Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 3.46
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.46.1
तया परुषमुक्तस्तु कुपितो राघवानुजः।
स विकांक्षन् भृशं रामं प्रतस्थे नचिरादिव ॥ ३.४६.१ ॥
So von ihr hart angesprochen, machte sich der erzürnte jüngere Bruder Rāghavas (Lakṣmaṇa), der sich sehr nach Rāma sehnte, bald darauf auf den Weg.
3.46.2
तदासाद्य दशग्रीवः क्षिप्रमन्तरमास्थितः।
अभिचक्राम वैदेहीं परिव्राजकरूपधृक् ॥ ३.४६.२ ॥
Da ergriff der zehnköpfige Rāvaṇa rasch die Gelegenheit, nahm die Gestalt eines wandernden Asketen an und trat auf Vaidehī (Sītā) zu.
3.46.3
श्लक्ष्णकाषायसंवीतः शिखी छत्री उपानही।
वामे चांसेऽवसज्याथ शुभे यष्टिकमण्डलू ॥ ३.४६.३ ॥
In glattes ockerfarbenes Tuch gekleidet, mit Haarknoten, einem Schirm und Sandalen, einen schönen Stab und einen Wasserkrug über die linke Schulter gehängt.
3.46.4
परिव्राजकरूपेण वैदेहीमन्ववर्तत।
तामाससादातिबलो भ्रातृभ्यां रहितां वने ॥ ३.४६.४ ॥
In der Gestalt eines wandernden Asketen folgte er Vaidehī (Sītā), und der sehr Starke erreichte sie, die im Wald von ihren beiden Schwägern getrennt war.
3.46.5
रहितां सूर्यचन्द्राभ्यां संध्यामिव महत्तमः।
तामपश्यत् ततो बालां राजपुत्रीं यशस्विनीम् ॥ ३.४६.५ ॥
Wie die Dämmerung, getrennt von Sonne und Mond, sah ihn die größte Finsternis dann die junge, ruhmreiche Prinzessin.
3.46.6
रोहिणीं शशिना हीनां ग्रहवद् भृशदारुणः।
तमुग्रं पापकर्माणं जनस्थानगता द्रुमाः ॥ ३.४६.६ ॥
Wie Rohiṇī, vom Mond getrennt, wie ein gar furchtbarer Planet, wurde jener grausame Übeltäter von den Bäumen in Janasthāna gesehen.
3.46.7
संदृश्य न प्रकम्पन्ते न प्रवाति च मारुतः।
शीघ्रस्रोताश्च तं दृष्ट्वा वीक्षन्तं रक्तलोचनम् ॥ ३.४६.७ ॥
Als sie ihn sahen, zitterten die Bäume nicht und der Wind wehte nicht; und der schnell fließende Fluss, als er ihn mit roten Augen blicken sah, (hielt ebenfalls inne).
3.46.8
स्तिमितं गन्तुमारेभे भयाद् गोदावरी नदी।
रामस्य त्वन्तरं प्रेप्सुर्दशग्रीवस्तदन्तरे ॥ ३.४६.८ ॥
Aus Furcht begann der Fluss Godāvarī, regungslos zu fließen. Der zehnhalsige Rāvaṇa, der Rāmas Abwesenheit begehrte, begann in eben jener Zwischenzeit sein Vorhaben.
3.46.9
उपतस्थे च वैदेहीं भिक्षुरूपेण रावणः।
अभव्यो भव्यरूपेण भर्तारमनुशोचतीम् ॥ ३.४६.९ ॥
In der Gestalt eines Bettelmönchs trat Rāvaṇa an Vaidehī heran. Obwohl unheilvoll, nahm er eine schöne Gestalt an und stand vor ihr, die um ihren Gatten trauerte.
3.46.10
अभ्यवर्तत वैदेहीं चित्रामिव शनैश्चरः।
सहसा भव्यरूपेण तृणैः कूप इवावृतः ॥ ३.४६.१० ॥
Wie Śanaiścara (Saturn) langsam auf den Stern Citrā zuwandert, so näherte sich Rāvaṇa der Vaidehī. Plötzlich, in schöner Gestalt, war er verborgen wie ein mit Gras bedeckter Brunnen.
3.46.11
अतिष्ठत् प्रेक्ष्य वैदेहीं रामपत्नीं यशस्विनीम्।
तिष्ठन् सम्प्रेक्ष्य च तदा पत्नीं रामस्य रावणः ॥ ३.४६.११ ॥
Als er Vaidehī, die glorreiche Gattin Rāmas, erblickte, blieb Rāvaṇa stehen. Dann stand er dort und betrachtete die Gattin Rāmas, und Rāvaṇa verharrte.
3.46.12
शुभां रुचिरदन्तोष्ठीं पूर्णचन्द्रनिभाननाम्।
आसीनां पर्णशालायां बाष्पशोकाभिपीडिताम् ॥ ३.४६.१२ ॥
Verheißungsvoll, mit lieblichen Zähnen und Lippen und einem Antlitz wie der Vollmond, saß sie in der Blätterhütte, von Tränen und Kummer bedrängt.
3.46.13
स तां पद्मपलाशाक्षीं पीतकौशेयवासिनीम्।
अभ्यगच्छत वैदेहीं हृष्टचेता निशाचरः ॥ ३.४६.१३ ॥
Er näherte sich Vaidehī, mit lotusblatt-gleichen Augen und in gelbe Seide gekleidet, der Nachtwandler mit frohem Herzen.
3.46.14
दृष्ट्वा कामशराविद्धो ब्रह्मघोषमुदीरयन्।
अब्रवीत् प्रश्रितं वाक्यं रहिते राक्षसाधिपः ॥ ३.४६.१४ ॥
Als er sie sah, von Liebespfeilen getroffen, sprach der Herr der Rākṣasas, Vedenklänge rezitierend, demütige Worte an einem abgelegenen Ort.
3.46.15
तामुत्तमां त्रिलोकानां पद्महीनामिव श्रियम्।
विभ्राजमानां वपुषा रावणः प्रशशंस ह ॥ ३.४६.१५ ॥
Rāvaṇa pries sie, die Erhabenste der drei Welten, wie Śrī ohne ihren Lotus, strahlend in der Schönheit ihres Körpers.
3.46.16
रौप्यकाञ्चनवर्णाभे पीतकौशेयवासिनि।
कमलानां शुभां मालां पद्मिनीव च बिभ्रती ॥ ३.४६.१६ ॥
O du von silbern und goldenem Glanz, in gelber Seide gekleidet! Eine schöne Girlande aus Lotussen tragend, gleichst du einer Padminī.
3.46.17
ह्रीः श्रीः कीर्तिः शुभा लक्ष्मीरप्सरा वा शुभानने।
भूतिर्वा त्वं वरारोहे रतिर्वा स्वैरचारिणी ॥ ३.४६.१७ ॥
O du Gesicht des Glücks, bist du die Scham, Śrī, der Ruhm, die glückbringende Lakṣmī oder eine Apsaras? O du von erlesener Hüfte, bist du der Wohlstand oder Rati, die nach Belieben umherstreift?
3.46.18
समाः शिखरिणः स्निग्धाः पाण्डुरा दशनास्तव।
विशाले विमले नेत्रे रक्तान्ते कृष्णतारके ॥ ३.४६.१८ ॥
Deine Zähne sind gleichmäßig, glatt und weiß, wie Bergspitzen. Deine Augen sind weit und makellos, an den Rändern rot, mit schwarzen Pupillen.
3.46.19
विशालं जघनं पीनमूरू करिकरोपमौ।
एतावुपचितौ वृत्तौ संहतौ सम्प्रगल्भितौ ॥ ३.४६.१९ ॥
Deine breiten Hüften sind voll, und deine Schenkel gleichen Elefantenrüsseln; beide sind wohlgeformt, rund, fest und ganz ausgereift.
3.46.20
पीनोन्नतमुखौ कान्तौ स्निग्धतालफलोपमौ।
मणिप्रवेकाभरणौ रुचिरौ ते पयोधरौ ॥ ३.४६.२० ॥
Deine Brüste sind voll, mit erhobenen Spitzen, reizend, glatt, wie Palmfrüchte; sie sind mit feinen Juwelenschmuckstücken geschmückt und bezaubernd.
3.46.21
चारुस्मिते चारुदति चारुनेत्रे विलासिनि।
मनो हरसि मे रामे नदीकूलमिवाम्भसा ॥ ३.४६.२१ ॥
O du mit dem reizenden Lächeln, den schönen Zähnen und schönen Augen, du Verspielte, Frau Rāmas! Du raubst mir den Geist, wie das Wasser das Ufer des Flusses fortreißt.
3.46.22
करान्तमितमध्यासि सुकेशे संहतस्तनि।
नैव देवी न गन्धर्वी न यक्षी न च किंनरी ॥ ३.४६.२२ ॥
O du mit der Taille, die in eine Hand passt, du mit schönem Haar, mit festen Brüsten! Du bist weder eine Göttin, noch eine Gandharva-Frau, noch eine Yakṣī, noch eine Kinnarī.
3.46.23
नैवंरूपा मया नारी दृष्टपूर्वा महीतले।
रूपमग्र्यं च लोकेषु सौकुमार्यं वयश्च ते ॥ ३.४६.२३ ॥
Eine Frau von solcher Gestalt habe ich auf dieser Erde noch nie gesehen; in allen Welten ist deine Schönheit unübertroffen, ebenso deine Zartheit und deine Jugend.
3.46.24
इह वासश्च कान्तारे चित्तमुन्माथयन्ति मे।
सा प्रतिक्राम भद्रं ते न त्वं वस्तुमिहार्हसि ॥ ३.४६.२४ ॥
Dein Aufenthalt hier in dieser Wildnis verwirrt meinen Geist. Kehre also zurück, möge es dir wohlergehen; du solltest nicht hier bleiben.
3.46.25
राक्षसानामयं वासो घोराणां कामरूपिणाम्।
प्रासादाग्राणि रम्याणि नगरोपवनानि च ॥ ३.४६.२५ ॥
Dies ist die Wohnstätte der schrecklichen Rākṣasas, die jede gewünschte Gestalt annehmen. Hier stehen die hohen Palastspitzen und die schönen Stadtgärten.
3.46.26
सम्पन्नानि सुगन्धीनि युक्तान्याचरितुं त्वया।
वरं माल्यं वरं गन्धं वरं वस्त्रं च शोभने ॥ ३.४६.२६ ॥
Hier ist alles reichlich und duftend, geeignet, dass du es genießt. O Strahlende, hier gibt es vortreffliche Girlanden, vortreffliche Düfte und vortreffliche Gewänder.
3.46.27
भर्तारं च वरं मन्ये त्वद्युक्तमसितेक्षणे।
का त्वं भवसि रुद्राणां मरुतां वा शुचिस्मिते ॥ ३.४६.२७ ॥
O dunkeläugige, auch den dir angemessenen Gatten halte ich für vortrefflich. O reinlächelnde, wer bist du? Bist du eine der Rudras oder eine der Maruts?
3.46.28
वसूनां वा वरारोहे देवता प्रतिभासि मे।
नेह गच्छन्ति गन्धर्वा न देवा न च किन्नराः ॥ ३.४६.२८ ॥
Oder, o du mit den schönen Hüften, du erscheinst mir als eine Göttin der Vasus. Hierher kommen keine Gandharvas, keine Götter und keine Kinnaras.
3.46.29
राक्षसानामयं वासः कथं तु त्वमिहागता।
इह शाखामृगाः सिंहा द्वीपिव्याघ्रमृगा वृकाः ॥ ३.४६.२९ ॥
Dies ist die Wohnstätte der Rākṣasas; wie bist du also hierher gekommen? Hier gibt es Affen, Löwen, Leoparden, Tiger, Hirsche und Wölfe.
3.46.30
ऋक्षास्तरक्षवः कङ्काः कथं तेभ्यो न बिभ्यसे।
मदान्वितानां घोराणां कुञ्जराणां तरस्विनाम् ॥ ३.४६.३० ॥
Es gibt Bären, Hyänen und Reiher; wie kommt es, dass du dich nicht vor ihnen fürchtest? Hier sind auch schreckliche, schnelle, von Brunst erfüllte Elefanten.
3.46.31
कथमेका महारण्ये न बिभेषि वरानने।
कासि कस्य कुतश्च त्वं किं निमित्तं च दण्डकान् ॥ ३.४६.३१ ॥
O Schönantlitzige, wie kommt es, dass du allein in diesem großen Wald keine Furcht hast? Wer bist du, wessen bist du, woher kommst du, und aus welchem Grund bist du in den Daṇḍaka-Wald gekommen?
3.46.33
एका चरसि कल्याणि घोरान् राक्षससेवितान्।
द्विजातिवेषेण हि तं दृष्ट्वा रावणमागतम्।
सर्वैरतिथिसत्कारैः पूजयामास मैथिली ॥ ३.४६.३३ ॥
O Glückverheißende, du wanderst allein durch die schrecklichen, von Rākṣasas bewohnten Wälder. Als sie Rāvaṇa sah, der in der Gestalt eines Zweimalgeborenen gekommen war, ehrte Maithilī ihn mit allen Riten der Gastfreundschaft.
3.46.34
उपानीयासनं पूर्वं पाद्येनाभिनिमन्त्र्य च।
अब्रवीत् सिद्धमित्येव तदा तं सौम्यदर्शनम् ॥ ३.४६.३४ ॥
Nachdem sie zuerst einen Sitz herbeigebracht und ihn mit Wasser für die Füße eingeladen hatte, sprach sie zu jenem Liebenswürdigen: "Es ist bereit."
3.46.35
द्विजातिवेषेण समीक्ष्य मैथिली
समागतं पात्रकुसुम्भधारिणम्।
अशक्यमुद्द्वेष्टुमुपायदर्शना-
न्न्यमन्त्रयद् ब्राह्मणवत् तथागतम् ॥ ३.४६.३५ ॥
Als sie sah, dass er in der Gestalt eines Zweimalgeborenen gekommen war, mit einem Gefäß und einem safranfarbenen Gewand, und dass man ihn wegen des Anscheins einer List nicht abweisen konnte, lud Maithilī ihn ein, wie man einen Brahmanen einlädt.
3.46.36
इयं बृसी ब्राह्मण काममास्यता-
मिदं च पाद्यं प्रतिगृह्यतामिति।
इदं च सिद्धं वनजातमुत्तमं
त्वदर्थमव्यग्रमिहोपभुज्यताम् ॥ ३.४६.३६ ॥
O Brahmane, hier ist ein Sitz; setze dich, wie es dir beliebt. Hier ist das Wasser für deine Füße; nimm es freundlich an. Und hier ist vorzügliche Speise aus dem Wald, für dich bereitet; genieße sie hier ohne Sorge.
3.46.37
निमन्त्र्यमाणः प्रतिपूर्णभाषिणीं
नरेन्द्रपत्नीं प्रसमीक्ष्य मैथिलीम्।
प्रसह्य तस्या हरणे दृढं मनः
समर्पयामास वधाय रावणः ॥ ३.४६.३७ ॥
Rāvaṇa, als er Maithilī, die Gemahlin des Königs, sah, die mit vollendeter Höflichkeit antwortete, richtete seinen Sinn fest darauf, sie mit Gewalt zu entführen, in der Absicht, sie zu töten.
3.46.38
ततः सुवेषं मृगयागतं पतिं
प्रतीक्षमाणा सहलक्ष्मणं तदा।
निरीक्षमाणा हरितं ददर्श त-
न्महद् वनं नैव तु रामलक्ष्मणौ ॥ ३.४६.३८ ॥
Da blickte Sītā, die auf ihren wohlgekleideten Gemahl wartete, der zur Jagd gegangen war, zusammen mit Lakṣmaṇa, in den weiten grünen Wald hinaus, sah aber dort weder Rāma noch Lakṣmaṇa.