வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 3.59
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.59.1
अथाश्रमादुपावृत्तमन्तरा रघुनन्दनः।
परिपप्रच्छ सौमित्रिं रामो दुःखादिदं वचः ॥ ३.५९.१ ॥
அப்போது ரகுநந்தனன் ராமன், ஆசிரமத்திலிருந்து திரும்பி வரும் வழியில், துயருடன் சௌமித்திரி லக்ஷ்மணனிடம் இந்தச் சொற்களைக் கேட்டான்.
3.59.2
तमुवाच किमर्थं त्वमागतोऽपास्य मैथिलीम्।
यदा सा तव विश्वासाद् वने विरहिता मया ॥ ३.५९.२ ॥
அவன் கூறினான்: மைதிலியை விட்டுவிட்டு நீ ஏன் வந்தாய்? அவளை நான் உன் நம்பிக்கையின் மேல் வனத்தில் தனியாக விட்டு வந்தேனே.
3.59.3
दृष्ट्वैवाभ्यागतं त्वां मे मैथिलीं त्यज्य लक्ष्मण।
शङ्कमानं महत् पापं यत्सत्यं व्यथितं मनः ॥ ३.५९.३ ॥
லக்ஷ்மணா! நீ இங்கு வருவதைக் கண்டு, என் மைதிலியை விட்டு வந்ததை அறிந்து, ஏதோ பெரிய பாவம் நேர்ந்ததோ என்று அஞ்சுகிறேன்; உண்மையாகவே என் மனம் வருந்துகிறது.
3.59.4
स्फुरते नयनं सव्यं बाहुश्च हृदयं च मे।
दृष्ट्वा लक्ष्मण दूरे त्वां सीताविरहितं पथि ॥ ३.५९.४ ॥
என் இடது கண் துடிக்கிறது, கையும் இதயமும் துடிக்கின்றன. லக்ஷ்மணா! வழியில் தொலைவிலிருந்து சீதை இல்லாமல் நீ வருவதைக் கண்டு.
3.59.5
एवमुक्तस्तु सौमित्रिर्लक्ष्मणः शुभलक्षणः।
भूयो दुःखसमाविष्टो दुःखितं राममब्रवीत् ॥ ३.५९.५ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்ட சுப லக்ஷணங்கள் கொண்ட சௌமித்திரி லக்ஷ்மணன், மீண்டும் துயரத்தால் நிறைந்து, துயருற்ற ராமனிடம் கூறினான்.
3.59.6
न स्वयं कामकारेण तां त्यक्त्वाहमिहागतः।
प्रचोदितस्तयैवोग्रैस्त्वत्सकाशमिहागतः ॥ ३.५९.६ ॥
நான் என் விருப்பப்படி அவளை விட்டுவிட்டு இங்கு வரவில்லை. அவளுடைய கடுஞ்சொற்களால் தூண்டப்பட்டே நான் உன் அருகில் இங்கு வந்தேன்.
3.59.7
आर्येणेव परिक्रुष्टं लक्ष्मणेति सुविस्वरम्।
परित्राहीति यद्वाक्यं मैथिल्यास्तच्छ्रुतिं गतम् ॥ ३.५९.७ ॥
ஆரியனைப் போல் மிகவும் உரத்த குரலில் "லக்ஷ்மணா!" என்று கதறப்பட்டது; மைதிலியின் "காப்பாற்று!" என்ற அந்த வார்த்தை செவியை அடைந்தது.
3.59.8
सा तमार्तस्वरं श्रुत्वा तव स्नेहेन मैथिली।
गच्छ गच्छेति मामाशु रुदती भयविक्लवा ॥ ३.५९.८ ॥
அந்த துயரக் குரலைக் கேட்ட மைதிலி, உன் மீதுள்ள பாசத்தால், பயத்தில் தளர்ந்து அழுதபடி என்னிடம் விரைவாக "போ, போ" என்றாள்.
3.59.9
प्रचोद्यमानेन मया गच्छेति बहुशस्तया।
प्रत्युक्ता मैथिली वाक्यमिदं तत् प्रत्ययान्वितम् ॥ ३.५९.९ ॥
நான் பலமுறை தூண்டிய போதும் அவள் "போ" என்றாள்; மைதிலி நம்பிக்கை நிறைந்த இந்த வார்த்தைகளால் எனக்குப் பதிலளித்தாள்.
3.59.10
न तत् पश्याम्यहं रक्षो यदस्य भयमावहेत्।
निर्वृता भव नास्त्येतत् केनाप्येतदुदाहृतम् ॥ ३.५९.१० ॥
அவனுக்கு பயத்தைக் கொண்டுவரக்கூடிய அந்த ராட்சசனை நான் காணவில்லை; அமைதியாக இரு — இதை யாரும் சொல்லவில்லை.
3.59.11
विगर्हितं च नीचं च कथमार्योऽभिधास्यति।
त्राहीति वचनं सीते यस्त्रायेत् त्रिदशानपि ॥ ३.५९.११ ॥
இப்படி இழிவானதும் கீழ்த்தரமானதுமான "காப்பாற்று" என்ற வார்த்தையை ஆர்யன் எப்படிச் சொல்வான்? சீதையே, தேவர்களையும் காக்கக்கூடியவன் இப்படிச் சொல்வானா?
3.59.12
किंनिमित्तं तु केनापि भ्रातुरालम्ब्य मे स्वरम्।
विस्वरं व्याहृतं वाक्यं लक्ष्मण त्राहि मामिति ॥ ३.५९.१२ ॥
எந்தக் காரணத்திற்காக யாரோ ஒருவன் சகோதரனின் குரலைப் போல் என் குரலை எடுத்து "லக்ஷ்மணா, என்னைக் காப்பாற்று" என்று கடுமையாகச் சொன்னான்?
3.59.13
राक्षसेनेरितं वाक्यं त्रासात् त्राहीति शोभने।
न भवत्या व्यथा कार्या कुनारीजनसेविता ॥ ३.५९.१३ ॥
அரக்கனால் சொல்லப்பட்ட "காப்பாற்று" என்ற சொல் பயத்தினால் வந்தது. அழகியே, நீ வருத்தம் கொள்ளக் கூடாது; இது கீழ்ப்பட்ட பெண்களின் வழக்கம்.
3.59.14
अलं विक्लवतां गन्तुं स्वस्था भव निरुत्सुका।
न चास्ति त्रिषु लोकेषु पुमान् यो राघवं रणे ॥ ३.५९.१४ ॥
நீ கலங்குவது போதும்; அமைதியாகவும் கவலையற்றவளாகவும் இரு. மூன்று உலகங்களிலும் போரில் ராகவனை வெல்லக்கூடிய எந்த ஆண்மகனும் இல்லை.
3.59.15
जातो वा जायमानो वा संयुगे यः पराजयेत्।
अजेयो राघवो युद्धे देवैः शक्रपुरोगमैः ॥ ३.५९.१५ ॥
முன்பு பிறந்தவனோ, இனிப் பிறப்பவனோ, போரில் ராகவனை வெல்லக்கூடியவன் எவனும் இல்லை. இந்திரன் தலைமையிலான தேவர்களாலும் ராகவன் போரில் வெல்லப்பட முடியாதவன்.
3.59.16
एवमुक्ता तु वैदेही परिमोहितचेतना।
उवाचाश्रूणि मुञ्चन्ती दारुणं मामिदं वचः ॥ ३.५९.१६ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது, மனம் குழம்பிய வைதேஹி கண்ணீர் சிந்தியபடி எனக்கு இந்தக் கடுஞ்சொற்களைக் கூறினாள்.
3.59.17
भावो मयि तवात्यर्थं पाप एव निवेशितः।
विनष्टे भ्रातरि प्राप्तुं न च त्वं मामवाप्स्यसे ॥ ३.५९.१७ ॥
என் மீது உன் எண்ணம் மிகவும் பாவமாகவே பதிந்திருக்கிறது. சகோதரன் அழிந்த பின் நீ என்னை அடைய மாட்டாய்.
3.59.18
संकेताद् भरतेन त्वं रामं समनुगच्छसि।
क्रोशन्तं हि यथात्यर्थं नैनमभ्यवपद्यसे ॥ ३.५९.१८ ॥
பரதனின் ஏற்பாட்டின் பேரில் நீ ராமனைப் பின்தொடர்ந்து வந்திருக்கிறாய். அவர் மிகவும் கதறிக்கொண்டிருந்தும், நீ அவரிடம் செல்லவில்லை.
3.59.19
रिपुः प्रच्छन्नचारी त्वं मदर्थमनुगच्छसि।
राघवस्यान्तरं प्रेप्सुस्तथैनं नाभिपद्यसे ॥ ३.५९.१९ ॥
நீ எதிரி, மறைந்து திரிபவன். எனக்காகவே நீ அவனைப் பின்தொடர்கிறாய். ராகவனின் இடைவெளியைத் தேடியும், அவனை நீ அணுகவில்லை.
3.59.20
एवमुक्तस्तु वैदेह्या संरब्धो रक्तलोचनः।
क्रोधात् प्रस्फुरमाणोष्ठ आश्रमादभिनिर्गतः ॥ ३.५९.२० ॥
வைதேஹி இவ்வாறு சொன்னதும், அவன் சினம் கொண்டான்; கண்கள் சிவந்தன், கோபத்தில் உதடுகள் துடித்தன; அவன் ஆசிரமத்திலிருந்து வெளியே வந்தான்.
3.59.21
एवं ब्रुवाणं सौमित्रिं रामः संतापमोहितः।
अब्रवीद् दुष्कृतं सौम्य तां विना त्वमिहागतः ॥ ३.५९.२१ ॥
இவ்வாறு பேசிய சௌமித்திரியிடம், துயரால் மயங்கிய ராமன் சொன்னான்: "நண்பனே, அவளைத் தனியாக விட்டுவிட்டு நீ இங்கே வந்தது தவறு."
3.59.22
जानन्नपि समर्थं मां रक्षसामपवारणे।
अनेन क्रोधवाक्येन मैथिल्या निर्गतो भवान् ॥ ३.५९.२२ ॥
அரக்கர்களைத் தடுக்கும் ஆற்றல் எனக்கு உண்டு என்பதை நீ அறிந்திருந்தும், மைதிலியின் இந்தக் கோபச் சொற்களால் நீ வெளியேறினாய்.
3.59.23
नहि ते परितुष्यामि त्यक्त्वा यदसि मैथिलीम्।
क्रुद्धायाः परुषं श्रुत्वा स्त्रिया यत् त्वमिहागतः ॥ ३.५९.२३ ॥
மைதிலியைக் கைவிட்டதால் நான் உன்மேல் மகிழ்ச்சியடையவில்லை. கோபமுற்ற ஒரு பெண்ணின் கடுஞ்சொற்களைக் கேட்டு நீ இங்கே வந்தாய்.
3.59.24
सर्वथा त्वपनीतं ते सीतया यत् प्रचोदितः।
क्रोधस्य वशमागम्य नाकरोः शासनं मम ॥ ३.५९.२४ ॥
சீதையின் தூண்டுதலால் நீ எல்லா வகையிலும் தவறு செய்தாய். கோபத்தின் வசப்பட்டு என் கட்டளையை நீ நிறைவேற்றவில்லை.
3.59.25
असौ हि राक्षसः शेते शरेणाभिहतो मया।
मृगरूपेण येनाहमाश्रमादपवाहितः ॥ ३.५९.२५ ॥
மான் வடிவம் கொண்டு என்னை ஆசிரமத்திலிருந்து தொலைவுக்கு இழுத்துச் சென்ற அந்த ராட்சசன் என் அம்பால் தாக்கப்பட்டு இதோ கிடக்கிறான்.
3.59.26
विकृष्य चापं परिधाय सायकं
सलीलबाणेन च ताडितो मया।
मार्गीं तनुं त्यज्य च विक्लवस्वरो
बभूव केयूरधरः स राक्षसः ॥ ३.५९.२६ ॥
வில்லை இழுத்து அம்பைப் பூட்டி, எளிதாக ஏவிய அம்பால் நான் அவனைத் தாக்கினேன். மான் உடலைத் துறந்து, தோள்வளை அணிந்த அந்த ராட்சசன் துயரக் குரலுடையவனானான்.
3.59.27
शराहतेनैव तदार्तया गिरा
स्वरं ममालम्ब्य सुदूरसुश्रवम्।
उदाहृतं तद् वचनं सुदारुणं
त्वमागतो येन विहाय मैथिलीम् ॥ ३.५९.२७ ॥
அம்பால் தாக்கப்பட்டவன், துயருற்ற குரலில் என் குரலைப் போலவே, தொலைவரை கேட்கும்படி அந்த மிகக் கொடிய சொற்களைச் சொன்னான்; அதனால்தான் நீ மைதிலியை விட்டுவிட்டு இங்கே வந்தாய்.