Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 3.4
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.4.1
ह्रियमाणौ तु काकुत्स्थौ दृष्ट्वा सीता रघूत्तमौ।
उच्चैः स्वरेण चुक्रोश प्रगृह्य सुमहाभुजौ ॥ ३.४.१ ॥
Als Sītā sah, wie die beiden Kākutsthas, die Besten der Raghus, fortgeschleppt wurden, hob sie ihre beiden starken Arme und schrie laut auf.
3.4.2
एष दाशरथी रामः सत्यवाञ्छीलवान् शुचिः।
रक्षसा रौद्ररूपेण ह्रियते सहलक्ष्मणः ॥ ३.४.२ ॥
Dies ist Rāma, Sohn des Daśaratha, wahrhaftig, von gutem Charakter und rein, der zusammen mit Lakṣmaṇa von einem Rākṣasa von schrecklicher Gestalt fortgeschleppt wird.
3.4.3
मामृक्षा भक्षयिष्यन्ति शार्दूलद्वीपिनस्तथा।
मां हरोत्सृज काकुत्स्थौ नमस्ते राक्षसोत्तम ॥ ३.४.३ ॥
Bären, Tiger und Leoparden werden mich verschlingen. Bester der Rākṣasas, nimm mich mit, aber lass die beiden Kākutsthas frei. Verehrung sei dir.
3.4.4
तस्यास्तद् वचनं श्रुत्वा वैदेह्या रामलक्ष्मणौ।
वेगं प्रचक्रतुर्वीरौ वधे तस्य दुरात्मनः ॥ ३.४.४ ॥
Als die beiden Helden Rāma und Lakṣmaṇa die Worte Vaidehīs hörten, setzten sie all ihre Kraft ein, um jenen Bösewicht zu töten.
3.4.5
तस्य रौद्रस्य सौमित्रिः सव्यं बाहुं बभञ्ज ह।
रामस्तु दक्षिणं बाहुं तरसा तस्य रक्षसः ॥ ३.४.५ ॥
Saumitri (Lakṣmaṇa) brach dem Schrecklichen den linken Arm, und Rāma brach dem Rākṣasa mit Gewalt den rechten Arm.
3.4.6
स भग्नबाहुः संविग्नः पपाताशु विमूर्च्छितः।
धरण्यां मेघसंकाशो वज्रभिन्न इवाचलः ॥ ३.४.६ ॥
Mit gebrochenen Armen, aufgewühlt, stürzte er schnell bewusstlos zu Boden, wolkengleich, wie ein vom Blitz gespaltener Berg.
3.4.7
मुष्टिभिर्बाहुभिः पद्भिः सूदयन्तौ तु राक्षसम्।
उद्यम्योद्यम्य चाप्येनं स्थण्डिले निष्पिपेषतुः ॥ ३.४.७ ॥
Den Rākṣasa mit Fäusten, Armen und Füßen schlagend, immer wieder hochhebend, zermalmten die beiden ihn auf dem Boden.
3.4.8
स विद्धौ बहुभिर्बाणैः खड्गाभ्यां च परिक्षतः।
निष्पिष्टो बहुधा भूमौ न ममार स राक्षसः ॥ ३.४.८ ॥
Von vielen Pfeilen durchbohrt und von zwei Schwertern überall verwundet, auf dem Boden vielfach zermalmt, starb dieser Rākṣasa nicht.
3.4.9
तं प्रेक्ष्य रामः सुभृशमवध्यमचलोपमम्।
भयेष्वभयदः श्रीमानिदं वचनमब्रवीत् ॥ ३.४.९ ॥
Als er ihn sah, unbesiegbar und einem Berg gleich, sprach der glanzvolle Rāma, der Spender der Furchtlosigkeit inmitten der Ängste, diese Worte.
3.4.10
तपसा पुरुषव्याघ्र राक्षसोऽयं न शक्यते।
शस्त्रेण युधि निर्जेतुं राक्षसं निखनावहे ॥ ३.४.१० ॥
O Tiger unter den Menschen! Durch seine Askese kann dieser Rākṣasa im Kampf nicht mit Waffen besiegt werden; so laßt uns eine Grube graben und diesen Rākṣasa begraben.
3.4.11
कुञ्जरस्येव रौद्रस्य राक्षसस्यास्य लक्ष्मण।
वनेऽस्मिन् सुमहच्छ्वभ्रं खन्यतां रौद्रवर्चसः ॥ ३.४.११ ॥
O Lakṣmaṇa! Für diesen grimmigen Rākṣasa, gleich einem Elefanten, werde in diesem Wald eine sehr große Grube gegraben, denn sein Glanz ist furchtbar.
3.4.12
इत्युक्त्वा लक्ष्मणं रामः प्रदरः खन्यतामिति।
तस्थौ विराधमाक्रम्य कण्ठे पादेन वीर्यवान् ॥ ३.४.१२ ॥
Nachdem er dies zu Lakṣmaṇa gesagt hatte — »man grabe eine Grube« —, stand der mächtige Rāma da und drückte seinen Fuß auf Virādhas Kehle.
3.4.13
तच्छ्रुत्वा राघवेणोक्तं राक्षसः प्रश्रितं वचः।
इदं प्रोवाच काकुत्स्थं विराधः पुरुषर्षभम् ॥ ३.४.१३ ॥
Als der Rākṣasa Virādha diese demütigen Worte Rāghavas hörte, sprach er zu Kākutstha, dem Stier unter den Männern, folgendes.
3.4.14
हतोऽहं पुरुषव्याघ्र शक्रतुल्यबलेन वै।
मया तु पूर्वं त्वं मोहान्न ज्ञातः पुरुषर्षभ ॥ ३.४.१४ ॥
O Tiger unter den Männern, ich bin von dir erschlagen, der du Indra an Kraft gleichst. Zuvor habe ich dich aus Verblendung nicht erkannt, o Stier unter den Männern.
3.4.15
कौसल्या सुप्रजास्तात रामस्त्वं विदितो मया।
वैदेही च महाभागा लक्ष्मणश्च महायशाः ॥ ३.४.१५ ॥
Mein Lieber, ich habe erkannt, dass du Rāma bist, der gute Sohn Kausalyās. Auch die hochgesegnete Vaidehī und den ruhmreichen Lakṣmaṇa habe ich erkannt.
3.4.16
अभिशापादहं घोरां प्रविष्टो राक्षसीं तनुम्।
तुम्बुरुर्नाम गन्धर्वः शप्तो वैश्रवणेन हि ॥ ३.४.१६ ॥
Durch einen Fluch bin ich in diesen schrecklichen Rākṣasa-Körper eingegangen. Ich bin der Gandharva namens Tumburu, von Vaiśravaṇa verflucht.
3.4.17
प्रसाद्यमानश्च मया सोऽब्रवीन्मां महायशाः।
यदा दाशरथी रामस्त्वां वधिष्यति संयुगे ॥ ३.४.१७ ॥
Als ich ihn besänftigte, sprach jener Ruhmreiche zu mir: Wenn Rāma, der Sohn Daśarathas, dich im Kampf erschlagen wird.
3.4.18
तदा प्रकृतिमापन्नो भवान् स्वर्गं गमिष्यति।
अनुपस्थीयमानो मां स क्रुद्धो व्याजहार ह ॥ ३.४.१८ ॥
Dann wirst du deine ursprüngliche Natur wiedererlangen und in den Himmel gehen. Da ich mich ihm nicht näherte, sprach er zornig zu mir.
3.4.19
तव प्रसादान्मुक्तोऽहमभिशापात् सुदारुणात् ॥ ३.४.१९ ॥
Durch deine Gnade bin ich von diesem schrecklichen Fluch befreit.
3.4.20
भुवनं स्वं गमिष्यामि स्वस्ति वोऽस्तु परंतप।
इतो वसति धर्मात्मा शरभङ्गः प्रतापवान् ॥ ३.४.२० ॥
Ich werde in meine eigene Welt gehen. Möge dir Wohlergehen zuteilwerden, o Versenger der Feinde. Von hier aus wohnt der rechtschaffene und mächtige Śarabhaṅga.
3.4.21
अध्यर्धयोजने तात महर्षिः सूर्यसंनिभः।
तं क्षिप्रमभिगच्छ त्वं स ते श्रेयोऽभिधास्यति ॥ ३.४.२१ ॥
Mein Lieber, in anderthalb Yojanas Entfernung ist ein großer Weiser, strahlend wie die Sonne. Geh schnell zu ihm; er wird dir sagen, was dir heilsam ist.
3.4.22
अवटे चापि मां राम निक्षिप्य कुशली व्रज।
रक्षसां गतसत्त्वानामेष धर्मः सनातनः ॥ ३.४.२२ ॥
O Rāma, vergrabe auch mich in einer Grube und zieh sicher weiter. Für Rākṣasas, deren Leben entflohen ist, ist dies die ewige Regel.
3.4.23
अवटे ये निधीयन्ते तेषां लोकाः सनातनाः।
एवमुक्त्वा तु काकुत्स्थं विराधः शरपीडितः ॥ ३.४.२३ ॥
Für jene, die in einer Grube begraben werden, gibt es ewige Welten. So sprach er zu Rāma aus dem Geschlecht der Kakutstha, und Virādha, von Pfeilen gequält,
3.4.24
बभूव स्वर्गसम्प्राप्तो न्यस्तदेहो महाबलः।
तच्छ्रुत्वा राघवो वाक्यं लक्ष्मणं व्यादिदेश ह ॥ ३.४.२४ ॥
Nachdem er den Körper abgelegt hatte, erlangte der Mächtige den Himmel. Als Rāghava diese Worte hörte, gab er Lakṣmaṇa Anweisungen.
3.4.25
कुञ्जरस्येव रौद्रस्य राक्षसस्यास्य लक्ष्मण।
वनेऽस्मिन्सुमहान् श्वभ्रः खन्यतां रौद्रकर्मणः ॥ ३.४.२५ ॥
O Lakṣmaṇa, für diesen wilden Rākṣasa, einem Elefanten gleich, grabe in diesem Wald eine große Grube für den Täter so grausamer Taten.
3.4.26
इत्युक्त्वा लक्ष्मणं रामः प्रदरः खन्यतामिति।
तस्थौ विराधमाक्रम्य कण्ठे पादेन वीर्यवान् ॥ ३.४.२६ ॥
Nachdem er so zu Lakṣmaṇa gesprochen hatte, „Grabe die Grube“, stand der mächtige Rāma da und drückte Virādha mit dem Fuß an der Kehle nieder.
3.4.27
ततः खनित्रमादाय लक्ष्मणः श्वभ्रमुत्तमम्।
अखनत् पार्श्वतस्तस्य विराधस्य महात्मनः ॥ ३.४.२७ ॥
Da nahm Lakṣmaṇa einen Spaten und grub eine vorzügliche Grube direkt neben dem großherzigen Virādha.
3.4.28
तं मुक्तकण्ठमुत्क्षिप्य शङ्कुकर्णं महास्वनम्।
विराधं प्राक्षिपच्छ्वभ्रे नदन्तं भैरवस्वनम् ॥ ३.४.२८ ॥
Sie ließen seine Kehle los, hoben jenen Virādha mit den Pfahlohren und der lauten Stimme empor und warfen ihn, brüllend mit furchtbarem Laut, in die Grube.
3.4.29
तमाहवे दारुणमाशुविक्रमौ
स्थिरावुभौ संयति रामलक्ष्मणौ।
मुदान्वितौ चिक्षिपतुर्भयावहं
नदन्तमुत्क्षिप्य बलेन राक्षसम् ॥ ३.४.२९ ॥
In jener schrecklichen Schlacht hoben Rāma und Lakṣmaṇa, beide schnell an Tapferkeit und standhaft im Kampf, voller Freude den brüllenden Rākṣasa mit Kraft empor und schleuderten ihn, Schrecken verbreitend.
3.4.30
अवध्यतां प्रेक्ष्य महासुरस्य तौ
शितेन शस्त्रेण तदा नरर्षभौ।
समर्थ्य चात्यर्थविशारदावुभौ
बिले विराधस्य वधं प्रचक्रतुः ॥ ३.४.३० ॥
Als sie die Unverwundbarkeit jenes großen Asura sahen, bewirkten die beiden Stiere unter den Menschen, beide äußerst geschickt, mit scharfer Waffe Virādhas Tod in der Grube.
3.4.31
स्वयं विराधेन हि मृत्युमात्मनः
प्रसह्य रामेण यथार्थमीप्सितः।
निवेदितः काननचारिणा स्वयं
न मे वधः शस्त्रकृतो भवेदिति ॥ ३.४.३१ ॥
Virādha selbst wünschte seinen eigenen Tod wahrhaftig, gewaltsam durch Rāma. Der Waldwanderer selbst erklärte: Mein Tod würde nicht durch eine Waffe herbeigeführt werden.
3.4.32
तदेव रामेण निशम्य भाषितं
कृता मतिस्तस्य बिलप्रवेशने।
बिलं च तेनातिबलेन रक्षसा
प्रवेश्यमानेन वनं विनादितम् ॥ ३.४.३२ ॥
Nachdem er eben jene Worte Rāmas gehört hatte, fasste er den Entschluss, in die Höhle einzutreten; und als jener überaus starke Rākṣasa in die Höhle gebracht wurde, hallte der Wald wider.
3.4.33
प्रहृष्टरूपाविव रामलक्ष्मणौ
विराधमुर्व्यां प्रदरे निपात्य तम्।
ननन्दतुर्वीतभयौ महावने
शिलाभिरन्तर्दधतुश्च राक्षसम् ॥ ३.४.३३ ॥
Rāma und Lakṣmaṇa, mit freudigen Gesichtern, stürzten Virādha in eine Grube in der Erde; furchtlos freuten sie sich im großen Wald und bedeckten den Rākṣasa mit Steinen.
3.4.34
ततस्तु तौ काञ्चनचित्रकार्मुकौ
निहत्य रक्षः परिगृह्य मैथिलीम्।
विजह्रतुस्तौ मुदितौ महावने
दिवि स्थितौ चन्द्रदिवाकराविव ॥ ३.४.३४ ॥
Da vergnügten sich die beiden, mit goldenen, bunten Bögen, nachdem sie den Rākṣasa erschlagen und Maithilī ergriffen hatten, fröhlich im großen Wald, wie Mond und Sonne, die am Himmel stehen.