Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.99
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.99.1
निविष्टायां तु सेनायामुत्सुको भरतस्तदा।
जगाम भ्रातरं द्रष्टुं शत्रुध्नमनुदर्शयन् ॥ २.९९.१ ॥
Als das Heer sich gelagert hatte, brach der ungeduldige Bharata auf, seinen Bruder zu sehen, Śatrughna mit sich zeigend.
2.99.3
ऋषिं वसिष्ठं सन्दिश्य मातऽर्मे शीघ्रमानय।
सुमन्त्रस्त्वपि शत्रुघ्नमदूरादन्वपद्यत।
रामदर्शनजस्तर्षो भरतस्येव तस्य च ॥ २.९९.३ ॥
Nachdem er dem Weisen Vasiṣṭha aufgetragen hatte, meine Mütter rasch herbeizuholen, folgte auch Sumantra Śatrughna in nicht großer Entfernung; die Sehnsucht, Rāma zu sehen, war in ihm ebenso wie in Bharata.
2.99.4
गच्छन्नेवाथ भरतस्तापसालयसंस्थिताम्।
भ्रातुः पर्णकुटीं श्रीमानुटजं च ददर्श ह ॥ २.९९.४ ॥
Im Gehen sah der glanzvolle Bharata die Blätterhütte seines Bruders und die Waldhütte, gelegen in der Wohnstätte der Asketen.
2.99.5
शालायास्त्वग्रतस्तस्या ददर्श भरतस्तदा।
काष्ठानि चावभग्नानि पुष्पाण्युपचितानि च ॥ २.९९.५ ॥
Vor dieser Hütte sah Bharata dann abgebrochenes Brennholz und in Haufen gesammelte Blumen.
2.99.6
सलक्ष्मणस्य रामस्य ददर्शाश्रममीयुषः।
कृतं वृक्षेष्वभिज्ञानं कुशचीरैः क्वचित् क्वचित् ॥ २.९९.६ ॥
Im Einsiedlerhaus Rāmas, der mit Lakṣmaṇa gekommen war, sah Bharata an den Bäumen hier und dort mit Kuśa-Gras und Rindenstoff angebrachte Zeichen.
2.99.7
ददर्श च वने तस्मिन् महतः सञ्चयान् कृतान्।
मृगाणां महिषाणां च कऺरीषैः शीतकारणात् ॥ २.९९.७ ॥
Und in jenem Wald sah Bharata große Haufen von Dungfladen von Hirschen und Büffeln, angelegt zum Schutz vor der Kälte.
2.99.8
गच्छन्नेव महाबाहुर्द्युतिमान् भरतस्तदा।
शत्रुघ्नं चाब्रवीद्धृष्टस्तानमात्यांश्च सर्वशः ॥ २.९९.८ ॥
Während er weiterging, sprach der starkarmige, strahlende Bharata, erfreut, da zu Śatrughna und zu allen Ministern.
2.99.9
मन्ये प्राप्ताः स्म तं देशं भरद्वाजो यमब्रवीत्।
नातिदूरे हि मन्येऽहं नदीं मन्दाकिनीमितः ॥ २.९९.९ ॥
Ich glaube, wir haben jene Gegend erreicht, die Bharadvāja beschrieb. Ich glaube, der Fluss Mandākinī ist nicht weit von hier.
2.99.10
उच्चैर्बद्धानि चीराणि लक्ष्मणेन भवेदयम्।
अभिज्ञानकृतः पन्था विकाले गन्तुमिच्छता ॥ २.९९.१० ॥
Die hoch gebundenen Baumrindengewänder hat vielleicht Lakṣmaṇa gebunden; dieser als Zeichen markierte Pfad wurde von jemandem angelegt, der zu ungewöhnlicher Zeit reisen wollte.
2.99.11
इदं चोदात्तदन्तानां कुञ्जराणां तरस्विनाम्।
शैलपार्श्वे परिक्रान्तमन्योन्यमभिगर्जताम् ॥ २.९९.११ ॥
Und dies ist die Spur schneller Elefanten mit hohen Stoßzähnen, die am Berghang umherstreifen und einander anbrüllen.
2.99.12
यमेवाधातुमिच्छन्ति तापसाः सततं वने।
तस्यासौ दृश्यते धूमः सङ्कुलः कृष्णवर्त्मनः ॥ २.९९.१२ ॥
Der dichte Rauch des Feuers, das die Asketen im Wald stets entzünden wollen, ist auf dem dunklen Pfad zu sehen.
2.99.13
अत्राहं पुरुषव्याघ्रं गुरुसंस्कारकारिणम्।
आर्यं द्रक्ष्यामि संहृष्टो महर्षिमिव राघवम् ॥ २.९९.१३ ॥
Hier werde ich voll Freude den edlen Rāghava sehen, den besten der Männer, der die Pflichten gegenüber den Älteren erfüllt, so wie man einen großen Weisen sieht.
2.99.14
अथ गत्वा मुहूर्तं तु चित्रकूटं स राघवः।
मन्दाकिनीमनुप्राप्तस्तं जनं चेदमब्रवीत् ॥ २.९९.१४ ॥
Dann, nachdem er einen Augenblick nach Citrakūṭa gegangen war, erreichte Rāghava die Mandākinī und sprach diese Worte zu jenen Leuten.
2.99.15
जगत्यां पुरुषव्याघ्र आस्ते वीरासने रतः।
जनेन्द्रो निर्जनं प्राप्य धिङ्मे जन्म सजीवितम् ॥ २.९९.१५ ॥
Jener Tiger unter den Menschen sitzt auf der Erde in heldenhafter Haltung, an einen einsamen Ort gelangt, versunken wie ein König. Schande über meine Geburt und mein Leben!
2.99.16
मत्कृते व्यसनं प्राप्तो लोकनाथो महाद्युतिः।
सर्वान् कामान् परित्यज्य वने वसति राघवः ॥ २.९९.१६ ॥
Um meinetwillen ist jener Herr der Welten, von großem Glanz, ins Unglück geraten; alle Wünsche aufgebend, wohnt Rāghava im Wald.
2.99.17
रामस्य निपतिष्यामि सीताया लक्ष्मणस्य च ॥ २.९९.१७ ॥
Ich werde mich zu den Füßen Rāmas, Sītās und Lakṣmaṇas niederwerfen.
2.99.18
एवं स विलपंस्तस्मिन् वने दशरथात्मजः।
ददर्श महतीं पुण्यां पर्णशालां मनोरमाम् ॥ २.९९.१८ ॥
So klagend sah der Sohn Daśarathas in jenem Wald eine große, heilige, reizende Blatthütte.
2.99.19
सालतालाश्वकर्णानां पर्णैर्बहुभिरावृताम्।
विशालां मृदुभिस्तीर्णां कुशैर्वेदिमिवाध्वरे ॥ २.९९.१९ ॥
Von vielen Blättern der Bäume sāla, tāla und aśvakarṇa bedeckt, geräumig, mit weichem kuśa-Gras ausgebreitet, wie der Altar bei einem Opfer.
2.99.20
शक्रायुधनिकाशैश्च कार्मुकैर्भारसाधनैः।
रुक्मपृष्टष्ठैर्महासारैः शोभितां शत्रुबाधकैः ॥ २.९९.२० ॥
Sie war geschmückt mit Bögen, gleich Indras Bogen, tragfähig, mit goldenen Rücken, sehr stark, Peiniger der Feinde.
2.99.21
अर्करश्मिप्रतीकाशैर्घोरैस्तूणीगतैः शरैः।
शोभितां दीप्तवदनैः सर्प्पैर्भोगवतीमिव ॥ २.९९.२१ ॥
Sie war geschmückt mit schrecklichen Pfeilen, gleich Sonnenstrahlen, in Köchern, und mit Schlangen mit glühenden Gesichtern, wie die Stadt Bhogavatī.
2.99.22
महारजतवासोभ्यामसिभ्यां च विराजिताम्।
रुक्मबिन्दुविचित्राभ्यां चर्मभ्यां चापि शोभिताम् ॥ २.९९.२२ ॥
Sie strahlte und war auch geschmückt mit Schwertern mit großen silbernen Scheiden und mit Schilden, gezeichnet mit goldenen Punkten.
2.99.23
गोधाङ्गुलित्रैरासक्तैश्चित्रैः काञ्चनभूषितैः।
अरिसङ्घैरनाधृष्यां मृगैः सिंहगुहामिव ॥ २.९९.२३ ॥
Mit Fingerschützern aus Echsenhaut daran, buntfarbig und mit Gold verziert, für feindliche Heere unbezwinglich, glich es der Höhle eines Löwen.
2.99.24
प्रागुदक्प्रवणां वेदिं विशालां दीप्तपावकाम्।
ददर्श भरतस्तत्र पुण्यां रामनिवेशने ॥ २.९९.२४ ॥
Bharata sah dort, in Rāmas Wohnung, den heiligen Altar, nach Osten und Norden geneigt, weit, mit einem lodernden Feuer.
2.99.25
निरीक्ष्य स मुहूर्त्तं तु ददर्श भरतो गुरम्।
उटजे राममासीनं जटामण्डलधारिणम् ॥ २.९९.२५ ॥
Nachdem er einen Augenblick geschaut hatte, sah Bharata den ehrwürdigen Rāma in der Hütte sitzen, eine Krone verfilzter Locken tragend.
2.99.26
तं तु कृष्णाजिनधरं चीरवल्कलवाससम्।
ददर्श राममासीनमभितः पावकोपमम् ॥ २.९९.२६ ॥
Er sah Rāma sitzen, in eine schwarze Antilopenhaut gehüllt und in Rindengewänder gekleidet, leuchtend wie Feuer.
2.99.27
सिंहस्कन्धं महाबाहुं पुण्डरीकनिभेक्षणम्।
पृथिव्याः सागरान्ताया भर्त्तारं धर्मचारिणम् ॥ २.९९.२७ ॥
Mit löwenschultern, starkarmig, lotusäugig, Herr der Erde bis zum Ozean, Rāma, der dem dharma folgt.
2.99.28
उपविष्टं महाबाहुं ब्रह्माणमिव शाश्वतम्।
स्थण्डिले दर्भसंस्तीर्णे सीतया लक्ष्मणेन च ॥ २.९९.२८ ॥
Der starkarmige Rāma, dem ewigen Brahmā gleich, sitzend auf einem mit Darbha-Gras bedeckten Altar, mit Sītā und Lakṣmaṇa.
2.99.29
तं दृष्ट्वा भरतः श्रीमान् दुःखशोकपरिप्लुतः।
अभ्यधावत धर्मात्मा भरतः कैकयीसुतः ॥ २.९९.२९ ॥
Als er ihn sah, lief der glorreiche Bharata, Sohn der Kaikeyī, der rechtschaffene, von Schmerz und Kummer überwältigt, auf ihn zu.
2.99.30
दृष्ट्वैव विललापार्त्तो बाष्पसन्दिग्धया गिरा।
अशक्नुवन् धारयितुं धैर्याद्वचनमब्रवीत् ॥ २.९९.३० ॥
Als er ihn sah, klagte Bharata sogleich, gequält; mit von Tränen erstickter Stimme, unfähig, sich zu fassen, sprach er diese Worte.
2.99.31
यः संसदि प्रकृतिभिर्भवेद्युक्त उपासितुम्।
वन्यैर्मृगैरुपासीनः सोऽयमास्ते ममाग्रजः ॥ २.९९.३१ ॥
Derjenige, den in der Versammlung seine Untertanen bedienen sollten, mein älterer Bruder, sitzt nun hier, umgeben von wilden Hirschen.
2.99.32
वासोभिर्बहुसाहस्रैर्यो महात्मा पुरोचितः।
मृगाजिने सोऽयमिह प्रवस्ते धर्ममाचरन् ॥ २.९९.३२ ॥
Dieser großmütige Mann, der einst mit vielen tausend Gewändern geschmückt war, lebt nun hier im Exil in Hirschfell und übt den Dharma.
2.99.33
अधारयद्यो विविधाश्चित्राः सुमनसस्तदा
सोऽयं जटाभारमिमं वहते राघवः कथम् ॥ २.९९.३३ ॥
Wie trägt Rāghava nun diese Last verfilzter Locken, er, der einst vielfarbige, leuchtende Blumen trug?
2.99.34
यस्य यज्ञैर्यथोद्दिष्टैर्युक्तो धर्मस्य सञ्चयः।
शरीरक्लेशसम्भूतं स धर्मं परिमार्गते ॥ २.९९.३४ ॥
Er, dessen Schatz an Dharma durch vorschriftsmäßige Opfer gefüllt wurde, sucht nun den Dharma, der aus körperlicher Entbehrung entsteht.
2.99.35
चन्दनेन महार्हेण यस्याङ्गमुपसेवितम्।
मलेन तस्याङ्गमिदं कथमार्यस्य सेव्यते ॥ २.९९.३५ ॥
Wie kommt es, dass dieser Körper des Edlen, einst mit kostbarem Sandelholz gesalbt, nun mit Schmutz beschmiert ist?
2.99.36
मन्निमित्तमिदं दुःखं प्राप्तो रामः सुखोचितः।
धिग्जीवितं नृशंसस्य मम लोकविगर्हितम् ॥ २.९९.३६ ॥
Meinetwegen hat Rāma, der des Glückes würdig ist, dieses Leid erfahren. Schande über mein Leben, das grausame, von der Welt verachtet!
2.99.37
इत्येवं विलपन् दीनः प्रस्विन्नमुखपङ्कजः।
पादावप्राप्य रामस्य पपात भरतो रुदन् ॥ २.९९.३७ ॥
So klagend, elend, das lotusgleiche Antlitz von Schweiß benetzt, fiel Bharata weinend nieder, bevor er Rāmas Füße erreichte.
2.99.38
दुःखाभितप्तो भरतो राजपुत्रो महाबलः।
उक्त्वार्येति सकृद्दीनं पुनर्नोवाच किञ्चन ॥ २.९९.३८ ॥
Von Schmerz versengt, sprach der mächtige Prinz Bharata einmal kläglich »Ārya« und sagte danach nichts mehr.
2.99.39
बाष्पापिहितकण्ठश्च प्रेक्ष्य रामं यशस्विनम्।
आर्येत्येवाथ संक्रुश्य व्याहर्त्तुं नाशकत्तदा ॥ २.९९.३९ ॥
Mit von Tränen erstickter Kehle blickte Bharata auf den ruhmreichen Rāma und konnte nur »Ārya« sagen; weinend vermochte er damals nicht zu sprechen.
2.99.40
शत्रुघ्नश्चापि रामस्य ववन्दे चरणौ रुदन्।
तावुभौ स समालिङ्ग्य रामश्चाश्रूण्यवर्त्तयत् ॥ २.९९.४० ॥
Auch Śatrughna verneigte sich weinend zu Rāmas Füßen; Rāma umarmte beide, und seine Tränen flossen.
2.99.41
ततः सुमन्त्रेण गुहेन चैव समीयतू राजसुतावरण्ये।
दिवाकरश्चैव निशाकरश्च यथाम्बरे शुक्रबृहस्पतिभ्याम् ॥ २.९९.४१ ॥
Dann trafen sich die beiden königlichen Söhne im Wald mit Sumantra und Guha, wie am Himmel Sonne und Mond mit Venus und Jupiter zusammentreffen.
2.99.42
तान् पार्थिवान् वारणयूथपाभान् समागतांस्तत्र महत्यरण्ये।
वनौकसस्तेऽपि समीक्ष्य सर्वेप्यश्रूण्यमुञ्चन् प्रविहाय हर्षम् ॥ २.९९.४२ ॥
Als sie jene Könige sahen, gleich Leitelefanten, im großen Wald versammelt, gaben auch die Waldbewohner die Freude auf, und alle vergossen Tränen.