வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 3.46
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.46.1
तया परुषमुक्तस्तु कुपितो राघवानुजः।
स विकांक्षन् भृशं रामं प्रतस्थे नचिरादिव ॥ ३.४६.१ ॥
அவளால் கடுமையாகப் பேசப்பட்டு கோபமடைந்த ராகவனின் தம்பி (லக்ஷ்மணன்), ராமனை மிகவும் விரும்பியவராய், சற்றும் தாமதியாமல் புறப்பட்டான்.
3.46.2
तदासाद्य दशग्रीवः क्षिप्रमन्तरमास्थितः।
अभिचक्राम वैदेहीं परिव्राजकरूपधृक् ॥ ३.४६.२ ॥
பின்னர், பத்துத் தலை கொண்டவன் (ராவணன்) விரைவில் வாய்ப்பைக் கண்டு, துறவியின் உருவம் தாங்கி வைதேஹியை (சீதையை) நோக்கி முன்னேறினான்.
3.46.3
श्लक्ष्णकाषायसंवीतः शिखी छत्री उपानही।
वामे चांसेऽवसज्याथ शुभे यष्टिकमण्डलू ॥ ३.४६.३ ॥
மென்மையான காவி ஆடை அணிந்து, உச்சிக்குடுமி கொண்டு, குடை மற்றும் காலணிகள் அணிந்து, இடது தோளில் அழகிய தண்டும் கமண்டலமும் தொங்கவிட்டு இருந்தான்.
3.46.4
परिव्राजकरूपेण वैदेहीमन्ववर्तत।
तामाससादातिबलो भ्रातृभ्यां रहितां वने ॥ ३.४६.४ ॥
துறவியின் உருவில் அவன் வைதேஹியை (சீதையை) பின்தொடர்ந்தான். அந்த மிகு வலிமையுடையவன், வனத்தில் தன் இரு மைத்துனர்களிடமிருந்தும் பிரிந்திருந்த அவளை அடைந்தான்.
3.46.5
रहितां सूर्यचन्द्राभ्यां संध्यामिव महत्तमः।
तामपश्यत् ततो बालां राजपुत्रीं यशस्विनीम् ॥ ३.४६.५ ॥
சூரியனும் சந்திரனும் பிரிந்த அந்திச் சந்தியைப் போல இருந்த அவளை, மிகு இருளான அவன் அப்போது அந்த இளம், புகழ்மிக்க இளவரசியைக் கண்டான்.
3.46.6
रोहिणीं शशिना हीनां ग्रहवद् भृशदारुणः।
तमुग्रं पापकर्माणं जनस्थानगता द्रुमाः ॥ ३.४६.६ ॥
சந்திரனால் கைவிடப்பட்ட ரோகிணியைப் போல, கோளைப் போல மிகக் கொடியவனான அந்த உக்கிரமான, பாவச்செயல் செய்பவனை ஜனஸ்தானத்தில் உள்ள மரங்கள் கண்டன.
3.46.7
संदृश्य न प्रकम्पन्ते न प्रवाति च मारुतः।
शीघ्रस्रोताश्च तं दृष्ट्वा वीक्षन्तं रक्तलोचनम् ॥ ३.४६.७ ॥
அவனைக் கண்டு மரங்கள் நடுங்கவில்லை, காற்றும் வீசவில்லை; சிவந்த கண்களுடன் நோக்கும் அவனைப் பார்த்து விரைந்து ஓடும் நதியும் (நின்றது).
3.46.8
स्तिमितं गन्तुमारेभे भयाद् गोदावरी नदी।
रामस्य त्वन्तरं प्रेप्सुर्दशग्रीवस्तदन्तरे ॥ ३.४६.८ ॥
அச்சத்தால் கோதாவரி நதி அசைவற்றுப் போகத் தொடங்கியது. ராமன் இல்லாத அந்த இடைவெளியை விரும்பிய தசக்ரீவன் ராவணன், அந்த நேரத்தில் (தன் செயலைத் தொடங்கினான்).
3.46.9
उपतस्थे च वैदेहीं भिक्षुरूपेण रावणः।
अभव्यो भव्यरूपेण भर्तारमनुशोचतीम् ॥ ३.४६.९ ॥
பிக்ஷு வடிவில் ராவணன் வைதேகியை அணுகினான். அசுபனாயினும் அழகிய வடிவம் கொண்டு, கணவனுக்காக வருந்திக் கொண்டிருந்த (சீதையை) அணுகினான்.
3.46.10
अभ्यवर्तत वैदेहीं चित्रामिव शनैश्चरः।
सहसा भव्यरूपेण तृणैः कूप इवावृतः ॥ ३.४६.१० ॥
சனைச்சரன் சித்திரையை நோக்கி மெல்ல நகர்வது போல ராவணன் வைதேகியை நோக்கி நெருங்கினான். திடீரென அழகிய வடிவில், புல்லால் மூடிய கிணறு போல (மறைந்திருந்தான்).
3.46.11
अतिष्ठत् प्रेक्ष्य वैदेहीं रामपत्नीं यशस्विनीम्।
तिष्ठन् सम्प्रेक्ष्य च तदा पत्नीं रामस्य रावणः ॥ ३.४६.११ ॥
ராமனின் புகழ்மிக்க மனைவி வைதேகியைக் கண்டு (ராவணன்) நின்றான். அப்போது நின்றவாறே ராமனின் மனைவியை நோக்கியபடி ராவணன் (அங்கேயே நின்றான்).
3.46.12
शुभां रुचिरदन्तोष्ठीं पूर्णचन्द्रनिभाननाम्।
आसीनां पर्णशालायां बाष्पशोकाभिपीडिताम् ॥ ३.४६.१२ ॥
நல்லவளும், அழகிய பற்களும் உதடுகளும் கொண்டவளும், முழுநிலவு போன்ற முகம் கொண்டவளுமான (சீதை), இலைக் குடிசையில் கண்ணீரும் துயரமும் வாட்ட அமர்ந்திருந்தாள்.
3.46.13
स तां पद्मपलाशाक्षीं पीतकौशेयवासिनीम्।
अभ्यगच्छत वैदेहीं हृष्टचेता निशाचरः ॥ ३.४६.१३ ॥
தாமரை இதழ் போன்ற கண்களை உடையவளும், மஞ்சள் பட்டாடை அணிந்தவளுமான வைதேகியை நோக்கி அந்த இரவுஞ்சரன் மகிழ்ந்த மனத்துடன் சென்றான்.
3.46.14
दृष्ट्वा कामशराविद्धो ब्रह्मघोषमुदीरयन्।
अब्रवीत् प्रश्रितं वाक्यं रहिते राक्षसाधिपः ॥ ३.४६.१४ ॥
அவளைக் கண்டு காமபாணத்தால் துளைக்கப்பட்ட அரக்கர் தலைவன் வேதமோதும் ஒலியை எழுப்பியவாறு, தனிமையில் பணிவான சொற்களைச் சொன்னான்.
3.46.15
तामुत्तमां त्रिलोकानां पद्महीनामिव श्रियम्।
विभ्राजमानां वपुषा रावणः प्रशशंस ह ॥ ३.४६.१५ ॥
மூவுலகிலும் சிறந்தவளும், தாமரையில்லாத திருமகள் போன்றவளும், உடலொளியால் விளங்குபவளுமான அவளை ராவணன் புகழ்ந்தான்.
3.46.16
रौप्यकाञ्चनवर्णाभे पीतकौशेयवासिनि।
कमलानां शुभां मालां पद्मिनीव च बिभ्रती ॥ ३.४६.१६ ॥
வெள்ளியும் பொன்னும் போன்ற நிறமுடையவளே, மஞ்சள் பட்டாடை அணிந்தவளே! தாமரை மாலையை அணிந்து நீ தாமரைக் கொடி போல் இருக்கிறாய்.
3.46.17
ह्रीः श्रीः कीर्तिः शुभा लक्ष्मीरप्सरा वा शुभानने।
भूतिर्वा त्वं वरारोहे रतिर्वा स्वैरचारिणी ॥ ३.४६.१७ ॥
மங்கல முகத்தவளே! நீ நாணமோ, திருவோ, புகழோ, சுப லக்ஷ்மியோ, அல்லது அப்சரசோ? அழகிய இடையுடையவளே! நீ செல்வமோ, அல்லது தன் விருப்பப்படி திரியும் ரதியோ?
3.46.18
समाः शिखरिणः स्निग्धाः पाण्डुरा दशनास्तव।
विशाले विमले नेत्रे रक्तान्ते कृष्णतारके ॥ ३.४६.१८ ॥
உன் பற்கள் சமமாகவும், மிருதுவாகவும், வெண்மையாகவும், சிகரங்கள் போலவும் உள்ளன. உன் கண்கள் விசாலமும் தூய்மையும் உடையவை; ஓரங்கள் சிவந்தவை, கருவிழிகள் கருப்பானவை.
3.46.19
विशालं जघनं पीनमूरू करिकरोपमौ।
एतावुपचितौ वृत्तौ संहतौ सम्प्रगल्भितौ ॥ ३.४६.१९ ॥
உன் பெரிய இடுப்பும் நிறைந்த தொடைகளும் யானையின் துதிக்கை போன்றவை; இவை இரண்டும் வட்டமாகவும் அடர்த்தியாகவும் முழுமையாக வளர்ந்தவையாகவும் இருக்கின்றன.
3.46.20
पीनोन्नतमुखौ कान्तौ स्निग्धतालफलोपमौ।
मणिप्रवेकाभरणौ रुचिरौ ते पयोधरौ ॥ ३.४६.२० ॥
உன் இரு மார்பகங்களும் நிறைந்து உயர்ந்த முனைகளோடு, அழகியவையாக, மென்மையானவையாக, பனம்பழம் போன்றவையாக உள்ளன; அவை சிறந்த மணிகள் பதித்த அணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு மிக அழகாக உள்ளன.
3.46.21
चारुस्मिते चारुदति चारुनेत्रे विलासिनि।
मनो हरसि मे रामे नदीकूलमिवाम्भसा ॥ ३.४६.२१ ॥
அழகிய புன்னகையும், அழகிய பற்களும், அழகிய கண்களும் கொண்டவளே, விலாசினியே, ராமனின் மனைவியே! நீரானது ஆற்றங்கரையை அரிப்பது போல நீ என் மனதை அபகரிக்கிறாய்.
3.46.22
करान्तमितमध्यासि सुकेशे संहतस्तनि।
नैव देवी न गन्धर्वी न यक्षी न च किंनरी ॥ ३.४६.२२ ॥
கைப்பிடியில் அடங்கும் இடையுள்ளவளே, அழகிய கூந்தலுள்ளவளே, அடர்ந்த மார்பகங்களுள்ளவளே! நீ தேவியும் அல்ல, கந்தர்வியும் அல்ல, யக்ஷியும் அல்ல, கின்னரியும் அல்ல.
3.46.23
नैवंरूपा मया नारी दृष्टपूर्वा महीतले।
रूपमग्र्यं च लोकेषु सौकुमार्यं वयश्च ते ॥ ३.४६.२३ ॥
இந்தப் பூமியில் இத்தகைய வடிவுடைய பெண்ணை நான் இதுவரை கண்டதில்லை; உலகங்களில் உன் அழகு உயர்ந்ததாகும், உன் மென்மையும் இளமையும் அப்படியே.
3.46.24
इह वासश्च कान्तारे चित्तमुन्माथयन्ति मे।
सा प्रतिक्राम भद्रं ते न त्वं वस्तुमिहार्हसि ॥ ३.४६.२४ ॥
இங்கு இந்தக் காட்டில் உன் வாசம் என் மனதைக் கலக்குகிறது. ஆகையால் திரும்பிச் செல், உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்; நீ இங்கு வசிப்பது தகாது.
3.46.25
राक्षसानामयं वासो घोराणां कामरूपिणाम्।
प्रासादाग्राणि रम्याणि नगरोपवनानि च ॥ ३.४६.२५ ॥
இது கொடிய, விரும்பிய வடிவு எடுக்கும் அரக்கர்களின் வாசஸ்தலம். இங்கே அரண்மனைகளின் உயர்ந்த உச்சிகளும், நகரின் அழகிய தோட்டங்களும் உள்ளன.
3.46.26
सम्पन्नानि सुगन्धीनि युक्तान्याचरितुं त्वया।
वरं माल्यं वरं गन्धं वरं वस्त्रं च शोभने ॥ ३.४६.२६ ॥
இங்கு எல்லாம் நிறைவாகவும் நறுமணமுள்ளதாகவும் உள்ளன; நீ அனுபவிக்கத் தகுதியானவை. அழகியே, இங்கே சிறந்த மாலையும், சிறந்த நறுமணமும், சிறந்த ஆடையும் உள்ளன.
3.46.27
भर्तारं च वरं मन्ये त्वद्युक्तमसितेक्षणे।
का त्वं भवसि रुद्राणां मरुतां वा शुचिस्मिते ॥ ३.४६.२७ ॥
கருங்கண்ணியே, உனக்குத் தகுந்த கணவனையும் சிறந்தவனாகவே நான் கருதுகிறேன். தூய புன்னகையுடையவளே, நீ யார்? ருத்திரர்களில் ஒருத்தியா, மருத்களில் ஒருத்தியா?
3.46.28
वसूनां वा वरारोहे देवता प्रतिभासि मे।
नेह गच्छन्ति गन्धर्वा न देवा न च किन्नराः ॥ ३.४६.२८ ॥
அல்லது அழகிய இடையுடையவளே, நீ வசுக்களில் ஒரு தேவதையோ என்று தோன்றுகிறாய். இங்கு கந்தர்வர்களும் தேவர்களும் கின்னரர்களும் வருவதில்லை.
3.46.29
राक्षसानामयं वासः कथं तु त्वमिहागता।
इह शाखामृगाः सिंहा द्वीपिव्याघ्रमृगा वृकाः ॥ ३.४६.२९ ॥
இது அரக்கர்களின் வாசஸ்தலம்; நீ இங்கு எப்படி வந்தாய்? இங்கே குரங்குகளும், சிங்கங்களும், சிறுத்தைகளும், புலிகளும், மான்களும், ஓநாய்களும் உள்ளன.
3.46.30
ऋक्षास्तरक्षवः कङ्काः कथं तेभ्यो न बिभ्यसे।
मदान्वितानां घोराणां कुञ्जराणां तरस्विनाम् ॥ ३.४६.३० ॥
கரடிகளும், கழுதைப்புலிகளும், கொக்குகளும் உள்ளன; அவற்றுக்கு நீ ஏன் அஞ்சவில்லை? மதம் பிடித்த, கொடிய, வேகமான யானைகளும் இங்கு உள்ளன.
3.46.31
कथमेका महारण्ये न बिभेषि वरानने।
कासि कस्य कुतश्च त्वं किं निमित्तं च दण्डकान् ॥ ३.४६.३१ ॥
அழகிய முகம் கொண்டவளே! இந்தப் பெரிய காட்டில் தனியாக நீ எப்படி அஞ்சாமல் இருக்கிறாய்? நீ யார், யாருடையவள், எங்கிருந்து வந்தாய், தண்டகக் காட்டிற்கு எதற்காக வந்தாய்?
3.46.33
एका चरसि कल्याणि घोरान् राक्षससेवितान्।
द्विजातिवेषेण हि तं दृष्ट्वा रावणमागतम्।
सर्वैरतिथिसत्कारैः पूजयामास मैथिली ॥ ३.४६.३३ ॥
நல்லவளே! பயங்கரமான, அரக்கர்கள் வாழும் காடுகளில் நீ தனியாக அலைகிறாய். இரு பிறப்பாளன் வேடத்தில் வந்த அந்த ராவணனைக் கண்டு மைதிலி அனைத்து விருந்தோம்பல் முறைகளாலும் அவனை வழிபட்டாள்.
3.46.34
उपानीयासनं पूर्वं पाद्येनाभिनिमन्त्र्य च।
अब्रवीत् सिद्धमित्येव तदा तं सौम्यदर्शनम् ॥ ३.४६.३४ ॥
முதலில் ஓர் இருக்கையைக் கொண்டுவந்து, பாத நீரால் அவனை வரவேற்று, அந்த இனிய தோற்றமுடையவனிடம் 'எல்லாம் ஆயத்தம்' என்று அப்போது கூறினாள்.
3.46.35
द्विजातिवेषेण समीक्ष्य मैथिली
समागतं पात्रकुसुम्भधारिणम्।
अशक्यमुद्द्वेष्टुमुपायदर्शना-
न्न्यमन्त्रयद् ब्राह्मणवत् तथागतम् ॥ ३.४६.३५ ॥
இரு பிறப்பாளன் வேடத்தில், பாத்திரமும் குசும்ப நிறத்தாடையும் ஏந்தி வந்த அவனைக் கண்ட மைதிலி, அவனை விலக்குவது இயலாது என்று கண்டு, பிராமணனைப் போல அவனை அழைத்தாள்.
3.46.36
इयं बृसी ब्राह्मण काममास्यता-
मिदं च पाद्यं प्रतिगृह्यतामिति।
इदं च सिद्धं वनजातमुत्तमं
त्वदर्थमव्यग्रमिहोपभुज्यताम् ॥ ३.४६.३६ ॥
பிராமணரே! இதோ இருக்கை, விருப்பம்போல் அமருங்கள். இதோ பாத நீர், இதை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். இதோ காட்டில் விளைந்த உயர்ந்த உணவு உங்களுக்காகத் தயார், கவலையின்றி இங்கேயே உண்ணுங்கள்.
3.46.37
निमन्त्र्यमाणः प्रतिपूर्णभाषिणीं
नरेन्द्रपत्नीं प्रसमीक्ष्य मैथिलीम्।
प्रसह्य तस्या हरणे दृढं मनः
समर्पयामास वधाय रावणः ॥ ३.४६.३७ ॥
முழு மரியாதையுடன் பேசிய அந்த அரசியான மைதிலியை அழைக்கப்பட்டவளாகக் கண்ட ராவணன், பலவந்தமாக அவளைக் கவர்வதில் தன் மனதை உறுதியாக செலுத்தினான், அவளை அழிக்கும் நோக்கத்தோடு.
3.46.38
ततः सुवेषं मृगयागतं पतिं
प्रतीक्षमाणा सहलक्ष्मणं तदा।
निरीक्षमाणा हरितं ददर्श त-
न्महद् वनं नैव तु रामलक्ष्मणौ ॥ ३.४६.३८ ॥
அப்போது அழகிய உடையணிந்த, வேட்டைக்குச் சென்ற கணவனையும், லக்ஷ்மணனுடன் அவர்களையும் எதிர்பார்த்த சீதை, பசுமையான அந்தப் பெரிய வனத்தை நோக்கினாள்; ஆனால் ராமனும் லக்ஷ்மணனும் அங்கே காணப்படவில்லை.