வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.74
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.74.1
ताम् तथा गर्हयित्वा तु मातरम् भरतः तदा ।
रोषेण महता आविष्टः पुनर् एव अब्रवीद् वचः ॥ २.७४.१ ॥
இவ்வாறு தாயைக் கடிந்துகொண்ட பரதன், அப்போது பெரும் சினத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு மீண்டும் இந்தச் சொற்களைச் சொன்னான்.
2.74.2
राज्यात् भ्रम्शस्व कैकेयि नृशम्से दुष्ट चारिणि ।
परित्यक्ता च धर्मेण मा मृतम् रुदती भव ॥ २.७४.२ ॥
கைகேயியே, அரசிலிருந்து வீழ்ந்துபோ! கொடியவளே, தீய நடத்தை கொண்டவளே, தர்மத்தால் கைவிடப்பட்டவளாய், இறந்தவள்போல் அழுது கொண்டிருக்காதே.
2.74.3
किम् नु ते अदूषयद् राजा रामः वा भृश धार्मिकः ।
ययोः मृत्युर् विवासः च त्वत् कृते तुल्यम् आगतौ ॥ २.७४.३ ॥
மன்னரோ அல்லது மிகவும் தர்மசீலரான ராமரோ உனக்கு என்ன தீங்கு செய்தார்கள், அவர்கள் இருவருக்கும் உன்னால் மரணமும் வனவாசமும் சமமாக வந்தனவே?
2.74.4
भ्रूणहत्याम् असि प्राप्ता कुलस्य अस्य विनाशनात् ।
कैकेयि नरकम् गच्च मा च भर्तुः सलोकताम् ॥ २.७४.४ ॥
இந்தக் குலத்தை அழித்ததால் நீ கருக்கொலைப் பாவத்தைப் பெற்றுவிட்டாய். கைகேயியே, நரகத்துக்குப் போ; உன் கணவனின் உலகத்தை அடையாதே.
2.74.5
यत्त्वया हीदृशम् पापम् कृतम् घोरेण कर्मणा ।
सर्वलोकप्रियम् हित्वा ममाप्यापादितम् भयम् ॥ २.७४.५ ॥
நீ பயங்கரச் செயலால் இத்தகைய பாவத்தைச் செய்துவிட்டாய்; உலகம் அனைத்தும் விரும்பும் ராமனை விலக்கி, எனக்கும் அச்சத்தை உண்டாக்கினாய்.
2.74.6
त्वत् कृते मे पिता वृत्तः रामः च अरण्यम् आश्रितः ।
अयशो जीव लोके च त्वया अहम् प्रतिपादितः ॥ २.७४.६ ॥
உன்னால் என் தந்தை இறந்தார்; ராமன் காட்டை அடைந்தான். உன்னால் நான் உலகில் பழிச்சொல்லுடன் வாழ்பவனாக ஆக்கப்பட்டேன்.
2.74.7
मातृ रूपे मम अमित्रे नृशम्से राज्य कामुके ।
न ते अहम् अभिभाष्यो अस्मि दुर्वृत्ते पति घातिनि ॥ २.७४.७ ॥
தாயின் வடிவில் இருக்கும் என் எதிரியே, கொடியவளே, அரசாட்சி ஆசை கொண்டவளே! தீய நடத்தை கொண்டவளே, கணவனைக் கொன்றவளே, உன்னிடம் பேச நான் தகுதியற்றவன்.
2.74.8
कौसल्या च सुमित्रा च याः च अन्या मम मातरः ।
दुह्खेन महता आविष्टाः त्वाम् प्राप्य कुल दूषिणीम् ॥ २.७४.८ ॥
கௌசல்யையும், சுமித்திரையும், என் மற்ற தாய்மார்களும் பெரும் துயரால் வாடுகின்றனர்; குலத்தைக் கெடுப்பவளான உன்னை அடைந்ததால்.
2.74.9
न त्वम् अश्व पतेः कन्या धर्म राजस्य धीमतः ।
राक्षसी तत्र जाता असि कुल प्रध्वम्सिनी पितुः ॥ २.७४.९ ॥
நீ அசுவபதியின் மகள் அல்ல; அறம் நிறைந்த ஞானமுள்ள அரசனின் மகள் அல்ல; அங்கே நீ ஒரு ராட்சசியாகப் பிறந்திருக்கிறாய், உன் தந்தையின் குலத்தை அழிப்பவளாக.
2.74.10
यत् त्वया धार्मिको रामः नित्यम् सत्य परायणः ।
वनम् प्रस्थापितः दुह्खात् पिता च त्रिदिवम् गतः ॥ २.७४.१० ॥
அறம் நிறைந்தவனும், எப்போதும் சத்தியத்தில் நிலைத்தவனுமான ராமனை நீ காட்டுக்கு அனுப்பினாய்; அதனால் துயரால் தந்தையும் சொர்க்கம் சென்றுவிட்டார்.
2.74.11
यत् प्रधाना असि तत् पापम् मयि पित्रा विना कृते ।
भ्रातृभ्याम् च परित्यक्ते सर्व लोकस्य च अप्रिये ॥ २.७४.११ ॥
நீயே முதன்மையானவள் என்பதால், தந்தை இல்லாமல் செய்யப்பட்ட அந்தப் பாவம் என்மீது விழுந்தது; இருவரும் கைவிடப்பட்டு, உலகனைத்திற்கும் பிரியமற்றவனாக ஆனேன்.
2.74.12
कौसल्याम् धर्म सम्युक्ताम् वियुक्ताम् पाप निश्चये ।
कृत्वा कम् प्राप्स्यसे तु अद्य लोकम् निरय गामिनी ॥ २.७४.१२ ॥
அறம் நிறைந்த கௌசல்யையை பாவ நோக்கத்தால் பிரித்துவிட்ட நீ, இப்போது எந்த உலகை அடைவாய், நரகத்துக்குச் செல்பவளே?
2.74.13
किम् न अवबुध्यसे क्रूरे नियतम् बन्धु सम्श्रयम् ।
ज्येष्ठम् पितृ समम् रामम् कौसल्याय आत्म सम्भवम् ॥ २.७४.१३ ॥
கொடியவளே, கௌசல்யைக்கு உறவின் பற்றுக்கோடாகவும், தந்தைக்கு நிகரான மூத்தவனாகவும், அவளுடைய சொந்த வயிற்றில் பிறந்தவனுமான ராமனை நீ அறியவில்லையா?
2.74.14
अन्ग प्रत्यन्गजः पुत्रः हृदयाच् च अपि जायते ।
तस्मात् प्रियतरः मातुः प्रियत्वान् न तु बान्धवः ॥ २.७४.१४ ॥
உடலின் உறுப்புகளிலும் உறுப்புகளின் பகுதிகளிலும் பிறந்த மகன், இதயத்திலிருந்தும் பிறக்கிறான்; ஆகவே அவன் தாய்க்கு மிகவும் பிரியமானவன், அன்பினால்; உறவினன் அல்ல.
2.74.15
अन्यदा किल धर्मज्ञा सुरभिः सुर सम्मता ।
वहमानौ ददर्श उर्व्याम् पुत्रौ विगत चेतसौ ॥ २.७४.१५ ॥
ஒரு முறை தர்மம் அறிந்தவளும் தேவர்களால் மதிக்கப்பட்டவளுமான சுரபி, பூமியில் சுமை சுமந்து நினைவற்ற நிலையில் கிடந்த தன் இரண்டு மகன்களைக் கண்டாள்.
2.74.16
ताव् अर्ध दिवसे श्रान्तौ दृष्ट्वा पुत्रौ मही तले ।
रुरोद पुत्र शोकेन बाष्प पर्याकुल ईक्षणा ॥ २.७४.१६ ॥
நண்பகலில் களைத்து தரையில் கிடந்த இரு மகன்களைக் கண்டு, மகன்களுக்கான துயரத்தால் அழுதாள்; கண்ணீரால் அவள் கண்கள் நிரம்பின.
2.74.17
अधस्तात् व्रजतः तस्याः सुर राज्ञो महात्मनः ।
बिन्दवः पतिता गात्रे सूक्ष्माः सुरभि गन्धिनः ॥ २.७४.१७ ॥
கீழிருந்து கடந்து செல்லும்போது, அந்த மகாத்மாவான தேவேந்திரனின் உடலில் சுரபியின் நறுமணம் கொண்ட நுண்ணிய துளிகள் விழுந்தன.
2.74.18
इन्द्रोऽप्यश्रुनिपातम् तम् स्वगात्रे पुण्यगन्धिनम् ।
सुरभिम् मन्यते दृष्ट्वा भूयसीम् ताम् सुरेश्वरः ॥ २.७४.१८ ॥
தேவேந்திரன் தன் உடலில் விழுந்த, புனிதமான நறுமணமுள்ள அந்தக் கண்ணீர்த் துளிகளைக் கண்டு, அவை சுரபியின் மிகுதியான துளிகள் என்று எண்ணினான்.
2.74.19
निरीक्समाणः शक्रस्ताम् ददर्श सुरभिम् स्थिताम् ।
आकाशे विष्ठिताम् दीनाम् रुदतीम् भृशदुःखिताम् ॥ २.७४.१९ ॥
இந்திரன் அவளை உற்றுப் பார்த்தான் — வானில் நின்றுகொண்டிருந்த, துயரமுற்று அழுதுகொண்டிருந்த, மிகவும் வருந்தியிருந்த சுரபியை.
2.74.20
ताम् दृष्ट्वा शोक सम्तप्ताम् वज्र पाणिर् यशस्विनीम् ।
इन्द्रः प्रान्जलिर् उद्विग्नः सुर राजो अब्रवीद् वचः ॥ २.७४.२० ॥
புகழ்மிக்க அவள் துயரால் வாடியிருப்பதைக் கண்டு, வஜ்ரம் ஏந்திய இந்திரன், கைகூப்பி கலக்கமுற்று, தேவர்களின் அரசன் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
2.74.21
भयम् कच्चिन् न च अस्मासु कुतश्चित् विद्यते महत् ।
कुतः निमित्तः शोकः ते ब्रूहि सर्व हित एषिणि ॥ २.७४.२१ ॥
எங்களுக்கு எங்கிருந்தும் பெரிய பயம் ஏதும் இல்லையே? உன் துயரத்திற்குக் காரணம் என்ன? அனைவரின் நன்மையை நாடுபவளே, சொல்.
2.74.22
एवम् उक्ता तु सुरभिः सुर राजेन धीमता ।
पत्युवाच ततः धीरा वाक्यम् वाक्य विशारदा ॥ २.७४.२२ ॥
அறிவுடைய தேவராஜன் இவ்வாறு கூறியதும், சொல்வன்மையில் வல்ல, நிலைத்த மனமுடைய சுரபி அப்போது தன் கணவனிடம் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.
2.74.23
शान्तम् पातम् न वः किम्चित् कुतश्चित् अमर अधिप ।
अहम् तु मग्नौ शोचामि स्व पुत्रौ विषमे स्थितौ ॥ २.७४.२३ ॥
தேவர்களின் தலைவனே, உங்களுக்கு எங்கிருந்தும் எந்த வீழ்ச்சியும் இல்லை. ஆனால் ஆபத்தான நிலையில் இருக்கும் என் இரண்டு மகன்களுக்காக நான் துயருறுகிறேன்.
2.74.24
एतौ दृष्ट्वा कृषौ दीनौ सूर्य रश्मि प्रतापिनौ ।
अर्ध्यमानौ बली वर्दौ कर्षकेण सुर अधिप ॥ २.७४.२४ ॥
தேவர்களின் தலைவனே, இவ்விருவரையும் பார்! கலப்பையால் மெலிந்து, பரிதாபமாய், சூரியக் கதிர்களால் வாடி, வலிமையான இரண்டு காளைகள் உழவனால் துன்புறுத்தப்படுகின்றன.
2.74.25
मम कायात् प्रसूतौ हि दुह्खितौ भार पीडितौ ।
यौ दृष्ट्वा परितप्ये अहम् न अस्ति पुत्र समः प्रियः ॥ २.७४.२५ ॥
என் உடலிலிருந்து பிறந்த இவ்விருவரும் துயருற்றவர்களும் சுமையால் வருந்துபவர்களுமாக உள்ளனர். இவர்களைக் காணும்போது நான் வருந்துகிறேன்; மகனுக்கு நிகரான அன்பானவர் வேறு இல்லை.
2.74.26
यस्याः पुत्र सहस्त्रैस्तु कृत्स्नम् व्याप्तमिदम् जगत् ।
ताम् दृष्ट्वा रुदतीम् शक्रो न सुतान्मन्यते परम् ॥ २.७४.२६ ॥
எவளுடைய ஆயிரம் மகன்களால் இவ்வுலகம் முழுவதும் நிறைந்துள்ளதோ, அவள் அழுவதைக் கண்டு இந்திரன் கூட தன் மகன்களை அவளைவிட உயர்ந்தவர்களாக கருதுவதில்லை.
2.74.27
सदाऽप्रतिमवृत्ताया लोकधारणकाम्यया ।
श्रीमत्या गुणनित्यायाः स्वभावपरिचेष्टया ॥ २.७४.२७ ॥
எப்போதும் ஒப்பற்ற நடத்தை கொண்டவளும், உலகைத் தாங்க விரும்புபவளும், செல்வமும் நற்குணங்களும் நிறைந்தவளுமான அவளின் இயல்பான செயல்களால்.
2.74.28
यस्याः पुत्रसहस्राणि सापि शोचै कामधुक् ।
किम् पुनर् या विना रामम् कौसल्या वर्तयिष्यति ॥ २.७४.२८ ॥
ஆயிரம் மகன்களை உடையவளும், விருப்பங்களை வழங்கும் காமதேனு போன்றவளுமான அவளும் துயருறுகிறாள். அப்படியிருக்க, ராமன் இன்றி கௌசல்யை எவ்வாறு வாழ்வாள்?
2.74.29
एक पुत्रा च साध्वी च विवत्सा इयम् त्वया कृता ।
तस्मात् त्वम् सततम् दुह्खम् प्रेत्य च इह च लप्स्यसे ॥ २.७४.२९ ॥
ஒரே மகனை உடையவளும் நற்குணமுள்ளவளுமான இவளை, நீ கன்றை இழந்த பசுவைப்போல் ஆக்கிவிட்டாய். ஆகவே நீ எப்போதும் இவ்வுலகிலும் மறுமையிலும் துயரத்தையே அடைவாய்.
2.74.30
अहम् हि अपचितिम् भ्रातुः पितुः च सकलाम् इमाम् ।
वर्धनम् यशसः च अपि करिष्यामि न सम्शयः ॥ २.७४.३० ॥
நான் என் சகோதரருக்கும் தந்தைக்கும் இந்த முழுமையான மரியாதையைச் செலுத்துவேன்; புகழையும் பெருக்குவேன்; இதில் ஐயமில்லை.
2.74.31
आनाययित्वा तनयम् कौसल्याया महा द्युतिम् ।
स्वयम् एव प्रवेक्ष्यामि वनम् मुनि निषेवितम् ॥ २.७४.३१ ॥
கௌசல்யையின் மகாதேஜஸ்வியான மகனை அழைத்து வந்து, முனிவர்களால் சேவிக்கப்பட்ட காட்டிற்குள் நானே நுழைவேன்.
2.74.32
न ह्यहम् पापसम्कल्पे पापे पापम् त्वया कृतम् ।
शक्तो धारयितुम् पौरैरश्रुकण्ठै र्निरीक्षितः ॥ २.७४.३२ ॥
பாவ எண்ணம் கொண்டவளே, பாவியே, நீ செய்த பாவத்தை நான் சுமக்க முடியாது; கண்ணீர் தொண்டையடைக்க நகர மக்கள் என்னைப் பார்க்கின்றனர்.
2.74.33
सा त्वमग्निम् प्रविश वा स्वयम् वा दण्डकान्विश ।
रज्जुम् बधान वा कण्ठे न हि तेऽन्यत्परायणम् ॥ २.७४.३३ ॥
நீ நெருப்பில் நுழைந்துவிடு, அல்லது தானாகவே தண்டக காட்டிற்குச் செல், அல்லது கழுத்தில் கயிற்றைக் கட்டிக்கொள்; உனக்கு வேறு புகலிடம் இல்லை.
2.74.34
अहमप्यवनिम् प्राप्ते रामे सत्यपराक्रमे ।
कृतकृत्यो भविष्यामि विप्रवासितकल्मषः ॥ २.७४.३४ ॥
சத்திய பராக்கிரமம் கொண்ட ராமன் பூமிக்கு வந்தபோது, நானும் கடமை நிறைவேற்றியவனாக, நாடு கடத்தலால் பாவம் நீங்கியவனாவேன்.
2.74.35
पपात भुवि सम्क्रुद्धो निह्श्वसन्न् इव पन्नगः ॥ २.७४.३५ ॥
மிகவும் கோபமுற்று, பாம்பு பெருமூச்செறிவது போல, அவன் நிலத்தில் வீழ்ந்தான்.
2.74.36
सम्रक्त नेत्रः शिथिल अम्बरः तदा ।
विधूत सर्व आभरणः परम्तपः ।
बभूव भूमौ पतितः नृप आत्मजः ।
शची पतेः केतुर् इव उत्सव क्षये ॥ २.७४.३६ ॥
சிவந்த கண்களுடனும் தளர்ந்த ஆடையுடனும், எல்லா ஆபரணங்களும் சிதறிய நிலையில், பகைவரை வாட்டும் அந்த இளவரசன் நிலத்தில் வீழ்ந்தான்; திருவிழா முடிந்தபின் சசியின் கணவனின் கொடி விழுவதுபோல.