Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 3.51
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.51.1
इत्युक्तः क्रोधताम्राक्षस्तप्तकाञ्चनकुण्डलः।
राक्षसेन्द्रोऽभिदुद्राव पतगेन्द्रममर्षणः ॥ ३.५१.१ ॥
So angesprochen stürzte sich der Herr der Rākṣasa, mit zornrot glühenden Augen und Ohrringen aus glühendem Gold, unduldsam auf den Herrn der Vögel.
3.51.2
स सम्प्रहारस्तुमुलस्तयोस्तस्मिन् महामृधे।
बभूव वातोद्धुतयोर्मेघयोर्गगने यथा ॥ ३.५१.२ ॥
In jenem gewaltigen Kampf wurde der Zusammenprall der beiden furchtbar, wie der zweier vom Wind bewegter Wolken am Himmel.
3.51.3
तद् बभूवाद्भुतं युद्धं गृध्रराक्षसयोस्तदा।
सपक्षयोर्माल्यवतोर्महापर्वतयोरिव ॥ ३.५१.३ ॥
Da wurde der Kampf zwischen dem Geier und dem Rākṣasa wunderbar, als stießen zwei geflügelte große Berge, wie der Mālyavat, aufeinander.
3.51.4
ततो नालीकनाराचैस्तीक्ष्णाग्रैश्च विकर्णिभिः।
अभ्यवर्षन्महाघोरैर्गृध्रराजं महाबलम् ॥ ३.५१.४ ॥
Dann überschüttete er den mächtigen König der Geier mit schrecklichem Hagel aus Nālīka- und Nārāca-Pfeilen, scharfspitzigen Geschossen und Vikarṇi-Pfeilen.
3.51.5
स तानि शरजालानि गृध्रः पत्ररथेश्वरः।
जटायुः प्रतिजग्राह रावणास्त्राणि संयुगे ॥ ३.५१.५ ॥
Jaṭāyu, der Geier, Herr des Vogelwagens, wehrte im Kampf jene Pfeilnetze und Waffen Rāvaṇas ab.
3.51.6
तस्य तीक्ष्णनखाभ्यां तु चरणाभ्यां महाबलः।
चकार बहुधा गात्रे व्रणान् पतगसत्तमः ॥ ३.५१.६ ॥
Mit seinen scharfkralligen Füßen verwundete der mächtigste der Vögel seinen Körper auf vielfache Weise.
3.51.7
अथ क्रोधाद् दशग्रीवो जग्राह दश मार्गणान्।
मृत्युदण्डनिभान् घोरान् शत्रोर्निधनकांक्षया ॥ ३.५१.७ ॥
Da ergriff Rāvaṇa, der Zehnhalsige, im Zorn zehn furchtbare Pfeile, gleich dem Stab des Todes, in dem Verlangen nach dem Untergang seines Feindes.
3.51.8
स तैर्बाणैर्महावीर्यः पूर्णमुक्तैरजिह्मगैः।
बिभेद निशितैस्तीक्ष्णैर्गृध्रं घोरैः शिलीमुखैः ॥ ३.५१.८ ॥
Mit diesen Pfeilen, die vollständig gespannt und abgeschossen wurden und geradeaus flogen, durchbohrte der Mächtige den Geier mit scharfen, spitzen, schrecklichen Pfeilen.
3.51.9
स राक्षसरथे पश्यञ्जानकीं बाष्पलोचनाम्।
अचिन्तयित्वा बाणांस्तान् राक्षसं समभिद्रवत् ॥ ३.५१.९ ॥
Als er Jānakī im Wagen des Dämons sah, die Augen voller Tränen, achtete er jener Pfeile nicht und stürzte sich auf den Dämon.
3.51.10
ततोऽस्य सशरं चापं मुक्तामणिविभूषितम्।
चरणाभ्यां महातेजा बभञ्ज पतगोत्तमः ॥ ३.५१.१० ॥
Da zerbrach der an Glanz große, beste der Vögel mit seinen Füßen den mit Perlen und Edelsteinen geschmückten Bogen samt Pfeil.
3.51.11
ततोऽन्यद् धनुरादाय रावणः क्रोधमूर्च्छितः।
ववर्ष शरवर्षाणि शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ३.५१.११ ॥
Da nahm Rāvaṇa, von Zorn überwältigt, einen anderen Bogen und ließ einen Pfeilregen niederprasseln, zu Hunderten und zu Tausenden.
3.51.12
शरैरावारितस्तस्य संयुगे पतगेश्वरः।
कुलायमभिसम्प्राप्तः पक्षिवच्च बभौ तदा ॥ ३.५१.१२ ॥
Von seinen Pfeilen im Kampf umringt, erstrahlte der Herr der Vögel da wie ein Vogel, der sein Nest erreicht hat.
3.51.13
स तानि शरजालानि पक्षाभ्यां तु विधूय ह।
चरणाभ्यां महातेजा बभञ्जास्य महद् धनुः ॥ ३.५१.१३ ॥
Nachdem er mit seinen Flügeln jene Pfeilnetze abgeschüttelt hatte, zerbrach der hochstrahlende Vogel mit seinen Füßen Rāvaṇas großen Bogen.
3.51.14
तच्चाग्निसदृशं दीप्तं रावणस्य शरावरम्।
पक्षाभ्यां च महातेजा व्यधुनोत् पतगेश्वरः ॥ ३.५१.१४ ॥
Und der hochstrahlende Vogelkönig schüttelte mit seinen Flügeln Rāvaṇas Köcher ab, der wie Feuer brannte.
3.51.15
काञ्चनोरश्छदान् दिव्यान् पिशाचवदनान् खरान्।
तांश्चास्य जवसम्पन्नाञ्जघान समरे बली ॥ ३.५१.१५ ॥
Im Kampf erschlug der Mächtige seine schnellen göttlichen Rosse mit goldenen Brustpanzern und Dämonengesichtern.
3.51.16
अथ त्रिवेणुसम्पन्नं कामगं पावकार्चिषम्।
मणिसोपानचित्राङ्गं बभञ्ज च महारथम् ॥ ३.५१.१६ ॥
Dann zerbrach er den großen Streitwagen, mit drei Deichseln versehen, nach Belieben beweglich, flammend wie Feuerzungen, mit juwelenbesetzten Stufen am Körper.
3.51.17
पूर्णचन्द्रप्रतीकाशं छत्रं च व्यजनैः सह।
पातयामास वेगेन ग्राहिभी राक्षसैः सह ॥ ३.५१.१७ ॥
Rasch ließ er den Sonnenschirm, hell wie der Vollmond, zusammen mit den Fliegenwedeln herabstürzen, samt den Rākṣasas, die sie hielten.
3.51.18
सारथेश्चास्य वेगेन तुण्डेन च महच्छिरः।
पुनर्व्यपहनच्छ्रीमान् पक्षिराजो महाबलः ॥ ३.५१.१८ ॥
Und der glorreiche Vogelkönig von großer Kraft schlug mit der Schnelligkeit seines Schnabels abermals dem Wagenlenker den großen Kopf ab.
3.51.19
स भग्नधन्वा विरथो हताश्वो हतसारथिः।
अङ्केनादाय वैदेहीं पपात भुवि रावणः ॥ ३.५१.१९ ॥
Mit zerbrochenem Bogen, ohne Wagen, seine Pferde erschlagen und sein Wagenlenker getötet, fiel Rāvaṇa zu Boden, Vaidehī im Schoß haltend.
3.51.20
दृष्ट्वा निपतितं भूमौ रावणं भग्नवाहनम्।
साधु साध्विति भूतानि गृध्रराजमपूजयन् ॥ ३.५१.२० ॥
Als sie Rāvaṇa zu Boden gefallen sahen, sein Gefährt zerbrochen, riefen die Wesen »Gut gemacht, gut gemacht!« und ehrten den Geierkönig.
3.51.21
परिश्रान्तं तु तं दृष्ट्वा जरया पक्षियूथपम्।
उत्पपात पुनर्हृष्टो मैथिलीं गृह्य रावणः ॥ ३.५१.२१ ॥
Als er den Herrn der Vögel vom Alter erschöpft sah, erhob sich Rāvaṇa wieder voller Freude, Maithilī ergreifend.
3.51.22
तं प्रहृष्टं निधायाङ्के रावणं जनकात्मजाम्।
गच्छन्तं खड्गशेषं च प्रणष्टहतसाधनम् ॥ ३.५१.२२ ॥
Der jubelnde Rāvaṇa trug die Tochter Janakas im Schoß und zog weiter, nur noch das Schwert übrig, seine Waffen verloren oder zerstört.
3.51.23
गृध्रराजः समुत्पत्य रावणं समभिद्रवत्।
समावार्य महातेजा जटायुरिदमब्रवीत् ॥ ३.५१.२३ ॥
Der Geierkönig, der hochherzige Jaṭāyu, erhob sich, stürmte auf Rāvaṇa los, stellte ihn und sprach diese Worte.
3.51.24
वज्रसंस्पर्शबाणस्य भार्यां रामस्य रावण।
अल्पबुद्धे हरस्येनां वधाय खलु रक्षसाम् ॥ ३.५१.२४ ॥
O Rāvaṇa! Du entführst die Gattin Rāmas, dessen Pfeile wie Donnerkeile treffen. O Törichter, gewiss zum Verderben der Rākṣasas tust du dies.
3.51.25
समित्रबन्धुः सामात्यः सबलः सपरिच्छदः।
विषपानं पिबस्येतत् पिपासित इवोदकम् ॥ ३.५१.२५ ॥
Mit Freunden, Verwandten, Ministern, Heer und Gefolge trinkst du dieses Gift, wie ein Durstiger Wasser trinkt.
3.51.26
अनुबन्धमजानन्तः कर्मणामविचक्षणाः।
शीघ्रमेव विनश्यन्ति यथा त्वं विनशिष्यसि ॥ ३.५१.२६ ॥
Wer die Folgen seiner Taten nicht kennt und ohne Urteilskraft ist, geht schnell zugrunde, wie du zugrunde gehen wirst.
3.51.27
बद्धस्त्वं कालपाशेन क्व गतस्तस्य मोक्ष्यसे।
वधाय बडिशं गृह्य सामिषं जलजो यथा ॥ ३.५१.२७ ॥
Gebunden von der Schlinge des Todes, wohin wirst du gehen, um dich davon zu befreien? Wie der Fisch, der den Köder vom Haken nimmt, zu seinem Verderben.
3.51.28
नहि जातु दुराधर्षौ काकुत्स्थौ तव रावण।
धर्षणं चाश्रमस्यास्य क्षमिष्येते तु राघवौ ॥ ३.५१.२८ ॥
O Rāvaṇa, die beiden Kākutsthas, die Rāghavas, werden von dir niemals überwunden werden; doch sie werden die Schmähung dieser Einsiedelei verzeihen.
3.51.29
यथा त्वया कृतं कर्म भीरुणा लोकगर्हितम्।
तस्कराचरितो मार्गो नैष वीरनिषेवितः ॥ ३.५१.२९ ॥
Die Tat, die du begangen hast, eines Feiglings, von der Welt verurteilt, ist der Pfad der Diebe, nicht der, den Helden gehen.
3.51.30
युद्ध्यस्व यदि शूरोऽसि मुहूर्तं तिष्ठ रावण।
शयिष्यसे हतो भूमौ यथा भ्राता खरस्तथा ॥ ३.५१.३० ॥
O Rāvaṇa, bist du ein Held, so kämpfe; halte einen Augenblick stand. Erschlagen wirst du am Boden liegen, wie dein Bruder Khara lag.
3.51.31
परेतकाले पुरुषो यत् कर्म प्रतिपद्यते।
विनाशायात्मनोऽधर्म्यं प्रतिपन्नोऽसि कर्म तत् ॥ ३.५१.३१ ॥
Im Augenblick des Todes ist jede Handlung, die ein Mensch unternimmt, zu seinem eigenen Untergang eine unrechte Tat; und diese Tat hast du auf dich genommen.
3.51.32
पापानुबन्धो वै यस्य कर्मणः को नु तत् पुमान्।
कुर्वीत लोकाधिपतिः स्वयंभूर्भगवानपि ॥ ३.५१.३२ ॥
Welcher Mensch würde eine Tat begehen, die an die Sünde bindet? Nicht einmal der selbstgeborene, erhabene Herr der Welten würde sie tun.
3.51.33
एवमुक्त्वा शुभं वाक्यं जटायुस्तस्य रक्षसः।
निपपात भृशं पृष्ठे दशग्रीवस्य वीर्यवान् ॥ ३.५१.३३ ॥
Nachdem er diese verheißungsvollen Worte gesprochen hatte, stürzte der mächtige Jaṭāyu schwer auf den Rücken jenes Dämons, des Zehnhalsigen.
3.51.34
तं गृहीत्वा नखैस्तीक्ष्णैर्विददार समन्ततः।
अधिरूढो गजारोहो यथा स्याद् दुष्टवारणम् ॥ ३.५१.३४ ॥
Mit seinen scharfen Krallen packte er ihn und zerriss ihn überall, wie ein Elefantenreiter, der auf einen bösen Elefanten gestiegen ist.
3.51.35
विददार नखैरस्य तुण्डं पृष्ठे समर्पयन्।
केशांश्चोत्पाटयामास नखपक्षमुखायुधः ॥ ३.५१.३५ ॥
Den Rücken niederdrückend, zerfetzte er ihm mit den Krallen das Gesicht und riss ihm das Haar aus; seine Waffen waren Krallen, Flügel und Schnabel.
3.51.36
स तथा गृध्रराजेन क्लिश्यमानो मुहुर्मुहुः।
अमर्षस्फुरितोष्ठः सन् प्राकम्पत च राक्षसः ॥ ३.५१.३६ ॥
Von dem Geierkönig immer wieder so bedrängt, zitterte der Dämon, die Lippen vor Zorn bebend.
3.51.37
सम्परिष्वज्य वैदेहीं वामेनाङ्केन रावणः।
तलेनाभिजघानार्तो जटायुं क्रोधमूर्च्छितः ॥ ३.५१.३७ ॥
Rāvaṇa, der Vaidehī mit dem linken Arm fest umschlungen hatte, schlug, gequält und von Zorn übermannt, Jaṭāyu mit der flachen Hand.
3.51.38
जटायुस्तमतिक्रम्य तुण्डेनास्य खगाधिपः।
वामबाहून् दश तदा व्यपाहरदरिंदमः ॥ ३.५१.३८ ॥
Da stürzte sich Jaṭāyu, der Herr der Vögel, der Bezwinger der Feinde, auf ihn und riss ihm mit dem Schnabel die zehn linken Arme ab.
3.51.39
संछिन्नबाहोः सद्यो वै बाहवः सहसाभवन्।
विषज्वालावलीयुक्ता वल्मीकादिव पन्नगाः ॥ ३.५१.३९ ॥
Sogleich wuchsen dem, dessen Arme abgeschlagen worden waren, die Arme plötzlich wieder nach, umgeben von Reihen giftiger Flammen, wie Schlangen, die aus einem Ameisenhügel kriechen.
3.51.40
ततः क्रोधाद् दशग्रीवः सीतामुत्सृज्य वीर्यवान्।
मुष्टिभ्यां चरणाभ्यां च गृध्रराजमपोथयत् ॥ ३.५१.४० ॥
Da ließ der mächtige Daśagrīva im Zorn Sītā los und zerschmetterte den Geierkönig Jaṭāyu mit beiden Fäusten und beiden Füßen.
3.51.41
ततो मुहूर्तं संग्रामो बभूवातुलवीर्ययोः।
राक्षसानां च मुख्यस्य पक्षिणां प्रवरस्य च ॥ ३.५१.४१ ॥
Dann entbrannte für einen Augenblick ein Kampf zwischen den beiden an unvergleichlicher Tapferkeit: dem ersten der Rākṣasas und dem besten der Vögel.
3.51.42
तस्य व्यायच्छमानस्य रामस्यार्थे स रावणः।
पक्षौ पादौ च पार्श्वौ च खड्गमुद्धृत्य सोऽच्छिनत् ॥ ३.५१.४२ ॥
Während er sich für Rāmas Sache mit aller Kraft mühte, zog Rāvaṇa sein Schwert und schlug ihm Flügel, Füße und Flanken ab.
3.51.43
स च्छिन्नपक्षः सहसा रक्षसा रौद्रकर्मणा।
निपपात महागृध्रो धरण्यामल्पजीवितः ॥ ३.५१.४३ ॥
Plötzlich von dem Rākṣasa mit grausamen Taten die Flügel abgeschlagen, fiel der große Geier, mit wenig Leben übrig, auf die Erde.
3.51.44
तं दृष्ट्वा पतितं भूमौ क्षतजार्द्रं जटायुषम्।
अभ्यधावत वैदेही स्वबन्धुमिव दुःखिता ॥ ३.५१.४४ ॥
Als sie Jaṭāyu am Boden liegen sah, von Blut durchtränkt, lief die betrübte Vaidehī zu ihm, als wäre er ihr eigener Verwandter.
3.51.45
तं नीलजीमूतनिकाशकल्पं
सपाण्डुरोरस्कमुदारवीर्यम्।
ददर्श लङ्काधिपतिः पृथिव्यां
जटायुषं शान्तमिवाग्निदावम् ॥ ३.५१.४५ ॥
Der Herr von Laṅkā sah ihn auf der Erde liegen, Jaṭāyu, gleich einer dunklen Gewitterwolke, mit blassweißer Brust und edler Tapferkeit, still wie ein erloschener Waldbrand.
3.51.46
ततस्तु तं पत्ररथं महीतले
निपातितं रावणवेगमर्दितम्।
पुनश्च संगृह्य शशिप्रभानना
रुरोद सीता जनकात्मजा तदा ॥ ३.५१.४६ ॥
Da nahm Sītā, die Tochter Janakas, mondgesichtig, jenen Vogelkönig, am Boden liegend und von Rāvaṇas Wucht zerschmettert, wieder in ihre Arme und weinte.