Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.73
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.73.1
श्रुत्वा तु पितरम् वृत्तम् भ्रातरु च विवासितौ ।
भरतः दुह्ख सम्तप्तैदम् वचनम् अब्रवीत् ॥ २.७३.१ ॥
Als Bharata vom Tod des Vaters und der Verbannung seiner Brüder hörte, sprach er, von Schmerz gequält, diese Worte.
2.73.2
किम् नुण्कार्यम् हतस्य इह मम राज्येन शोचतः ।
विहीनस्य अथ पित्रा च भ्रात्रा पितृ समेन च ॥ २.७३.२ ॥
Was nützt mir hier dieses Königreich, mich Verlorenen, Trauernden, beraubt meines Vaters und meines väterlichen Bruders?
2.73.3
दुह्खे मे दुह्खम् अकरोर् व्रणे क्षारम् इव आदधाः ।
राजानम् प्रेत भावस्थम् कृत्वा रामम् च तापसम् ॥ २.७३.३ ॥
Du fügtest meinem Kummer noch mehr Kummer hinzu, wie man Salz auf eine Wunde streut, den König in den Zustand der Toten versetzt und Rāma zum Asketen gemacht.
2.73.4
कुलस्य त्वम् अभावाय काल रात्रिर् इव आगता ।
अन्गारम् उपगूह्य स्म पिता मे न अवबुद्धवान् ॥ २.७३.४ ॥
Du bist wie die Todesnacht gekommen, um diese Familie zu vernichten; wie man eine glühende Kohle verbirgt, so hat mein Vater es nicht erkannt.
2.73.5
मृत्युमापादितो राजा त्वया मे पापदर्शिनि ।
सुखम् परिहृतम् मोहात्कुलेऽस्मिन् कुलपाम्सनि ॥ २.७३.५ ॥
O du Böses Schauende! Durch dich wurde der König, mein Vater, dem Tod ausgeliefert; o Schandfleck dieser Familie, aus Verblendung hast du das Glück dieses Geschlechts geraubt.
2.73.6
त्वाम् प्राप्य हि पिता मेऽद्य सत्यसन्धो महायशाः ।
तीव्रदुःखाभिसम्तप्तो वृत्तो दशरथो नृपः ॥ २.७३.६ ॥
Nachdem er dich erlangt hat, ist heute mein Vater, König Daśaratha, treu seinem Wort und von großem Ruhm, gestorben, gequält von bitterem Kummer.
2.73.7
विनाशितो महाराजः पिता मे धर्मवत्सलः ।
कस्मात्प्रव्राजितो रामः कस्मादेव वनम् गतः ॥ २.७३.७ ॥
Mein Vater, der große König, der das Dharma liebte, ist vernichtet worden. Warum wurde Rāma verbannt, und warum ging er in den Wald?
2.73.8
कौसल्या च सुमित्रा च पुत्र शोक अभिपीडिते ।
दुष्करम् यदि जीवेताम् प्राप्य त्वाम् जननीम् मम ॥ २.७३.८ ॥
Kausalyā und Sumitrā, vom Kummer um ihren Sohn gequält, könnten kaum überleben, da sie dich als meine Mutter haben.
2.73.9
ननु तु आर्यो अपि धर्म आत्मा त्वयि वृत्तिम् अनुत्तमाम् ।
वर्तते गुरु वृत्तिज्ञो यथा मातरि वर्तते ॥ २.७३.९ ॥
Wahrlich, der edle Rāma, dessen Seele das Dharma ist, verhält sich dir gegenüber mit höchster Hingabe, so wie er sich gegenüber seiner Mutter verhält, da er die Pflicht gegenüber den Älteren kennt.
2.73.10
तथा ज्येष्ठा हि मे माता कौसल्या दीर्घ दर्शिनी ।
त्वयि धर्मम् समास्थाय भगिन्याम् इव वर्तते ॥ २.७३.१० ॥
Ebenso verhält sich meine älteste Mutter Kausalyā, weitsichtig und das Dharma wahrend, dir gegenüber wie gegenüber einer Schwester.
2.73.11
तस्याः पुत्रम् कृत आत्मानम् चीर वल्कल वाससम् ।
प्रस्थाप्य वन वासाय कथम् पापे न शोचसि ॥ २.७३.११ ॥
Wie kannst du, Sünderin, nicht trauern, da du ihren Sohn, in Rinde und Lumpen gekleidet, in die Verbannung in den Wald geschickt hast?
2.73.12
अपाप दर्शिनम् शूरम् कृत आत्मानम् यशस्विनम् ।
प्रव्राज्य चीर वसनम् किम् नु पश्यसि कारणम् ॥ २.७३.१२ ॥
Welchen Grund siehst du darin, den fehllosen, heldenhaften, selbstbeherrschten, ruhmreichen Rāma in Rinde gekleidet verbannt zu haben?
2.73.13
लुब्धाया विदितः मन्ये न ते अहम् राघवम् प्रति ।
तथा हि अनर्थो राज्य अर्थम् त्वया नीतः महान् अयम् ॥ २.७३.१३ ॥
Gierige Frau, ich glaube, du kennst deine wahre Gesinnung gegenüber Rāghava nicht. So hast du um des Königreichs willen dieses große Unheil herbeigeführt.
2.73.14
अहम् हि पुरुष व्याघ्राव् अपश्यन् राम लक्ष्मणौ ।
केन शक्ति प्रभावेन राज्यम् रक्षितुम् उत्सहे ॥ २.७३.१४ ॥
Ohne Rāma und Lakṣmaṇa, die beiden Tiger unter den Menschen, zu sehen, mit welcher Macht und Kraft sollte ich es wagen, das Königreich zu schützen?
2.73.15
तम् हि नित्यम् महा राजो बलवन्तम् महा बलः ।
उअपाश्रितः अभूद् धर्म आत्मा मेरुर् मेरु वनम् यथा ॥ २.७३.१५ ॥
Der große König, mächtig und stark, stützte sich stets auf ihn, wie Dharma sich auf sein eigenes Selbst stützt, wie der Berg Meru sich auf den Wald des Meru stützt.
2.73.16
सो अहम् कथम् इमम् भारम् महा धुर्य समुद्यतम् ।
दम्यो धुरम् इव आसाद्य सहेयम् केन च ओजसा ॥ २.७३.१६ ॥
Wie und mit welcher Kraft soll ich diese große Last tragen, die der große Jochträger auf sich genommen hat, wie ein junger Stier das Joch trägt, wenn er es erhält?
2.73.17
अथ वा मे भवेत् शक्तिर् योगैः बुद्धि बलेन वा ।
सकामाम् न करिष्यामि त्वाम् अहम् पुत्र गर्धिनीम् ॥ २.७३.१७ ॥
Oder wenn ich die Macht hätte, durch List oder die Kraft des Verstandes, würde ich dich, die du nach einem Sohn gierst, nicht zu einer machen, deren Wunsch erfüllt ist.
2.73.18
न मे विकाङ्खा जायेत त्यक्तुम् त्वाम् पापनिश्चयाम् ।
यदि रामस्य नावेक्षा त्वयि स्यान्मातृवत्सदा ॥ २.७३.१८ ॥
Ich würde nicht zögern, dich, die du böse Absichten hegst, zu verlassen, wenn Rāma dich nicht stets mit mütterlicher Achtung betrachtete.
2.73.19
उत्पन्ना तु कथम् बुद्धिस्तवेयम् पापदर्शिनि ।
साधुचारित्रविभ्राष्टे पूर्वेषाम् नो विगर्हिता ॥ २.७३.१९ ॥
Wie ist dir dieser Gedanke gekommen, du Sünderin, die du vom guten Wandel abgefallen bist? Er wurde von unseren Vorfahren verurteilt.
2.73.20
अस्मिन् कुले हि सर्वेषाम् ज्येष्ठो राज्येऽभिषिच्यते ।
अपरे भ्रातरस्तस्मिन् प्रवर्तन्ते समाहिताः ॥ २.७३.२० ॥
In diesem Geschlecht wird der Älteste von allen zum König gesalbt, und die anderen Brüder bleiben ihm ergeben.
2.73.21
न हि मन्ये नृशसे त्वम् राजधर्ममवेक्षसे ।
गतिम् वा न विजानासि राजवृत्तस्य शाश्वतीम् ॥ २.७३.२१ ॥
O Grausame, ich glaube nicht, dass du an die königliche Pflicht denkst, oder kennst du nicht den ewigen Weg königlichen Wandels?
2.73.22
सततम् राजवृत्ते हि ज्येष्ठो राज्येऽभिषिच्यते ।
राज्ञामेतत्समम् तत्स्यादिक्ष्वाकूणाम् विशेषतः ॥ २.७३.२२ ॥
Im königlichen Wandel wird stets der Älteste zum König gesalbt; dies ist die gemeinsame Regel der Könige, besonders der Ikṣvākus.
2.73.23
तेषाम् धर्मैकरक्षाणाम् कुलचारित्रयोगिनाम् ।
अत्र चारित्रशौण्डीर्यम् त्वाम् प्राप्य विनिवर्ततम् ॥ २.७३.२३ ॥
Unter jenen, die allein das Dharma hüten und dem Wandel ihres Geschlechts ergeben sind, möge der Stolz guten Wandels, der dich hier erreicht, umkehren.
2.73.24
तवापि सुमहाभागा जनेन्द्राः कुलपूर्वगाः ।
बुद्धेर्मोहः कथमयम् सम्भूतस्त्वयि गर्हितः ॥ २.७३.२४ ॥
Auch deine eigenen Ahnen waren hochgesegnete Herrscher der Menschen, die dem Geschlecht vorangingen. Wie ist dieser Wahn in deinem Verstand entstanden? Er ist tadelnswert.
2.73.25
न तु कामम् करिष्यामि तवाऽह्म् पापनिश्चये ।
त्वया व्यसनमारब्धम् जीवितान्तकरम् मम ॥ २.७३.२५ ॥
Doch ich werde nicht tun, was du willst, du von sündhaftem Entschluss. Du hast über mich ein Unglück gebracht, das mein Leben beenden wird.
2.73.26
एष त्विदानीमेवाहमप्रियार्थम् तवनघम् ।
निवर्तयिष्यामि वनात् भ्रातरम् स्वजन प्रियम् ॥ २.७३.२६ ॥
Jetzt werde ich selbst, auch wenn es dir zuwider ist, jenen makellosen Bruder, der den Seinen lieb ist, aus dem Wald zurückbringen.
2.73.27
निवर्तयित्वा रामम् च तस्याहम् दीप्ततेजनः ।
दासभूतो भविष्यामि सुस्थिरेणान्तरात्मना ॥ २.७३.२७ ॥
Nachdem ich Rāma zurückgebracht habe, werde ich sein Diener sein, strahlend an Glanz, mit festem inneren Selbst.
2.73.28
प्रिय इतरैः वाक्य गणैः तुदम्स् ताम् ।
शोक आतुरः च अपि ननाद भूयः ।
सिम्हो यथा पर्वत गह्वरस्थः ॥ २.७३.२८ ॥
Von Kummer geplagt, sie mit einer Fülle unliebsamer Worte verletzend, brüllte er wieder wie ein Löwe, der in einer Berghöhle lebt.