رامايانا فالميكي · السارغا 4.11
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.11.1
रामस्य वचनं श्रुत्वा हर्षपौरुषवर्धनम्।
सुग्रीवः पूजयांचक्रे राघवं प्रशशंस च ॥ ४.११.१ ॥
ولما سمع سُغريفا كلام راما، الذي يزيد الفرح والبأس، أكرم الراغافا وأثنى عليه.
4.11.2
असंशयं प्रज्वलितैस्तीक्ष्णैर्मर्मातिगैः शरैः।
त्वं दहेः कुपितो लोकान् युगान्त इव भास्करः ॥ ४.११.२ ॥
بلا شك، لو غضبت لأحرقت العوالم بسهام متوهجة حادة تخترق المقاتل، كالشمس عند نهاية الدهر.
4.11.3
वालिनः पौरुषं यत्तद् यच्च वीर्यं धृतिश्च या।
तन्ममैकमनाः श्रुत्वा विधत्स्व यदनन्तरम् ॥ ४.११.३ ॥
استمع بقلب واحد إلى ما أقوله لك عن رجولة فالين وبأسه وثباته، ثم افعل ما ينبغي بعد ذلك.
4.11.4
समुद्रात् पश्चिमात् पूर्वं दक्षिणादपि चोत्तरम्।
क्रामत्यनुदिते सूर्ये वाली व्यपगतक्लमः ॥ ४.११.४ ॥
قبل أن تشرق الشمس، يتنقل فالين، الخالي من الإعياء، من المحيط الغربي نحو الشرق، ومن الجنوب وكذلك نحو الشمال.
4.11.5
अग्राण्यारुह्य शैलानां शिखराणि महान्त्यपि।
ऊर्ध्वमुत्पात्य तरसा प्रतिगृह्णाति वीर्यवान् ॥ ४.११.५ ॥
يصعد فالين القوي إلى قمم الجبال، حتى الذرى العظيمة، فيقفز بسرعة إلى الأعلى ويمسكها.
4.11.6
बहवः सारवन्तश्च वनेषु विविधा द्रुमाः।
वालिना तरसा भग्ना बलं प्रथयताऽऽत्मनः ॥ ४.११.६ ॥
لقد كسر فالين بالقوة أشجاراً كثيرة قوية من أنواع متعددة في الغابات، مظهراً قوته.
4.11.7
महिषो दुन्दुभिर्नाम कैलासशिखरप्रभः।
बलं नागसहस्रस्य धारयामास वीर्यवान् ॥ ४.११.७ ॥
دُندُبهي المسمّى مهيشا، المتألق كذروة كايلاسا والقوي، كان يحمل قوة ألف فيل.
4.11.8
स वीर्योत्सेकदुष्टात्मा वरदानेन मोहितः।
जगाम स महाकायः समुद्रं सरितां पतिम् ॥ ४.११.८ ॥
ذلك الضخم الجسد، الذي أفسد الكبرياء بقوته نفسه وأعمته المنحة، ذهب إلى المحيط سيد الأنهار.
4.11.9
ऊर्मिमन्तमतिक्रम्य सागरं रत्नसंचयम्।
मम युद्धं प्रयच्छेति तमुवाच महार्णवम् ॥ ४.११.९ ॥
عبر المحيط المليء بالأمواج، خزانة الجواهر، قال لذلك البحر العظيم: «أعطني حربًا.»
4.11.10
ततः समुद्रो धर्मात्मा समुत्थाय महाबलः।
अब्रवीद् वचनं राजन्नसुरं कालचोदितम् ॥ ४.११.१० ॥
فنهض المحيط ذو النفس الرشيدة والقوة العظيمة، وقال، يا ملك، هذا القول للأسورا المدفوع بالقدر.
4.11.11
समर्थो नास्मि ते दातुं युद्धं युद्धविशारद।
श्रूयतां त्वभिधास्यामि यस्ते युद्धं प्रदास्यति ॥ ४.११.११ ॥
يا خبير الحرب، لست قادرًا على أن أعطيك حربًا. لكن اسمع، سأخبرك من سيعطيك إياها.
4.11.12
शैलराजो महारण्ये तपस्विशरणं परम्।
शंकरश्वशुरो नाम्ना हिमवानिति विश्रुतः ॥ ४.११.१२ ॥
ملك الجبال هيمافان، الملاذ الأسمى للنساك في الغابة العظيمة، حمو شانكارا، معروف بهذا الاسم.
4.11.13
महाप्रस्रवणोपेतो बहुकन्दरनिर्झरः।
स समर्थस्तव प्रीतिमतुलां कर्तुमर्हति ॥ ४.११.१३ ॥
ذلك الجبل، الغني بالينابيع العظيمة والكهوف الكثيرة والشلالات، قادر على أن يمنحك سروراً لا يضاهى.
4.11.14
तं भीतमिति विज्ञाय समुद्रमसुरोत्तमः।
हिमवद्वनमागम्य शरश्चापादिव च्युतः ॥ ४.११.१४ ॥
ولما علم أنه خائف، جاء أفضل الأسوريين من البحر إلى غابة هيمافان، كسهم أُطلق من قوس.
4.11.15
ततस्तस्य गिरेः श्वेता गजेन्द्रप्रतिमाः शिलाः।
चिक्षेप बहुधा भूमौ दुन्दुभिर्विननाद च ॥ ४.११.१५ ॥
ثم قذف دندوبهي على الأرض، بوجوه شتى، صخور ذلك الجبل البيضاء كأنها أفيال عظيمة، وزأر.
4.11.16
ततः श्वेताम्बुदाकारः सौम्यः प्रीतिकराकृतिः।
हिमवानब्रवीद् वाक्यं स्व एव शिखरे स्थितः ॥ ४.११.१६ ॥
فتكلم هيمافان، الشبيه بالسحابة البيضاء، الوديع الهيئة المبهجة، واقفاً على قمته، بهذه الكلمات.
4.11.17
क्लेष्टुमर्हसि मां न त्वं दुन्दुभे धर्मवत्सल।
रणकर्मस्वकुशलस्तपस्विशरणो ह्यहम् ॥ ४.११.१७ ॥
يا دندوبهي، يا محب الدارما، لا ينبغي لك أن تُزعجني؛ فأنا غير ماهر في أعمال القتال، إذ أنا ملجأ الزهاد.
4.11.18
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा गिरिराजस्य धीमतः।
उवाच दुन्दुभिर्वाक्यं क्रोधात् संरक्तलोचनः ॥ ४.११.१८ ॥
فلما سمع دندوبهي تلك الكلمات من ملك الجبال الحكيم، وقد احمرّت عيناه من الغضب، تكلم.
4.11.19
यदि युद्धेऽसमर्थस्त्वं मद्भयाद् वा निरुद्यमः।
तमाचक्ष्व प्रदद्यान्मे यो हि युद्धं युयुत्सतः ॥ ४.११.१९ ॥
إن كنت عاجزًا عن القتال، أو فقدت عزمك خوفًا مني، فدُلَّني على من يمنحني نزالًا، أنا الراغب في القتال.
4.11.20
हिमवानब्रवीद् वाक्यं श्रुत्वा वाक्यविशारदः।
अनुक्तपूर्वं धर्मात्मा क्रोधात् तमसुरोत्तमम् ॥ ४.११.२० ॥
فلما سمع هيمافان، الماهر في الكلام الصالح الروح، تلك الكلمات، تكلم بغضب إلى أفضل الأسورا بكلمات لم تُقَل من قبل.
4.11.21
वाली नाम महाप्राज्ञ शक्रपुत्रः प्रतापवान्।
अध्यास्ते वानरः श्रीमान् किष्किन्धामतुलप्रभाम् ॥ ४.११.२१ ॥
فالي، العظيم الحكمة، ابن إندرا، ذو البأس، القرد المجيد، يسكن كيشكيندا ذات البهاء الذي لا مثيل له.
4.11.22
स समर्थो महाप्राज्ञस्तव युद्धविशारदः।
द्वन्द्वयुद्धं स दातुं ते नमुचेरिव वासवः ॥ ४.११.२२ ॥
إنه قادر، عظيم الحكمة، ماهر في القتال؛ كما منح إندرا نامُتشي نزالًا فرديًا، فهو قادر على أن يمنحك نزالًا فرديًا.
4.11.23
तं शीघ्रमभिगच्छ त्वं यदि युद्धमिहेच्छसि।
स हि दुर्मर्षणो नित्यं शूरः समरकर्मणि ॥ ४.११.२३ ॥
إن كنت تريد القتال هنا، فاذهب إليه سريعًا؛ فهو لا يُقهر، شجاع دائمًا في أعمال الحرب.
4.11.24
श्रुत्वा हिमवतो वाक्यं कोपाविष्टः स दुन्दुभिः।
जगाम तां पुरीं तस्य किष्किन्धां वालिनस्तदा ॥ ४.११.२४ ॥
فلما سمع دُندوبهي كلام هيمافان، امتلأ غضبًا، فذهب حينئذٍ إلى تلك المدينة لفالي، كيشكيندا.
4.11.25
धारयन् माहिषं रूपं तीक्ष्णशृङ्गो भयावहः।
प्रावृषीव महामेघस्तोयपूर्णो नभस्तले ॥ ४.११.२५ ॥
متخذًا هيئة الجاموس، ذا قرنين حادين ومرعبًا، ظهر كسحابةٍ عظيمةٍ مملوءةٍ بالماء في السماء أيام الخريف.
4.11.26
ततस्तु द्वारमागम्य किष्किन्धाया महाबलः।
ननर्द कम्पयन् भूमिं दुन्दुभिर्दुन्दुभिर्यथा ॥ ४.११.२६ ॥
ثم وصل إلى باب كِشكِنْدهَا، فزأر ذلك القوي زئيرًا يهزّ الأرض كالطبل.
4.11.27
समीपजान् द्रुमान् भञ्जन् वसुधां दारयन् खुरैः।
विषाणेनोल्लिखन् दर्पात् तद्द्वारं द्विरदो यथा ॥ ४.११.२७ ॥
يكسر الأشجار القريبة، ويمزّق الأرض بحوافره، ويخدش ذلك الباب بقرنه في زهوٍ، كالفيل.
4.11.28
अन्तःपुरगतो वाली श्रुत्वा शब्दममर्षणः।
निष्पपात सह स्त्रीभिस्ताराभिरिव चन्द्रमा ॥ ४.११.२८ ॥
كان فالي في الحجرات الداخلية، فلما سمع ذلك الصوت غضب وخرج مسرعًا مع نسائه، كالقمر مع النجوم.
4.11.29
मितं व्यक्ताक्षरपदं तमुवाच स दुन्दुभिम्।
हरीणामीश्वरो वाली सर्वेषां वनचारिणाम् ॥ ४.११.२९ ॥
تكلم فالي، سيد القرود وسيد جميع سكان الغابة، إلى ذلك دندوبهي بكلماتٍ معتدلةٍ واضحة الحروف والعبارات.
4.11.30
किमर्थं नगरद्वारमिदं रुद्ध्वा विनर्दसे।
दुन्दुभे विदितो मेऽसि रक्ष प्राणान् महाबल ॥ ४.११.३० ॥
يا دندوبهي! لماذا تزأر وتسدّ باب هذه المدينة؟ إنني أعرفك. أيها القوي، احفظ حياتك.
4.11.31
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा वानरेन्द्रस्य धीमतः।
उवाच दुन्दुभिर्वाक्यं क्रोधात् संरक्तलोचनः ॥ ४.११.३१ ॥
فلما سمع دُندُبهي كلام ملك القرود الحكيم، وقد احمرّت عيناه من الغضب، قال هذا القول.
4.11.32
न त्वं स्त्रीसंनिधौ वीर वचनं वक्तुमर्हसि।
मम युद्धं प्रयच्छाद्य ततो ज्ञास्यामि ते बलम् ॥ ४.११.३२ ॥
أيها البطل، لا يليق بك أن تتفوه بمثل هذه الكلمات في حضور النساء. أعطني القتال الآن، فحينئذ أعرف قوتك.
4.11.33
अथवा धारयिष्यामि क्रोधमद्य निशामिमाम्।
गृह्यतामुदयः स्वैरं कामभोगेषु वानर ॥ ४.११.३३ ॥
أو ربما أكبح غضبي هذه الليلة. أيها القرد، خذ صعودك بحرية في لذائذ الشهوة.
4.11.34
दीयतां सम्प्रदानं च परिष्वज्य च वानरान्।
सर्वशाखामृगेन्द्रस्त्वं संसादय सुहृज्जनम् ॥ ४.११.३४ ॥
عانق القرود وأهدهم العطايا. يا سيد جميع حيوانات الأغصان، أجلس أصدقاءك ورفاقك.
4.11.35
सुदृष्टां कुरु किष्किन्धां कुरुष्वात्मसमं पुरे।
क्रीडस्व च समं स्त्रीभिरहं ते दर्पशासनः ॥ ४.११.३५ ॥
تأمّل كِشكِنْدهَا جيدًا، واجعل المدينة كأنها ملكك. العب مع النساء؛ فأنا من يؤدب كبرياءك.
4.11.36
यो हि मत्तं प्रमत्तं वा भग्नं वा रहितं कृशम्।
हन्यात् स भ्रूणहा लोके त्वद्विधं मदमोहितम् ॥ ४.११.३६ ॥
من يقتل المخمور أو الغافل أو المنكسر أو المتروك أو الضعيف فهو في العالم قاتل الجنين؛ وكذلك من هو مثلك، المغرور بالكبرياء.
4.11.37
स प्रहस्याब्रवीन्मन्दं क्रोधात् तमसुरेश्वरम्।
विसृज्य ताः स्त्रियः सर्वास्ताराप्रभृतिकास्तदा ॥ ४.११.३७ ॥
ضحك وقال بهدوء وغضب لذلك سيد الأسورا؛ ثم أطلق جميع النساء وعلى رأسهن تارا،
4.11.38
मत्तोऽयमिति मा मंस्था यद्यभीतोऽसि संयुगे।
मदोऽयं सम्प्रहारेऽस्मिन् वीरपानं समर्थ्यताम् ॥ ४.११.३८ ॥
لا تظن أن هذا سكران؛ إن كنت لا تخاف في القتال، فليكن هذا السكر شراب الأبطال في هذه المعركة.
4.11.39
तमेवमुक्त्वा संक्रुद्धो मालामुत्क्षिप्य काञ्चनीम्।
पित्रा दत्तां महेन्द्रेण युद्धाय व्यवतिष्ठत ॥ ४.११.३९ ॥
قال له هذا، وقد استشاط غضبًا، ورفع الإكليل الذهبي الذي وهبه إياه أبوه إندرا، ووقف للقتال.
4.11.40
विषाणयोर्गृहीत्वा तं दुन्दुभिं गिरिसंनिभम्।
आविध्यत तथा वाली विनदन् कपिकुञ्जरः ॥ ४.११.४० ॥
أمسك القرنين، ووالي، فيل القرود، يزأر، فراح يدور ذلك الدُندوبهي الشبيه بالجبل.
4.11.41
बलाद् व्यापादयांचक्रे ननर्द च महास्वनम्।
श्रोत्राभ्यामथ रक्तं तु तस्य सुस्राव पात्यतः ॥ ४.११.४१ ॥
قتله بالقوة وزأر زئيرًا عظيمًا؛ ثم سال الدم من أذنيه وهو يسقط.
4.11.42
तयोस्तु क्रोधसंरम्भात् परस्परजयैषिणोः।
युद्धं समभवद् घोरं दुन्दुभेर्वालिनस्तथा ॥ ४.११.४२ ॥
من شدة الغضب، وقد سعى كلاهما إلى الغلبة على الآخر، نشبت بين دُندوبهي ووالي معركة مروّعة.
4.11.43
अयुध्यत तदा वाली शक्रतुल्यपराक्रमः।
मुष्टिभिर्जानुभिः पद्भिः शिलाभिः पादपैस्तथा ॥ ४.११.४३ ॥
فقاتل فالي، الذي كانت شجاعته تضاهي شجاعة إندرا، بالقبضات والركب والأقدام والصخور والأشجار.
4.11.44
परस्परं घ्नतोस्तत्र वानरासुरयोस्तदा।
आसीद्धीनोऽसुरो युद्धे शक्रसूनुर्व्यवर्धत ॥ ४.११.४४ ॥
وهناك، بينما كان القرد والشيطان يضربان بعضهما، ضعف الشيطان في القتال، وازداد ابن إندرا قوة.
4.11.45
तं तु दुन्दुभिमुद्यम्य धरण्यामभ्यपातयत्।
युद्धे प्राणहरे तस्मिन्निष्पिष्टो दुन्दुभिस्तदा ॥ ४.११.४५ ॥
رفعه وهو دُندُبهي وألقاه على الأرض؛ وفي تلك المعركة القاتلة، سُحق دُندُبهي حينئذٍ.
4.11.46
स्रोतोभ्यो बहु रक्तं तु तस्य सुस्राव पात्यतः।
पपात च महाबाहुः क्षितौ पञ्चत्वमागतः ॥ ४.११.४६ ॥
سال من فتحاته دم كثير حين أُلقي؛ فسقط ذو الذراعين القويتين على الأرض ولقي حتفه.
4.11.47
तं तोलयित्वा बाहुभ्यां गतसत्त्वमचेतनम्।
चिक्षेप वेगवान् वाली वेगेनैकेन योजनम् ॥ ४.११.४७ ॥
فحمله بذراعيه كأنه يزنه، ذلك الجسد الميت الفاقد الوعي، ثم رماه فالي السريع بقوة واحدة مسافة يوجانا كاملة.
4.11.48
तस्य वेगप्रविद्धस्य वक्त्रात् क्षतजबिन्दवः।
प्रपेतुर्मारुतोत्क्षिप्ता मतङ्गस्याश्रमं प्रति ॥ ४.११.४८ ॥
وتطايرت قطرات الدم من فمه، إذ قُذف بتلك القوة، فحملتها الريح وسقطت نحو ناسك ماتانغا.
4.11.49
तान् दृष्ट्वा पतितांस्तत्र मुनिः शोणितविप्रुषः।
क्रुद्धस्तस्य महाभाग चिन्तयामास को न्वयम् ॥ ४.११.४९ ॥
فلما رأى قطرات الدم الساقطة هناك، غضب الحكيم وفكّر: يا ذا الحظ العظيم، من يكون هذا؟
4.11.50
येनाहं सहसा स्पृष्टः शोणितेन दुरात्मना।
कोऽयं दुरात्मा दुर्बुद्धिरकृतात्मा च बालिशः ॥ ४.११.५० ॥
من هذا الشرير الفاسد الفكر، عديم الضبط والجهل، الذي لمسني فجأة بالدم؟
4.11.51
इत्युक्त्वा स विनिष्क्रम्य ददृशे मुनिसत्तमः।
महिषं पर्वताकारं गतासुं पतितं भुवि ॥ ४.११.५१ ॥
وبعد أن قال ذلك، خرج فرأى أعظم الحكماء جاموسًا كالجبل، ميتًا، ملقى على الأرض.
4.11.52
स तु विज्ञाय तपसा वानरेण कृतं हि तत्।
उत्ससर्ज महाशापं क्षेप्तारं वानरं प्रति ॥ ४.११.५२ ॥
لكنه، إذ علم بتقشفه أن الفعل من فعل قرد، أطلق لعنة عظيمة على القرد الذي رماه.
4.11.53
इह तेनाप्रवेष्टव्यं प्रविष्टस्य वधो भवेत्।
वनं मत्संश्रयं येन दूषितं रुधिरस्रवैः ॥ ४.११.५३ ॥
لا يجوز له أن يدخل هنا؛ فمن يدخل يكون موته. لقد دنّس هذه الغابة، ملاذي، بمجاري الدم.
4.11.54
क्षिपता पादपाश्चेमे सम्भग्नाश्चासुरीं तनुम्।
समन्तादाश्रमं पूर्णं योजनं मामकं यदि ॥ ४.११.५४ ॥
لقد حطّم الذي رماه هذه الأشجار وجسده الشيطاني أيضًا. وإن كان ناسكي هذا، الممتد يوجاناً كاملاً من حوله، كله...
4.11.55
आगमिष्यति दुर्बुद्धिर्व्यक्तं स न भविष्यति।
ये चास्य सचिवाः केचित् संश्रिता मामकं वनम् ॥ ४.११.५५ ॥
سيأتي ذلك الخبيث الفكر، لكنه بالتأكيد لن يكون هنا. وإن كان بعض وزرائه قد لجأوا إلى غابتي هذه،
4.11.56
न च तैरिह वस्तव्यं श्रुत्वा यान्तु यथासुखम्।
तेऽपि वा यदि तिष्ठन्ति शपिष्ये तानपि ध्रुवम् ॥ ४.११.५६ ॥
ولا ينبغي لهم أن يبقوا هنا؛ وبعد أن يسمعوا فليذهبوا كما يشاؤون. وإن بقوا هنا فسألعنهم أيضاً بالتأكيد.
4.11.57
वनेऽस्मिन् मामके नित्यं पुत्रवत् परिरक्षिते।
पत्राङ्कुरविनाशाय फलमूलाभवाय च ॥ ४.११.५७ ॥
في غابتي هذه، المحروسة دائماً كأنها ابن، سيكونون سبباً في خراب الأوراق والبراعم، وفي ضياع الثمار والجذور.
4.11.58
दिवसश्चाद्य मर्यादा यं द्रष्टा श्वोऽस्मि वानरम्।
बहुवर्षसहस्राणि स वै शैलो भविष्यति ॥ ४.११.५८ ॥
اليوم هو الحد: أيُّ قرد أراه غداً سيصبح حجراً بالتأكيد لآلاف كثيرة من السنين.
4.11.59
ततस्ते वानराः श्रुत्वा गिरं मुनिसमीरिताम्।
निश्चक्रमुर्वनात् तस्मात् तान् दृष्ट्वा वालिरब्रवीत् ॥ ४.११.५९ ॥
ثم خرج أولئك القرود من ذلك الغابة بعد أن سمعوا كلام الحكيم؛ ولما رآهم قال فالي.
4.11.60
किं भवन्तः समस्ताश्च मतङ्गवनवासिनः।
मत्समीपमनुप्राप्ता अपि स्वस्ति वनौकसाम् ॥ ४.११.६० ॥
لماذا جئتم جميعاً، أيها القاطنون في غابة ماتانغا، إلى جانبي؟ فليكن السلام لسكان الغابة.
4.11.61
ततस्ते कारणं सर्वं तथा शापं च वालिनः।
शशंसुर्वानराः सर्वे वालिने हेममालिने ॥ ४.११.६१ ॥
فقال جميع القرود لفالي، ذي الإكليل الذهبي، كل سبب اللعنة التي حلت بفالي واللعنة نفسها.
4.11.62
एतच्छ्रुत्वा तदा वाली वचनं वानरेरितम्।
स महर्षिं समासाद्य याचते स्म कृताञ्जलिः ॥ ४.११.६२ ॥
ولما سمع فالي هذه الكلمات التي قالها القرود، ذهب إلى الحكيم العظيم وتوسل إليه مطبقاً كفيه.
4.11.63
महर्षिस्तमनादृत्य प्रविवेशाश्रमं प्रति।
शापधारणभीतस्तु वाली विह्वलतां गतः ॥ ४.११.६३ ॥
تجاهله الحكيم العظيم ودخل إلى ناسكه؛ وخوفاً من أن يتحمل اللعنة، وقع فالي في حيرة شديدة.
4.11.64
ततः शापभयाद् भीतो ऋष्यमूकं महागिरिम्।
प्रवेष्टुं नेच्छति हरिर्द्रष्टुं वापि नरेश्वर ॥ ४.११.६४ ॥
فالقرد، خائفاً من اللعنة، أيها سيد البشر، لا يرغب في دخول الجبل العظيم المسمى ريشياموكا، ولا حتى في رؤيته.
4.11.65
तस्याप्रवेशं ज्ञात्वाहमिदं राम महावनम्।
विचरामि सहामात्यो विषादेन विवर्जितः ॥ ४.११.६५ ॥
يا راما، إذ علمت أنه لا يدخل ذلك الجبل، فإني أتجول في هذه الغابة الكبيرة مع وزرائي، متحرراً من الحزن.
4.11.66
एषोऽस्थिनिचयस्तस्य दुन्दुभेः सम्प्रकाशते।
वीर्योत्सेकान्निरस्तस्य गिरिकूटनिभो महान् ॥ ४.११.६६ ॥
ها هو الكومة الكبيرة من عظام دوندوبهي تظهر — عظام من أُسقط بكبرياء قوته، وهي ضخمة كقمة جبل.
4.11.67
इमे च विपुलाः सालाः सप्त शाखावलम्बिनः।
यत्रैकं घटते वाली निष्पत्रयितुमोजसा ॥ ४.११.६७ ॥
وهذه الأشجار السبع الضخمة من السال، ذات الأغصان المتدلية: إن فالين ليقدر بقوته على تجريد واحدة منها من أوراقها.
4.11.68
एतदस्यासमं वीर्यं मया राम प्रकाशितम्।
कथं तं वालिनं हन्तुं समरे शक्ष्यसे नृप ॥ ४.११.६८ ॥
يا راما، لقد أريتك الآن بأسه الذي لا يضاهى. أيها الملك، كيف ستتمكن من قتل ذلك الفالين في المعركة؟
4.11.69
तथा ब्रुवाणं सुग्रीवं प्रहसँल्लक्ष्मणोऽब्रवीत्।
कस्मिन् कर्मणि निर्वृत्ते श्रद्दध्या वालिनो वधम् ॥ ४.११.६९ ॥
وبينما كان سوغريفا يتكلم بهذا، ابتسم لاكشمانا وقال: «بأي عمل يُنجز يُصدَّق مقتل فالين؟»
4.11.70
तमुवाचाथ सुग्रीवः सप्त सालानिमान् पुरा।
एवमेकैकशो वाली विव्याधाथ स चासकृत् ॥ ४.११.७० ॥
فقال له سوغريفا: «لقد ثقب فالين من قبل هذه الأشجار السبع السال واحدةً تلو الأخرى بهذه الطريقة عينها، وفعل ذلك مراراً وتكراراً.»
4.11.71
रामो निर्दारयेदेषां बाणेनैकेन च द्रुमम्।
वालिनं निहतं मन्ये दृष्ट्वा रामस्य विक्रमम् ॥ ४.११.७१ ॥
يستطيع راما أن يشق بسهم واحد ولو شجرة واحدة من هذه. ولمّا رأيت بأس راما، أحسب أن فالين قد قُتل بالفعل.
4.11.72
हतस्य महिषस्यास्थि पादेनैकेन लक्ष्मण।
उद्यम्य प्रक्षिपेच्चापि तरसा द्वे धनुःशते ॥ ४.११.७२ ॥
يا لاكشمانا، إنه يستطيع أن يرفع بقدم واحدة عظم جاموس مقتول، ثم يقذفه بقوة إلى مسافة مئتي قوس.
4.11.73
एवमुक्त्वा तु सुग्रीवो रामं रक्तान्तलोचनम्।
ध्यात्वा मुहूर्तं काकुत्स्थं पुनरेव वचोऽब्रवीत् ॥ ४.११.७३ ॥
قال ذلك، ثم تأمل سوغريفا راما ذا العينين المحمرتين لحظة، ثم قال هذه الكلمات مرة أخرى.
4.11.74
शूरश्च शूरमानी च प्रख्यातबलपौरुषः।
बलवान् वानरो वाली संयुगेष्वपराजितः ॥ ४.११.७४ ॥
فالي شجاع، يعد نفسه شجاعًا، مشهور بالقوة والبأس؛ القرد القوي فالي لا يُهزم في المعارك.
4.11.75
दृश्यन्ते चास्य कर्माणि दुष्कराणि सुरैरपि।
यानि संचिन्त्य भीतोऽहमृष्यमूकमुपाश्रितः ॥ ४.११.७५ ॥
تبدو أفعاله صعبة حتى على الآلهة؛ فلما تأملتها خفت، ولجأت إلى جبل ريشياموكا.
4.11.76
तमजय्यमधृष्यं च वानरेन्द्रममर्षणम्।
विचिन्तयन्न मुञ्चापि ऋष्यमूकममुं त्वहम् ॥ ४.११.७६ ॥
وإذ أفكر في ذلك ملك القرود الذي لا يُغلب ولا يُدنى منه ولا يحتمل، لا أغادر حتى هذا الجبل ريشياموكا.
4.11.77
उद्विग्नः शङ्कितश्चाहं विचरामि महावने।
अनुरक्तैः सहामात्यैर्हनुमत्प्रमुखैर्वरैः ॥ ४.११.७७ ॥
أنا قلق مرتاب أتجول في الغابة الكبرى مع وزرائي المخلصين الأفاضل، وعلى رأسهم هنومان.
4.11.78
उपलब्धं च मे श्लाघ्यं सन्मित्रं मित्रवत्सल।
त्वामहं पुरुषव्याघ्र हिमवन्तमिवाश्रितः ॥ ४.११.७८ ॥
أيها المحب للأصدقاء، أيها النمر بين الرجال! لقد وجدت صديقًا صادقًا جديرًا بالثناء؛ لجأت إليك كما يلجأ المرء إلى الهيمالايا.
4.11.79
किं तु तस्य बलज्ञोऽहं दुर्भ्रातुर्बलशालिनः।
अप्रत्यक्षं तु मे वीर्यं समरे तव राघव ॥ ४.११.७९ ॥
لكنني أعرف قوة ذلك الأخ الشرير القوي، غير أن بأسي لم يظهر لك بعد في الحرب، يا راغافا.
4.11.80
न खल्वहं त्वां तुलये नावमन्ये न भीषये।
कर्मभिस्तस्य भीमैश्च कातर्यं जनितं मम ॥ ४.११.८० ॥
لستُ أقارنك به، ولا أحتقرك، ولا أريد أن أخيفك؛ بل أفعاله الرهيبة هي التي أحدثت الخوف في نفسي.
4.11.81
कामं राघव ते वाणी प्रमाणं धैर्यमाकृतिः।
सूचयन्ति परं तेजो भस्मच्छन्नमिवानलम् ॥ ४.११.८१ ॥
حقًا يا راغافا، إن كلامك وثباتك وهيئتك دليل يُنبئ بسموّ بهائك، كنارٍ مغطّاة بالرماد.
4.11.82
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा सुग्रीवस्य महात्मनः।
स्मितपूर्वमथो रामः प्रत्युवाच हरिं प्रति ॥ ४.११.८२ ॥
ولما سمع راما كلام سوغريفا العظيم النفس، ابتسم أولًا ثم أجاب القرد.
4.11.83
यदि न प्रत्ययोऽस्मासु विक्रमे तव वानर।
प्रत्ययं समरे श्लाघ्यमहमुत्पादयामि ते ॥ ४.११.८३ ॥
إن لم تكن واثقًا ببأسنا أيها القرد، فسأُظهر لك في الحرب دليلًا يُحمد.
4.11.84
एवमुक्त्वा तु सुग्रीवं सान्त्वयँल्लक्ष्मणाग्रजः।
राघवो दुन्दुभेः कायं पादाङ्गुष्ठेन लीलया ॥ ४.११.८४ ॥
وبعد أن قال هذا لسوغريفا وطمأنه، رفع راغافا، الأخ الأكبر للكشمانا، جثة دوندوبهي بإبهام قدمه في لعب وبلا جهد.
4.11.85
तोलयित्वा महाबाहुश्चिक्षेप दशयोजनम्।
असुरस्य तनुं शुष्कां पादाङ्गुष्ठेन वीर्यवान् ॥ ४.११.८५ ॥
فوزن ذلك، رمى ذو الذراعين القويتين، الشجاع، جسد الأسورا الجاف عشرة يوجانات بإبهام قدمه.
4.11.86
क्षिप्तं दृष्ट्वा ततः कायं सुग्रीवः पुनरब्रवीत्।
लक्ष्मणस्याग्रतो रामं तपन्तमिव भास्करम्।
हरीणामग्रतो वीरमिदं वचनमर्थवत् ॥ ४.११.८६ ॥
ولما رأى الجسد مقذوفًا، تكلم سوغريفا ثانية أمام لاكشمانا، إلى راما المتوهج كالشمس، أمام القرود، إلى ذلك البطل بهذه الكلمات ذات المعنى.
4.11.87
आर्द्रः समांसः प्रत्यग्रः क्षिप्तः कायः पुरा सखे।
परिश्रान्तेन मत्तेन भ्रात्रा मे वालिना तदा ॥ ४.११.८७ ॥
يا صديقي، كان هذا الجسد من قبل رطبًا مكتنز اللحم طريًّا، حين ألقاه أخي فالين، المرهق المخمور، حينذاك.
4.11.88
लघुः सम्प्रति निर्मांसस्तृणभूतश्च राघव।
क्षिप्त एवं प्रहर्षेण भवता रघुनन्दन ॥ ४.११.८८ ॥
يا راغافا، صار الآن خفيفًا خاليًا من اللحم كالعشب؛ يا بهجة الراغوو، لقد قذفته بابتهاج.
4.11.89
नात्र शक्यं बलं ज्ञातुं तव वा तस्य वाधिकम्।
आर्द्रं शुष्कमिति ह्येतत् सुमहद् राघवान्तरम् ॥ ४.११.८९ ॥
لا يمكن هنا معرفة أيّ القوتين أعظم، قوّتك أم قوّته؛ الرطب واليابس فرق عظيم، يا راغافا.
4.11.90
स एव संशयस्तात तव तस्य च यद्बलम्।
सालमेकं विनिर्भिद्य भवेद् व्यक्तिर्बलाबले ॥ ४.११.९० ॥
يا عزيزي، ذلك بعينه هو الشك في قوّتك وقوّته؛ فبثقب شجرة سالا واحدة يتضح الفرق بين القوة والضعف.
4.11.91
कृत्वैतत् कार्मुकं सज्यं हस्तिहस्तमिवाततम्।
आकर्णपूर्णमायम्य विसृजस्व महाशरम् ॥ ४.११.९१ ॥
شُدَّ هذه القوس وأوتِرها كخرطوم الفيل، واسحبها حتى الأذن، ثم أطلق السهم العظيم.
4.11.92
इमं हि सालं प्रहितस्त्वया शरो
न संशयोऽत्रास्ति विदारयिष्यति।
अलं विमर्शेन मम प्रियं ध्रुवं
कुरुष्व राजन् प्रतिशापितो मया ॥ ४.११.९२ ॥
هذا السهم الذي تطلقه سيخترق هذه الشجرة سال بلا ريب، ولا شك في ذلك. كفى تأملاً أيها الملك، فافعل ما هو محبب إليّ، فأنت مقيد بالقسم الذي أقسمته لي.
4.11.93
यथा हि तेजःसु वरः सदारवि-
र्यथा हि शैलो हिमवान् महाद्रिषु।
यथा चतुष्पात्सु च केसरी वर-
स्तथा नराणामसि विक्रमे वरः ॥ ४.११.९३ ॥
كما أن الشمس أفضل المضيئات، وكما أن الهيمالايا أفضل الجبال العظيمة، وكما أن الأسد أفضل ذوات الأربع، كذلك أنت أفضل البشر في البأس.