Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.74
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.74.1
ताम् तथा गर्हयित्वा तु मातरम् भरतः तदा ।
रोषेण महता आविष्टः पुनर् एव अब्रवीद् वचः ॥ २.७४.१ ॥
Nachdem er seine Mutter so getadelt hatte, sprach Bharata, nun von großem Zorn ergriffen, abermals diese Worte.
2.74.2
राज्यात् भ्रम्शस्व कैकेयि नृशम्से दुष्ट चारिणि ।
परित्यक्ता च धर्मेण मा मृतम् रुदती भव ॥ २.७४.२ ॥
Stürze vom Königreich, Kaikeyī! O Grausame, o Frau von böser Gesinnung, vom Dharma verlassen, bleib nicht weinend wie eine Tote.
2.74.3
किम् नु ते अदूषयद् राजा रामः वा भृश धार्मिकः ।
ययोः मृत्युर् विवासः च त्वत् कृते तुल्यम् आगतौ ॥ २.७४.३ ॥
Welches Unrecht haben der König oder Rāma, der höchst Rechtschaffene, dir angetan, dass Tod und Verbannung euretwegen gleichermaßen über beide gekommen sind?
2.74.4
भ्रूणहत्याम् असि प्राप्ता कुलस्य अस्य विनाशनात् ।
कैकेयि नरकम् गच्च मा च भर्तुः सलोकताम् ॥ २.७४.४ ॥
Durch die Vernichtung dieser Familie hast du die Schuld der Tötung eines Ungeborenen auf dich geladen. Geh zur Hölle, Kaikeyī, und erlange nicht die Welt deines Gatten.
2.74.5
यत्त्वया हीदृशम् पापम् कृतम् घोरेण कर्मणा ।
सर्वलोकप्रियम् हित्वा ममाप्यापादितम् भयम् ॥ २.७४.५ ॥
Mit deiner schrecklichen Tat hast du solch eine Sünde begangen: Indem du Rāma verstoßen hast, den alle Welten lieben, hast du auch mir Furcht gebracht.
2.74.6
त्वत् कृते मे पिता वृत्तः रामः च अरण्यम् आश्रितः ।
अयशो जीव लोके च त्वया अहम् प्रतिपादितः ॥ २.७४.६ ॥
Euretwegen ist mein Vater verschieden, und Rāma hat im Wald Zuflucht genommen; und durch dich muss ich in der Welt mit Schande leben.
2.74.7
मातृ रूपे मम अमित्रे नृशम्से राज्य कामुके ।
न ते अहम् अभिभाष्यो अस्मि दुर्वृत्ते पति घातिनि ॥ २.७४.७ ॥
Feindin in Gestalt einer Mutter, Grausame, Begierige nach Königsherrschaft! Frevlerin, Mörderin des Gatten, ich bin nicht würdig, von dir angesprochen zu werden.
2.74.8
कौसल्या च सुमित्रा च याः च अन्या मम मातरः ।
दुह्खेन महता आविष्टाः त्वाम् प्राप्य कुल दूषिणीम् ॥ २.७४.८ ॥
Kauśalyā, Sumitrā und meine anderen Mütter, von großem Leid heimgesucht, da sie dich, die Schänderin der Familie, erlangt haben.
2.74.9
न त्वम् अश्व पतेः कन्या धर्म राजस्य धीमतः ।
राक्षसी तत्र जाता असि कुल प्रध्वम्सिनी पितुः ॥ २.७४.९ ॥
Du bist nicht die Tochter Aśvapatis, des gerechten und weisen Königs; dort wurdest du als Rākṣasī geboren, Zerstörerin der Familie deines Vaters.
2.74.10
यत् त्वया धार्मिको रामः नित्यम् सत्य परायणः ।
वनम् प्रस्थापितः दुह्खात् पिता च त्रिदिवम् गतः ॥ २.७४.१० ॥
Weil du Rāma, den Gerechten, stets der Wahrheit ergeben, in den Wald schicktest, und dein Vater aus Kummer in den Himmel gegangen ist.
2.74.11
यत् प्रधाना असि तत् पापम् मयि पित्रा विना कृते ।
भ्रातृभ्याम् च परित्यक्ते सर्व लोकस्य च अप्रिये ॥ २.७४.११ ॥
Weil du die Hauptschuldige bist, ist jene Sünde, begangen ohne den Vater, auf mich gefallen, von beiden Brüdern verlassen und allen Welten verhasst geworden.
2.74.12
कौसल्याम् धर्म सम्युक्ताम् वियुक्ताम् पाप निश्चये ।
कृत्वा कम् प्राप्स्यसे तु अद्य लोकम् निरय गामिनी ॥ २.७४.१२ ॥
Nachdem du Kauśalyā, die mit dharma verbunden ist, durch deinen sündhaften Entschluss getrennt hast, welche Welt wirst du nun erlangen, du zur Hölle Bestimmte?
2.74.13
किम् न अवबुध्यसे क्रूरे नियतम् बन्धु सम्श्रयम् ।
ज्येष्ठम् पितृ समम् रामम् कौसल्याय आत्म सम्भवम् ॥ २.७४.१३ ॥
Grausame, verstehst du nicht, dass Rāma, der Älteste, dem Vater gleich, der Zuflucht der Verwandten, von Kausalyā selbst geboren wurde?
2.74.14
अन्ग प्रत्यन्गजः पुत्रः हृदयाच् च अपि जायते ।
तस्मात् प्रियतरः मातुः प्रियत्वान् न तु बान्धवः ॥ २.७४.१४ ॥
Ein Sohn, aus den Gliedern und Teilen des Körpers geboren, wird auch aus dem Herzen geboren; deshalb ist er seiner Mutter aus Zuneigung teurer, nicht bloß als Verwandter.
2.74.15
अन्यदा किल धर्मज्ञा सुरभिः सुर सम्मता ।
वहमानौ ददर्श उर्व्याम् पुत्रौ विगत चेतसौ ॥ २.७४.१५ ॥
Einst sah Surabhi, die das Dharma kannte und von den Göttern geehrt wurde, ihre beiden Söhne auf der Erde unter einer Last, ohne Bewusstsein.
2.74.16
ताव् अर्ध दिवसे श्रान्तौ दृष्ट्वा पुत्रौ मही तले ।
रुरोद पुत्र शोकेन बाष्प पर्याकुल ईक्षणा ॥ २.७४.१६ ॥
Als sie ihre beiden Söhne am Mittag erschöpft auf dem Boden liegen sah, weinte sie in Kummer um sie, die Augen von Tränen übermannt.
2.74.17
अधस्तात् व्रजतः तस्याः सुर राज्ञो महात्मनः ।
बिन्दवः पतिता गात्रे सूक्ष्माः सुरभि गन्धिनः ॥ २.७४.१७ ॥
Als sie darunter hinwegzog, fielen feine, nach Surabhi duftende Tropfen auf den Körper des großen Götterkönigs.
2.74.18
इन्द्रोऽप्यश्रुनिपातम् तम् स्वगात्रे पुण्यगन्धिनम् ।
सुरभिम् मन्यते दृष्ट्वा भूयसीम् ताम् सुरेश्वरः ॥ २.७४.१८ ॥
Indra, der die wohlduftenden Tränen auf seinem Körper fallen sah, hielt sie für die reichlichen Tropfen Surabhis.
2.74.19
निरीक्समाणः शक्रस्ताम् ददर्श सुरभिम् स्थिताम् ।
आकाशे विष्ठिताम् दीनाम् रुदतीम् भृशदुःखिताम् ॥ २.७४.१९ ॥
Indra betrachtete sie aufmerksam: Surabhi, im Himmel stehend, elend, weinend und tief betrübt.
2.74.20
ताम् दृष्ट्वा शोक सम्तप्ताम् वज्र पाणिर् यशस्विनीम् ।
इन्द्रः प्रान्जलिर् उद्विग्नः सुर राजो अब्रवीद् वचः ॥ २.७४.२० ॥
Als er sie sah, die ruhmreiche, von Kummer gequält, sprach Indra, der Donnerkeilträger, mit gefalteten Händen und unruhig, der König der Götter diese Worte.
2.74.21
भयम् कच्चिन् न च अस्मासु कुतश्चित् विद्यते महत् ।
कुतः निमित्तः शोकः ते ब्रूहि सर्व हित एषिणि ॥ २.७४.२१ ॥
Gibt es für uns irgendwoher eine große Furcht? Was ist die Ursache deines Kummers? Sprich, o du, die das Wohl aller sucht.
2.74.22
एवम् उक्ता तु सुरभिः सुर राजेन धीमता ।
पत्युवाच ततः धीरा वाक्यम् वाक्य विशारदा ॥ २.७४.२२ ॥
Als der weise König der Götter sie so angesprochen hatte, sprach Surabhi, standhaft und redegewandt, da diese Worte zu ihrem Gemahl.
2.74.23
शान्तम् पातम् न वः किम्चित् कुतश्चित् अमर अधिप ।
अहम् तु मग्नौ शोचामि स्व पुत्रौ विषमे स्थितौ ॥ २.७४.२३ ॥
O Herr der Unsterblichen, für euch gibt es von nirgendwo einen Fall. Doch ich trauere um meine zwei Söhne, die in einer schwierigen Lage sind.
2.74.24
एतौ दृष्ट्वा कृषौ दीनौ सूर्य रश्मि प्रतापिनौ ।
अर्ध्यमानौ बली वर्दौ कर्षकेण सुर अधिप ॥ २.७४.२४ ॥
O Herr der Götter, sieh diese beiden: abgemagert, elend, von den Sonnenstrahlen versengt, werden die beiden starken Stiere vom Pflüger gequält.
2.74.25
मम कायात् प्रसूतौ हि दुह्खितौ भार पीडितौ ।
यौ दृष्ट्वा परितप्ये अहम् न अस्ति पुत्र समः प्रियः ॥ २.७४.२५ ॥
Aus meinem eigenen Leib geboren, sind diese beiden betrübt und von der Last bedrückt. Sie zu sehen, quält mich; niemand ist so lieb wie ein Sohn.
2.74.26
यस्याः पुत्र सहस्त्रैस्तु कृत्स्नम् व्याप्तमिदम् जगत् ।
ताम् दृष्ट्वा रुदतीम् शक्रो न सुतान्मन्यते परम् ॥ २.७४.२६ ॥
Deren tausend Söhne diese ganze Welt erfüllen – sie weinen zu sehen, dann hält auch Indra seine eigenen Söhne nicht höher als sie.
2.74.27
सदाऽप्रतिमवृत्ताया लोकधारणकाम्यया ।
श्रीमत्या गुणनित्यायाः स्वभावपरिचेष्टया ॥ २.७४.२७ ॥
Deren Verhalten stets unvergleichlich ist, die die Welt zu tragen wünscht, die Glanzvolle, stets voller Tugenden, deren natürliches Wesen gut ist.
2.74.28
यस्याः पुत्रसहस्राणि सापि शोचै कामधुक् ।
किम् पुनर् या विना रामम् कौसल्या वर्तयिष्यति ॥ २.७४.२८ ॥
Auch sie, deren tausend Söhne sie zur Wunschkuh machen, trauert; wie wird nun Kausalyā ohne Rāma leben?
2.74.29
एक पुत्रा च साध्वी च विवत्सा इयम् त्वया कृता ।
तस्मात् त्वम् सततम् दुह्खम् प्रेत्य च इह च लप्स्यसे ॥ २.७४.२९ ॥
Diese tugendhafte Mutter eines einzigen Sohnes hast du zu einer Kuh ohne Kalb gemacht. Darum wirst du ständig Leid erlangen, hier wie im Jenseits.
2.74.30
अहम् हि अपचितिम् भ्रातुः पितुः च सकलाम् इमाम् ।
वर्धनम् यशसः च अपि करिष्यामि न सम्शयः ॥ २.७४.३० ॥
Gewiss werde ich meinem Bruder und meinem Vater diese vollständige Ehre erweisen und ihren Ruhm mehren – daran ist kein Zweifel.
2.74.31
आनाययित्वा तनयम् कौसल्याया महा द्युतिम् ।
स्वयम् एव प्रवेक्ष्यामि वनम् मुनि निषेवितम् ॥ २.७४.३१ ॥
Nachdem ich Kauśalyās strahlenden Sohn zurückgebracht habe, werde ich selbst in den von Weisen besuchten Wald eintreten.
2.74.32
न ह्यहम् पापसम्कल्पे पापे पापम् त्वया कृतम् ।
शक्तो धारयितुम् पौरैरश्रुकण्ठै र्निरीक्षितः ॥ २.७४.३२ ॥
O du Frau mit böser Absicht, o Sünderin! Ich kann die Sünde, die du begangen hast, nicht tragen; die Bürger mit tränenerstickter Kehle blicken auf mich.
2.74.33
सा त्वमग्निम् प्रविश वा स्वयम् वा दण्डकान्विश ।
रज्जुम् बधान वा कण्ठे न हि तेऽन्यत्परायणम् ॥ २.७४.३३ ॥
Tritt ins Feuer, oder geh selbst in den Daṇḍaka-Wald, oder binde dir einen Strick um den Hals; für dich gibt es keine andere Zuflucht.
2.74.34
अहमप्यवनिम् प्राप्ते रामे सत्यपराक्रमे ।
कृतकृत्यो भविष्यामि विप्रवासितकल्मषः ॥ २.७४.३४ ॥
Wenn Rāma von wahrer Tapferkeit zur Erde zurückgekehrt ist, werde auch ich meine Pflicht erfüllt haben, meine Sünde durch die Verbannung abgelegt.
2.74.35
पपात भुवि सम्क्रुद्धो निह्श्वसन्न् इव पन्नगः ॥ २.७४.३५ ॥
Tief erzürnt, schnaubend wie eine Schlange, fiel er zu Boden.
2.74.36
सम्रक्त नेत्रः शिथिल अम्बरः तदा ।
विधूत सर्व आभरणः परम्तपः ।
बभूव भूमौ पतितः नृप आत्मजः ।
शची पतेः केतुर् इव उत्सव क्षये ॥ २.७४.३६ ॥
Mit geröteten Augen, gelösten Gewändern und abgeworfenem Schmuck fiel der Prinz, der Feinde quält, zu Boden, wie das Banner des Herrn der Śacī am Ende eines Festes.