Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 4.10
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.10.1
ततः क्रोधसमाविष्टं संरब्धं तमुपागतम्।
अहं प्रसादयांचक्रे भ्रातरं हितकाम्यया ॥ ४.१०.१ ॥
Da sprach ich, da er zornerfüllt und entbrannt herankam, jenen Bruder aus Wunsch nach seinem Wohl zu besänftigen.
4.10.2
दिष्ट्यासि कुशली प्राप्तो निहतश्च त्वया रिपुः।
अनाथस्य हि मे नाथस्त्वमेकोऽनाथनन्दन ॥ ४.१०.२ ॥
Glücklicherweise bist du wohlbehalten zurückgekehrt und hast den Feind erschlagen. Für mich, der ich ohne Beschützer bin, bist du allein mein Beschützer, o Freude der Schutzlosen.
4.10.3
इदं बहुशलाकं ते पूर्णचन्द्रमिवोदितम्।
छत्रं सवालव्यजनं प्रतीच्छस्व मया धृतम् ॥ ४.१०.३ ॥
Diesen vielstäbigen Schirm, aufgegangen wie der Vollmond, samt dem Yakschweif-Fächer, den ich gehalten habe, nimm ihn an.
4.10.4
आर्तस्तत्र बिलद्वारि स्थितः संवत्सरं नृप।
दृष्ट्वा च शोणितं द्वारि बिलाच्चापि समुत्थितम् ॥ ४.१०.४ ॥
O König, voll Kummer stand ich dort einen Jahr lang am Eingang der Höhle; und als ich das Blut am Tor der Höhle und sogar aus ihr hervorquellen sah—
4.10.5
शोकसंविग्नहृदयो भृशं व्याकुलितेन्द्रियः।
अपिधाय बिलद्वारं शैलशृङ्गेण तत् तदा ॥ ४.१०.५ ॥
Ich, dessen Herz vom Kummer erschüttert und dessen Sinne tief verwirrt waren, verschloss damals den Eingang jener Höhle mit einem Bergesgipfel—
4.10.6
तस्माद् देशादपाक्रम्य किष्किन्धां प्राविशं पुनः।
विषादात्त्विह मां दृष्ट्वा पौरैर्मन्त्रिभिरेव च ॥ ४.१०.६ ॥
Von jenem Ort zurückgekehrt, zog ich wieder in Kiṣkindhā ein; und als sie mich hier in Kummer sahen, auch die Bürger und die Minister—
4.10.7
अभिषिक्तो न कामेन तन्मे क्षन्तुं त्वमर्हसि।
त्वमेव राजा मानार्हः सदा चाहं यथा पुरा ॥ ४.१०.७ ॥
Nicht aus Begierde wurde ich gesalbt; du musst mir das verzeihen. Du allein bist der ehrenwerte König, und ich werde immer so sein wie früher.
4.10.8
राजभावे नियोगोऽयं मम त्वद्विरहात् कृतः।
सामात्यपौरनगरं स्थितं निहतकण्टकम् ॥ ४.१०.८ ॥
Diese Ernennung zum Königtum habe ich wegen deiner Trennung vorgenommen. Mit Ministern und Bürgern wurde die Stadt bewahrt, ihre Dornen vernichtet.
4.10.9
न्यासभूतमिदं राज्यं तव निर्यातयाम्यहम्।
मा च रोषं कृथाः सौम्य मम शत्रुनिषूदन ॥ ४.१०.९ ॥
Dieses Königreich ist ein anvertrautes Gut; ich gebe es dir zurück. Sanfter, Vernichter der Feinde, zürne mir nicht.
4.10.10
याचे त्वां शिरसा राजन् मया बद्धोऽयमञ्जलिः।
बलादस्मिन् समागम्य मन्त्रिभिः पुरवासिभिः ॥ ४.१०.१० ॥
O König, mit gesenktem Haupt flehe ich dich an; diese gefalteten Hände sind meine. Minister und Stadtbewohner, hier mit Gewalt versammelt, machten mich zum König.
4.10.11
राजभावे नियुक्तोऽहं शून्यदेशजिगीषया।
स्निग्धमेवं ब्रुवाणं मां स विनिर्भर्त्स्य वानरः ॥ ४.१०.११ ॥
Zum Königtum war ich ernannt worden, aus Verlangen, ein leeres Land zu erobern. Als ich so sanft sprach, schalt mich jener Affe.
4.10.12
धिक्त्वामिति च मामुक्त्वा बहु तत्तदुवाच ह।
प्रकृतीश्च समानीय मन्त्रिणश्चैव सम्मतान् ॥ ४.१०.१२ ॥
Mit den Worten „Schande über dich!“ sprach er viel zu mir. Dann, nachdem er die Untertanen und die geachteten Minister herbeigerufen hatte, sprach er.
4.10.13
मामाह सुहृदां मध्ये वाक्यं परमगर्हितम्।
विदितं वो मया रात्रौ मायावी स महासुरः ॥ ४.१०.१३ ॥
Inmitten meiner Freunde sprach er mir äußerst tadelnswerte Worte zu. Ihr wisst, wie ich euch berichtet habe, von jenem māyāvī, dem großen Asura der Nacht.
4.10.14
मां समाह्वयत क्रुद्धो युद्धाकांक्षी तदा पुरा।
तस्य तद् भाषितं श्रुत्वा निःसृतोऽहं नृपालयात् ॥ ४.१०.१४ ॥
Zornig und kampflustig hatte er mich damals zuvor herausgefordert. Als ich seine Worte hörte, verließ ich den königlichen Palast.
4.10.15
अनुयातश्च मां तूर्णमयं भ्राता सुदारुणः।
स तु दृष्ट्वैव मां रात्रौ सद्वितीयं महाबलः ॥ ४.१०.१५ ॥
Dieser grimmige Bruder verfolgte mich eilends. Doch jener Mächtige, der mich nachts erblickte, mit einem Gefährten...
4.10.16
प्राद्रवद् भयसंत्रस्तो वीक्ष्यावां समुपागतौ।
अभिद्रुतस्तु वेगेन विवेश स महाबिलम् ॥ ४.१०.१६ ॥
Als er sah, dass wir beide näherkamen, floh er voller Schrecken. Schnell verfolgt, drang er in jene große Höhle ein.
4.10.17
तं प्रविष्टं विदित्वा तु सुघोरं सुमहद्बिलम्।
अयमुक्तोऽथ मे भ्राता मया तु क्रूरदर्शनः ॥ ४.१०.१७ ॥
Als ich wusste, dass er in jene überaus schreckliche, gewaltige Höhle eingedrungen war, sprach ich nun zu diesem grausam aussehenden Bruder.
4.10.18
अहत्वा नास्ति मे शक्तिः प्रतिगन्तुमितः पुरीम्।
बिलद्वारि प्रतीक्ष त्वं यावदेनं निहन्म्यहम् ॥ ४.१०.१८ ॥
Ohne ihn zu töten, habe ich nicht die Kraft, von hier in die Stadt zurückzukehren. Warte am Eingang der Höhle, bis ich ihn erschlagen habe.
4.10.19
स्थितोऽयमिति मत्वाहं प्रविष्टस्तु दुरासदम्।
तं मे मार्गयतस्तत्र गतः संवत्सरस्तदा ॥ ४.१०.१९ ॥
In dem Glauben, er stehe hier, drang ich in jene unzugängliche Höhle ein. Während ich ihn dort suchte, verging ein ganzes Jahr.
4.10.20
स तु दृष्टो मया शत्रुरनिर्वेदाद् भयावहः।
निहतश्च मया सद्यः स सर्वैः सह बन्धुभिः ॥ ४.१०.२० ॥
Doch ich sah jenen furchterregenden Feind ohne Ermattung und erschlug ihn sogleich mit all seinen Verwandten.
4.10.21
तस्यास्यात्तु प्रवृत्तेन रुधिरौघेण तद्बिलम्।
पूर्णमासीद् दुराक्रामं स्तनतस्तस्य भूतले ॥ ४.१०.२१ ॥
Durch den Blutstrom, der aus seinem Mund hervorquoll, füllte sich jene Höhle und wurde schwer zu durchqueren, während er auf dem Boden brüllte.
4.10.22
सूदयित्वा तु तं शत्रुं विक्रान्तं तमहं सुखम्।
निष्क्रामं नैव पश्यामि बिलस्य पिहितं मुखम् ॥ ४.१०.२२ ॥
Nachdem ich jenen tapferen Feind erschlagen habe, sehe ich keinen leichten Ausgang; der Mund der Höhle ist verschlossen.
4.10.23
विक्रोशमानस्य तु मे सुग्रीवेति पुनः पुनः।
यतः प्रतिवचो नास्ति ततोऽहं भृशदुःखितः ॥ ४.१०.२३ ॥
Immer wieder rief ich »Sugrīva!«, doch ohne Antwort; da wurde ich tief betrübt.
4.10.24
पादप्रहारैस्तु मया बहुभिः परिपातितम्।
ततोऽहं तेन निष्क्रम्य पथा पुरमुपागतः ॥ ४.१०.२४ ॥
Dann stieß ich mit vielen Fußtritten die Sperre nieder; und auf diesem Weg kam ich heraus und gelangte in die Stadt.
4.10.25
तत्रानेनास्मि संरुद्धो राज्यं मृगयताऽऽत्मनः।
सुग्रीवेण नृशंसेन विस्मृत्य भ्रातृसौहृदम् ॥ ४.१०.२५ ॥
Dort hielt er mich gefangen, das Königreich für sich suchend. Der grausame Sugrīva vergaß die brüderliche Zuneigung und tat dies.
4.10.26
एवमुक्त्वा तु मां तत्र वस्त्रेणैकेन वानरः।
तदा निर्वासयामास वाली विगतसाध्वसः ॥ ४.१०.२६ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, trieb mich der Affe dort hinaus, nur mit einem einzigen Tuch. Vālī war furchtlos.
4.10.27
तेनाहमपविद्धश्च हृतदारश्च राघव।
तद्भयाच्च महीं सर्वां क्रान्तवान् सवनार्णवाम् ॥ ४.१०.२७ ॥
Er verstieß mich und raubte meine Frau, o Rāghava. Aus Furcht vor ihm irrte ich über die ganze Erde mit ihren Meeren umher.
4.10.28
ऋष्यमूकं गिरिवरं भार्याहरणदुःखितः।
प्रविष्टोऽस्मि दुराधर्षं वालिनः कारणान्तरे ॥ ४.१०.२८ ॥
Vom Raub meiner Frau betrübt, betrat ich den erhabenen Berg Ṛṣyamūka, der Vālī unzugänglich ist, aus einem anderen Grund.
4.10.29
एतत्ते सर्वमाख्यातं वैरानुकथनं महत्।
अनागसा मया प्राप्तं व्यसनं पश्य राघव ॥ ४.१०.२९ ॥
Dies alles habe ich dir erzählt, die große Geschichte der Feindschaft. Unschuldig habe ich dieses Unglück erlitten; sieh es, o Rāghava.
4.10.30
वालिनश्च भयात् तस्य सर्वलोकभयापह।
कर्तुमर्हसि मे वीर प्रसादं तस्य निग्रहात् ॥ ४.१०.३० ॥
Vor Vālī und seiner Furcht, o Beseitiger der Furcht aller Welten, o Held, du solltest mir Gnade erweisen, indem du ihn bezwingst.
4.10.31
एवमुक्तः स तेजस्वी धर्मज्ञो धर्मसंहितम्।
वचनं वक्तुमारेभे सुग्रीवं प्रहसन्निव ॥ ४.१०.३१ ॥
So angesprochen begann der strahlende Rāma, der das Dharma kennt, lächelnd zu Sugrīva Worte zu sprechen, die dem Dharma entsprechen.
4.10.32
अमोघाः सूर्यसंकाशा निशिता मे शरा इमे।
तस्मिन् वालिनि दुर्वृत्ते पतिष्यन्ति रुषान्विताः ॥ ४.१०.३२ ॥
Diese meine scharfen, untrüglichen Pfeile, glänzend wie die Sonne, werden voll Zorn auf jenen übeltätigen Vālin niederfallen.
4.10.33
यावत् तं नहि पश्येयं तव भार्यापहारिणम्।
तावत् स जीवेत् पापात्मा वाली चारित्रदूषकः ॥ ४.१०.३३ ॥
Nur so lange, bis ich jenen sehe, der deine Gattin entführt hat, möge jener sündhafte Vālin, der Verderber der Sitte, leben.
4.10.34
आत्मानुमानात् पश्यामि मग्नस्त्वं शोकसागरे।
त्वामहं तारयिष्यामि बाढं प्राप्स्यसि पुष्कलम् ॥ ४.१०.३४ ॥
Aus meiner eigenen Erfahrung sehe ich, dass du im Ozean des Kummers versunken bist. Ich werde dich hinüberführen, und du wirst gewiss reichlich gewinnen.
4.10.35
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा हर्षपौरुषवर्धनम्।
सुग्रीवः परमप्रीतः सुमहद्वाक्यमब्रवीत् ॥ ४.१०.३५ ॥
Als Sugrīva diese Worte hörte, die Freude und Mannhaftigkeit mehrten, sprach er, außerordentlich erfreut, diese gewichtigen Worte.