Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 4.11
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.11.1
रामस्य वचनं श्रुत्वा हर्षपौरुषवर्धनम्।
सुग्रीवः पूजयांचक्रे राघवं प्रशशंस च ॥ ४.११.१ ॥
Als Sugrīva Rāmas Worte hörte, die Freude und Mannhaftigkeit mehrten, ehrte er den Rāghava und pries ihn.
4.11.2
असंशयं प्रज्वलितैस्तीक्ष्णैर्मर्मातिगैः शरैः।
त्वं दहेः कुपितो लोकान् युगान्त इव भास्करः ॥ ४.११.२ ॥
Ohne Zweifel würdest du, erzürnt, die Welten mit brennenden, scharfen Pfeilen verbrennen, die die empfindlichen Stellen durchbohren, wie die Sonne am Ende eines Zeitalters.
4.11.3
वालिनः पौरुषं यत्तद् यच्च वीर्यं धृतिश्च या।
तन्ममैकमनाः श्रुत्वा विधत्स्व यदनन्तरम् ॥ ४.११.३ ॥
Höre mit ungeteiltem Sinn, was ich dir über Vālins Mannhaftigkeit, Tapferkeit und Standhaftigkeit sage, und handle dann, wie es angemessen ist.
4.11.4
समुद्रात् पश्चिमात् पूर्वं दक्षिणादपि चोत्तरम्।
क्रामत्यनुदिते सूर्ये वाली व्यपगतक्लमः ॥ ४.११.४ ॥
Noch bevor die Sonne aufgegangen ist, durchstreift Vālin, frei von Ermüdung, vom westlichen Ozean nach Osten, vom Süden und auch nach Norden.
4.11.5
अग्राण्यारुह्य शैलानां शिखराणि महान्त्यपि।
ऊर्ध्वमुत्पात्य तरसा प्रतिगृह्णाति वीर्यवान् ॥ ४.११.५ ॥
Auf die Gipfel der Berge steigend, selbst auf die großen Spitzen, springt der mächtige Vālin schnell empor und ergreift sie.
4.11.6
बहवः सारवन्तश्च वनेषु विविधा द्रुमाः।
वालिना तरसा भग्ना बलं प्रथयताऽऽत्मनः ॥ ४.११.६ ॥
Viele kräftige Bäume verschiedener Arten in den Wäldern hat Vālin mit Gewalt zerbrochen, um seine eigene Stärke zu zeigen.
4.11.7
महिषो दुन्दुभिर्नाम कैलासशिखरप्रभः।
बलं नागसहस्रस्य धारयामास वीर्यवान् ॥ ४.११.७ ॥
Dundubhi namens Mahiṣa, strahlend wie der Gipfel des Kailāsa und machtvoll, trug die Kraft tausend Elefanten.
4.11.8
स वीर्योत्सेकदुष्टात्मा वरदानेन मोहितः।
जगाम स महाकायः समुद्रं सरितां पतिम् ॥ ४.११.८ ॥
Jener Riesenleib, dessen Geist vom Stolz auf seine Kraft verdorben und vom Segen verblendet war, ging zum Ozean, dem Herrn der Flüsse.
4.11.9
ऊर्मिमन्तमतिक्रम्य सागरं रत्नसंचयम्।
मम युद्धं प्रयच्छेति तमुवाच महार्णवम् ॥ ४.११.९ ॥
Den wogenreichen Ozean, Schatzkammer der Juwelen, durchquerend, sprach er zu jenem großen Meer: »Gib mir Kampf.«
4.11.10
ततः समुद्रो धर्मात्मा समुत्थाय महाबलः।
अब्रवीद् वचनं राजन्नसुरं कालचोदितम् ॥ ४.११.१० ॥
Da erhob sich der rechtschaffene, mächtige Ozean und sprach, o König, diese Worte zu jenem vom Schicksal getriebenen Dämon.
4.11.11
समर्थो नास्मि ते दातुं युद्धं युद्धविशारद।
श्रूयतां त्वभिधास्यामि यस्ते युद्धं प्रदास्यति ॥ ४.११.११ ॥
O Meister des Krieges, ich bin nicht imstande, dir den Kampf zu geben. Doch höre, ich will dir sagen, wer ihn dir geben wird.
4.11.12
शैलराजो महारण्ये तपस्विशरणं परम्।
शंकरश्वशुरो नाम्ना हिमवानिति विश्रुतः ॥ ४.११.१२ ॥
Der König der Berge, Himavān, höchste Zuflucht der Asketen im großen Wald, Schwiegervater Śaṃkaras, ist unter diesem Namen berühmt.
4.11.13
महाप्रस्रवणोपेतो बहुकन्दरनिर्झरः।
स समर्थस्तव प्रीतिमतुलां कर्तुमर्हति ॥ ४.११.१३ ॥
Reich an großen Quellen, vielen Höhlen und Wasserfällen, vermag jener Berg dir unvergleichliche Freude zu schenken.
4.11.14
तं भीतमिति विज्ञाय समुद्रमसुरोत्तमः।
हिमवद्वनमागम्य शरश्चापादिव च्युतः ॥ ४.११.१४ ॥
Als er erkannte, dass jener verängstigt war, kam der vornehmste der Asuras vom Ozean in den Wald des Himavān, wie ein vom Bogen geschnellter Pfeil.
4.11.15
ततस्तस्य गिरेः श्वेता गजेन्द्रप्रतिमाः शिलाः।
चिक्षेप बहुधा भूमौ दुन्दुभिर्विननाद च ॥ ४.११.१५ ॥
Da warf Dundubhi die weißen Felsen jenes Berges, gleich großen Elefanten, auf vielfache Weise zu Boden, und er brüllte.
4.11.16
ततः श्वेताम्बुदाकारः सौम्यः प्रीतिकराकृतिः।
हिमवानब्रवीद् वाक्यं स्व एव शिखरे स्थितः ॥ ४.११.१६ ॥
Da sprach Himavān, einer weißen Wolke gleich, sanft und von erfreulicher Gestalt, auf seinem eigenen Gipfel stehend, diese Worte.
4.11.17
क्लेष्टुमर्हसि मां न त्वं दुन्दुभे धर्मवत्सल।
रणकर्मस्वकुशलस्तपस्विशरणो ह्यहम् ॥ ४.११.१७ ॥
O Dundubhi, Freund des Dharma, du solltest mich nicht quälen; ich bin im Kriegshandwerk unerfahren, denn ich bin Zuflucht der Asketen.
4.11.18
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा गिरिराजस्य धीमतः।
उवाच दुन्दुभिर्वाक्यं क्रोधात् संरक्तलोचनः ॥ ४.११.१८ ॥
Als Dundubhi die Worte des weisen Bergkönigs gehört hatte, sprach er, die Augen vor Zorn gerötet, diese Worte.
4.11.19
यदि युद्धेऽसमर्थस्त्वं मद्भयाद् वा निरुद्यमः।
तमाचक्ष्व प्रदद्यान्मे यो हि युद्धं युयुत्सतः ॥ ४.११.१९ ॥
Wenn du im Kampf unfähig bist oder aus Furcht vor mir deinen Tatendrang verloren hast, so nenne mir den, der mir, der ich den Kampf begehre, eine Schlacht gewähren wird.
4.11.20
हिमवानब्रवीद् वाक्यं श्रुत्वा वाक्यविशारदः।
अनुक्तपूर्वं धर्मात्मा क्रोधात् तमसुरोत्तमम् ॥ ४.११.२० ॥
Als Himavān, im Reden geschickt und von rechtschaffener Seele, dies hörte, sprach er im Zorn zu diesem besten der Asuras Worte, die nie zuvor gesprochen worden waren.
4.11.21
वाली नाम महाप्राज्ञ शक्रपुत्रः प्रतापवान्।
अध्यास्ते वानरः श्रीमान् किष्किन्धामतुलप्रभाम् ॥ ४.११.२१ ॥
Vālī mit Namen, sehr weise, Sohn Indras, mächtig, der glorreiche Affe, wohnt in Kiṣkindhā, deren Glanz unvergleichlich ist.
4.11.22
स समर्थो महाप्राज्ञस्तव युद्धविशारदः।
द्वन्द्वयुद्धं स दातुं ते नमुचेरिव वासवः ॥ ४.११.२२ ॥
Er ist fähig, sehr weise und im Kampf erfahren; wie Indra Namuci den Zweikampf gewährte, so kann er dir den Zweikampf gewähren.
4.11.23
तं शीघ्रमभिगच्छ त्वं यदि युद्धमिहेच्छसि।
स हि दुर्मर्षणो नित्यं शूरः समरकर्मणि ॥ ४.११.२३ ॥
Wenn du hier den Kampf begehrst, so geh schnell zu ihm; denn er ist unbezwingbar und stets tapfer in den Taten des Krieges.
4.11.24
श्रुत्वा हिमवतो वाक्यं कोपाविष्टः स दुन्दुभिः।
जगाम तां पुरीं तस्य किष्किन्धां वालिनस्तदा ॥ ४.११.२४ ॥
Als Dundubhi die Worte Himavāns hörte, von Zorn erfüllt, ging er damals zu jener Stadt Vālīs, Kiṣkindhā.
4.11.25
धारयन् माहिषं रूपं तीक्ष्णशृङ्गो भयावहः।
प्रावृषीव महामेघस्तोयपूर्णो नभस्तले ॥ ४.११.२५ ॥
Die Gestalt eines Büffels annehmend, scharfhörnig und furchterregend, erschien er wie eine große, wasserschwere Wolke am Himmel zur Regenzeit.
4.11.26
ततस्तु द्वारमागम्य किष्किन्धाया महाबलः।
ननर्द कम्पयन् भूमिं दुन्दुभिर्दुन्दुभिर्यथा ॥ ४.११.२६ ॥
Dann, am Tor von Kiṣkindhā angelangt, brüllte der Mächtige und ließ die Erde beben wie eine Pauke.
4.11.27
समीपजान् द्रुमान् भञ्जन् वसुधां दारयन् खुरैः।
विषाणेनोल्लिखन् दर्पात् तद्द्वारं द्विरदो यथा ॥ ४.११.२७ ॥
Die nahen Bäume brechend, die Erde mit den Hufen aufreißend, in Stolz das Tor mit dem Horn zerkratzend, wie ein Elefant.
4.11.28
अन्तःपुरगतो वाली श्रुत्वा शब्दममर्षणः।
निष्पपात सह स्त्रीभिस्ताराभिरिव चन्द्रमा ॥ ४.११.२८ ॥
Vālī, der in den inneren Gemächern war, sprang, als er jenen Schall hörte, zornig heraus, zusammen mit seinen Frauen, wie der Mond mit den Sternen.
4.11.29
मितं व्यक्ताक्षरपदं तमुवाच स दुन्दुभिम्।
हरीणामीश्वरो वाली सर्वेषां वनचारिणाम् ॥ ४.११.२९ ॥
Vālī, Herr der Affen und aller Waldbewohner, sprach zu jenem Dundubhi in gemessenen Worten mit klaren Silben und Sätzen.
4.11.30
किमर्थं नगरद्वारमिदं रुद्ध्वा विनर्दसे।
दुन्दुभे विदितो मेऽसि रक्ष प्राणान् महाबल ॥ ४.११.३० ॥
O Dundubhi! Warum brüllst du, das Stadttor versperrend? Ich kenne dich. O Mächtiger, rette dein Leben.
4.11.31
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा वानरेन्द्रस्य धीमतः।
उवाच दुन्दुभिर्वाक्यं क्रोधात् संरक्तलोचनः ॥ ४.११.३१ ॥
Als er die Worte des weisen Affenfürsten hörte, sprach Dundubhi mit vor Zorn geröteten Augen diese Worte.
4.11.32
न त्वं स्त्रीसंनिधौ वीर वचनं वक्तुमर्हसि।
मम युद्धं प्रयच्छाद्य ततो ज्ञास्यामि ते बलम् ॥ ४.११.३२ ॥
Held, du solltest solche Worte nicht in Gegenwart von Frauen sprechen. Gib mir jetzt den Kampf, dann werde ich deine Stärke erkennen.
4.11.33
अथवा धारयिष्यामि क्रोधमद्य निशामिमाम्।
गृह्यतामुदयः स्वैरं कामभोगेषु वानर ॥ ४.११.३३ ॥
Oder aber, diese Nacht will ich meinen Zorn zurückhalten. Affe, nimm deinen Aufstieg frei in den Genüssen der Begierde.
4.11.34
दीयतां सम्प्रदानं च परिष्वज्य च वानरान्।
सर्वशाखामृगेन्द्रस्त्वं संसादय सुहृज्जनम् ॥ ४.११.३४ ॥
Umarme die Affen und beschenke sie. Herr aller Ast-Tiere, setze deine Freunde und Gefährten nieder.
4.11.35
सुदृष्टां कुरु किष्किन्धां कुरुष्वात्मसमं पुरे।
क्रीडस्व च समं स्त्रीभिरहं ते दर्पशासनः ॥ ४.११.३५ ॥
Betrachte Kiṣkindhā gut und mache die Stadt deinesgleichen. Spiele mit den Frauen; ich bin derjenige, der deinen Stolz bestraft.
4.11.36
यो हि मत्तं प्रमत्तं वा भग्नं वा रहितं कृशम्।
हन्यात् स भ्रूणहा लोके त्वद्विधं मदमोहितम् ॥ ४.११.३६ ॥
Wer einen Berauschten, Unachtsamen, Gebrochenen, Verlassenen oder Schwachen tötet, ist in der Welt ein Mörder eines ungeborenen Kindes; ebenso einer wie du, vom Stolz verblendet.
4.11.37
स प्रहस्याब्रवीन्मन्दं क्रोधात् तमसुरेश्वरम्।
विसृज्य ताः स्त्रियः सर्वास्ताराप्रभृतिकास्तदा ॥ ४.११.३७ ॥
Lachend sprach er in Zorn sanft zu jenem Herrn der Asuras; dann, nachdem er alle Frauen, angeführt von Tārā, entlassen hatte,
4.11.38
मत्तोऽयमिति मा मंस्था यद्यभीतोऽसि संयुगे।
मदोऽयं सम्प्रहारेऽस्मिन् वीरपानं समर्थ्यताम् ॥ ४.११.३८ ॥
Denke nicht: 'Dieser ist berauscht'; wenn du im Kampf furchtlos bist, so soll dieser Rausch in diesem Gefecht der Trank der Helden sein.
4.11.39
तमेवमुक्त्वा संक्रुद्धो मालामुत्क्षिप्य काञ्चनीम्।
पित्रा दत्तां महेन्द्रेण युद्धाय व्यवतिष्ठत ॥ ४.११.३९ ॥
Nachdem er ihm dies gesagt hatte, erzürnt, hob er die goldene Girlande, die ihm sein Vater Indra gegeben hatte, empor und stellte sich zum Kampf.
4.11.40
विषाणयोर्गृहीत्वा तं दुन्दुभिं गिरिसंनिभम्।
आविध्यत तथा वाली विनदन् कपिकुञ्जरः ॥ ४.११.४० ॥
Ihn bei den Hörnern packend, schwang Vāli, der Elefant unter den Affen, brüllend jenen bergähnlichen Dundubhi herum.
4.11.41
बलाद् व्यापादयांचक्रे ननर्द च महास्वनम्।
श्रोत्राभ्यामथ रक्तं तु तस्य सुस्राव पात्यतः ॥ ४.११.४१ ॥
Gewaltsam tötete er ihn und brüllte laut; dann, als er fiel, floss Blut aus seinen Ohren.
4.11.42
तयोस्तु क्रोधसंरम्भात् परस्परजयैषिणोः।
युद्धं समभवद् घोरं दुन्दुभेर्वालिनस्तथा ॥ ४.११.४२ ॥
Aus der Glut des Zorns, da beide einander zu besiegen suchten, entbrannte ein furchtbarer Kampf zwischen Dundubhi und Vāli.
4.11.43
अयुध्यत तदा वाली शक्रतुल्यपराक्रमः।
मुष्टिभिर्जानुभिः पद्भिः शिलाभिः पादपैस्तथा ॥ ४.११.४३ ॥
Da kämpfte Vālī, dessen Tapferkeit Indra gleichkam, mit Fäusten, Knien, Füßen, Steinen und Bäumen.
4.11.44
परस्परं घ्नतोस्तत्र वानरासुरयोस्तदा।
आसीद्धीनोऽसुरो युद्धे शक्रसूनुर्व्यवर्धत ॥ ४.११.४४ ॥
Dort, als sich der Affe und der Dämon gegenseitig schlugen, wurde der Dämon im Kampf schwach, und Indras Sohn wurde stärker.
4.11.45
तं तु दुन्दुभिमुद्यम्य धरण्यामभ्यपातयत्।
युद्धे प्राणहरे तस्मिन्निष्पिष्टो दुन्दुभिस्तदा ॥ ४.११.४५ ॥
Er hob Dundubhi empor und schleuderte ihn zu Boden; in jenem lebensgefährlichen Kampf wurde Dundubhi zermalmt.
4.11.46
स्रोतोभ्यो बहु रक्तं तु तस्य सुस्राव पात्यतः।
पपात च महाबाहुः क्षितौ पञ्चत्वमागतः ॥ ४.११.४६ ॥
Viel Blut strömte aus seinen Öffnungen, als er niedergeworfen wurde; der Starkarmige fiel zu Boden und fand den Tod.
4.11.47
तं तोलयित्वा बाहुभ्यां गतसत्त्वमचेतनम्।
चिक्षेप वेगवान् वाली वेगेनैकेन योजनम् ॥ ४.११.४७ ॥
Er wog ihn mit beiden Armen, den leblosen, bewusstlosen Leib; der kraftvolle Vālī schleuderte ihn mit einem einzigen Schwung eine ganze Yojana weit.
4.11.48
तस्य वेगप्रविद्धस्य वक्त्रात् क्षतजबिन्दवः।
प्रपेतुर्मारुतोत्क्षिप्ता मतङ्गस्याश्रमं प्रति ॥ ४.११.४८ ॥
Blutstropfen aus seinem Mund, mit solcher Wucht geschleudert, wurden vom Wind emporgetragen und fielen zur Einsiedelei des Mataṅga.
4.11.49
तान् दृष्ट्वा पतितांस्तत्र मुनिः शोणितविप्रुषः।
क्रुद्धस्तस्य महाभाग चिन्तयामास को न्वयम् ॥ ४.११.४९ ॥
Als der Weise die dort gefallenen Blutstropfen sah, wurde er zornig und überlegte: O Glückseliger, wer ist das?
4.11.50
येनाहं सहसा स्पृष्टः शोणितेन दुरात्मना।
कोऽयं दुरात्मा दुर्बुद्धिरकृतात्मा च बालिशः ॥ ४.११.५० ॥
Wer ist dieser böse, törichte, zügellose und mit schlechtem Sinn behaftete Mensch, der mich plötzlich mit Blut berührt hat?
4.11.51
इत्युक्त्वा स विनिष्क्रम्य ददृशे मुनिसत्तमः।
महिषं पर्वताकारं गतासुं पतितं भुवि ॥ ४.११.५१ ॥
So sprach er, ging hinaus und sah am Boden einen leblosen Büffel, groß wie ein Berg.
4.11.52
स तु विज्ञाय तपसा वानरेण कृतं हि तत्।
उत्ससर्ज महाशापं क्षेप्तारं वानरं प्रति ॥ ४.११.५२ ॥
Er aber erkannte durch seine Askese, dass dies die Tat eines Affen war, und sprach einen gewaltigen Fluch gegen den Affen aus, der es geworfen hatte.
4.11.53
इह तेनाप्रवेष्टव्यं प्रविष्टस्य वधो भवेत्।
वनं मत्संश्रयं येन दूषितं रुधिरस्रवैः ॥ ४.११.५३ ॥
Er darf hier nicht eintreten; wer eintritt, dem wird der Tod sein. Diesen Wald, meine Zuflucht, hat er mit Blutbächen befleckt.
4.11.54
क्षिपता पादपाश्चेमे सम्भग्नाश्चासुरीं तनुम्।
समन्तादाश्रमं पूर्णं योजनं मामकं यदि ॥ ४.११.५४ ॥
Der, der es warf, hat diese Bäume und auch seinen dämonischen Leib zerbrochen. Wenn meine Einsiedelei, die sich ringsum eine volle Yojana erstreckt, ganz...
4.11.55
आगमिष्यति दुर्बुद्धिर्व्यक्तं स न भविष्यति।
ये चास्य सचिवाः केचित् संश्रिता मामकं वनम् ॥ ४.११.५५ ॥
Jener Böswillige wird kommen, doch gewiss wird er nicht hier sein. Und falls einige seiner Berater in diesem meinem Wald Zuflucht gesucht haben,
4.11.56
न च तैरिह वस्तव्यं श्रुत्वा यान्तु यथासुखम्।
तेऽपि वा यदि तिष्ठन्ति शपिष्ये तानपि ध्रुवम् ॥ ४.११.५६ ॥
Und sie dürfen hier nicht bleiben; nachdem sie es gehört haben, mögen sie gehen, wohin sie wollen. Und wenn sie hier bleiben, werde ich sie gewiss auch verfluchen.
4.11.57
वनेऽस्मिन् मामके नित्यं पुत्रवत् परिरक्षिते।
पत्राङ्कुरविनाशाय फलमूलाभवाय च ॥ ४.११.५७ ॥
In diesem meinem Wald, der stets wie ein Sohn behütet wird, werden sie die Vernichtung von Blättern und Trieben und den Verlust von Früchten und Wurzeln bewirken.
4.11.58
दिवसश्चाद्य मर्यादा यं द्रष्टा श्वोऽस्मि वानरम्।
बहुवर्षसहस्राणि स वै शैलो भविष्यति ॥ ४.११.५८ ॥
Heute ist die Frist: Jeden Affen, den ich morgen erblicke, wird gewiss ein Fels werden, für viele tausend Jahre.
4.11.59
ततस्ते वानराः श्रुत्वा गिरं मुनिसमीरिताम्।
निश्चक्रमुर्वनात् तस्मात् तान् दृष्ट्वा वालिरब्रवीत् ॥ ४.११.५९ ॥
Da gingen jene Affen, nachdem sie das vom Weisen gesprochene Wort gehört hatten, aus jenem Wald hinaus; und als Vāli sie sah, sprach er.
4.11.60
किं भवन्तः समस्ताश्च मतङ्गवनवासिनः।
मत्समीपमनुप्राप्ता अपि स्वस्ति वनौकसाम् ॥ ४.११.६० ॥
Warum seid ihr alle, die ihr im Wald Mataṅgas wohnt, zu mir gekommen? Heil den Waldbewohnern!
4.11.61
ततस्ते कारणं सर्वं तथा शापं च वालिनः।
शशंसुर्वानराः सर्वे वालिने हेममालिने ॥ ४.११.६१ ॥
Da berichteten alle Affen dem goldgekränzten Vālin den ganzen Grund für Vālins Fluch und den Fluch selbst.
4.11.62
एतच्छ्रुत्वा तदा वाली वचनं वानरेरितम्।
स महर्षिं समासाद्य याचते स्म कृताञ्जलिः ॥ ४.११.६२ ॥
Als Vālin diese Worte der Affen hörte, trat er vor den großen Weisen und flehte ihn mit gefalteten Händen an.
4.11.63
महर्षिस्तमनादृत्य प्रविवेशाश्रमं प्रति।
शापधारणभीतस्तु वाली विह्वलतां गतः ॥ ४.११.६३ ॥
Der große Weise beachtete ihn nicht und ging in seine Einsiedelei; aus Furcht, den Fluch tragen zu müssen, geriet Vālin in große Verwirrung.
4.11.64
ततः शापभयाद् भीतो ऋष्यमूकं महागिरिम्।
प्रवेष्टुं नेच्छति हरिर्द्रष्टुं वापि नरेश्वर ॥ ४.११.६४ ॥
Da fürchtet sich jener Affe vor dem Fluch, o Herr der Menschen, und will weder in den großen Berg namens Ṛṣyamūka eintreten noch ihn auch nur sehen.
4.11.65
तस्याप्रवेशं ज्ञात्वाहमिदं राम महावनम्।
विचरामि सहामात्यो विषादेन विवर्जितः ॥ ४.११.६५ ॥
O Rāma, da ich weiß, dass er jenen Berg nicht betritt, durchstreife ich mit meinen Ministern diesen großen Wald, frei von Kummer.
4.11.66
एषोऽस्थिनिचयस्तस्य दुन्दुभेः सम्प्रकाशते।
वीर्योत्सेकान्निरस्तस्य गिरिकूटनिभो महान् ॥ ४.११.६६ ॥
Dieser große Haufen von Knochen des Dundubhi ist sichtbar — seiner, der aus dem Stolz auf seine Stärke niedergeworfen wurde, mächtig wie ein Bergesgipfel.
4.11.67
इमे च विपुलाः सालाः सप्त शाखावलम्बिनः।
यत्रैकं घटते वाली निष्पत्रयितुमोजसा ॥ ४.११.६७ ॥
Und diese sieben gewaltigen Sāla-Bäume mit herabhängenden Ästen: Vālin könnte auch nur einen von ihnen mit seiner Kraft seiner Blätter berauben.
4.11.68
एतदस्यासमं वीर्यं मया राम प्रकाशितम्।
कथं तं वालिनं हन्तुं समरे शक्ष्यसे नृप ॥ ४.११.६८ ॥
O Rāma, ich habe dir nun seine unvergleichliche Tapferkeit gezeigt. O König, wie wirst du jenen Vālin im Kampf töten können?
4.11.69
तथा ब्रुवाणं सुग्रीवं प्रहसँल्लक्ष्मणोऽब्रवीत्।
कस्मिन् कर्मणि निर्वृत्ते श्रद्दध्या वालिनो वधम् ॥ ४.११.६९ ॥
Als Sugrīva so sprach, lächelte Lakṣmaṇa und sagte: "Nach welcher vollbrachten Tat sollte man an Vālins Tod glauben?"
4.11.70
तमुवाचाथ सुग्रीवः सप्त सालानिमान् पुरा।
एवमेकैकशो वाली विव्याधाथ स चासकृत् ॥ ४.११.७० ॥
Da sprach Sugrīva zu ihm: "Früher durchbohrte Vālin diese sieben Sāla-Bäume einzeln auf genau diese Weise, und er tat es immer wieder."
4.11.71
रामो निर्दारयेदेषां बाणेनैकेन च द्रुमम्।
वालिनं निहतं मन्ये दृष्ट्वा रामस्य विक्रमम् ॥ ४.११.७१ ॥
Rāma könnte selbst einen dieser Bäume mit einem einzigen Pfeil spalten. Nachdem ich Rāmas Tapferkeit gesehen habe, halte ich Vālin bereits für erschlagen.
4.11.72
हतस्य महिषस्यास्थि पादेनैकेन लक्ष्मण।
उद्यम्य प्रक्षिपेच्चापि तरसा द्वे धनुःशते ॥ ४.११.७२ ॥
O Lakṣmaṇa, mit einem einzigen Fuß den Knochen eines erschlagenen Büffels hebend, könnte er ihn mit Wucht zweihundert Bogenlängen weit schleudern.
4.11.73
एवमुक्त्वा तु सुग्रीवो रामं रक्तान्तलोचनम्।
ध्यात्वा मुहूर्तं काकुत्स्थं पुनरेव वचोऽब्रवीत् ॥ ४.११.७३ ॥
So gesprochen, bedachte Sugrīva Rāma mit rot umrandeten Augen einen Augenblick lang und sprach dann erneut diese Worte.
4.11.74
शूरश्च शूरमानी च प्रख्यातबलपौरुषः।
बलवान् वानरो वाली संयुगेष्वपराजितः ॥ ४.११.७४ ॥
Vālī ist tapfer, hält sich selbst für tapfer und ist berühmt für Kraft und Mannesmut; der starke Affe Vālī ist in Schlachten unbesiegt.
4.11.75
दृश्यन्ते चास्य कर्माणि दुष्कराणि सुरैरपि।
यानि संचिन्त्य भीतोऽहमृष्यमूकमुपाश्रितः ॥ ४.११.७५ ॥
Seine Taten erscheinen selbst den Göttern schwer; in Furcht darüber habe ich mich auf den Berg Ṛṣyamūka geflüchtet.
4.11.76
तमजय्यमधृष्यं च वानरेन्द्रममर्षणम्।
विचिन्तयन्न मुञ्चापि ऋष्यमूकममुं त्वहम् ॥ ४.११.७६ ॥
In Gedanken an jenen unbesiegbaren, unnahbaren, unduldsamen Herrscher der Affen verlasse ich nicht einmal diesen Ṛṣyamūka.
4.11.77
उद्विग्नः शङ्कितश्चाहं विचरामि महावने।
अनुरक्तैः सहामात्यैर्हनुमत्प्रमुखैर्वरैः ॥ ४.११.७७ ॥
Unruhig und argwöhnisch streife ich durch den großen Wald, mit meinen ergebenen, trefflichen Ministern, an ihrer Spitze Hanumān.
4.11.78
उपलब्धं च मे श्लाघ्यं सन्मित्रं मित्रवत्सल।
त्वामहं पुरुषव्याघ्र हिमवन्तमिवाश्रितः ॥ ४.११.७८ ॥
O Freund der Freunde, o Tiger unter den Menschen! Ich habe einen lobenswerten, wahren Freund gefunden; ich habe mich dir anvertraut, wie man sich dem Himālaya anvertraut.
4.11.79
किं तु तस्य बलज्ञोऽहं दुर्भ्रातुर्बलशालिनः।
अप्रत्यक्षं तु मे वीर्यं समरे तव राघव ॥ ४.११.७९ ॥
Doch ich kenne die Stärke jenes mächtigen, bösen Bruders; mein Heldenmut ist dir im Kampf jedoch noch nicht offenbar geworden, o Rāghava.
4.11.80
न खल्वहं त्वां तुलये नावमन्ये न भीषये।
कर्मभिस्तस्य भीमैश्च कातर्यं जनितं मम ॥ ४.११.८० ॥
Ich vergleiche dich nicht mit ihm, verachte dich nicht und will dich nicht erschrecken; seine furchtbaren Taten haben in mir die Furcht geweckt.
4.11.81
कामं राघव ते वाणी प्रमाणं धैर्यमाकृतिः।
सूचयन्ति परं तेजो भस्मच्छन्नमिवानलम् ॥ ४.११.८१ ॥
Gewiss, o Rāghava, sind deine Rede, deine Standhaftigkeit und deine Erscheinung ein Zeugnis, das deinen höchsten Glanz ankündigt, wie ein unter Asche verborgenes Feuer.
4.11.82
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा सुग्रीवस्य महात्मनः।
स्मितपूर्वमथो रामः प्रत्युवाच हरिं प्रति ॥ ४.११.८२ ॥
Als Rāma die Worte des großmütigen Sugrīva gehört hatte, antwortete er dem Affen lächelnd.
4.11.83
यदि न प्रत्ययोऽस्मासु विक्रमे तव वानर।
प्रत्ययं समरे श्लाघ्यमहमुत्पादयामि ते ॥ ४.११.८३ ॥
Wenn du nicht an unseren Mut glaubst, o Affe, werde ich dir im Kampf einen rühmenswerten Beweis liefern.
4.11.84
एवमुक्त्वा तु सुग्रीवं सान्त्वयँल्लक्ष्मणाग्रजः।
राघवो दुन्दुभेः कायं पादाङ्गुष्ठेन लीलया ॥ ४.११.८४ ॥
Nachdem er so zu Sugrīva gesprochen und ihn getröstet hatte, hob Rāghava, der ältere Bruder Lakṣmaṇas, spielerisch den Leichnam Dundubhis mit dem großen Zeh seines Fußes empor.
4.11.85
तोलयित्वा महाबाहुश्चिक्षेप दशयोजनम्।
असुरस्य तनुं शुष्कां पादाङ्गुष्ठेन वीर्यवान् ॥ ४.११.८५ ॥
Nachdem er es abgewogen hatte, schleuderte der starkarmige, tapfere Held den ausgetrockneten Leib des Asura mit der großen Zehe seines Fußes zehn Yojanas weit.
4.11.86
क्षिप्तं दृष्ट्वा ततः कायं सुग्रीवः पुनरब्रवीत्।
लक्ष्मणस्याग्रतो रामं तपन्तमिव भास्करम्।
हरीणामग्रतो वीरमिदं वचनमर्थवत् ॥ ४.११.८६ ॥
Als er den geworfenen Leib sah, sprach Sugrīva erneut vor Lakṣmaṇa, zu Rāma, der wie die Sonne strahlte, vor den Affen, zu jenem Helden, diese bedeutungsvollen Worte.
4.11.87
आर्द्रः समांसः प्रत्यग्रः क्षिप्तः कायः पुरा सखे।
परिश्रान्तेन मत्तेन भ्रात्रा मे वालिना तदा ॥ ४.११.८७ ॥
Freund, früher war dieser Leib feucht, fleischig und frisch, als ihn damals mein Bruder Vālin, erschöpft und berauscht, warf.
4.11.88
लघुः सम्प्रति निर्मांसस्तृणभूतश्च राघव।
क्षिप्त एवं प्रहर्षेण भवता रघुनन्दन ॥ ४.११.८८ ॥
O Rāghava, jetzt ist er leicht, fleischlos und gleicht dem Gras; o Wonne der Raghus, du hast ihn mit Freude geworfen.
4.11.89
नात्र शक्यं बलं ज्ञातुं तव वा तस्य वाधिकम्।
आर्द्रं शुष्कमिति ह्येतत् सुमहद् राघवान्तरम् ॥ ४.११.८९ ॥
Hier ist es nicht möglich zu wissen, ob deine Stärke oder die seine größer ist; feucht und trocken ist dies ein sehr großer Unterschied, o Rāghava.
4.11.90
स एव संशयस्तात तव तस्य च यद्बलम्।
सालमेकं विनिर्भिद्य भवेद् व्यक्तिर्बलाबले ॥ ४.११.९० ॥
Lieber Freund, eben das ist der Zweifel über deine Stärke und seine; indem man einen Sāla-Baum durchbohrt, wird der Unterschied von Stärke und Schwäche deutlich.
4.11.91
कृत्वैतत् कार्मुकं सज्यं हस्तिहस्तमिवाततम्।
आकर्णपूर्णमायम्य विसृजस्व महाशरम् ॥ ४.११.९१ ॥
Spanne diesen Bogen wie den Rüssel eines Elefanten, ziehe ihn bis zum Ohr und entsende den großen Pfeil.
4.11.92
इमं हि सालं प्रहितस्त्वया शरो
न संशयोऽत्रास्ति विदारयिष्यति।
अलं विमर्शेन मम प्रियं ध्रुवं
कुरुष्व राजन् प्रतिशापितो मया ॥ ४.११.९२ ॥
Dieser Pfeil, den du entsendest, wird diesen Sāla-Baum gewiss durchbohren; daran ist kein Zweifel. Genug des Überlegens, o König: tu sicher, was mir lieb ist, denn du bist durch den Schwur gebunden, den du mir gegeben hast.
4.11.93
यथा हि तेजःसु वरः सदारवि-
र्यथा हि शैलो हिमवान् महाद्रिषु।
यथा चतुष्पात्सु च केसरी वर-
स्तथा नराणामसि विक्रमे वरः ॥ ४.११.९३ ॥
Wie die Sonne das Beste unter allem Leuchtenden ist, wie der Himavān der Beste unter den großen Bergen ist und wie der Löwe der Beste unter den Vierfüßern ist, so bist du der Beste unter den Menschen an Tapferkeit.