Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.77
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.77.1
ततः दश अहे अतिगते कृत शौचो नृप आत्मजः ।
द्वादशे अहनि सम्प्राप्ते श्राद्ध कर्माणि अकारयत् ॥ २.७७.१ ॥
Als zehn Tage vergangen waren, ließ der Königssohn, nachdem er sich gereinigt hatte, am zwölften Tag die Śrāddha-Riten vollziehen.
2.77.2
ब्राह्मणेभ्यो ददौ रत्नम् धनम् अन्नम् च पुष्कलम् ।
वासाम्सि च महार्हाणि रत्नानि विविधानि च ॥ २.७७.२ ॥
Er gab den Brahmanen Juwelen, Reichtümer und reichlich Speise, dazu kostbare Gewänder und mannigfache Edelsteine.
2.77.3
बास्तिकम् बहु शुक्लम् च गाः च अपि शतशः तथा ।
दासी दासम् च यानम् च वेश्मानि सुमहान्ति च ॥ २.७७.३ ॥
Er gab auch viele weiße Ziegen, hunderte Kühe, Diener und Dienerinnen, Fahrzeuge und sehr große Häuser.
2.77.4
ब्राह्मणेभ्यो ददौ पुत्रः राज्ञः तस्य और्ध्वदैहिकम् ।
ततः प्रभात समये दिवसे अथ त्रयोदशे ॥ २.७७.४ ॥
Der Sohn des Königs übergab die Totenriten den Brahmanen. Dann, bei Tagesanbruch, am dreizehnten Tag.
2.77.5
विललाप महा बाहुर् भरतः शोक मूर्चितः ।
शब्द अपिहित कण्ठः च शोधन अर्थम् उपागतः ॥ २.७७.५ ॥
Der Starkarmige Bharata klagte, von Schmerz überwältigt, die Stimme im Halse erstickt; er kam zum Reinigungsritus herbei.
2.77.6
चिता मूले पितुर् वाक्यम् इदम् आह सुदुह्खितः ।
तात यस्मिन् निषृष्टः अहम् त्वया भ्रातरि राघवे ॥ २.७७.६ ॥
Am Fuß des Scheiterhaufens sprach er, tief betrübt, diese Worte zu seinem Vater: "Vater! Der Bruder Rāghava, dem du mich anvertraut hattest—
2.77.7
तस्मिन् वनम् प्रव्रजिते शून्ये त्यक्तः अस्म्य् अहम् त्वया ।
यथा गतिर् अनाथायाः पुत्रः प्रव्राजितः वनम् ॥ २.७७.७ ॥
Als er in den Wald zog, hast du mich in diesem leeren Haus verlassen, wie der Sohn einer schutzlosen Mutter in den Wald verbannt wird.
2.77.8
ताम् अम्बाम् तात कौसल्याम् त्यक्त्वा त्वम् क्व गतः नृप ।
दृष्ट्वा भस्म अरुणम् तच् च दग्ध अस्थि स्थान मण्डलम् ॥ २.७७.८ ॥
O Vater! Die Mutter Kausalyā verlassend, o König, wohin bist du gegangen? Als ich jenen von Asche gerötet Ort sah, den Kreis verbrannter Knochen.
2.77.9
पितुः शरीर निर्वाणम् निष्टनन् विषसाद ह ।
स तु दृष्ट्वा रुदन् दीनः पपात धरणी तले ॥ २.७७.९ ॥
Als er die Verbrennung des Leibes seines Vaters sah, stöhnte er und versank in Verzweiflung. Elend und weinend fiel er zu Boden.
2.77.10
उत्थाप्यमानः शक्रस्य यन्त्र ध्वजैव च्युतः ।
अभिपेतुस् ततः सर्वे तस्य अमात्याः शुचि व्रतम् ॥ २.७७.१० ॥
Obwohl man ihn wie Indras mechanische Standarte aufrichtete, fiel er. Da stürzten alle seine Minister, von reinem Gelübde, über ihn her.
2.77.11
अन्त काले निपतितम् ययातिम् ऋषयो यथा ।
शत्रुघ्नः च अपि भरतम् दृष्ट्वा शोक परिप्लुतम् ॥ २.७७.११ ॥
Wie die Weisen Yayāti am Ende seiner Zeit gestürzt sahen, so sah auch Śatrughna Bharata von Kummer überwältigt.
2.77.12
विसम्ज्ञो न्यपतत् भूमौ भूमि पालम् अनुस्मरन् ।
उन्मत्तैव निश्चेता विललाप सुदुह्खितः ॥ २.७७.१२ ॥
Des Erdbeschützers gedenkend, fiel er bewusstlos zu Boden. Wie ein Wahnsinniger, besinnungslos, klagte er, zutiefst betrübt.
2.77.13
स्मृत्वा पितुर् गुण अन्गानि तनि तानि तदा तदा ।
मन्थरा प्रभवः तीव्रः कैकेयी ग्राह सम्कुलः ॥ २.७७.१३ ॥
Immer wieder die vielen Tugenden seines Vaters in Erinnerung rufend, wallte jenes Meer des Kummers auf, dessen Quelle Mantharā war und dessen grimmige Krokodile Kaikeyī waren.
2.77.14
वर दानमयो अक्षोभ्यो अमज्जयत् शोक सागरः ।
सुकुमारम् च बालम् च सततम् लालितम् त्वया ॥ २.७७.१४ ॥
Jenes unerschütterliche, aus dem Gnadenerweis entstandene Meer des Kummers ließ ihn versinken. Der zarte und junge, den du stets verwöhnt hast,
2.77.15
क्व तात भरतम् हित्वा विलपन्तम् गतः भवान् ।
ननु भोज्येषु पानेषु वस्त्रेष्व् आभरणेषु च ॥ २.७७.१५ ॥
Lieber Vater! Wohin bist du gegangen und hast den klagenden Bharata zurückgelassen? Gewiss hast du für ihn gesorgt, mit Speise, Trank, Gewändern und Schmuck.
2.77.16
प्रवारयसि नः सर्वाम्स् तन् नः को अद्य करिष्यति ।
अवदारण काले तु पृथिवी न अवदीर्यते ॥ २.७७.१६ ॥
Du hast uns alle beschützt; wer wird das nun für uns tun? Selbst in der Zeit, da sie sich spalten sollte, spaltet sich die Erde nicht.
2.77.17
विहीना या त्वया राज्ञा धर्मज्ञेन महात्मना ।
पितरि स्वर्गम् आपन्ने रामे च अरण्यम् आश्रिते ॥ २.७७.१७ ॥
Ihrer beraubt, des Königs, der das Dharma kannte und großen Geistes war, als der Vater in den Himmel eingegangen und Rāma in den Wald geflüchtet war.
2.77.18
किम् मे जीवित सामर्थ्यम् प्रवेक्ष्यामि हुत अशनम् ।
हीनो भ्रात्रा च पित्रा च शून्याम् इक्ष्वाकु पालिताम् ॥ २.७७.१८ ॥
Welche Lebenskraft ist mir noch geblieben? Ich werde ins Feuer gehen, ohne Bruder und Vater, in dieser verödeten, von der Ikṣvāku-Linie beschützten Stadt.
2.77.19
अयोध्याम् न प्रवेक्ष्यामि प्रवेक्ष्यामि तपो वनम् ।
तयोः विलपितम् श्रुत्वा व्यसनम् च अन्ववेक्ष्य तत् ॥ २.७७.१९ ॥
Ich werde nicht in Ayodhyā eintreten; ich werde in den Wald der Askese eintreten. Nachdem ich die Klagen der beiden gehört und jenes Unglück bedacht habe.
2.77.20
भृशम् आर्ततरा भूयः सर्वएव अनुगामिनः ।
ततः विषण्णौ श्रान्तौ च शत्रुघ्न भरताव् उभौ ॥ २.७७.२० ॥
Alle Gefolgsleute wurden erneut tief betrübt. Dann waren Śatrughna und Bharata, beide niedergeschlagen und erschöpft.
2.77.21
धरण्याम् सम्व्यचेष्टेताम् भग्न शृन्गाव् इव ऋषभौ ।
ततः प्रकृतिमान् वैद्यः पितुर् एषाम् पुरोहितः ॥ २.७७.२१ ॥
Wie zwei Stiere mit gebrochenen Hörnern wälzten sich die beiden auf dem Boden. Dann der weise Arzt, der Hauspriester ihres Vaters.
2.77.22
वसिष्ठो भरतम् वाक्यम् उत्थाप्य तम् उवाच ह ।
त्रयोदशोऽयम् दिवसः पितुर्वृत्तस्य ते विभो ॥ २.७७.२२ ॥
Vasiṣṭha richtete Bharata auf und sprach zu ihm diese Worte: "O Mächtiger, dies ist der dreizehnte Tag seit dem Tod deines Vaters."
2.77.23
सावशेषास्थिनिचये किमिह त्वम् विलम्बसे ।
त्रीणि द्वन्द्वानि भूतेषु प्रवृत्तानि अविशेषतः ॥ २.७७.२३ ॥
Warum zögerst du hier bei den Überresten des Knochenhaufens? Unter den Wesen bestehen die drei Paare ohne Unterschied.
2.77.24
तेषु च अपरिहार्येषु न एवम् भवितुम् अर्हति ।
सुमन्त्रः च अपि शत्रुघ्नम् उत्थाप्य अभिप्रसाद्य च ॥ २.७७.२४ ॥
Und bei diesen unvermeidlichen Dingen geziemt es sich nicht, dass es so sei. Auch Sumantra richtete Śatrughna auf und tröstete ihn [und sprach ebenso].
2.77.25
श्रावयाम् आस तत्त्वज्ञः सर्व भूत भव अभवौ ।
उत्थितौ तौ नर व्याघ्रौ प्रकाशेते यशस्विनौ ॥ २.७७.२५ ॥
Sumantra, der Kenner der Wahrheit, ließ die Darlegung von Entstehen und Vergehen aller Wesen vortragen; da erhoben sich jene beiden Tiger unter den Menschen, die Ruhmreichen, und strahlten.
2.77.26
वर्ष आतप परिक्लिन्नौ पृथग् इन्द्र ध्वजाव् इव ।
अश्रूणि परिमृद्नन्तौ रक्त अक्षौ दीन भाषिणौ ॥ २.७७.२६ ॥
Vom Regen und der Sonne durchnässt, getrennt stehend wie Indras Banner, die Tränen abwischend, mit geröteten Augen, sprachen sie mit kläglicher Stimme.