Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.99
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.99.1
निविष्टायां तु सेनायामुत्सुको भरतस्तदा।
जगाम भ्रातरं द्रष्टुं शत्रुध्नमनुदर्शयन् ॥ २.९९.१ ॥
Quando o exército se acampou, o ansioso Bharata partiu então para ver seu irmão, mostrando Śatrughna.
2.99.3
ऋषिं वसिष्ठं सन्दिश्य मातऽर्मे शीघ्रमानय।
सुमन्त्रस्त्वपि शत्रुघ्नमदूरादन्वपद्यत।
रामदर्शनजस्तर्षो भरतस्येव तस्य च ॥ २.९९.३ ॥
Tendo instruído o sábio Vasiṣṭha a trazer depressa minhas mães, Sumantra também seguiu Śatrughna a não grande distância; o desejo de ver Rāma estava nele como estava em Bharata.
2.99.4
गच्छन्नेवाथ भरतस्तापसालयसंस्थिताम्।
भ्रातुः पर्णकुटीं श्रीमानुटजं च ददर्श ह ॥ २.९९.४ ॥
Enquanto avançava, o glorioso Bharata viu a cabana de folhas de seu irmão e a choupana do eremitério, situada na morada dos ascetas.
2.99.5
शालायास्त्वग्रतस्तस्या ददर्श भरतस्तदा।
काष्ठानि चावभग्नानि पुष्पाण्युपचितानि च ॥ २.९९.५ ॥
Diante daquela choupana, Bharata viu então lenha quebrada e flores acumuladas.
2.99.6
सलक्ष्मणस्य रामस्य ददर्शाश्रममीयुषः।
कृतं वृक्षेष्वभिज्ञानं कुशचीरैः क्वचित् क्वचित् ॥ २.९९.६ ॥
No eremitério de Rāma, que chegara com Lakṣmaṇa, Bharata viu marcas feitas nas árvores aqui e ali com capim kuśa e tecido de casca.
2.99.7
ददर्श च वने तस्मिन् महतः सञ्चयान् कृतान्।
मृगाणां महिषाणां च कऺरीषैः शीतकारणात् ॥ २.९९.७ ॥
E naquela floresta Bharata viu grandes montes de bolos de esterco de veados e búfalos, feitos para se proteger do frio.
2.99.8
गच्छन्नेव महाबाहुर्द्युतिमान् भरतस्तदा।
शत्रुघ्नं चाब्रवीद्धृष्टस्तानमात्यांश्च सर्वशः ॥ २.९९.८ ॥
Enquanto caminhava, o de braços poderosos e radiante Bharata, alegre, falou então a Śatrughna e a todos os ministros.
2.99.9
मन्ये प्राप्ताः स्म तं देशं भरद्वाजो यमब्रवीत्।
नातिदूरे हि मन्येऽहं नदीं मन्दाकिनीमितः ॥ २.९९.९ ॥
Acredito que chegamos à região que Bharadvāja descreveu. Acredito que o rio Mandākinī não está longe daqui.
2.99.10
उच्चैर्बद्धानि चीराणि लक्ष्मणेन भवेदयम्।
अभिज्ञानकृतः पन्था विकाले गन्तुमिच्छता ॥ २.९९.१० ॥
As vestes de casca amarradas no alto talvez tenham sido amarradas por Lakṣmaṇa; este caminho, marcado como sinal, foi feito por quem desejava viajar em hora incomum.
2.99.11
इदं चोदात्तदन्तानां कुञ्जराणां तरस्विनाम्।
शैलपार्श्वे परिक्रान्तमन्योन्यमभिगर्जताम् ॥ २.९९.११ ॥
E isto é o rastro de elefantes velozes de presas altas, que vagueiam pela encosta da montanha e rugem uns aos outros.
2.99.12
यमेवाधातुमिच्छन्ति तापसाः सततं वने।
तस्यासौ दृश्यते धूमः सङ्कुलः कृष्णवर्त्मनः ॥ २.९९.१२ ॥
A densa fumaça do fogo que os ascetas da floresta sempre desejam acender é vista ao longo do caminho escuro.
2.99.13
अत्राहं पुरुषव्याघ्रं गुरुसंस्कारकारिणम्।
आर्यं द्रक्ष्यामि संहृष्टो महर्षिमिव राघवम् ॥ २.९९.१३ ॥
Aqui verei, cheio de alegria, o nobre Rāghava, o melhor dos homens, que cumpre os deveres devidos aos mais velhos, como se vê um grande sábio.
2.99.14
अथ गत्वा मुहूर्तं तु चित्रकूटं स राघवः।
मन्दाकिनीमनुप्राप्तस्तं जनं चेदमब्रवीत् ॥ २.९९.१४ ॥
Então, tendo ido por um momento a Citrakūṭa, Rāghava chegou ao Mandākinī e disse estas palavras àquelas pessoas.
2.99.15
जगत्यां पुरुषव्याघ्र आस्ते वीरासने रतः।
जनेन्द्रो निर्जनं प्राप्य धिङ्मे जन्म सजीवितम् ॥ २.९९.१५ ॥
Aquele tigre entre os homens está sentado na terra, na postura heroica, tendo chegado a um lugar solitário, absorto como um rei. Maldito seja o meu nascimento e a minha vida!
2.99.16
मत्कृते व्यसनं प्राप्तो लोकनाथो महाद्युतिः।
सर्वान् कामान् परित्यज्य वने वसति राघवः ॥ २.९९.१६ ॥
Por minha causa, aquele senhor dos mundos, de grande esplendor, caiu na desgraça; tendo abandonado todos os desejos, Rāghava habita a floresta.
2.99.17
रामस्य निपतिष्यामि सीताया लक्ष्मणस्य च ॥ २.९९.१७ ॥
Cairei aos pés de Rāma, de Sītā e de Lakṣmaṇa.
2.99.18
एवं स विलपंस्तस्मिन् वने दशरथात्मजः।
ददर्श महतीं पुण्यां पर्णशालां मनोरमाम् ॥ २.९९.१८ ॥
Assim lamentando-se, naquela floresta, o filho de Daśaratha viu uma grande cabana de folhas, sagrada e encantadora.
2.99.19
सालतालाश्वकर्णानां पर्णैर्बहुभिरावृताम्।
विशालां मृदुभिस्तीर्णां कुशैर्वेदिमिवाध्वरे ॥ २.९९.१९ ॥
Coberta de muitas folhas das árvores sāla, tāla e aśvakarṇa, espaçosa, estendida com suave erva kuśa, como o altar de um sacrifício.
2.99.20
शक्रायुधनिकाशैश्च कार्मुकैर्भारसाधनैः।
रुक्मपृष्टष्ठैर्महासारैः शोभितां शत्रुबाधकैः ॥ २.९९.२० ॥
Estava adornada com arcos semelhantes ao arco de Indra, capazes de suportar grande peso, de dorso dourado, muito resistentes e tormento dos inimigos.
2.99.21
अर्करश्मिप्रतीकाशैर्घोरैस्तूणीगतैः शरैः।
शोभितां दीप्तवदनैः सर्प्पैर्भोगवतीमिव ॥ २.९९.२१ ॥
Estava adornada com flechas terríveis, semelhantes aos raios do sol, guardadas em aljavas, e com serpentes de rostos ardentes, como a cidade de Bhogavatī.
2.99.22
महारजतवासोभ्यामसिभ्यां च विराजिताम्।
रुक्मबिन्दुविचित्राभ्यां चर्मभ्यां चापि शोभिताम् ॥ २.९९.२२ ॥
Resplandecia e estava adornada também com espadas de grandes bainhas prateadas e com escudos variegados, marcados com pontos dourados.
2.99.23
गोधाङ्गुलित्रैरासक्तैश्चित्रैः काञ्चनभूषितैः।
अरिसङ्घैरनाधृष्यां मृगैः सिंहगुहामिव ॥ २.९९.२३ ॥
Com protetores de dedos de couro de lagarto afixados, variegados e adornados de ouro, inacessível a hostes inimigas, era como a caverna de um leão.
2.99.24
प्रागुदक्प्रवणां वेदिं विशालां दीप्तपावकाम्।
ददर्श भरतस्तत्र पुण्यां रामनिवेशने ॥ २.९९.२४ ॥
Bharata viu ali, na morada de Rāma, o altar sagrado, inclinado para leste e norte, amplo, com um fogo ardente.
2.99.25
निरीक्ष्य स मुहूर्त्तं तु ददर्श भरतो गुरम्।
उटजे राममासीनं जटामण्डलधारिणम् ॥ २.९९.२५ ॥
Tendo olhado por um momento, Bharata viu o venerável Rāma sentado na cabana, portando uma coroa de cabelos emaranhados.
2.99.26
तं तु कृष्णाजिनधरं चीरवल्कलवाससम्।
ददर्श राममासीनमभितः पावकोपमम् ॥ २.९९.२६ ॥
Viu Rāma sentado, vestindo pele de antílope negro e roupas de casca de árvore, resplandecente como o fogo.
2.99.27
सिंहस्कन्धं महाबाहुं पुण्डरीकनिभेक्षणम्।
पृथिव्याः सागरान्ताया भर्त्तारं धर्मचारिणम् ॥ २.९९.२७ ॥
De ombros de leão, de braços poderosos, olhos de lótus, senhor da terra até o oceano, Rāma, que segue o dharma.
2.99.28
उपविष्टं महाबाहुं ब्रह्माणमिव शाश्वतम्।
स्थण्डिले दर्भसंस्तीर्णे सीतया लक्ष्मणेन च ॥ २.९९.२८ ॥
Rāma de braços poderosos, como o eterno Brahmā, sentado num altar coberto de grama darbha, com Sītā e Lakṣmaṇa.
2.99.29
तं दृष्ट्वा भरतः श्रीमान् दुःखशोकपरिप्लुतः।
अभ्यधावत धर्मात्मा भरतः कैकयीसुतः ॥ २.९९.२९ ॥
Ao vê-lo, o glorioso Bharata, filho de Kaikeyī, de alma justa e tomado de dor e tristeza, correu em sua direção.
2.99.30
दृष्ट्वैव विललापार्त्तो बाष्पसन्दिग्धया गिरा।
अशक्नुवन् धारयितुं धैर्याद्वचनमब्रवीत् ॥ २.९९.३० ॥
Ao vê-lo, Bharata imediatamente lamentou-se, aflito; com voz embargada pelas lágrimas, incapaz de conter-se, proferiu estas palavras.
2.99.31
यः संसदि प्रकृतिभिर्भवेद्युक्त उपासितुम्।
वन्यैर्मृगैरुपासीनः सोऽयमास्ते ममाग्रजः ॥ २.९९.३१ ॥
Aquele que na assembleia deveria ser servido por seus súditos, meu irmão mais velho, agora está sentado aqui, servido por cervos selvagens.
2.99.32
वासोभिर्बहुसाहस्रैर्यो महात्मा पुरोचितः।
मृगाजिने सोऽयमिह प्रवस्ते धर्ममाचरन् ॥ २.९९.३२ ॥
Aquele magnânimo, outrora adornado com milhares de vestes, vive agora aqui no exílio, vestindo pele de veado, praticando o dharma.
2.99.33
अधारयद्यो विविधाश्चित्राः सुमनसस्तदा
सोऽयं जटाभारमिमं वहते राघवः कथम् ॥ २.९९.३३ ॥
Como carrega agora Rāghava este peso de cabelos emaranhados, ele que antes usava flores variadas e brilhantes?
2.99.34
यस्य यज्ञैर्यथोद्दिष्टैर्युक्तो धर्मस्य सञ्चयः।
शरीरक्लेशसम्भूतं स धर्मं परिमार्गते ॥ २.९९.३४ ॥
Aquele cujo acúmulo de dharma se completava pelos sacrifícios prescritos busca agora o dharma nascido do sofrimento do corpo.
2.99.35
चन्दनेन महार्हेण यस्याङ्गमुपसेवितम्।
मलेन तस्याङ्गमिदं कथमार्यस्य सेव्यते ॥ २.९९.३५ ॥
Como este corpo do nobre, outrora ungido com sândalo precioso, agora está coberto de sujeira?
2.99.36
मन्निमित्तमिदं दुःखं प्राप्तो रामः सुखोचितः।
धिग्जीवितं नृशंसस्य मम लोकविगर्हितम् ॥ २.९९.३६ ॥
Por minha causa, Rāma, digno de felicidade, chegou a este sofrimento. Maldita seja a minha vida cruel, desprezada pelo mundo!
2.99.37
इत्येवं विलपन् दीनः प्रस्विन्नमुखपङ्कजः।
पादावप्राप्य रामस्य पपात भरतो रुदन् ॥ २.९९.३७ ॥
Lamentando-se assim, abatido, com o rosto de lótus banhado em suor, Bharata caiu chorando antes de alcançar os pés de Rāma.
2.99.38
दुःखाभितप्तो भरतो राजपुत्रो महाबलः।
उक्त्वार्येति सकृद्दीनं पुनर्नोवाच किञ्चन ॥ २.९९.३८ ॥
Consumido pela dor, o poderoso príncipe Bharata, tendo dito uma vez «Ārya» em voz lastimosa, nada mais disse.
2.99.39
बाष्पापिहितकण्ठश्च प्रेक्ष्य रामं यशस्विनम्।
आर्येत्येवाथ संक्रुश्य व्याहर्त्तुं नाशकत्तदा ॥ २.९९.३९ ॥
Com a garganta embargada de lágrimas, Bharata olhou para o glorioso Rāma e só conseguiu dizer «Ārya»; chorando, não pôde então falar.
2.99.40
शत्रुघ्नश्चापि रामस्य ववन्दे चरणौ रुदन्।
तावुभौ स समालिङ्ग्य रामश्चाश्रूण्यवर्त्तयत् ॥ २.९९.४० ॥
Śatrughna também, chorando, curvou-se aos pés de Rāma; Rāma abraçou os dois, e as lágrimas lhe correram.
2.99.41
ततः सुमन्त्रेण गुहेन चैव समीयतू राजसुतावरण्ये।
दिवाकरश्चैव निशाकरश्च यथाम्बरे शुक्रबृहस्पतिभ्याम् ॥ २.९९.४१ ॥
Então os dois filhos reais se reuniram na floresta com Sumantra e Guha, como no céu o sol e a lua encontram Vênus e Júpiter.
2.99.42
तान् पार्थिवान् वारणयूथपाभान् समागतांस्तत्र महत्यरण्ये।
वनौकसस्तेऽपि समीक्ष्य सर्वेप्यश्रूण्यमुञ्चन् प्रविहाय हर्षम् ॥ २.९९.४२ ॥
Ao ver aqueles reis, semelhantes a chefes de manadas de elefantes, reunidos na grande floresta, também os habitantes da floresta abandonaram a alegria e todos derramaram lágrimas.