வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 3.4
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.4.1
ह्रियमाणौ तु काकुत्स्थौ दृष्ट्वा सीता रघूत्तमौ।
उच्चैः स्वरेण चुक्रोश प्रगृह्य सुमहाभुजौ ॥ ३.४.१ ॥
ராமனும் லக்ஷ்மணனும் கொண்டு செல்லப்படுவதைக் கண்ட சீதை, பெரிய தன் கைகளை உயர்த்தி உரத்த குரலில் கதறினாள்.
3.4.2
एष दाशरथी रामः सत्यवाञ्छीलवान् शुचिः।
रक्षसा रौद्ररूपेण ह्रियते सहलक्ष्मणः ॥ ३.४.२ ॥
இவன் தசரதனின் மகன் ராமன்; சத்தியவாதி, நல்லொழுக்கமுள்ளவன், தூயவன். கொடிய உருவம் கொண்ட அரக்கனால் லக்ஷ்மணனுடன் கொண்டு செல்லப்படுகிறான்.
3.4.3
मामृक्षा भक्षयिष्यन्ति शार्दूलद्वीपिनस्तथा।
मां हरोत्सृज काकुत्स्थौ नमस्ते राक्षसोत्तम ॥ ३.४.३ ॥
கரடிகளும் புலிகளும் சிறுத்தைகளும் என்னை விழுங்கிவிடும். அரக்கர்களில் சிறந்தவனே, என்னை எடுத்துக்கொள்; காகுத்ஸ்தர்களை விடுவித்துவிடு. உனக்கு வணக்கம்.
3.4.4
तस्यास्तद् वचनं श्रुत्वा वैदेह्या रामलक्ष्मणौ।
वेगं प्रचक्रतुर्वीरौ वधे तस्य दुरात्मनः ॥ ३.४.४ ॥
வைதேஹியின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட வீரர்களான ராமனும் லக்ஷ்மணனும் அந்தத் தீயவனைக் கொல்ல வேகமாகச் செயல்பட்டனர்.
3.4.5
तस्य रौद्रस्य सौमित्रिः सव्यं बाहुं बभञ्ज ह।
रामस्तु दक्षिणं बाहुं तरसा तस्य रक्षसः ॥ ३.४.५ ॥
அந்தக் கொடியவனின் இடது கையை சௌமித்ரி முறித்தான்; ராமனோ அந்த அரக்கனின் வலது கையை வலுவாக முறித்தான்.
3.4.6
स भग्नबाहुः संविग्नः पपाताशु विमूर्च्छितः।
धरण्यां मेघसंकाशो वज्रभिन्न इवाचलः ॥ ३.४.६ ॥
இரு கைகளும் முறிந்து மனம் கலங்கிய அவன் விரைவில் மயங்கி, இடியால் பிளக்கப்பட்ட மலையைப் போல், மேகம் போன்ற உடலுடன் தரையில் விழுந்தான்.
3.4.7
मुष्टिभिर्बाहुभिः पद्भिः सूदयन्तौ तु राक्षसम्।
उद्यम्योद्यम्य चाप्येनं स्थण्डिले निष्पिपेषतुः ॥ ३.४.७ ॥
முஷ்டிகளாலும், கரங்களாலும், கால்களாலும் அந்த ராக்ஷசனைத் தாக்கி, அவர்கள் இருவரும் அவனை மீண்டும் மீண்டும் தூக்கித் தரையில் அரைத்தனர்.
3.4.8
स विद्धौ बहुभिर्बाणैः खड्गाभ्यां च परिक्षतः।
निष्पिष्टो बहुधा भूमौ न ममार स राक्षसः ॥ ३.४.८ ॥
பல அம்புகளாலும் இரண்டு வாட்களாலும் துளைக்கப்பட்டு, எங்கும் காயமுற்று, தரையில் பலவாறு நசுக்கப்பட்டும் அந்த ராக்ஷசன் இறக்கவில்லை.
3.4.9
तं प्रेक्ष्य रामः सुभृशमवध्यमचलोपमम्।
भयेष्वभयदः श्रीमानिदं वचनमब्रवीत् ॥ ३.४.९ ॥
அழிக்க முடியாததும் மலைபோன்றதுமான அவனை மிகவும் கவனித்துப் பார்த்த, அச்சங்களில் அபயம் அளிக்கும் திருமான் ராமன் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
3.4.10
तपसा पुरुषव्याघ्र राक्षसोऽयं न शक्यते।
शस्त्रेण युधि निर्जेतुं राक्षसं निखनावहे ॥ ३.४.१० ॥
புருஷவ்யாக்ரனே! தவத்தின் வலிமையால் இந்த ராக்ஷசனைப் போரில் ஆயுதத்தால் வெல்ல முடியாது; ஆகவே நாம் இந்த ராக்ஷசனைப் புதைக்க ஒரு குழி தோண்டுவோம்.
3.4.11
कुञ्जरस्येव रौद्रस्य राक्षसस्यास्य लक्ष्मण।
वनेऽस्मिन् सुमहच्छ्वभ्रं खन्यतां रौद्रवर्चसः ॥ ३.४.११ ॥
லக்ஷ்மணா! யானையைப் போன்ற கொடிய இந்த ராக்ஷசனுக்காக, இந்தக் காட்டில் ஒரு பெரிய குழி தோண்டப்படட்டும்; இவனது ஒளி கொடியது.
3.4.12
इत्युक्त्वा लक्ष्मणं रामः प्रदरः खन्यतामिति।
तस्थौ विराधमाक्रम्य कण्ठे पादेन वीर्यवान् ॥ ३.४.१२ ॥
இவ்வாறு லக்ஷ்மணனிடம் கூறிய ராமன், 'குழி தோண்டப்படட்டும்' என்றான்; பின்னர் வீரனான ராமன் விராதனின் கழுத்தை காலால் அழுத்தியபடி நின்றான்.
3.4.13
तच्छ्रुत्वा राघवेणोक्तं राक्षसः प्रश्रितं वचः।
इदं प्रोवाच काकुत्स्थं विराधः पुरुषर्षभम् ॥ ३.४.१३ ॥
ராகவன் சொன்ன அந்த பணிவான சொற்களைக் கேட்டு, அரக்கன் விராதன் புருஷர்களில் சிறந்த காகுத்ஸ்தனிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
3.4.14
हतोऽहं पुरुषव्याघ्र शक्रतुल्यबलेन वै।
मया तु पूर्वं त्वं मोहान्न ज्ञातः पुरुषर्षभ ॥ ३.४.१४ ॥
புருஷ சிங்கமே, இந்திரனுக்கு நிகரான வலிமையுடையவனால் நான் இப்போது கொல்லப்பட்டேன். முன்பு மயக்கத்தால் நான் உன்னை அறியவில்லை, புருஷர்களில் சிறந்தவனே.
3.4.15
कौसल्या सुप्रजास्तात रामस्त्वं विदितो मया।
वैदेही च महाभागा लक्ष्मणश्च महायशाः ॥ ३.४.१५ ॥
அன்பனே, கௌசல்யைக்கு நல்ல மகனாகிய நீ ராமன் என்று நான் அறிந்தேன். பெரும் பேறு பெற்ற வைதேஹியையும், பெரும் புகழுடைய லக்ஷ்மணனையும் அறிந்தேன்.
3.4.16
अभिशापादहं घोरां प्रविष्टो राक्षसीं तनुम्।
तुम्बुरुर्नाम गन्धर्वः शप्तो वैश्रवणेन हि ॥ ३.४.१६ ॥
சாபத்தால் நான் இந்த பயங்கரமான அரக்கன் உடலில் புகுந்தேன். நான் தும்புரு என்னும் கந்தர்வன்; வைஸ்ரவணனால் சபிக்கப்பட்டவன்.
3.4.17
प्रसाद्यमानश्च मया सोऽब्रवीन्मां महायशाः।
यदा दाशरथी रामस्त्वां वधिष्यति संयुगे ॥ ३.४.१७ ॥
நான் சமாதானப்படுத்தியபோது அந்த மகாயசஸ்வி என்னிடம் கூறினார்: தசரதனின் மகன் ராமன் போரில் உன்னை வதைக்கும்போது.
3.4.18
तदा प्रकृतिमापन्नो भवान् स्वर्गं गमिष्यति।
अनुपस्थीयमानो मां स क्रुद्धो व्याजहार ह ॥ ३.४.१८ ॥
அப்போது நீ உன் முந்தைய இயல்பை அடைந்து சொர்க்கம் செல்வாய். நான் அவரை அணுகாதபோது அவர் கோபத்துடன் என்னிடம் பேசினார்.
3.4.19
तव प्रसादान्मुक्तोऽहमभिशापात् सुदारुणात् ॥ ३.४.१९ ॥
உமது அருளால் நான் இந்த கொடிய சாபத்திலிருந்து விடுபட்டேன்.
3.4.20
भुवनं स्वं गमिष्यामि स्वस्ति वोऽस्तु परंतप।
इतो वसति धर्मात्मा शरभङ्गः प्रतापवान् ॥ ३.४.२० ॥
நான் என் உலகிற்குச் செல்வேன். பகைவரை வாட்டுபவரே, உமக்கு நலம் உண்டாகட்டும். இங்கிருந்து தர்மாத்மாவும் வலிமைமிக்கவருமான சரபங்கர் வசிக்கிறார்.
3.4.21
अध्यर्धयोजने तात महर्षिः सूर्यसंनिभः।
तं क्षिप्रमभिगच्छ त्वं स ते श्रेयोऽभिधास्यति ॥ ३.४.२१ ॥
அன்பனே, ஒன்றரை யோஜனை தூரத்தில் சூரியனைப் போன்ற மகரிஷி இருக்கிறார். நீ விரைந்து அவரிடம் செல். அவர் உனக்கு நன்மையானதை உரைப்பார்.
3.4.22
अवटे चापि मां राम निक्षिप्य कुशली व्रज।
रक्षसां गतसत्त्वानामेष धर्मः सनातनः ॥ ३.४.२२ ॥
ராமா, என்னையும் குழியில் புதைத்துவிட்டு நலமாகச் செல். உயிர் நீங்கிய ராட்சதர்களுக்கு இதுவே நித்திய தர்மம்.
3.4.23
अवटे ये निधीयन्ते तेषां लोकाः सनातनाः।
एवमुक्त्वा तु काकुत्स्थं विराधः शरपीडितः ॥ ३.४.२३ ॥
குழியில் புதைக்கப்படுபவர்களுக்கு நித்திய உலகங்கள் உண்டு. காகுத்ஸ்தரான ராமரிடம் இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, அம்புகளால் துன்புற்ற விராதன்—
3.4.24
बभूव स्वर्गसम्प्राप्तो न्यस्तदेहो महाबलः।
तच्छ्रुत्वा राघवो वाक्यं लक्ष्मणं व्यादिदेश ह ॥ ३.४.२४ ॥
உடலைத் துறந்து அந்த மகாபலசாலி சுவர்க்கத்தை அடைந்தான். அவனுடைய சொல்லைக் கேட்ட ராகவன் லட்சுமணனுக்கு ஆணையிட்டார்.
3.4.25
कुञ्जरस्येव रौद्रस्य राक्षसस्यास्य लक्ष्मण।
वनेऽस्मिन्सुमहान् श्वभ्रः खन्यतां रौद्रकर्मणः ॥ ३.४.२५ ॥
லக்ஷ்மணா, யானையைப் போன்ற இந்த கொடிய அரக்கனுக்காக, இந்தக் காட்டில் ஒரு பெரிய குழியைத் தோண்டு.
3.4.26
इत्युक्त्वा लक्ष्मणं रामः प्रदरः खन्यतामिति।
तस्थौ विराधमाक्रम्य कण्ठे पादेन वीर्यवान् ॥ ३.४.२६ ॥
லக்ஷ்மணனிடம் இவ்வாறு கூறி, 'குழியைத் தோண்டு' என்று சொல்லிவிட்டு, வீரியமிக்க ராமர் விராதனை காலால் கழுத்தில் அழுத்தி நின்றார்.
3.4.27
ततः खनित्रमादाय लक्ष्मणः श्वभ्रमुत्तमम्।
अखनत् पार्श्वतस्तस्य विराधस्य महात्मनः ॥ ३.४.२७ ॥
பின்னர் லக்ஷ்மணன் மண்வெட்டியை எடுத்து, அந்த மகாத்மா விராதனின் அருகிலேயே ஒரு நல்ல குழியைத் தோண்டினான்.
3.4.28
तं मुक्तकण्ठमुत्क्षिप्य शङ्कुकर्णं महास्वनम्।
विराधं प्राक्षिपच्छ्वभ्रे नदन्तं भैरवस्वनम् ॥ ३.४.२८ ॥
கழுத்தை விடுவித்து, சங்குக் காதுகளுடைய, பெரும் குரல் கொண்ட அந்த விராதனைத் தூக்கி, பயங்கர ஒலியுடன் கத்திய அவனைக் குழியில் வீசினார்கள்.
3.4.29
तमाहवे दारुणमाशुविक्रमौ
स्थिरावुभौ संयति रामलक्ष्मणौ।
मुदान्वितौ चिक्षिपतुर्भयावहं
नदन्तमुत्क्षिप्य बलेन राक्षसम् ॥ ३.४.२९ ॥
அந்தக் கொடிய போரில், விரைந்த வீரம் கொண்ட, உறுதியான ராமரும் லக்ஷ்மணரும் இருவரும் மகிழ்ச்சியுடன், பலத்தால் அந்த அரக்கனைத் தூக்கி, பயம் விளைவித்துக் கர்ஜித்தவனை வீசினர்.
3.4.30
अवध्यतां प्रेक्ष्य महासुरस्य तौ
शितेन शस्त्रेण तदा नरर्षभौ।
समर्थ्य चात्यर्थविशारदावुभौ
बिले विराधस्य वधं प्रचक्रतुः ॥ ३.४.३० ॥
அந்தப் பெரிய அசுரனின் அழிவின்மையைக் கண்டு, அந்த நரசிங்கங்கள் இருவரும் மிகவும் திறமையுடன், கூர்மையான ஆயுதத்தால் குழியில் விராதனின் வதத்தைச் செய்தனர்.
3.4.31
स्वयं विराधेन हि मृत्युमात्मनः
प्रसह्य रामेण यथार्थमीप्सितः।
निवेदितः काननचारिणा स्वयं
न मे वधः शस्त्रकृतो भवेदिति ॥ ३.४.३१ ॥
விராதன் தானே தன் மரணத்தை ராமனால் பலவந்தமாக, உண்மையாகவே விரும்பினான். காட்டில் திரிபவன் தானே அறிவித்தான்: என் வதம் ஆயுதத்தால் நிகழாது என்று.
3.4.32
तदेव रामेण निशम्य भाषितं
कृता मतिस्तस्य बिलप्रवेशने।
बिलं च तेनातिबलेन रक्षसा
प्रवेश्यमानेन वनं विनादितम् ॥ ३.४.३२ ॥
ராமன் சொன்னதைக் கேட்டே அவன் குகைக்குள் நுழைய முடிவு செய்தான். அந்த மிகு வலிமை கொண்ட அரக்கன் குகைக்குள் நுழையும்போது காடு எதிரொலித்தது.
3.4.33
प्रहृष्टरूपाविव रामलक्ष्मणौ
विराधमुर्व्यां प्रदरे निपात्य तम्।
ननन्दतुर्वीतभयौ महावने
शिलाभिरन्तर्दधतुश्च राक्षसम् ॥ ३.४.३३ ॥
மகிழ்ச்சி நிறைந்த தோற்றம் கொண்ட ராமனும் லக்ஷ்மணனும் போல, விராதனை நிலத்தில் ஒரு குழியில் வீழ்த்தி, அச்சமின்றி மகா காட்டில் மகிழ்ந்தனர்; அந்த அரக்கனை கற்களால் மூடினர்.
3.4.34
ततस्तु तौ काञ्चनचित्रकार्मुकौ
निहत्य रक्षः परिगृह्य मैथिलीम्।
विजह्रतुस्तौ मुदितौ महावने
दिवि स्थितौ चन्द्रदिवाकराविव ॥ ३.४.३४ ॥
பின்னர் பொன்னிற வில்லேந்திய அவ்விருவரும் அரக்கனைக் கொன்று, மைதிலியை அழைத்துக்கொண்டு, வானில் நின்ற சந்திரனும் சூரியனும் போல, மகா காட்டில் மகிழ்ந்து விளையாடினர்.