رامايانا فالميكي · السارغا 2.74
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.74.1
ताम् तथा गर्हयित्वा तु मातरम् भरतः तदा ।
रोषेण महता आविष्टः पुनर् एव अब्रवीद् वचः ॥ २.७४.१ ॥
فلامَ بharata أمَّه هكذا، ثم استولى عليه غضب شديد، فقال هذه الكلمات مرة أخرى.
2.74.2
राज्यात् भ्रम्शस्व कैकेयि नृशम्से दुष्ट चारिणि ।
परित्यक्ता च धर्मेण मा मृतम् रुदती भव ॥ २.७४.२ ॥
اسقطي من المملكة يا كايكيي! أيتها القاسية، أيتها المرأة ذات السلوك الشرير، المتروكة من الدارما، لا تبقي باكية كأنك ميتة.
2.74.3
किम् नु ते अदूषयद् राजा रामः वा भृश धार्मिकः ।
ययोः मृत्युर् विवासः च त्वत् कृते तुल्यम् आगतौ ॥ २.७४.३ ॥
ما الذي أساءه إليك الملك أو راما شديد التقوى حتى جاء الموت والنفي عليهما بالسواء بسببك؟
2.74.4
भ्रूणहत्याम् असि प्राप्ता कुलस्य अस्य विनाशनात् ।
कैकेयि नरकम् गच्च मा च भर्तुः सलोकताम् ॥ २.७४.४ ॥
لقد جلبتِ على نفسك إثم قتل الجنين بتدميرك لهذه الأسرة. اذهبي إلى الجحيم يا كايكيي، ولا تبلغي عالم زوجك.
2.74.5
यत्त्वया हीदृशम् पापम् कृतम् घोरेण कर्मणा ।
सर्वलोकप्रियम् हित्वा ममाप्यापादितम् भयम् ॥ २.७४.५ ॥
بفعلك المروّع ارتكبتِ مثل هذا الإثم: بتركك راما، المحبوب من جميع العوالم، جلبتِ الخوف حتى عليّ.
2.74.6
त्वत् कृते मे पिता वृत्तः रामः च अरण्यम् आश्रितः ।
अयशो जीव लोके च त्वया अहम् प्रतिपादितः ॥ २.७४.६ ॥
بسببك مات أبي، ولجأ راما إلى الغابة؛ وبسببك صرتُ أعيش في العالم وسط العار.
2.74.7
मातृ रूपे मम अमित्रे नृशम्से राज्य कामुके ।
न ते अहम् अभिभाष्यो अस्मि दुर्वृत्ते पति घातिनि ॥ २.७४.७ ॥
يا عدوتي في هيئة الأم، يا قاسية، يا عاشقة للملك! يا سيئة السلوك، يا قاتلة الزوج، لست أهلاً لأن تخاطبيني.
2.74.8
कौसल्या च सुमित्रा च याः च अन्या मम मातरः ।
दुह्खेन महता आविष्टाः त्वाम् प्राप्य कुल दूषिणीम् ॥ २.७४.८ ॥
كوشاليا وسوميترا وسائر أمهاتي، وقد أصابهن حزن عظيم إذ ظفرن بك، أيتها المدنِّسة للأسرة.
2.74.9
न त्वम् अश्व पतेः कन्या धर्म राजस्य धीमतः ।
राक्षसी तत्र जाता असि कुल प्रध्वम्सिनी पितुः ॥ २.७४.९ ॥
لستِ ابنةَ أشفاباتي، الملكِ الصالحِ الحكيم؛ بل وُلدتِ هناك راكشاسيّةً، مدمِّرةَ أسرة أبيكِ.
2.74.10
यत् त्वया धार्मिको रामः नित्यम् सत्य परायणः ।
वनम् प्रस्थापितः दुह्खात् पिता च त्रिदिवम् गतः ॥ २.७४.१० ॥
لأنكِ أرسلتِ راماً البارّ، المتمسّك دائماً بالحق، إلى الغابة، ومضى أبوه إلى السماء من الحزن.
2.74.11
यत् प्रधाना असि तत् पापम् मयि पित्रा विना कृते ।
भ्रातृभ्याम् च परित्यक्ते सर्व लोकस्य च अप्रिये ॥ २.७४.११ ॥
لأنكِ الأصل في ذلك، فقد وقع عليّ ذلك الإثم الذي اقتُرف بغير الأب، فتخلّى عني الأخوان، وصرتُ مكروهاً لدى العالم كله.
2.74.12
कौसल्याम् धर्म सम्युक्ताम् वियुक्ताम् पाप निश्चये ।
कृत्वा कम् प्राप्स्यसे तु अद्य लोकम् निरय गामिनी ॥ २.७४.१२ ॥
وقد فرّقتِ كوشاليا، الموصوفة بالدّهرمة، بعزمك الآثم، فأيّ عالمٍ ستنالين الآن، يا ذاهبةً إلى الجحيم؟
2.74.13
किम् न अवबुध्यसे क्रूरे नियतम् बन्धु सम्श्रयम् ।
ज्येष्ठम् पितृ समम् रामम् कौसल्याय आत्म सम्भवम् ॥ २.७४.१३ ॥
أيتها القاسية، أما تدركين أن راما، الابن الأكبر المساوي لأبيه، ملاذ الأقارب، قد وُلد من كوشاليا نفسها؟
2.74.14
अन्ग प्रत्यन्गजः पुत्रः हृदयाच् च अपि जायते ।
तस्मात् प्रियतरः मातुः प्रियत्वान् न तु बान्धवः ॥ २.७४.१४ ॥
فالابن المولود من أعضاء الجسد وأجزائه يولد أيضًا من القلب؛ ولذلك يكون أحبّ إلى أمه بالمودة، لا مجرد قريب.
2.74.15
अन्यदा किल धर्मज्ञा सुरभिः सुर सम्मता ।
वहमानौ ददर्श उर्व्याम् पुत्रौ विगत चेतसौ ॥ २.७४.१५ ॥
وذات مرة رأت سورابهي، العارفة بالدهرما والمكرّمة من الآلهة، ابنيها على الأرض يحملان حملًا وقد غابت عقولهما.
2.74.16
ताव् अर्ध दिवसे श्रान्तौ दृष्ट्वा पुत्रौ मही तले ।
रुरोद पुत्र शोकेन बाष्प पर्याकुल ईक्षणा ॥ २.७४.१६ ॥
ولما رأت ابنيها منهكين مطروحين على الأرض عند الظهيرة، بكت حزنًا عليهما، وقد غمرت الدموع عينيها.
2.74.17
अधस्तात् व्रजतः तस्याः सुर राज्ञो महात्मनः ।
बिन्दवः पतिता गात्रे सूक्ष्माः सुरभि गन्धिनः ॥ २.७४.१७ ॥
وبينما كانت تمر من تحت، سقطت قطرات دقيقة عطرة كعطر سورابهي على جسد ملك الآلهة العظيم.
2.74.18
इन्द्रोऽप्यश्रुनिपातम् तम् स्वगात्रे पुण्यगन्धिनम् ।
सुरभिम् मन्यते दृष्ट्वा भूयसीम् ताम् सुरेश्वरः ॥ २.७४.१८ ॥
فرأى إندرا تلك الدموع العطرة المقدسة تتساقط على جسده، فظنها قطرات سورابهي الكثيرة.
2.74.19
निरीक्समाणः शक्रस्ताम् ददर्श सुरभिम् स्थिताम् ।
आकाशे विष्ठिताम् दीनाम् रुदतीम् भृशदुःखिताम् ॥ २.७४.१९ ॥
نظر إندرا إليها بتمعن فرأى سورابهي واقفةً في السماء، بائسةً، تبكي، شديدة الحزن.
2.74.20
ताम् दृष्ट्वा शोक सम्तप्ताम् वज्र पाणिर् यशस्विनीम् ।
इन्द्रः प्रान्जलिर् उद्विग्नः सुर राजो अब्रवीद् वचः ॥ २.७४.२० ॥
لما رأى تلك المجيدة تتعذب من الحزن، قال إندرا حامل الصاعقة، ويداه مضمومتان وقد اضطرب، ملك الآلهة هذه الكلمات.
2.74.21
भयम् कच्चिन् न च अस्मासु कुतश्चित् विद्यते महत् ।
कुतः निमित्तः शोकः ते ब्रूहि सर्व हित एषिणि ॥ २.७४.२१ ॥
هل يوجد لنا خوف عظيم من أي جهة؟ ما سبب حزنك؟ قولي، يا طالبة خير الجميع.
2.74.22
एवम् उक्ता तु सुरभिः सुर राजेन धीमता ।
पत्युवाच ततः धीरा वाक्यम् वाक्य विशारदा ॥ २.७४.२२ ॥
لما خاطبها ملك الآلهة الحكيم بهذا، قالت سورابهي الثابتة الماهرة في الكلام عندئذ لزوجها هذه الكلمات.
2.74.23
शान्तम् पातम् न वः किम्चित् कुतश्चित् अमर अधिप ।
अहम् तु मग्नौ शोचामि स्व पुत्रौ विषमे स्थितौ ॥ २.७४.२३ ॥
يا سيد الخالدين، لا سقوط عليكم من أي جهة. أما أنا فأحزن على ابنيّ، وهما في موقف عسير.
2.74.24
एतौ दृष्ट्वा कृषौ दीनौ सूर्य रश्मि प्रतापिनौ ।
अर्ध्यमानौ बली वर्दौ कर्षकेण सुर अधिप ॥ २.७४.२४ ॥
يا سيد الآلهة، انظر إلى هذين: هزيلان بائسان، لفحتهما أشعة الشمس، ثوران قويان يعذبهما الفلاح.
2.74.25
मम कायात् प्रसूतौ हि दुह्खितौ भार पीडितौ ।
यौ दृष्ट्वा परितप्ये अहम् न अस्ति पुत्र समः प्रियः ॥ २.७४.२५ ॥
هذان المولودان من جسدي حزينان مثقلان بالعبء. إذ أراهما أتألم؛ فليس أحد أحب من الابن.
2.74.26
यस्याः पुत्र सहस्त्रैस्तु कृत्स्नम् व्याप्तमिदम् जगत् ।
ताम् दृष्ट्वा रुदतीम् शक्रो न सुतान्मन्यते परम् ॥ २.७४.२६ ॥
التي تملأ أبناؤها الألف هذا العالم كله، إذا رأى باكيةً إياها لا يعدّ شكرا أبناءه أعلى منها حتى إندرا.
2.74.27
सदाऽप्रतिमवृत्ताया लोकधारणकाम्यया ।
श्रीमत्या गुणनित्यायाः स्वभावपरिचेष्टया ॥ २.७४.२७ ॥
التي سلوكها دائما لا نظير له، تريد حفظ العالم، المجيدة، الدائمة الفضائل، التي تصرفها بطبعها حسن.
2.74.28
यस्याः पुत्रसहस्राणि सापि शोचै कामधुक् ।
किम् पुनर् या विना रामम् कौसल्या वर्तयिष्यति ॥ २.७४.२८ ॥
حتى تلك التي لها ألف ابن وهي بقرة الأمنيات تحزن؛ فكيف تعيش كوشلياء بغير راما؟
2.74.29
एक पुत्रा च साध्वी च विवत्सा इयम् त्वया कृता ।
तस्मात् त्वम् सततम् दुह्खम् प्रेत्य च इह च लप्स्यसे ॥ २.७४.२९ ॥
وهي ذات الابن الواحد والعفيفة، جعلتها بك كبقرة فقدت عجلها؛ فلذلك ستنالين الحزن دائما هنا وبعد الموت.
2.74.30
अहम् हि अपचितिम् भ्रातुः पितुः च सकलाम् इमाम् ।
वर्धनम् यशसः च अपि करिष्यामि न सम्शयः ॥ २.७४.३० ॥
إنني بلا شك سأقدّم لأخي ولأبي هذا التكريم التام، وسأزيد من مجدهما؛ لا ريب في ذلك.
2.74.31
आनाययित्वा तनयम् कौसल्याया महा द्युतिम् ।
स्वयम् एव प्रवेक्ष्यामि वनम् मुनि निषेवितम् ॥ २.७४.३१ ॥
بعد أن أعيد ابن كوشلya المشرق العظيم، سأدخل أنا بنفسي الغابة التي يرتادها الحكماء.
2.74.32
न ह्यहम् पापसम्कल्पे पापे पापम् त्वया कृतम् ।
शक्तो धारयितुम् पौरैरश्रुकण्ठै र्निरीक्षितः ॥ २.७४.३२ ॥
يا ذات النية الشريرة، يا آثمة! لا أستطيع أن أحتمل الإثم الذي اقترفتِه؛ وأهل المدينة بحناجر خنقها البكاء ينظرون إليّ.
2.74.33
सा त्वमग्निम् प्रविश वा स्वयम् वा दण्डकान्विश ।
रज्जुम् बधान वा कण्ठे न हि तेऽन्यत्परायणम् ॥ २.७४.३३ ॥
ادخلي النار، أو اذهبي بنفسك إلى غابة دانداكا، أو اربطي حبلاً حول عنقك؛ فليس لك ملجأ غير ذلك.
2.74.34
अहमप्यवनिम् प्राप्ते रामे सत्यपराक्रमे ।
कृतकृत्यो भविष्यामि विप्रवासितकल्मषः ॥ २.७४.३४ ॥
حين يعود راما ذو البأس الحق إلى الأرض، سأكون أنا أيضاً قد أديت واجبي، وقد تخلصت من إثمي بالنفي.
2.74.35
पपात भुवि सम्क्रुद्धो निह्श्वसन्न् इव पन्नगः ॥ २.७४.३५ ॥
غاضباً أشد الغضب، يتنفس الصعداء كالثعبان، هوى على الأرض.
2.74.36
सम्रक्त नेत्रः शिथिल अम्बरः तदा ।
विधूत सर्व आभरणः परम्तपः ।
बभूव भूमौ पतितः नृप आत्मजः ।
शची पतेः केतुर् इव उत्सव क्षये ॥ २.७४.३६ ॥
بعينين محمرتين وثياب مرتخية وقد نُزعت عنه كل حليّه، سقط الأمير مُعذِّب أعدائه على الأرض، كراية زوج شاتشي حين تنتهي الاحتفالات.