Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 3.44
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.44.1
तथा तु तं समादिश्य भ्रातरं रघुनन्दनः।
बबन्धासिं महातेजा जाम्बूनदमयत्सरुम् ॥ ३.४४.१ ॥
Tendo assim instruído seu irmão, Rāma, alegria dos Raghus, de grande esplendor, cingiu uma espada com bainha de ouro.
3.44.2
ततस्त्रिविनतं चापमादायात्मविभूषणम्।
आबध्य च कपालौ द्वौ जगामोदग्रविक्रमः ॥ ३.४४.२ ॥
Então, tomando seu arco curvado em três partes, seu próprio ornamento, e atando as duas proteções dos braços, Rāma de grande valor partiu.
3.44.3
तं वन्यराजो राजेन्द्रमापतन्तं निरीक्ष्य वै।
बभूवान्तर्हितस्त्रासात् पुनः संदर्शनेऽभवत् ॥ ३.४४.३ ॥
Ao ver Rāma, senhor dos reis, avançando em sua direção, o rei da floresta desapareceu de medo e depois tornou a aparecer.
3.44.4
बद्धासिर्धनुरादाय प्रदुद्राव यतो मृगः।
तं स्म पश्यति रूपेण द्योतयन्तमिवाग्रतः ॥ ३.४४.४ ॥
Com a espada cingida e o arco na mão, Rāma correu para onde o veado havia ido; via-o à sua frente, resplandecendo em sua forma.
3.44.5
अवेक्ष्यावेक्ष्य धावन्तं धनुष्पाणिर्महावने।
अतिवृत्तमिवोत्पाताल्लोभयानं कदाचन ॥ ३.४४.५ ॥
Com o arco na mão, Rāma corria pela grande floresta olhando repetidamente; o veado, às vezes saltando para longe, o atraía.
3.44.6
शङ्कितं तु समुद्भ्रान्तमुत्पतन्तमिवाम्बरम्।
दृश्यमानमदृश्यं च वनोद्देशेषु केषुचित् ॥ ३.४४.६ ॥
Aquele veado, desconfiado e muito agitado, parecia lançar-se ao céu; em certos lugares da floresta era visto, em outros não.
3.44.7
छिन्नाभ्रैरिव संवीतं शारदं चन्द्रमण्डलम्।
मुहूर्तादेव ददृशे मुहुर्दूरात् प्रकाशते ॥ ३.४४.७ ॥
Como a lua de outono envolta em nuvens rasgadas, apareceu por um instante e brilhou de longe, repetidas vezes.
3.44.8
दर्शनादर्शनेनैव सोऽपाकर्षत राघवम्।
स दूरमाश्रमस्यास्य मारीचो मृगतां गतः ॥ ३.४४.८ ॥
Aparecendo e desaparecendo, afastou Rāghava para longe; aquele Mārīca, tomando a forma de um veado, foi muito longe deste eremitério.
3.44.9
आसीत् क्रुद्धस्तु काकुत्स्थो विवशस्तेन मोहितः।
अथावतस्थे सुश्रान्तश्छायामाश्रित्य शाद्वले ॥ ३.४४.९ ॥
Kākutstha (Rāma) ficou irado; iludido por ele e impotente, parou muito cansado à sombra, sobre o chão gramado.
3.44.10
स तमुन्मादयामास मृगरूपो निशाचरः।
मृगैः परिवृतोऽथान्यैरदूरात् प्रत्यदृश्यत ॥ ३.४४.१० ॥
Aquele errante noturno em forma de veado enlouqueceu-o; depois, cercado por outros veados, apareceu logo perto.
3.44.11
ग्रहीतुकामं दृष्ट्वा तं पुनरेवाभ्यधावत।
तत्क्षणादेव संत्रासात् पुनरन्तर्हितोऽभवत् ॥ ३.४४.११ ॥
Vendo-o e desejando capturá-lo, correu de novo em sua direção; naquele mesmo instante, por medo, desapareceu outra vez.
3.44.12
पुनरेव ततो दूराद् वृक्षखण्डाद् विनिःसृतः।
दृष्ट्वा रामो महातेजास्तं हन्तुं कृतनिश्चयः ॥ ३.४४.१२ ॥
Então, mais uma vez, de longe, ele surgiu de um grupo de árvores; ao vê-lo, Rāma de grande esplendor resolveu matá-lo.
3.44.13
भूयस्तु शरमुद्धृत्य कुपितस्तत्र राघवः।
सूर्यरश्मिप्रतीकाशं ज्वलन्तमरिमर्दनम् ॥ ३.४४.१३ ॥
Então o Rāghava, irado, retirou ali uma flecha, resplandecente como um raio de sol, esmagadora de inimigos.
3.44.14
संधाय सुदृढे चापे विकृष्य बलवद्बली।
तमेव मृगमुद्दिश्य श्वसन्तमिव पन्नगम् ॥ ३.४४.१४ ॥
Encaixando a flecha no seu arco muito firme e puxando-o com força, o poderoso mirou aquele mesmo cervo, como uma serpente sibilante.
3.44.15
मुमोच ज्वलितं दीप्तमस्त्रं ब्रह्मविनिर्मितम्।
शरीरं मृगरूपस्य विनिर्भिद्य शरोत्तमः ॥ ३.४४.१५ ॥
Ele lançou uma arma flamejante e resplandecente forjada por Brahmā; aquela melhor das flechas atravessou o corpo da forma de veado.
3.44.16
मारीचस्यैव हृदयं बिभेदाशनिसंनिभः।
तालमात्रमथोत्प्लुत्य न्यपतत् स भृशातुरः ॥ ३.४४.१६ ॥
Aquela flecha, semelhante a um raio, perfurou o próprio coração de Mārīca; ele saltou à altura de uma palmeira e caiu, gravemente atingido.
3.44.17
व्यनदद् भैरवं नादं धरण्यामल्पजीवितः।
म्रियमाणस्तु मारीचो जहौ तां कृत्रिमां तनुम् ॥ ३.४४.१७ ॥
O de vida curta soltou um grito terrível no chão; ao morrer, Mārīca abandonou aquela forma falsa.
3.44.18
स्मृत्वा तद्वचनं रक्षो दध्यौ केन तु लक्ष्मणम्।
इह प्रस्थापयेत् सीता तां शून्ये रावणो हरेत् ॥ ३.४४.१८ ॥
Lembrando aquelas palavras, o demônio pensou: por qual meio poderia Lakṣmaṇa ser afastado daqui, para que Rāvaṇa levasse Sītā no lugar vazio?
3.44.19
स प्राप्तकालमाज्ञाय चकार च ततः स्वनम्।
सदृशं राघवस्येव हा सीते लक्ष्मणेति च ॥ ३.४४.१९ ॥
Sabendo que chegara o momento, soltou um grito semelhante à voz de Rāghava: "Ai, Sītā! Ai, Lakṣmaṇa!"
3.44.20
तेन मर्मणि निर्विद्धं शरेणानुपमेन हि।
मृगरूपं तु तत् त्यक्त्वा राक्षसं रूपमास्थितः ॥ ३.४४.२० ॥
Atravessado num ponto vital por aquela flecha incomparável, deixou a forma de veado e assumiu a forma de rākṣasa.
3.44.21
चक्रे स सुमहाकायं मारीचो जीवितं त्यजन्।
तं दृष्ट्वा पतितं भूमौ राक्षसं भीमदर्शनम् ॥ ३.४४.२१ ॥
Mārīca assumiu seu imenso corpo; e vendo aquele rākṣasa de aspecto terrível cair por terra ao abandonar a vida—
3.44.22
रामो रुधिरसिक्ताङ्गं चेष्टमानं महीतले।
जगाम मनसा सीतां लक्ष्मणस्य वचः स्मरन् ॥ ३.४४.२२ ॥
Vendo-o contorcer-se no chão, o corpo coberto de sangue, Rāma, lembrando as palavras de Lakṣmaṇa, voltou o pensamento para Sītā.
3.44.23
मारीचस्य तु मायैषा पूर्वोक्तं लक्ष्मणेन तु।
तत् तथा ह्यभवच्चाद्य मारीचोऽयं मया हतः ॥ ३.४४.२३ ॥
Esta foi, de fato, a ilusão de Mārīca; aconteceu como Lakṣmaṇa dissera antes. E hoje este Mārīca foi morto por mim.
3.44.24
हा सीते लक्ष्मणेत्येवमाक्रुश्य तु महास्वनम्।
ममार राक्षसः सोऽयं श्रुत्वा सीता कथं भवेत् ॥ ३.४४.२४ ॥
Gritando em alta voz: "Ai, Sītā! Ai, Lakṣmaṇa!", aquele rākṣasa morreu. Quem sabe o que Sītā fará ao ouvir isto!
3.44.26
लक्ष्मणश्च महाबाहुः कामवस्थां गमिष्यति।
तत्र रामं भयं तीव्रमाविवेश विषादजम्।
राक्षसं मृगरूपं तं हत्वा श्रुत्वा च तत्स्वनम् ॥ ३.४४.२६ ॥
Lakṣmaṇa, de braços poderosos, chegará àquele estado. Ali, um medo agudo nascido da aflição entrou em Rāma, tendo matado aquele rākṣasa de forma de cervo e ouvido aquele grito.
3.44.27
निहत्य पृषतं चान्यं मांसमादाय राघवः।
त्वरमाणो जनस्थानं ससाराभिमुखं तदा ॥ ३.४४.२७ ॥
Tendo abatido outro cervo malhado e tomado sua carne, Rāghava então apressou-se em direção a Janasthāna, de frente.