Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 3.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.42.1
एवमुक्त्वा तु परुषं मारीचो रावणं ततः।
गच्छावेत्यब्रवीद् दीनो भयाद् रात्रिंचरप्रभोः ॥ ३.४२.१ ॥
Nachdem er diese harten Worte gesprochen hatte, sagte Mārīca, aus Furcht niedergeschlagen, zu Rāvaṇa, dem Herrn der nachtwandelnden Dämonen: "Lass uns gehen."
3.42.2
दृष्टश्चाहं पुनस्तेन शरचापासिधारिणा।
मद्वधोद्यतशस्त्रेण निहतं जीवितं च मे ॥ ३.४२.२ ॥
Und er sah mich wieder, er, der Bogen, Pfeil und Schwert trägt, die Waffe zum Töten erhoben; und mein Leben wurde ausgelöscht.
3.42.3
नहि रामं पराक्रम्य जीवन् प्रतिनिवर्तते।
वर्तते प्रतिरूपोऽसौ यमदण्डहतस्य ते ॥ ३.४२.३ ॥
Wer Rāma herausfordert, kehrt nicht lebend zurück; er würde zum Abbild deiner selbst, erschlagen vom Stab Yamas.
3.42.4
किं नु कर्तुं मया शक्यमेवं त्वयि दुरात्मनि।
एष गच्छाम्यहं तात स्वस्ति तेऽस्तु निशाचर ॥ ३.४२.४ ॥
Was könnte ich mit dir, einem so bösartigen Geist, sonst tun? Lieber Freund, ich gehe; möge es dir wohlergehen, Nachtwandler.
3.42.5
प्रहृष्टस्त्वभवत् तेन वचनेन स राक्षसः।
परिष्वज्य सुसंश्लिष्टमिदं वचनमब्रवीत् ॥ ३.४२.५ ॥
Über diese Worte erfreut, umarmte ihn der Dämon fest und sprach diese Worte.
3.42.6
एतच्छौटीर्ययुक्तं ते मच्छन्दवशवर्तिनः।
इदानीमसि मारीचः पूर्वमन्यो हि राक्षसः ॥ ३.४२.६ ॥
Diese deine Worte sind voller Tapferkeit; nun bist du Mārīca, der meinem Willen folgt. Früher warst du ein anderer Dämon.
3.42.7
आरुह्यतामयं शीघ्रं खगो रत्नविभूषितः।
मया सह रथो युक्तः पिशाचवदनैः खरैः ॥ ३.४२.७ ॥
Steig schnell auf diesen vogelähnlichen, mit Edelsteinen geschmückten Wagen; mein Wagen ist mit dämonengesichtigen Eseln bespannt.
3.42.8
प्रलोभयित्वा वैदेहीं यथेष्टं गन्तुमर्हसि।
तां शून्ये प्रसभं सीतामानयिष्यामि मैथिलीम् ॥ ३.४२.८ ॥
Nachdem du Vaidehī verlockt hast, geh, wohin du willst; jene Maithilī Sītā werde ich gewaltsam an einen einsamen Ort bringen.
3.42.9
ततस्तथेत्युवाचैनं रावणं ताटकासुतः।
ततो रावणमारीचौ विमानमिव तं रथम् ॥ ३.४२.९ ॥
Da sprach der Sohn Tāṭakās (Mārīca) zu Rāvaṇa: »So sei es.« Dann bestiegen Rāvaṇa und Mārīca jenen Wagen, als wäre er ein Vimāna.
3.42.10
आरुह्याययतुः शीघ्रं तस्मादाश्रममण्डलात्।
तथैव तत्र पश्यन्तौ पत्तनानि वनानि च ॥ ३.४२.१० ॥
Nachdem sie aufgestiegen waren, brachen die beiden rasch aus jenem Kreis der Einsiedeleien auf und blickten dabei auf die Städte und Wälder dort.
3.42.11
गिरींश्च सरितः सर्वा राष्ट्राणि नगराणि च।
समेत्य दण्डकारण्यं राघवस्याश्रमं ततः ॥ ३.४२.११ ॥
Sie überquerten Berge, alle Flüsse, Reiche und Städte, erreichten den Daṇḍaka-Wald und gelangten zur Einsiedelei des Rāghava (Rāma).
3.42.12
ददर्श सहमारीचो रावणो राक्षसाधिपः।
अवतीर्य रथात् तस्मात् ततः काञ्चनभूषणात् ॥ ३.४२.१२ ॥
Rāvaṇa, der Herr der Rākṣasas, sah es zusammen mit Mārīca; dann stieg er von jenem goldgeschmückten Wagen herab,
3.42.13
हस्ते गृहीत्वा मारीचं रावणो वाक्यमब्रवीत्।
एतद् रामाश्रमपदं दृश्यते कदलीवृतम् ॥ ३.४२.१३ ॥
Rāvaṇa nahm Mārīca bei der Hand und sprach diese Worte: "Dies ist die Einsiedelei Rāmas, die von Bananenbäumen umgeben zu sehen ist."
3.42.14
क्रियतां तत् सखे शीघ्रं यदर्थं वयमागताः।
स रावणवचः श्रुत्वा मारीचो राक्षसस्तदा ॥ ३.४२.१४ ॥
"Freund, mach schnell, was wir hierher gekommen sind zu tun." Als er Rāvaṇas Worte hörte, da der Rākṣasa Mārīca...
3.42.15
मृगो भूत्वाऽऽश्रमद्वारि रामस्य विचचार ह।
स तु रूपं समास्थाय महदद्भुतदर्शनम् ॥ ३.४२.१५ ॥
Zum Hirsch geworden, streifte er am Tor der Einsiedelei Rāmas umher; und er nahm eine große, wunderbar anzusehende Gestalt an.
3.42.16
मणिप्रवरशृङ्गाग्रः सितासितमुखाकृतिः।
रक्तपद्मोत्पलमुख इन्द्रनीलोत्पलश्रवाः ॥ ३.४२.१६ ॥
Die Spitzen seiner Hörner glichen herrlichen Edelsteinen; sein Gesicht hatte die Form von Weiß und Schwarz; sein Gesicht glich einem roten und einem blauen Lotus; seine Ohren glichen Saphirlotussen.
3.42.17
किंचिदभ्युन्नतग्रीव इन्द्रनीलनिभोदरः।
मधूकनिभपार्श्वश्च कञ्जकिञ्जल्कसंनिभः ॥ ३.४२.१७ ॥
Sein Hals war leicht erhoben; sein Bauch glich Saphir, seine Flanken der Madhūka-Blüte, und er glich dem Staubgefäß eines Lotus.
3.42.18
वैदूर्यसंकाशखुरस्तनुजङ्घः सुसंहतः।
इन्द्रायुधसवर्णेन पुच्छेनोर्ध्वं विराजितः ॥ ३.४२.१८ ॥
Seine Hufe glichen Katzenaugen-Edelsteinen, seine Unterschenkel waren schlank, sein Körper wohlgefügt; mit einem Schwanz in der Farbe von Indras Bogen strahlte er empor.
3.42.19
मनोहरस्निग्धवर्णो रत्नैर्नानाविधैर्वृतः।
क्षणेन राक्षसो जातो मृगः परमशोभनः ॥ ३.४२.१९ ॥
Von lieblichem, glänzendem Farbton und mit Juwelen vielerlei Art geschmückt, wurde der Rākṣasa im Nu zu einem Hirsch von höchster Schönheit.
3.42.20
वनं प्रज्वलयन् रम्यं रामाश्रमपदं च तत्।
मनोहरं दर्शनीयं रूपं कृत्वा स राक्षसः ॥ ३.४२.२० ॥
Den Wald und jene reizvolle Einsiedlerstätte Rāmas erhellend, nahm der Rākṣasa eine liebliche, anziehende Gestalt an.
3.42.21
प्रलोभनार्थं वैदेह्या नानाधातुविचित्रितम्।
विचरन् गच्छते सम्यक् शाद्वलानि समन्ततः ॥ ३.४२.२१ ॥
Um Vaidehī (Sītā) zu verlocken, streifte der mit vielen Mineralfarben bunt gefleckte Hirsch umher und weidete gut auf den grasbewachsenen Wiesen ringsum.
3.42.22
रौप्यैर्बिन्दुशतैश्चित्रं भूत्वा च प्रियदर्शनः।
विटपीनां किसलयान् भक्षयन् विचचार ह ॥ ३.४२.२२ ॥
Mit hunderten silbrigen Punkten gesprenkelt und anzusehen lieblich, streifte der Hirsch umher und fraß die zarten Triebe der Bäume.
3.42.23
कदलीगृहकं गत्वा कर्णिकारानितस्ततः।
समाश्रयन् मन्दगतिं सीतासंदर्शनं ततः ॥ ३.४२.२३ ॥
Er ging zu einer Laube aus Bananenstauden, suchte hier und dort Schutz bei den Karṇikāra-Bäumen und bewegte sich langsam, bis er Sītā ins Blickfeld kam.
3.42.24
राजीवचित्रपृष्ठः स विरराज महामृगः।
रामाश्रमपदाभ्याशे विचचार यथासुखम् ॥ ३.४२.२४ ॥
Mit einem Rücken, der mit Lotusmustern gezeichnet war, strahlte dieser große Hirsch und streifte gemächlich nahe der Einsiedlerstätte Rāmas umher.
3.42.25
पुनर्गत्वा निवृत्तश्च विचचार मृगोत्तमः।
गत्वा मुहूर्तं त्वरया पुनः प्रतिनिवर्तते ॥ ३.४२.२५ ॥
Wieder gegangen und umgekehrt, streifte der vorzügliche Hirsch umher. Nachdem er eine Weile eilig gegangen ist, kehrt er wieder zurück.
3.42.26
विक्रीडंश्च क्वचिद् भूमौ पुनरेव निषीदति।
आश्रमद्वारमागम्य मृगयूथानि गच्छति ॥ ३.४२.२६ ॥
Spielend auf dem Boden, setzt er sich irgendwo wieder nieder. Am Tor des Einsiedlerhauses angekommen, geht er zu den Hirschherden.
3.42.27
मृगयूथैरनुगतः पुनरेव निवर्तते।
सीतादर्शनमाकांक्षन् राक्षसो मृगतां गतः ॥ ३.४२.२७ ॥
Obwohl von den Hirschherden verfolgt, kehrt er wieder zurück. Den Anblick Sītās begehrend, hatte der Rākṣasa die Gestalt eines Hirsches angenommen.
3.42.28
परिभ्रमति चित्राणि मण्डलानि विनिष्पतन्।
समुद्वीक्ष्य च सर्वे तं मृगा येऽन्ये वनेचराः ॥ ३.४२.२८ ॥
Es wandert in bunten Kreisen umher und springt hierhin und dorthin. Als alle Hirsche und die anderen Waldtiere es sehen...
3.42.29
उपगम्य समाघ्राय विद्रवन्ति दिशो दश।
राक्षसः सोऽपि तान् वन्यान् मृगान् मृगवधे रतः ॥ ३.४२.२९ ॥
Sie nähern sich, beschnuppern es und zerstreuen sich in die zehn Richtungen. Auch jener Rākṣasa, der am Töten jener wilden Hirsche Gefallen fand...
3.42.30
प्रच्छादनार्थं भावस्य न भक्षयति संस्पृशन्।
तस्मिन् नेव ततः काले वैदेही शुभलोचना ॥ ३.४२.३० ॥
Um seine wahre Natur zu verbergen, frisst er sie nicht, auch wenn er sie berührt. Genau in diesem Augenblick die schönäugige Vaidehī (Sītā)...
3.42.31
कुसुमापचये व्यग्रा पादपानत्यवर्तत।
कर्णिकारानशोकांश्च चूतांश्च मदिरेक्षणा ॥ ३.४२.३१ ॥
Eifrig beim Blumenpflücken, mit weinschimmernden Augen, ging sie zwischen den Bäumen umher — den karṇikāra, den aśoka und den Mangobäumen.
3.42.32
कुसुमान्यपचिन्वन्ती चचार रुचिरानना।
अनर्हा वनवासस्य सा तं रत्नमयं मृगम् ॥ ३.४२.३२ ॥
Beim Blumenpflücken, die Schönheit im Antlitz, obwohl für das Waldexil nicht geschaffen, betrachtete sie jenen Hirsch aus Juwelen.
3.42.33
मुक्तामणिविचित्राङ्गं ददर्श परमाङ्गना।
तं वै रुचिरदन्तोष्ठं रूप्यधातुतनूरुहम् ॥ ३.४२.३३ ॥
Die vortreffliche Frau sah jenen Hirsch, dessen Körper mit Perlen und Edelsteinen gesprenkelt war, mit schönen Zähnen und Lippen und silbrigem Fell.
3.42.34
विस्मयोत्फुल्लनयना सस्नेहं समुदैक्षत।
स च तां रामदयितां पश्यन् मायामयो मृगः ॥ ३.४२.३४ ॥
Mit vor Staunen geweiteten Augen betrachtete sie ihn liebevoll; und jener illusorische Hirsch, die Geliebte Rāmas anblickend—
3.42.35
विचचार ततस्तत्र दीपयन्निव तद् वनम्।
अदृष्टपूर्वं दृष्ट्वा तं नानारत्नमयं मृगम्।
विस्मयं परमं सीता जगाम जनकात्मजा ॥ ३.४२.३५ ॥
Dann streifte jener Hirsch dort umher, als erhelle er den Wald. Beim Anblick dieses aus vielen Juwelen gefertigten Hirschs, wie er nie zuvor gesehen worden war, empfand Sītā, Janakas Tochter, großes Staunen.