رامايانا فالميكي · السارغا 2.77
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.77.1
ततः दश अहे अतिगते कृत शौचो नृप आत्मजः ।
द्वादशे अहनि सम्प्राप्ते श्राद्ध कर्माणि अकारयत् ॥ २.७७.१ ॥
ولما مضت عشرة أيام، أجرى ابن الملك، بعد أن تطهّر، طقوس الشرادّها في اليوم الثاني عشر.
2.77.2
ब्राह्मणेभ्यो ददौ रत्नम् धनम् अन्नम् च पुष्कलम् ।
वासाम्सि च महार्हाणि रत्नानि विविधानि च ॥ २.७७.२ ॥
وأعطى البراهمة جواهر ومالاً وطعاماً وفيراً، وثياباً ثمينة وأنواعاً من الأحجار الكريمة.
2.77.3
बास्तिकम् बहु शुक्लम् च गाः च अपि शतशः तथा ।
दासी दासम् च यानम् च वेश्मानि सुमहान्ति च ॥ २.७७.३ ॥
وأعطى أيضاً كثيراً من الماعز البيضاء، ومئات من الأبقار، وخدماً وخادمات، ومركبات، ودوراً كبيرة جداً.
2.77.4
ब्राह्मणेभ्यो ददौ पुत्रः राज्ञः तस्य और्ध्वदैहिकम् ।
ततः प्रभात समये दिवसे अथ त्रयोदशे ॥ २.७७.४ ॥
دفع ابن الملك طقوس الجنازة إلى البراهمة. ثم عند الفجر، في اليوم الثالث عشر.
2.77.5
विललाप महा बाहुर् भरतः शोक मूर्चितः ।
शब्द अपिहित कण्ठः च शोधन अर्थम् उपागतः ॥ २.७७.५ ॥
أخذ بهارتا ذو الذراعين القويتين ينوح، مغمى عليه من الحزن، وقد اختنق صوته في حلقه؛ وقد جاء هناك لأجل طقس التطهير.
2.77.6
चिता मूले पितुर् वाक्यम् इदम् आह सुदुह्खितः ।
तात यस्मिन् निषृष्टः अहम् त्वया भ्रातरि राघवे ॥ २.७७.६ ॥
عند أسفل المحرقة، وقد أحزنه الأسى الشديد، قال لأبيه هذه الكلمات: «يا أبي! إن الأخ راغافا الذي سلّمتني إليه—
2.77.7
तस्मिन् वनम् प्रव्रजिते शून्ये त्यक्तः अस्म्य् अहम् त्वया ।
यथा गतिर् अनाथायाः पुत्रः प्रव्राजितः वनम् ॥ २.७७.७ ॥
لما انطلق إلى الغابة، تركتني في هذا البيت الخالي، كما يُرسل ابن الأم الوحيدة المنبوذة إلى المنفى في الغابة.
2.77.8
ताम् अम्बाम् तात कौसल्याम् त्यक्त्वा त्वम् क्व गतः नृप ।
दृष्ट्वा भस्म अरुणम् तच् च दग्ध अस्थि स्थान मण्डलम् ॥ २.७७.८ ॥
يا أبي! تاركًا الأم كاوسالياء، أيها الملك، إلى أين ذهبت؟ لمّا رأيتُ ذلك المكان المحمرّ بالرماد، ودائرة العظام المحترقة.
2.77.9
पितुः शरीर निर्वाणम् निष्टनन् विषसाद ह ।
स तु दृष्ट्वा रुदन् दीनः पपात धरणी तले ॥ २.७७.९ ॥
لما رأى إحراق جسد أبيه، أنّ وغرق في اليأس. ثم سقط على الأرض باكيًا، بائسًا.
2.77.10
उत्थाप्यमानः शक्रस्य यन्त्र ध्वजैव च्युतः ।
अभिपेतुस् ततः सर्वे तस्य अमात्याः शुचि व्रतम् ॥ २.७७.१० ॥
ومع أنهم رفعوه كالراية الآلية لإندرا، سقط. فانكبّ عليه جميع وزرائه، أصحاب النذر الطاهر.
2.77.11
अन्त काले निपतितम् ययातिम् ऋषयो यथा ।
शत्रुघ्नः च अपि भरतम् दृष्ट्वा शोक परिप्लुतम् ॥ २.७७.११ ॥
كما رأى الحكماء ياياتي ساقطًا عند نهاية أجله، رأى شاتروغنا بهاراتا كذلك غارقًا في الحزن.
2.77.12
विसम्ज्ञो न्यपतत् भूमौ भूमि पालम् अनुस्मरन् ।
उन्मत्तैव निश्चेता विललाप सुदुह्खितः ॥ २.७७.१२ ॥
وإذ يتذكر حامي الأرض، سقط على الأرض فاقد الوعي. كالمجنون، لا يعي، أخذ ينتحب حزينًا أشد الحزن.
2.77.13
स्मृत्वा पितुर् गुण अन्गानि तनि तानि तदा तदा ।
मन्थरा प्रभवः तीव्रः कैकेयी ग्राह सम्कुलः ॥ २.७७.१३ ॥
وإذ كان يتذكر مرارًا فضائل أبيه المتعددة، ارتفع ذلك البحر من الحزن، الذي كانت منبعه منثرا، وكانت كيكيي تماسيحه الشرسة.
2.77.14
वर दानमयो अक्षोभ्यो अमज्जयत् शोक सागरः ।
सुकुमारम् च बालम् च सततम् लालितम् त्वया ॥ २.७७.१४ ॥
وكان ذلك البحر الثابت من الحزن، المتكوِّن من الوعد، يُغرقه. والرقيق اليافع الذي كنتِ تدللينه دائمًا،
2.77.15
क्व तात भरतम् हित्वा विलपन्तम् गतः भवान् ।
ननु भोज्येषु पानेषु वस्त्रेष्व् आभरणेषु च ॥ २.७७.१५ ॥
يا أبي! إلى أين مضيت تاركًا بهراتا يندب؟ لقد كنت تعتني به حقًّا في الطعام والشراب والثياب والحلي.
2.77.16
प्रवारयसि नः सर्वाम्स् तन् नः को अद्य करिष्यति ।
अवदारण काले तु पृथिवी न अवदीर्यते ॥ २.७७.१६ ॥
كنتَ تحمينا جميعًا؛ فمن يفعل ذلك لنا الآن؟ حتى في وقت كان ينبغي أن تنشق فيه، لا تنشق الأرض.
2.77.17
विहीना या त्वया राज्ञा धर्मज्ञेन महात्मना ।
पितरि स्वर्गम् आपन्ने रामे च अरण्यम् आश्रिते ॥ २.७७.१७ ॥
وهي المحرومة منك، الملك العارف بالدارما الكبير النفس، حين مضى الأب إلى السماء ولجأ راما إلى الغابة.
2.77.18
किम् मे जीवित सामर्थ्यम् प्रवेक्ष्यामि हुत अशनम् ।
हीनो भ्रात्रा च पित्रा च शून्याम् इक्ष्वाकु पालिताम् ॥ २.७७.१८ ॥
ما قوة الحياة التي بقيت لي؟ سأدخل النار، محرومةً من الأخ والأب، في هذه المدينة الخاوية التي حمتها سلالة إكشفاكو.
2.77.19
अयोध्याम् न प्रवेक्ष्यामि प्रवेक्ष्यामि तपो वनम् ।
तयोः विलपितम् श्रुत्वा व्यसनम् च अन्ववेक्ष्य तत् ॥ २.७७.१९ ॥
لن أدخل أيوديا؛ سأدخل غابة التقشف. بعد أن سمعت نحيب الاثنين وتأملت تلك المصيبة.
2.77.20
भृशम् आर्ततरा भूयः सर्वएव अनुगामिनः ।
ततः विषण्णौ श्रान्तौ च शत्रुघ्न भरताव् उभौ ॥ २.७७.२० ॥
وازداد جميع الأتباع حزنا مرة أخرى. ثم كان شاتروغنا وبهاراتا كلاهما مكتئبين ومنهكين.
2.77.21
धरण्याम् सम्व्यचेष्टेताम् भग्न शृन्गाव् इव ऋषभौ ।
ततः प्रकृतिमान् वैद्यः पितुर् एषाम् पुरोहितः ॥ २.७७.२१ ॥
كثوري ثيران مكسورة القرون، كانا يتقلبان على الأرض. ثم الحكيم الطبيب، كاهن أبيهما الخاص.
2.77.22
वसिष्ठो भरतम् वाक्यम् उत्थाप्य तम् उवाच ह ।
त्रयोदशोऽयम् दिवसः पितुर्वृत्तस्य ते विभो ॥ २.७७.२२ ॥
رفع فاسيشتا بهاراتا وقال له هذه الكلمات: «أيها الجليل، هذا هو اليوم الثالث عشر منذ رحيل أبيك.»
2.77.23
सावशेषास्थिनिचये किमिह त्वम् विलम्बसे ।
त्रीणि द्वन्द्वानि भूतेषु प्रवृत्तानि अविशेषतः ॥ २.७७.२३ ॥
لماذا تتأخر هنا بجوار بقايا كومة العظام؟ بين الكائنات، الأزواج الثلاثة قائمة دون تمييز.
2.77.24
तेषु च अपरिहार्येषु न एवम् भवितुम् अर्हति ।
सुमन्त्रः च अपि शत्रुघ्नम् उत्थाप्य अभिप्रसाद्य च ॥ २.७७.२४ ॥
ومن بين هذه الأمور التي لا مفر منها، لا يليق أن يكون الأمر هكذا. وسوماترا أيضا، بعد أن رفع شاتروغنا وواساه، [قال كذلك].
2.77.25
श्रावयाम् आस तत्त्वज्ञः सर्व भूत भव अभवौ ।
उत्थितौ तौ नर व्याघ्रौ प्रकाशेते यशस्विनौ ॥ २.७७.२५ ॥
فأسمع سُمَنترا، العالم بالحقيقة، بيان نشأة جميع الكائنات وفنائها، فنهض ذانك النمران بين الرجال، المجيدان، وأشرقا.
2.77.26
वर्ष आतप परिक्लिन्नौ पृथग् इन्द्र ध्वजाव् इव ।
अश्रूणि परिमृद्नन्तौ रक्त अक्षौ दीन भाषिणौ ॥ २.७७.२६ ॥
وقد بللهما المطر وحرّ الشمس، واقفين متفرقين كأعلام إندرا، يمسحان الدموع، أحمرا العينين، يتكلمان بصوت حزين.