வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.77
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.77.1
ततः दश अहे अतिगते कृत शौचो नृप आत्मजः ।
द्वादशे अहनि सम्प्राप्ते श्राद्ध कर्माणि अकारयत् ॥ २.७७.१ ॥
பின்பு பத்து நாட்கள் கழிந்ததும், தூய்மைச் சடங்கை முடித்த அரசகுமாரன் பன்னிரண்டாம் நாளில் சிராத்தச் சடங்குகளைச் செய்வித்தான்.
2.77.2
ब्राह्मणेभ्यो ददौ रत्नम् धनम् अन्नम् च पुष्कलम् ।
वासाम्सि च महार्हाणि रत्नानि विविधानि च ॥ २.७७.२ ॥
அவன் பிராமணர்களுக்கு இரத்தினங்களையும், செல்வத்தையும், ஏராளமான உணவையும் கொடுத்தான்; விலை மதிப்புள்ள ஆடைகளையும் பல வகையான இரத்தினங்களையும் அளித்தான்.
2.77.3
बास्तिकम् बहु शुक्लम् च गाः च अपि शतशः तथा ।
दासी दासम् च यानम् च वेश्मानि सुमहान्ति च ॥ २.७७.३ ॥
அவன் பல வெள்ளை ஆடுகளையும், நூற்றுக்கணக்கான பசுக்களையும், பணியாளர்களையும், வாகனங்களையும், மிகப் பெரிய வீடுகளையும் கொடுத்தான்.
2.77.4
ब्राह्मणेभ्यो ददौ पुत्रः राज्ञः तस्य और्ध्वदैहिकम् ।
ततः प्रभात समये दिवसे अथ त्रयोदशे ॥ २.७७.४ ॥
அரசனின் மகன் அவனது இறுதிச் சடங்குகளை பிராமணர்களுக்கு அளித்தான். பின்பு, விடியற்காலையில், பதின்மூன்றாம் நாளில்.
2.77.5
विललाप महा बाहुर् भरतः शोक मूर्चितः ।
शब्द अपिहित कण्ठः च शोधन अर्थम् उपागतः ॥ २.७७.५ ॥
பெரும்புயவீரன் பரதன் துக்கத்தால் மயங்கி புலம்பினான்; அவனுடைய தொண்டை அழுகையால் அடைத்திருந்தது. அவன் தூய்மைச் சடங்குக்காக அங்கு வந்தான்.
2.77.6
चिता मूले पितुर् वाक्यम् इदम् आह सुदुह्खितः ।
तात यस्मिन् निषृष्टः अहम् त्वया भ्रातरि राघवे ॥ २.७७.६ ॥
சிதையின் அடியில் மிகவும் துயருற்று அவன் தன் தந்தையிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்: "அப்பா! உம்மால் எந்த சகோதரன் ராகவனிடம் நான் ஒப்படைக்கப்பட்டேனோ—"
2.77.7
तस्मिन् वनम् प्रव्रजिते शून्ये त्यक्तः अस्म्य् अहम् त्वया ।
यथा गतिर् अनाथायाः पुत्रः प्रव्राजितः वनम् ॥ २.७७.७ ॥
அவன் காட்டுக்குச் சென்றபோது, வெறுமையான இங்கு நீ என்னைக் கைவிட்டாய்; அநாதையான தாயின் மகன் காட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டது போல.
2.77.8
ताम् अम्बाम् तात कौसल्याम् त्यक्त्वा त्वम् क्व गतः नृप ।
दृष्ट्वा भस्म अरुणम् तच् च दग्ध अस्थि स्थान मण्डलम् ॥ २.७७.८ ॥
அப்பா! அம்மா கௌசல்யையை விட்டுவிட்டு, அரசே, நீ எங்கே போனாய்? சாம்பலால் சிவந்து, எரிந்த எலும்புகள் கிடந்த அந்த இடத்தைப் பார்த்தும்.
2.77.9
पितुः शरीर निर्वाणम् निष्टनन् विषसाद ह ।
स तु दृष्ट्वा रुदन् दीनः पपात धरणी तले ॥ २.७७.९ ॥
தந்தையின் உடல் எரிந்து அணைந்ததைக் கண்டு அவன் அழுது அரற்றிச் சோர்ந்தான். அவன் துயருற்று அழுதவாறு நிலத்தில் விழுந்தான்.
2.77.10
उत्थाप्यमानः शक्रस्य यन्त्र ध्वजैव च्युतः ।
अभिपेतुस् ततः सर्वे तस्य अमात्याः शुचि व्रतम् ॥ २.७७.१० ॥
இந்திரனின் கொடிமரம் போல் தூக்கி நிறுத்தப்பட்டும் அவன் விழுந்தான். அப்போது அவனுடைய அமைச்சர்கள் அனைவரும், தூய விரதமுடையவர்கள், அவன்மீது விழுந்தனர்.
2.77.11
अन्त काले निपतितम् ययातिम् ऋषयो यथा ।
शत्रुघ्नः च अपि भरतम् दृष्ट्वा शोक परिप्लुतम् ॥ २.७७.११ ॥
இறுதிக் காலத்தில் வீழ்ந்த யயாதியை முனிவர்கள் தாங்கியது போல, சத்ருக்னனும் துயரில் மூழ்கிய பரதனைக் கண்டான்.
2.77.12
विसम्ज्ञो न्यपतत् भूमौ भूमि पालम् अनुस्मरन् ।
उन्मत्तैव निश्चेता विललाप सुदुह्खितः ॥ २.७७.१२ ॥
நிலத்தைக் காக்கும் அரசனை நினைத்தவாறு அவன் உணர்விழந்து நிலத்தில் விழுந்தான். பித்தனைப் போல், உணர்வற்று, மிகவும் துயருற்று அரற்றினான்.
2.77.13
स्मृत्वा पितुर् गुण अन्गानि तनि तानि तदा तदा ।
मन्थरा प्रभवः तीव्रः कैकेयी ग्राह सम्कुलः ॥ २.७७.१३ ॥
தந்தையின் பல்வேறு நற்குணங்களை அப்போதெல்லாம் அடிக்கடி நினைவுகூர்ந்தான்; மந்தரை அதன் மூலமாக இருந்தாள், கைகேயி கொடிய முதலைகளாக இருந்தாள், அத்தகைய துயரக் கடல் பொங்கியது.
2.77.14
वर दानमयो अक्षोभ्यो अमज्जयत् शोक सागरः ।
सुकुमारम् च बालम् च सततम् लालितम् त्वया ॥ २.७७.१४ ॥
வரத்தினால் உருவான அசைக்க முடியாத அந்தத் துயரக் கடல் அவனை மூழ்கடித்தது. உன்னால் எப்போதும் செல்லமாக வளர்க்கப்பட்ட மென்மையான இளையவனும்,
2.77.15
क्व तात भरतम् हित्वा विलपन्तम् गतः भवान् ।
ननु भोज्येषु पानेषु वस्त्रेष्व् आभरणेषु च ॥ २.७७.१५ ॥
ஐயா! அழுது கொண்டிருக்கும் பரதனை விட்டுவிட்டு நீ எங்கே போனாய்? உணவு, பானங்கள், ஆடைகள், அணிகலன்கள் ஆகியவற்றில் (அவனை நீ கவனித்தாயல்லவா)?
2.77.16
प्रवारयसि नः सर्वाम्स् तन् नः को अद्य करिष्यति ।
अवदारण काले तु पृथिवी न अवदीर्यते ॥ २.७७.१६ ॥
நீ எங்கள் அனைவரையும் காத்து வந்தாய்; இன்று எங்களுக்காக அதைச் செய்பவர் யார்? பிளந்துவிடும் காலத்திலும் பூமி பிளக்கவில்லையே.
2.77.17
विहीना या त्वया राज्ञा धर्मज्ञेन महात्मना ।
पितरि स्वर्गम् आपन्ने रामे च अरण्यम् आश्रिते ॥ २.७७.१७ ॥
நீ இல்லாமல் போனதால் அவள் தனித்துவிட்டவள் — தர்மம் அறிந்த மகாத்மாவான அரசன் நீ இருந்தபோது, தந்தை சொர்க்கம் அடைந்து, ராமன் காட்டுக்குச் சென்றபோது.
2.77.18
किम् मे जीवित सामर्थ्यम् प्रवेक्ष्यामि हुत अशनम् ।
हीनो भ्रात्रा च पित्रा च शून्याम् इक्ष्वाकु पालिताम् ॥ २.७७.१८ ॥
என் வாழ்வுக்கான வலிமைதான் என்ன? அக்னியில் புகுவேன் — சகோதரனும் தந்தையும் இழந்து, இக்ஷ்வாகு வம்சத்தால் காக்கப்பட்ட இந்த வெறுமையான (நகரில்).
2.77.19
अयोध्याम् न प्रवेक्ष्यामि प्रवेक्ष्यामि तपो वनम् ।
तयोः विलपितम् श्रुत्वा व्यसनम् च अन्ववेक्ष्य तत् ॥ २.७७.१९ ॥
நான் அயோத்தியில் நுழையமாட்டேன்; தவவனத்தில் நுழைவேன். அவர்கள் இருவரின் புலம்பலைக் கேட்டு, அந்த துன்பத்தை எண்ணிப் பார்த்து.
2.77.20
भृशम् आर्ततरा भूयः सर्वएव अनुगामिनः ।
ततः विषण्णौ श्रान्तौ च शत्रुघ्न भरताव् उभौ ॥ २.७७.२० ॥
பின்தொடர்ந்தவர்கள் அனைவரும் மேலும் மிகவும் துயருற்றனர். அப்போது சத்ருக்னனும் பரதனும் இருவரும் மனம் சோர்ந்து களைத்திருந்தனர்.
2.77.21
धरण्याम् सम्व्यचेष्टेताम् भग्न शृन्गाव् इव ऋषभौ ।
ततः प्रकृतिमान् वैद्यः पितुर् एषाम् पुरोहितः ॥ २.७७.२१ ॥
உடைந்த கொம்புகளுடைய இரண்டு காளைகளைப் போல அவ்விருவரும் தரையில் துடித்துக் கொண்டிருந்தனர். அப்போது அறிவுடையவரும், மருத்துவரும், அவர்களின் தந்தையின் புரோகிதருமான வசிட்டர்.
2.77.22
वसिष्ठो भरतम् वाक्यम् उत्थाप्य तम् उवाच ह ।
त्रयोदशोऽयम् दिवसः पितुर्वृत्तस्य ते विभो ॥ २.७७.२२ ॥
வசிட்டர் பரதனை எழுப்பி அவனிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்: "ஓ வல்லவனே, இது உன் தந்தையின் மரணத்திற்குப் பிறகு பதின்மூன்றாம் நாள்."
2.77.23
सावशेषास्थिनिचये किमिह त्वम् विलम्बसे ।
त्रीणि द्वन्द्वानि भूतेषु प्रवृत्तानि अविशेषतः ॥ २.७७.२३ ॥
எலும்புக் குவியலின் எச்சங்களருகே நீ ஏன் இங்கே தாமதிக்கிறாய்? உயிரினங்களில் மூன்று இணைகள் எவ்விதப் பாகுபாடுமின்றி நிலவுகின்றன.
2.77.24
तेषु च अपरिहार्येषु न एवम् भवितुम् अर्हति ।
सुमन्त्रः च अपि शत्रुघ्नम् उत्थाप्य अभिप्रसाद्य च ॥ २.७७.२४ ॥
தவிர்க்க முடியாதவற்றில் இவ்வாறு இருப்பது தகாது. சுமந்திரரும் சத்ருக்னனை எழுப்பி, அவனைத் தேற்றி அவ்வாறே (சொன்னார்).
2.77.25
श्रावयाम् आस तत्त्वज्ञः सर्व भूत भव अभवौ ।
उत्थितौ तौ नर व्याघ्रौ प्रकाशेते यशस्विनौ ॥ २.७७.२५ ॥
உண்மையை அறிந்த சுமந்திரன் எல்லா உயிர்களின் தோற்றமும் அழிவும் பற்றிய உபதேசத்தைக் கூறினான்; அப்போது எழுந்த அந்த இரு மனிதப் புலிகளான புகழ்மிக்கவர்கள் ஒளிர்ந்தனர்.
2.77.26
वर्ष आतप परिक्लिन्नौ पृथग् इन्द्र ध्वजाव् इव ।
अश्रूणि परिमृद्नन्तौ रक्त अक्षौ दीन भाषिणौ ॥ २.७७.२६ ॥
மழையாலும் வெயிலாலும் நனைந்து, இந்திரத் துவஜங்கள் போல் தனித்தனியே நின்று, கண்ணீரைத் துடைத்தவர்களாக, சிவந்த கண்களுடன், துயரக் குரலில் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.