Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.7
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.7.1
ज्ञातिदासी यतो जाता कैकेय्या तु सहोषिता।
प्रासादं चन्द्रसंकाशमारुरोह यदृच्छया ॥ २.७.१ ॥
Mantharā, aus dem Dienerstand Kaikeyīs geboren und mit ihr zusammenlebend, stieg aus eigenem Antrieb auf einen mondgleichen Palast.
2.7.2
सिक्तराजपथां कृत्स्नां प्रकीर्णकमलोत्पलाम्।
अयोध्यां मन्थरा तस्मात् प्रासादादन्ववैक्षत ॥ २.७.२ ॥
Von jenem Palast aus blickte Mantharā auf ganz Ayodhyā hinab, dessen Königsstraßen besprengt und mit Lotus und Seerosen übersät waren.
2.7.3
पताकाभिर्वरार्हाभिर्ध्वजैश्च समलंकृताम्।
सिक्तां चन्दनतोयैश्च शिरःस्नातजनैर्युताम् ॥ २.७.३ ॥
Mit prächtigen Bannern und Fahnen geschmückt, mit Sandelwasser besprengt und voll von Menschen, die sich das Haupt gewaschen hatten.
2.7.4
माल्यमोदकहस्तैश्च द्विजेन्द्रैरभिनादिताम्।
शुक्लदेवगृहद्वारां सर्ववादित्रनादिताम् ॥ २.७.४ ॥
Widerhallend von den vornehmsten Zweimalgeborenen, die Girlanden und Süßigkeiten in den Händen hielten, mit weißen Tempeltoren, erfüllt vom Klang aller Instrumente.
2.7.5
सम्प्रहृष्टजनाकीर्णां ब्रह्मघोषनिनादिताम्।
प्रहृष्टवरहस्त्यश्वां सम्प्रणर्दितगोवृषाम् ॥ २.७.५ ॥
Erfüllt von jubelnden Menschen, widerhallend vom Gesang der Brahmanen, mit prächtigen Elefanten und Pferden in Freude und Rindern und Stieren, die laut brüllen.
2.7.6
हृष्टप्रमुदितैः पौरैरुच्छ्रितध्वजमालिनीम्।
अयोध्यां मन्थरा दृष्ट्वा परं विस्मयमागता ॥ २.७.६ ॥
Als Mantharā Ayodhyā sah, geschmückt mit hohen Bannern und Girlanden von ihren frohen und entzückten Bürgern, überkam sie großes Staunen.
2.7.7
सा हर्षोत्फुल्लनयनां पाण्डुरक्षौमवासिनीम्।
अविदूरे स्थितां दृष्ट्वा धात्रीं पप्रच्छ मन्थरा ॥ २.७.७ ॥
Als sie die Amme in der Nähe stehen sah, in weißer Seide gekleidet, mit von Freude strahlenden Augen, fragte Mantharā:
2.7.8
उत्तमेनाभिसंयुक्ता हर्षेणार्थपरा सती।
राममाता धनं किं नु जनेभ्यः सम्प्रयच्छति ॥ २.७.८ ॥
Von höchster Freude erfüllt, die tugendhafte Mutter Rāmas, auf Reichtum bedacht — welchen Reichtum gibt sie nun den Menschen?
2.7.9
अतिमात्रं प्रहर्षः किं जनस्यास्य च शंस मे।
कारयिष्यति किं वापि सम्प्रहृष्टो महीपतिः ॥ २.७.९ ॥
Warum herrscht solche übermäßige Freude unter diesen Menschen? Sag es mir. Oder was wird der hoch erfreute König anordnen lassen?
2.7.10
विदीर्यमाणा हर्षेण धात्री तु परया मुदा।
आचचक्षेऽथ कुब्जायै भूयसीं राघवे श्रियम् ॥ २.७.१० ॥
Als wollte sie vor Freude bersten, erzählte die Amme der Buckligen in höchster Wonne von der großen Herrlichkeit, die Rāghava zuteilwerde.
2.7.11
श्वः पुष्येण जितक्रोधं यौवराज्येन चानघम्।
राजा दशरथो राममभिषेक्ता हि राघवम् ॥ २.७.११ ॥
Morgen, unter dem Gestirn Puṣya, wird König Daśaratha Rāma, den Rāghava, der den Zorn besiegt hat und makellos ist, als Thronerben salben.
2.7.12
धात्र्यास्तु वचनं श्रुत्वा कुब्जा क्षिप्रममर्षितः।
कैलासशिखराकारात् प्रासादादवरोहत ॥ २.७.१२ ॥
Als die Buckelige die Worte der Amme hörte, stieg sie empört rasch aus dem Palast herab, der wie ein Gipfel des Kailāsa aufragte.
2.7.13
सा दह्यमाना क्रोधेन मन्थरा पापदर्शिनी।
शयानामेव कैकेयीमिदं वचनमब्रवीत् ॥ २.७.१३ ॥
Von Zorn verzehrt, sprach Mantharā, die das Böse sah, diese Worte zu der daliegenden Kaikeyī.
2.7.14
उत्तिष्ठ मूढे किं शेषे भयं त्वामभिवर्तते।
उपप्लुतमघौघेन नात्मानमवबुध्यसे ॥ २.७.१४ ॥
Steh auf, Törichte! Warum liegst du da? Gefahr naht dir, und obwohl du in einer Flut von Unheil versunken bist, erkennst du dich selbst nicht.
2.7.15
अनिष्टे सुभगाकारे सौभाग्येन विकत्थसे।
चलं हि तव सौभाग्यं नद्याः स्रोत इवोष्णगे ॥ २.७.१५ ॥
O Unglückselige, von glücklichem Aussehen! Du rühmst dich deines Glücks, doch dein Glück ist so unbeständig wie der Strom eines Flusses in der Sommerhitze.
2.7.16
एवमुक्ता तु कैकेयी रुष्टया परुषं वचः।
कुब्जया पापदर्शिन्या विषादमगमत् परम् ॥ २.७.१६ ॥
So mit harten Worten angesprochen von der zornigen, buckligen Mantharā, die das Böse sieht, verfiel Kaikeyī in tiefe Verzweiflung.
2.7.17
कैकेयी त्वब्रवीत् कुब्जां कच्चित् क्षेमं न मन्थरे।
विषण्णवदनां हि त्वां लक्षये भृशदुःखिताम् ॥ २.७.१७ ॥
Kaikeyī sprach zu der Buckligen: 'Mantharā, ist alles wohl? Ich sehe dich mit niedergeschlagenem Gesicht und tief betrübt.'
2.7.18
मन्थरा तु वचः श्रुत्वा कैकेय्या मधुराक्षरम्।
उवाच क्रोधसंयुक्ता वाक्यं वाक्यविशारदा ॥ २.७.१८ ॥
Als sie Kaikeyīs süß klingende Worte gehört hatte, sprach Mantharā, voller Zorn und in der Rede geschickt, diesen Satz.
2.7.19
सा विषण्णतरा भूत्वा कुब्जा तस्यां हितैषिणी।
विषादयन्ती प्रोवाच भेदयन्ती च राघवम् ॥ २.७.१९ ॥
Tief betrübt sprach die buckelige Mantharā, der Kaikeyī wohlgesinnt, zu ihr, sie bekümmernd und Zwietracht gegen Rāghava säend.
2.7.20
अक्षयं सुमहद् देवि प्रवृत्तं त्वद्विनाशनम्।
रामं दशरथो राजा यौवराज्येऽभिषेक्ष्यति ॥ २.७.२० ॥
O Königin, ein unermessliches großes Unheil hat sich zu deinem Verderben erhoben: König Daśaratha wird Rāma zum Kronprinzen salben.
2.7.21
सास्म्यगाधे भये मग्ना दुःखशोकसमन्विता।
दह्यमानानलेनेव त्वद्धितार्थमिहागता ॥ २.७.२१ ॥
In unergründlicher Furcht versunken, voller Leid und Kummer, als brenne ich im Feuer, bin ich hierher gekommen zu deinem Wohl.
2.7.22
तव दुःखेन कैकेयि मम दुःखं महद् भवेत्।
त्वद्वृद्धौ मम वृद्धिश्च भवेदिह न संशयः ॥ २.७.२२ ॥
O Kaikeyī, durch deinen Kummer wird mein eigener Kummer groß sein, und in deinem Gedeihen wird auch mein Gedeihen sein; daran ist kein Zweifel.
2.7.23
नराधिपकुले जाता महिषी त्वं महीपतेः।
उग्रत्वं राजधर्माणां कथं देवि न बुध्यसे ॥ २.७.२३ ॥
O Königin, im Königsgeschlecht geboren und Hauptgemahlin des Königs, wie kannst du die Strenge der königlichen Pflichten nicht verstehen?
2.7.24
धर्मवादी शठो भर्ता श्लक्ष्णवादी च दारुणः।
शुद्धभावेन जानीषे तेनैवमतिसंधिता ॥ २.७.२४ ॥
Dein Gemahl spricht von Dharma, ist aber hinterlistig; er spricht sanft, ist aber grausam. Durch deine reine Natur weißt du das nicht, und so bist du von ihm sehr getäuscht worden.
2.7.25
उपस्थितः प्रयुञ्जानस्त्वयि सान्त्वमनर्थकम्।
अर्थेनैवाद्य ते भर्ता कौसल्यां योजयिष्यति ॥ २.७.२५ ॥
Heute wird dein Gatte, zu dir gekommen und mit nutzlosen Tröstungsworten, Kausalyā durch Reichtum auf seine Seite ziehen.
2.7.26
अपवाह्य तु दुष्टात्मा भरतं तव बन्धुषु।
काल्ये स्थापयिता रामं राज्ये निहतकण्टके ॥ २.७.२६ ॥
Jener Bösgesinnte wird Bharata von deinen Verwandten fortschicken und Rāma bald auf das dornenfreie Reich setzen.
2.7.27
शत्रुः पतिप्रवादेन मात्रेव हितकाम्यया।
आशीविष इवाङ्गेन बाले परिधृतस्त्वया ॥ २.७.२७ ॥
O junge Frau! Der Feind, unter dem Vorwand, dein Gatte zu sein, und dein Wohl wie eine Mutter wünschend, hast du an deinen Körper gedrückt, wie man eine giftige Schlange umarmt.
2.7.28
यथा हि कुर्याच्छत्रुर्वा सर्पो वा प्रत्युपेक्षितः।
राज्ञा दशरथेनाद्य सपुत्रा त्वं तथा कृता ॥ २.७.२८ ॥
Wie ein Feind oder eine Schlange, wenn man sie vernachlässigt, Schaden anrichtet, so hat König Daśaratha dich heute samt deinem Sohn dorthin gebracht.
2.7.29
पापेनानृतसान्त्वेन बाले नित्यं सुखोचिता।
रामं स्थापयता राज्ये सानुबन्धा हता ह्यसि ॥ २.७.२९ ॥
O junge Frau, stets an Glück gewöhnt, du wurdest mit deinen Angehörigen vernichtet durch den Bösen, der dich mit falschen Tröstungsworten dazu brachte, Rāma auf das Reich zu setzen.
2.7.30
सा प्राप्तकालं कैकेयि क्षिप्रं कुरु हितं तव।
त्रायस्व पुत्रमात्मानं मां च विस्मयदर्शने ॥ २.७.३० ॥
Darum, o Kaikeyī, ist die Zeit gekommen; tue schnell, was dir dienlich ist. Schütze deinen Sohn, dich selbst und mich, o du, die so erstaunt aussieht!
2.7.31
मन्थराया वचः श्रुत्वा शयनात् सा शुभानना।
उत्तस्थौ हर्षसम्पूर्णा चन्द्रलेखेव शारदी ॥ २.७.३१ ॥
Als sie Mantharās Worte hörte, erhob sich die schönwangige Kaikeyī vom Lager, von Freude erfüllt, wie die Mondsichel des Herbstes.
2.7.32
अतीव सा तु संतुष्टा कैकेयी विस्मयान्विता।
दिव्यमाभरणं तस्यै कुब्जायै प्रददौ शुभम् ॥ २.७.३२ ॥
Überaus erfreut und voller Verwunderung schenkte Kaikeyī jener Buckligen einen göttlichen, verheißungsvollen Schmuck.
2.7.33
दत्त्वा त्वाभरणं तस्यै कुब्जायै प्रमदोत्तमा।
कैकेयी मन्थरां हृष्टा पुनरेवाब्रवीदिदम् ॥ २.७.३३ ॥
Nachdem sie der Buckligen den Schmuck gegeben hatte, sprach die erfreute beste der Frauen, Kaikeyī, wieder zu Mantharā dies.
2.7.34
इदं तु मन्थरे मह्यमाख्यातं परमं प्रियम्।
एतन्मे प्रियमाख्यातं किं वा भूयः करोमि ते ॥ २.७.३४ ॥
O Mantharā, du hast mir diese höchste und erfreulichste Nachricht verkündet. Was soll ich dir zum Dank für dieses freundliche Wort noch tun?
2.7.35
रामे वा भरते वाहं विशेषं नोपलक्षये।
तस्मात् तुष्टास्मि यद् राजा रामं राज्येऽभिषेक्ष्यति ॥ २.७.३५ ॥
Ich sehe keinen Unterschied zwischen Rāma und Bharata. Darum freue ich mich, dass der König Rāma im Reich zum Herrscher salben wird.
2.7.36
न मे परं किंचिदितो वरं पुनः
प्रियं प्रियार्हे सुवचं वचोऽमृतम्।
तथा ह्यवोचस्त्वमतः प्रियोत्तरं
वरं परं ते प्रददामि तं वृणु ॥ २.७.३६ ॥
Ich habe keine liebere Gabe als diese. O du der Zuneigung Würdige, du hast nektarsüße Worte gesprochen und noch angenehmere. Darum gewähre ich dir eine höchste Gunst; wähle sie.