீண்டும் மீண்டும் சிரிப்பவர் போல.
2.69.10
ततः तिलोदनम् भुक्त्वा पुनः पुनर् अधः शिराः ।
तैलेन अभ्यक्त सर्व अन्गः तैलम् एव अवगाहत ॥ २.६९.१० ॥
பின்னர் எள் சோற்றை உண்டு, தலைகீழாக மீண்டும் மீண்டும், உடல் முழுவதும் எண்ணெய் பூசிக்கொண்டு, எண்ணெயிலேயே மூழ்கினார்.
2.69.11
स्वप्ने अपि सागरम् शुष्कम् चन्द्रम् च पतितम् भुवि ।
सहसा च अपि सम्शन्तम् ज्वलितम् जात वेदसम् ॥ २.६९.११ ॥
கனவில் கடலை வறண்டதாகவும், சந்திரன் பூமியில் விழுந்ததாகவும் கண்டேன்; திடீரென எரிந்துகொண்டிருந்த நெருப்பு அணைந்ததையும் கண்டேன்.
2.69.12
औपवाह्यस्य नागस्य विषाणम् शकलीकृतम् ।
सहसा चापि सम्शान्तम् ज्वलितम् जातवेदसम् ॥ २.६९.१२ ॥
அரச யானையின் தந்தம் துண்டு துண்டாக உடைந்ததைக் கண்டேன்; திடீரென எரிந்துகொண்டிருந்த நெருப்பும் அணைந்ததைக் கண்டேன்.
2.69.13
अवदीर्णाम् च पृथिवीम् शुष्कामः च विविधान् द्रुमान् ।
अहम् पश्यामि विध्वस्तान् सधूमामः चैव पार्वतान् ॥ २.६९.१३ ॥
நான் பூமி பிளந்து கிடப்பதையும், பல்வேறு வறண்ட மரங்கள் சிதைந்து கிடப்பதையும், மலைகள் புகையுடன் இருப்பதையும் காண்கிறேன்.
2.69.14
पीठे कार्ष्णायसे च एनम् निषण्णम् कृष्ण वाससम् ।
प्रहसन्ति स्म राजानम् प्रमदाः कृष्ण पिन्गलाः ॥ २.६९.१४ ॥
கருங்காந்த இரும்பு இருக்கையில் கருப்பு ஆடை அணிந்து அமர்ந்திருக்கும் இந்த அரசனைப் பார்த்து கருமையும் செம்மஞ்சளுமான பெண்கள் சிரித்தனர்.
2.69.15
त्वरमाणः च धर्म आत्मा रक्त माल्य अनुलेपनः ।
रथेन खर युक्तेन प्रयातः दक्षिणा मुखः ॥ २.६९.१५ ॥
அறவுள்ளவன் ஒருவன், சிவப்பு மாலையும் சந்தனமும் அணிந்து, கழுதைகள் பூட்டிய தேரில் விரைந்து தெற்குத் திசை நோக்கிச் சென்றான்.
2.69.16
प्रहसन्तीव राजानम् प्रमदा रक्तवासिनी ।
प्रकर्षन्ती मया दृष्टा राक्षसी विकृतासना ॥ २.६९.१६ ॥
அரசனைப் பார்த்துச் சிரிப்பது போல் சிவப்பாடை அணிந்த ஒரு பெண்ணை நான் கண்டேன்; அவள் விகாரமான ஆசனம் கொண்ட ராட்சசி, இழுத்துச் சென்றுகொண்டிருந்தாள்.
2.69.17
एवम् एतन् मया दृष्टम् इमाम् रात्रिम् भय आवहाम् ।
अहम् रामः अथ वा राजा लक्ष्मणो वा मरिष्यति ॥ २.६९.१७ ॥
அச்சம் தரும் இந்த இரவில் நான் இவற்றைக் கண்டேன்; நான் இறப்பேனோ, ராமன் இறப்பானோ, அல்லது அரசன் அல்லது லக்ஷ்மணன் இறப்பானோ.
2.69.18
नरः यानेन यः स्वप्ने खर युक्तेन याति हि ।
अचिरात् तस्य धूम अग्रम् चितायाम् सम्प्रदृश्यते ॥ २.६९.१८ ॥
கனவில் கழுதைகள் பூட்டிய வாகனத்தில் எவன் செல்கிறானோ, அவனது சிதையில் விரைவில் புகையின் நுனி தெரியும்.
2.69.19
एतन् निमित्तम् दीनो अहम् तन् न वः प्रतिपूजये ।
शुष्यति इव च मे कण्ठो न स्वस्थम् इव मे मनः ॥ २.६९.१९ ॥
இந்தத் தீய சகுனத்தால் நான் துயருற்றிருக்கிறேன்; ஆகையால் உங்களுக்கு நான் பதில் தரவில்லை. என் தொண்டை வறண்டு போகிறது; என் மனம் அமைதியாக இல்லை.
2.69.20
न पश्यामि भयस्थानम् भयम् चैवोपधारये ।
भ्रष्टश्च स्वरयोगो मे चाया चोपहता मम ॥ २.६९.२० ॥
அச்சத்திற்குரிய இடத்தை நான் காணவில்லை, ஆனாலும் அச்சத்தை உணர்கிறேன். என் குரலின் இசைவு கெட்டுவிட்டது; என் ஒளியும் குன்றிவிட்டது.
2.69.21
जुगुप्सन्न् इव च आत्मानम् न च पश्यामि कारणम् ।
इमाम् हि दुह्स्वप्न गतिम् निशाम्य ताम् ।
अनेक रूपाम् अवितर्किताम् पुरा ।
भयम् महत् तद्द् हृदयान् न याति मे ।
विचिन्त्य राजानम् अचिन्त्य दर्शनम् ॥ २.६९.२१ ॥
நானே என்னை வெறுப்பது போல் உணர்கிறேன்; அதற்குக் காரணத்தையும் காணவில்லை. பலவகை வடிவங்கொண்ட, முன்பு எண்ணிப் பார்க்கப்படாத இந்தத் தீய கனவின் போக்கைக் கேட்டு, அந்த மகத்தான அச்சம் என் இதயத்திலிருந்து நீங்கவில்லை. நினைக்கவியலா தரிசனம் கொண்ட அரசரை நினைத்து—