வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.7
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.7.1
ज्ञातिदासी यतो जाता कैकेय्या तु सहोषिता।
प्रासादं चन्द्रसंकाशमारुरोह यदृच्छया ॥ २.७.१ ॥
கைகேயியின் சேடிக் குலத்தில் பிறந்தவளும், அவளுடன் வாழ்ந்தவளுமான அவள், தன் விருப்பப்படி சந்திரனைப் போல் ஒளிரும் மாளிகையின் மேல் ஏறினாள்.
2.7.2
सिक्तराजपथां कृत्स्नां प्रकीर्णकमलोत्पलाम्।
अयोध्यां मन्थरा तस्मात् प्रासादादन्ववैक्षत ॥ २.७.२ ॥
அரச வீதிகள் நீர் தெளிக்கப்பட்டு, தாமரைகளும் அல்லிகளும் சிதறிக் கிடக்கும் முழு அயோத்தியையும் மந்தரை அம்மாளிகையிலிருந்து பார்த்தாள்.
2.7.3
पताकाभिर्वरार्हाभिर्ध्वजैश्च समलंकृताम्।
सिक्तां चन्दनतोयैश्च शिरःस्नातजनैर्युताम् ॥ २.७.३ ॥
சிறந்த கொடிகளாலும் துவஜங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சந்தன நீரால் தெளிக்கப்பட்டு, தலைமுழுக்காடிய மக்களால் நிறைந்திருந்த (அயோத்தி).
2.7.4
माल्यमोदकहस्तैश्च द्विजेन्द्रैरभिनादिताम्।
शुक्लदेवगृहद्वारां सर्ववादित्रनादिताम् ॥ २.७.४ ॥
மாலைகளையும் இனிப்புகளையும் கையில் ஏந்திய சிறந்த இருபிறப்பாளர்களால் ஒலிக்கப்பட்டு, வெண்மையான தேவாலய வாயில்களையுடையதாய், அனைத்து இசைக்கருவிகளின் ஒலியால் முழங்கிய (அயோத்தி).
2.7.5
सम्प्रहृष्टजनाकीर्णां ब्रह्मघोषनिनादिताम्।
प्रहृष्टवरहस्त्यश्वां सम्प्रणर्दितगोवृषाम् ॥ २.७.५ ॥
பேருவகை கொண்ட மக்களால் நிறைந்து, வேத மந்திர ஒலியால் முழங்கி, மகிழ்ந்த சிறந்த யானைகளும் குதிரைகளும் உடையதாய், பசுக்களும் காளைகளும் கத்தி முழங்கும் (அயோத்தி).
2.7.6
हृष्टप्रमुदितैः पौरैरुच्छ्रितध्वजमालिनीम्।
अयोध्यां मन्थरा दृष्ट्वा परं विस्मयमागता ॥ २.७.६ ॥
மகிழ்ந்து களிப்புற்ற நகர மக்களால் உயர்ந்த கொடிகளும் மாலைகளும் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட அயோத்தியைக் கண்டு மந்தரை மிகவும் வியப்புற்றாள்.
2.7.7
सा हर्षोत्फुल्लनयनां पाण्डुरक्षौमवासिनीम्।
अविदूरे स्थितां दृष्ट्वा धात्रीं पप्रच्छ मन्थरा ॥ २.७.७ ॥
மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்த கண்களுடன், வெள்ளைப் பட்டாடை அணிந்து அருகில் நின்ற செவிலித்தாயைக் கண்டு மந்தரை கேட்டாள்.
2.7.8
उत्तमेनाभिसंयुक्ता हर्षेणार्थपरा सती।
राममाता धनं किं नु जनेभ्यः सम्प्रयच्छति ॥ २.७.८ ॥
உயர்ந்த மகிழ்ச்சியுடன் கூடி, செல்வத்தை விரும்பும் கற்புடைய இராமனின் தாய் மக்களுக்கு என்ன செல்வத்தை வழங்குகிறாள்?
2.7.9
अतिमात्रं प्रहर्षः किं जनस्यास्य च शंस मे।
कारयिष्यति किं वापि सम्प्रहृष्टो महीपतिः ॥ २.७.९ ॥
இந்த மக்களின் இவ்வளவு மிகுந்த மகிழ்ச்சி ஏன்? எனக்குச் சொல். அல்லது மிகவும் மகிழ்ந்த அரசன் என்ன செய்யப் போகிறான்?
2.7.10
विदीर्यमाणा हर्षेण धात्री तु परया मुदा।
आचचक्षेऽथ कुब्जायै भूयसीं राघवे श्रियम् ॥ २.७.१० ॥
மகிழ்ச்சியால் வெடிப்பது போல் இருந்த செவிலித்தாய், பேரானந்தத்துடன் கூனியான மந்தரைக்கு இராகவனின் பெரும் செல்வச் சிறப்பைக் கூறினாள்.
2.7.11
श्वः पुष्येण जितक्रोधं यौवराज्येन चानघम्।
राजा दशरथो राममभिषेक्ता हि राघवम् ॥ २.७.११ ॥
நாளை பூச நட்சத்திரத்தில், சினத்தை வென்ற, குற்றமற்ற இராகவனான இராமனை, மன்னன் தசரதன் யுவராஜனாக அபிஷேகம் செய்வான்.
2.7.12
धात्र्यास्तु वचनं श्रुत्वा कुब्जा क्षिप्रममर्षितः।
कैलासशिखराकारात् प्रासादादवरोहत ॥ २.७.१२ ॥
செவிலித்தாயின் சொற்களைக் கேட்ட கூனி சினத்துடன் உடனே கைலாய சிகரம் போன்ற மாளிகையிலிருந்து இறங்கினாள்.
2.7.13
सा दह्यमाना क्रोधेन मन्थरा पापदर्शिनी।
शयानामेव कैकेयीमिदं वचनमब्रवीत् ॥ २.७.१३ ॥
கோபத்தால் எரிந்த, தீமையைக் காணும் மந்தரை, படுத்திருந்த கைகேயியிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.
2.7.14
उत्तिष्ठ मूढे किं शेषे भयं त्वामभिवर्तते।
उपप्लुतमघौघेन नात्मानमवबुध्यसे ॥ २.७.१४ ॥
எழு, மூடப் பெண்ணே! ஏன் படுத்திருக்கிறாய்? உன்னை பயம் நெருங்குகிறது; துன்பப் பெருக்கில் மூழ்கியிருந்தும் நீ உன்னை உணரவில்லை.
2.7.15
अनिष्टे सुभगाकारे सौभाग्येन विकत्थसे।
चलं हि तव सौभाग्यं नद्याः स्रोत इवोष्णगे ॥ २.७.१५ ॥
ஏ, தீங்கானவளே! அழகான தோற்றமுடையவளே, உன் சௌபாக்கியத்தைப் பற்றி பெருமை பேசுகிறாய்; உன் சௌபாக்கியமோ கோடையில் ஆற்றின் ஓட்டம் போல நிலையற்றது.
2.7.16
एवमुक्ता तु कैकेयी रुष्टया परुषं वचः।
कुब्जया पापदर्शिन्या विषादमगमत् परम् ॥ २.७.१६ ॥
கோபமுற்ற, தீமையைக் காணும் கூனி மந்தரையின் கடுஞ்சொற்களால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட கைகேயி மிகுந்த துயரில் ஆழ்ந்தாள்.
2.7.17
कैकेयी त्वब्रवीत् कुब्जां कच्चित् क्षेमं न मन्थरे।
विषण्णवदनां हि त्वां लक्षये भृशदुःखिताम् ॥ २.७.१७ ॥
கைகேயி கூனியிடம் சொன்னாள்: 'மந்தரையே, நலம்தானே? வாடிய முகத்தோடும் மிகுந்த துயரத்தோடும் நீ இருப்பதைக் காண்கிறேன்.'
2.7.18
मन्थरा तु वचः श्रुत्वा कैकेय्या मधुराक्षरम्।
उवाच क्रोधसंयुक्ता वाक्यं वाक्यविशारदा ॥ २.७.१८ ॥
கைகேயியின் இனிய எழுத்துக்களைக் கொண்ட வார்த்தைகளைக் கேட்ட மந்தரை, கோபம் நிறைந்தவளாய், பேச்சில் வல்லவளாய் இவ்வாக்கியத்தைச் சொன்னாள்.
2.7.19
सा विषण्णतरा भूत्वा कुब्जा तस्यां हितैषिणी।
विषादयन्ती प्रोवाच भेदयन्ती च राघवम् ॥ २.७.१९ ॥
அவள் மிகவும் கலங்கியவளாய், கைகேயியின் நன்மையை விரும்பும் கூனி மந்தரை, அவளை வருத்தியவாறும் ராகவனுக்கு எதிராகப் பிளவு உண்டாக்கியவாறும் பேசினாள்.
2.7.20
अक्षयं सुमहद् देवि प्रवृत्तं त्वद्विनाशनम्।
रामं दशरथो राजा यौवराज्येऽभिषेक्ष्यति ॥ २.७.२० ॥
தேவி, உன் அழிவுக்காக ஒரு பெரிதும் அழியாத ஆபத்து தொடங்கிவிட்டது — அரசன் தசரதன் ராமனை இளவரசுப் பட்டத்தில் முடிசூட்டப் போகிறான்.
2.7.21
सास्म्यगाधे भये मग्ना दुःखशोकसमन्विता।
दह्यमानानलेनेव त्वद्धितार्थमिहागता ॥ २.७.२१ ॥
ஆழமற்ற பயத்தில் மூழ்கி, துக்கமும் சோகமும் நிறைந்தவளாய், நெருப்பில் எரிவது போல் உள்ளேன்; உன் நன்மைக்காகவே நான் இங்கே வந்தேன்.
2.7.22
तव दुःखेन कैकेयि मम दुःखं महद् भवेत्।
त्वद्वृद्धौ मम वृद्धिश्च भवेदिह न संशयः ॥ २.७.२२ ॥
கைகேயி, உன் துக்கத்தால் என் துக்கமும் பெரிதாகும்; உன் செழிப்பில் என் செழிப்பும் உண்டாகும் — இதில் ஐயமில்லை.
2.7.23
नराधिपकुले जाता महिषी त्वं महीपतेः।
उग्रत्वं राजधर्माणां कथं देवि न बुध्यसे ॥ २.७.२३ ॥
தேவி, அரச குலத்தில் பிறந்து அரசனின் பட்டமகிஷியாக இருக்கும் நீ, அரச தர்மங்களின் கடுமையை எப்படி அறியாமல் இருக்கிறாய்?
2.7.24
धर्मवादी शठो भर्ता श्लक्ष्णवादी च दारुणः।
शुद्धभावेन जानीषे तेनैवमतिसंधिता ॥ २.७.२४ ॥
உன் கணவன் தர்மம் பேசுபவன், ஆனால் வஞ்சகன்; இனிமையாகப் பேசுபவன், ஆனாலும் கொடியவன். உன் தூய இயல்பால் நீ இதை அறியவில்லை; அதனாலேயே அவனால் இவ்வாறு பெரிதும் ஏமாற்றப்பட்டிருக்கிறாய்.
2.7.25
उपस्थितः प्रयुञ्जानस्त्वयि सान्त्वमनर्थकम्।
अर्थेनैवाद्य ते भर्ता कौसल्यां योजयिष्यति ॥ २.७.२५ ॥
இன்று உன் கணவர் உன்னிடம் வந்து வீணான ஆறுதல் வார்த்தைகளைப் பேசிக்கொண்டு, செல்வத்தால் கௌசல்யையை தம்முடன் இணைத்துக்கொள்வார்.
2.7.26
अपवाह्य तु दुष्टात्मा भरतं तव बन्धुषु।
काल्ये स्थापयिता रामं राज्ये निहतकण्टके ॥ २.७.२६ ॥
அந்தத் தீய மனம் கொண்டவர் உன் உறவினர்களிடமிருந்து பரதனை விலக்கி அனுப்பிவிட்டு, முட்கள் அகற்றப்பட்ட அரசில் ராமனை விரைவில் நிலைநிறுத்துவார்.
2.7.27
शत्रुः पतिप्रवादेन मात्रेव हितकाम्यया।
आशीविष इवाङ्गेन बाले परिधृतस्त्वया ॥ २.७.२७ ॥
இளையவளே! பகைவன் கணவன் என்ற போர்வையில், தாயைப் போல உன் நலனை விரும்புவதாகக் காட்டி, நீ அவனை உன் உடலோடு அணைத்துக்கொண்டிருக்கிறாய், விஷப் பாம்பை அணைப்பது போல.
2.7.28
यथा हि कुर्याच्छत्रुर्वा सर्पो वा प्रत्युपेक्षितः।
राज्ञा दशरथेनाद्य सपुत्रा त्वं तथा कृता ॥ २.७.२८ ॥
பகைவனோ பாம்போ, புறக்கணிக்கப்பட்டால் எப்படித் தீங்கு செய்யுமோ, அப்படியே இன்று மன்னன் தசரதன் உன்னையும் உன் மகனுடன் ஆக்கிவிட்டான்.
2.7.29
पापेनानृतसान्त्वेन बाले नित्यं सुखोचिता।
रामं स्थापयता राज्ये सानुबन्धा हता ह्यसि ॥ २.७.२९ ॥
இளையவளே! பாவியவன் பொய்யான ஆறுதல் வார்த்தைகளால், எப்போதும் இன்பத்துக்குப் பழகியிருந்த நீ, ராமனை அரசில் நிலைநிறுத்துபவனாக ஆக்கி, உன் சுற்றத்தோடு அழிந்து போனாய்.
2.7.30
सा प्राप्तकालं कैकेयि क्षिप्रं कुरु हितं तव।
त्रायस्व पुत्रमात्मानं मां च विस्मयदर्शने ॥ २.७.३० ॥
ஆகவே கைகேயி! இப்போது காலம் வந்துவிட்டது, விரைவில் உனக்கு நன்மையானதைச் செய். உன் மகனையும் உன்னையும் என்னையும் காத்துக்கொள், திகைத்தவளே!
2.7.31
मन्थराया वचः श्रुत्वा शयनात् सा शुभानना।
उत्तस्थौ हर्षसम्पूर्णा चन्द्रलेखेव शारदी ॥ २.७.३१ ॥
மந்தரையின் சொற்களைக் கேட்டு, அழகிய முகம் கொண்ட அவள் படுக்கையிலிருந்து எழுந்தாள்; மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து, சரத் காலத்துச் சந்திர ரேகையைப் போல.
2.7.32
अतीव सा तु संतुष्टा कैकेयी विस्मयान्विता।
दिव्यमाभरणं तस्यै कुब्जायै प्रददौ शुभम् ॥ २.७.३२ ॥
மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்து வியப்பில் ஆழ்ந்த கைகேயி, அந்தக் கூனிக்குத் தெய்வீகமான அழகிய ஓர் அணியைக் கொடுத்தாள்.
2.7.33
दत्त्वा त्वाभरणं तस्यै कुब्जायै प्रमदोत्तमा।
कैकेयी मन्थरां हृष्टा पुनरेवाब्रवीदिदम् ॥ २.७.३३ ॥
அந்தக் கூனிக்கு அணியைக் கொடுத்த பின், மகிழ்ச்சியடைந்த பெண்களில் சிறந்தவளான கைகேயி மீண்டும் மந்தரையிடம் இதைச் சொன்னாள்.
2.7.34
इदं तु मन्थरे मह्यमाख्यातं परमं प्रियम्।
एतन्मे प्रियमाख्यातं किं वा भूयः करोमि ते ॥ २.७.३४ ॥
மந்தரையே! இந்த மிகச் சிறந்த இனிய செய்தியை நீ எனக்குச் சொன்னாய். இந்த இனிய சொற்களுக்குப் பதிலாக உனக்கு நான் மேலும் என்ன செய்யட்டும்?
2.7.35
रामे वा भरते वाहं विशेषं नोपलक्षये।
तस्मात् तुष्टास्मि यद् राजा रामं राज्येऽभिषेक्ष्यति ॥ २.७.३५ ॥
ராமனிடமும் பரதனிடமும் நான் எந்த வேறுபாட்டையும் காண்பதில்லை. ஆகவே அரசர் ராமனை அரசுரிமையில் அபிஷேகம் செய்யப்போகிறார் என்பதில் நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.
2.7.36
न मे परं किंचिदितो वरं पुनः
प्रियं प्रियार्हे सुवचं वचोऽमृतम्।
तथा ह्यवोचस्त्वमतः प्रियोत्तरं
वरं परं ते प्रददामि तं वृणु ॥ २.७.३६ ॥
இதைவிட எனக்கு வேறு உயர்ந்த இனிய வரம் எதுவும் இல்லை. அன்புக்குரியவளே! நீ அமிழ்தம் போன்ற இனிய சொற்களைச் சொன்னாய்; இன்னும் இனிய சொற்களையும் சொன்னாய். ஆகவே உனக்கு ஒரு உயர்ந்த வரத்தை நான் தருகிறேன்; அதைத் தேர்ந்தெடு.