Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 3.44
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.44.1
तथा तु तं समादिश्य भ्रातरं रघुनन्दनः।
बबन्धासिं महातेजा जाम्बूनदमयत्सरुम् ॥ ३.४४.१ ॥
Tras instruir así a su hermano, Rāma, deleite de los Raghus, de gran esplendor, se ciñó una espada con vaina de oro.
3.44.2
ततस्त्रिविनतं चापमादायात्मविभूषणम्।
आबध्य च कपालौ द्वौ जगामोदग्रविक्रमः ॥ ३.४४.२ ॥
Entonces, tomando su arco curvado en tres partes, su propio adorno, y atándose las dos protecciones de los brazos, Rāma de elevado valor partió.
3.44.3
तं वन्यराजो राजेन्द्रमापतन्तं निरीक्ष्य वै।
बभूवान्तर्हितस्त्रासात् पुनः संदर्शनेऽभवत् ॥ ३.४४.३ ॥
Al ver a Rāma, señor de reyes, que se acercaba, el rey del bosque se ocultó de miedo y volvió a hacerse visible.
3.44.4
बद्धासिर्धनुरादाय प्रदुद्राव यतो मृगः।
तं स्म पश्यति रूपेण द्योतयन्तमिवाग्रतः ॥ ३.४४.४ ॥
Con la espada ceñida y el arco en la mano, Rāma corrió hacia donde había ido el ciervo; lo veía delante de sí, resplandeciendo con su forma.
3.44.5
अवेक्ष्यावेक्ष्य धावन्तं धनुष्पाणिर्महावने।
अतिवृत्तमिवोत्पाताल्लोभयानं कदाचन ॥ ३.४४.५ ॥
Con el arco en la mano, Rāma corría por el gran bosque mirando una y otra vez; el ciervo, a veces saltando lejos, lo atraía.
3.44.6
शङ्कितं तु समुद्भ्रान्तमुत्पतन्तमिवाम्बरम्।
दृश्यमानमदृश्यं च वनोद्देशेषु केषुचित् ॥ ३.४४.६ ॥
Aquel ciervo, receloso y muy agitado, parecía elevarse hacia el cielo; en ciertos lugares del bosque se veía y en otros no.
3.44.7
छिन्नाभ्रैरिव संवीतं शारदं चन्द्रमण्डलम्।
मुहूर्तादेव ददृशे मुहुर्दूरात् प्रकाशते ॥ ३.४४.७ ॥
Como la luna de otoño envuelta en nubes rotas, apareció por un instante y brilló una y otra vez desde lejos.
3.44.8
दर्शनादर्शनेनैव सोऽपाकर्षत राघवम्।
स दूरमाश्रमस्यास्य मारीचो मृगतां गतः ॥ ३.४४.८ ॥
Apareciendo y desapareciendo, atrajo lejos a Rāghava; aquel Mārīca, tomando la forma de ciervo, se alejó mucho de este ermitaño.
3.44.9
आसीत् क्रुद्धस्तु काकुत्स्थो विवशस्तेन मोहितः।
अथावतस्थे सुश्रान्तश्छायामाश्रित्य शाद्वले ॥ ३.४४.९ ॥
Kākutstha (Rāma) se enfureció; engañado por él y desvalido, se detuvo muy cansado a la sombra, sobre el suelo cubierto de hierba.
3.44.10
स तमुन्मादयामास मृगरूपो निशाचरः।
मृगैः परिवृतोऽथान्यैरदूरात् प्रत्यदृश्यत ॥ ३.४४.१० ॥
Aquel nocturno de forma de ciervo lo enloqueció; luego, rodeado de otros ciervos, apareció cerca.
3.44.11
ग्रहीतुकामं दृष्ट्वा तं पुनरेवाभ्यधावत।
तत्क्षणादेव संत्रासात् पुनरन्तर्हितोऽभवत् ॥ ३.४४.११ ॥
Al verlo con el deseo de capturarlo, corrió de nuevo hacia él; en ese mismo instante, por el miedo, volvió a desaparecer.
3.44.12
पुनरेव ततो दूराद् वृक्षखण्डाद् विनिःसृतः।
दृष्ट्वा रामो महातेजास्तं हन्तुं कृतनिश्चयः ॥ ३.४४.१२ ॥
Luego, de nuevo, desde lejos, emergió de un grupo de árboles; al verlo, Rāma de gran esplendor resolvió matarlo.
3.44.13
भूयस्तु शरमुद्धृत्य कुपितस्तत्र राघवः।
सूर्यरश्मिप्रतीकाशं ज्वलन्तमरिमर्दनम् ॥ ३.४४.१३ ॥
Entonces el Rāghava, airado, sacó allí una flecha, resplandeciente como un rayo de sol, aplastadora de enemigos.
3.44.14
संधाय सुदृढे चापे विकृष्य बलवद्बली।
तमेव मृगमुद्दिश्य श्वसन्तमिव पन्नगम् ॥ ३.४४.१४ ॥
Colocando la flecha en su arco muy firme y tensándolo con fuerza, el poderoso apuntó a aquel mismo ciervo, como una serpiente silbante.
3.44.15
मुमोच ज्वलितं दीप्तमस्त्रं ब्रह्मविनिर्मितम्।
शरीरं मृगरूपस्य विनिर्भिद्य शरोत्तमः ॥ ३.४४.१५ ॥
Lanzó un arma ardiente y resplandeciente forjada por Brahmā; aquella mejor de las flechas atravesó el cuerpo de la forma de ciervo.
3.44.16
मारीचस्यैव हृदयं बिभेदाशनिसंनिभः।
तालमात्रमथोत्प्लुत्य न्यपतत् स भृशातुरः ॥ ३.४४.१६ ॥
Aquella flecha, semejante a un rayo, atravesó el corazón mismo de Mārīca; él saltó a la altura de una palmera y cayó, gravemente herido.
3.44.17
व्यनदद् भैरवं नादं धरण्यामल्पजीवितः।
म्रियमाणस्तु मारीचो जहौ तां कृत्रिमां तनुम् ॥ ३.४४.१७ ॥
El de vida breve lanzó un grito terrible en el suelo; al morir, Mārīca abandonó aquella forma falsa.
3.44.18
स्मृत्वा तद्वचनं रक्षो दध्यौ केन तु लक्ष्मणम्।
इह प्रस्थापयेत् सीता तां शून्ये रावणो हरेत् ॥ ३.४४.१८ ॥
Recordando aquellas palabras, el demonio pensó: ¿por qué medio podría apartarse a Lakṣmaṇa de aquí, para que Rāvaṇa se llevara a Sītā en el lugar vacío?
3.44.19
स प्राप्तकालमाज्ञाय चकार च ततः स्वनम्।
सदृशं राघवस्येव हा सीते लक्ष्मणेति च ॥ ३.४४.१९ ॥
Sabiendo que había llegado el momento, lanzó un grito semejante a la voz de Rāghava: "¡Ay, Sītā! ¡Ay, Lakṣmaṇa!"
3.44.20
तेन मर्मणि निर्विद्धं शरेणानुपमेन हि।
मृगरूपं तु तत् त्यक्त्वा राक्षसं रूपमास्थितः ॥ ३.४४.२० ॥
Atravesado en un punto vital por aquella flecha incomparable, abandonó la forma de ciervo y adoptó su forma de rākṣasa.
3.44.21
चक्रे स सुमहाकायं मारीचो जीवितं त्यजन्।
तं दृष्ट्वा पतितं भूमौ राक्षसं भीमदर्शनम् ॥ ३.४४.२१ ॥
Mārīca adoptó su enorme cuerpo; y al ver caído en tierra a aquel rākṣasa de aspecto terrible, mientras exhalaba la vida—
3.44.22
रामो रुधिरसिक्ताङ्गं चेष्टमानं महीतले।
जगाम मनसा सीतां लक्ष्मणस्य वचः स्मरन् ॥ ३.४४.२२ ॥
Al verlo retorcerse en el suelo con el cuerpo cubierto de sangre, Rāma, recordando las palabras de Lakṣmaṇa, dirigió su mente hacia Sītā.
3.44.23
मारीचस्य तु मायैषा पूर्वोक्तं लक्ष्मणेन तु।
तत् तथा ह्यभवच्चाद्य मारीचोऽयं मया हतः ॥ ३.४४.२३ ॥
Esta fue, en efecto, la ilusión de Mārīca; sucedió tal como Lakṣmaṇa había dicho antes. Y hoy este Mārīca ha sido muerto por mí.
3.44.24
हा सीते लक्ष्मणेत्येवमाक्रुश्य तु महास्वनम्।
ममार राक्षसः सोऽयं श्रुत्वा सीता कथं भवेत् ॥ ३.४४.२४ ॥
Tras gritar en voz alta «¡Ay, Sītā! ¡Ay, Lakṣmaṇa!», aquel rākṣasa murió. ¡Quién sabe qué será de Sītā al oír esto!
3.44.26
लक्ष्मणश्च महाबाहुः कामवस्थां गमिष्यति।
तत्र रामं भयं तीव्रमाविवेश विषादजम्।
राक्षसं मृगरूपं तं हत्वा श्रुत्वा च तत्स्वनम् ॥ ३.४४.२६ ॥
El de brazos poderosos, Lakṣmaṇa, llegará a ese estado. Allí, un temor agudo nacido de la aflicción entró en Rāma, tras matar a aquel rākṣasa con forma de ciervo y oír aquel grito.
3.44.27
निहत्य पृषतं चान्यं मांसमादाय राघवः।
त्वरमाणो जनस्थानं ससाराभिमुखं तदा ॥ ३.४४.२७ ॥
Tras matar otro ciervo moteado y tomar su carne, Rāghava entonces se apresuró hacia Janasthāna, en dirección frontal.