வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 4.11
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.11.1
रामस्य वचनं श्रुत्वा हर्षपौरुषवर्धनम्।
सुग्रीवः पूजयांचक्रे राघवं प्रशशंस च ॥ ४.११.१ ॥
ராமனின் அந்த வார்த்தையைக் கேட்டு, மகிழ்ச்சியையும் வீரத்தையும் பெருக்கிய அதை, சுக்ரீவன் ராகவனை வணங்கி புகழ்ந்தான்.
4.11.2
असंशयं प्रज्वलितैस्तीक्ष्णैर्मर्मातिगैः शरैः।
त्वं दहेः कुपितो लोकान् युगान्त इव भास्करः ॥ ४.११.२ ॥
ஐயமின்றி, நீ சினந்து எரியும் கூர்மையான, உயிர்ப்பகுதிகளைத் துளைக்கும் அம்புகளால் உலகங்களை எரிப்பாய், யுகமுடிவில் சூரியன் போல.
4.11.3
वालिनः पौरुषं यत्तद् यच्च वीर्यं धृतिश्च या।
तन्ममैकमनाः श्रुत्वा विधत्स्व यदनन्तरम् ॥ ४.११.३ ॥
வாலியின் வீரம், அவனுடைய ஆற்றல், அவனுடைய உறுதி ஆகியவற்றை என்னிடமிருந்து ஒருமனதுடன் கேட்டு, அதன்பின் செய்ய வேண்டியதைச் செய்.
4.11.4
समुद्रात् पश्चिमात् पूर्वं दक्षिणादपि चोत्तरम्।
क्रामत्यनुदिते सूर्ये वाली व्यपगतक्लमः ॥ ४.११.४ ॥
சூரியன் உதிப்பதற்கு முன்பே, சோர்வில்லாத வாலி, மேற்குக் கடலிலிருந்து கிழக்கு நோக்கியும், தெற்கிலிருந்தும், வடக்கு நோக்கியும் செல்கிறான்.
4.11.5
अग्राण्यारुह्य शैलानां शिखराणि महान्त्यपि।
ऊर्ध्वमुत्पात्य तरसा प्रतिगृह्णाति वीर्यवान् ॥ ४.११.५ ॥
மலைகளின் முனைகளில் ஏறி, பெரிய சிகரங்களிலும், வீரம் மிக்க வாலி வேகமாக மேலே பாய்ந்து அவற்றைப் பிடித்துக்கொள்கிறான்.
4.11.6
बहवः सारवन्तश्च वनेषु विविधा द्रुमाः।
वालिना तरसा भग्ना बलं प्रथयताऽऽत्मनः ॥ ४.११.६ ॥
காடுகளில் உள்ள பல வகையான, உறுதியான மரங்கள் பலவற்றை, தன் பலத்தை வெளிப்படுத்தும் வாலி பலவந்தமாக முறித்துவிட்டான்.
4.11.7
महिषो दुन्दुभिर्नाम कैलासशिखरप्रभः।
बलं नागसहस्रस्य धारयामास वीर्यवान् ॥ ४.११.७ ॥
கைலாச சிகரத்தைப் போல ஒளிருபவனும், வீரியம் மிக்கவனுமான மஹிஷன் எனப்படும் துந்துபி ஆயிரம் யானைகளின் பலத்தைத் தாங்கியிருந்தான்.
4.11.8
स वीर्योत्सेकदुष्टात्मा वरदानेन मोहितः।
जगाम स महाकायः समुद्रं सरितां पतिम् ॥ ४.११.८ ॥
தன் வீரியச் செருக்கால் தீய மனம் கொண்டவனும், வரத்தால் மயக்கமுற்றவனுமான அந்த மஹாகாயன் நதிகளின் தலைவனான சமுத்திரத்தை அடைந்தான்.
4.11.9
ऊर्मिमन्तमतिक्रम्य सागरं रत्नसंचयम्।
मम युद्धं प्रयच्छेति तमुवाच महार्णवम् ॥ ४.११.९ ॥
அலைகள் நிறைந்த, ரத்தினக் குவியலான சமுத்திரத்தைக் கடந்து சென்று, அந்த மகார்ணவனிடம், "எனக்கு யுத்தம் கொடு" என்று அவன் சொன்னான்.
4.11.10
ततः समुद्रो धर्मात्मा समुत्थाय महाबलः।
अब्रवीद् वचनं राजन्नसुरं कालचोदितम् ॥ ४.११.१० ॥
அப்போது தர்மாத்மாவும் மஹாபலனுமான சமுத்திரம் எழுந்து, ஓ அரசே, காலத்தால் தூண்டப்பட்ட அந்த அசுரனிடம் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்.
4.11.11
समर्थो नास्मि ते दातुं युद्धं युद्धविशारद।
श्रूयतां त्वभिधास्यामि यस्ते युद्धं प्रदास्यति ॥ ४.११.११ ॥
ஓ யுத்தவிசாரதா, உனக்கு யுத்தம் கொடுக்க நான் சமர்த்தன் அல்ல. ஆனால் கேள், உனக்கு யுத்தம் தரக்கூடியவனைச் சொல்கிறேன்.
4.11.12
शैलराजो महारण्ये तपस्विशरणं परम्।
शंकरश्वशुरो नाम्ना हिमवानिति विश्रुतः ॥ ४.११.१२ ॥
மஹாவனத்தில் தபஸ்விகளுக்கு மேலான அடைக்கலமான மலைகளின் அரசன், சங்கரனின் மாமனார் என்று ஹிமவான் எனப் புகழ்பெற்றவன்.
4.11.13
महाप्रस्रवणोपेतो बहुकन्दरनिर्झरः।
स समर्थस्तव प्रीतिमतुलां कर्तुमर्हति ॥ ४.११.१३ ॥
பெரிய ஊற்றுகளும் பல குகைகளும் அருவிகளும் கொண்ட அம்மலை உனக்கு ஒப்பற்ற மகிழ்ச்சியை அளிக்கத் தகுதியுடையது.
4.11.14
तं भीतमिति विज्ञाय समुद्रमसुरोत्तमः।
हिमवद्वनमागम्य शरश्चापादिव च्युतः ॥ ४.११.१४ ॥
அவன் அஞ்சியிருப்பதை அறிந்து, அசுரர்களில் சிறந்தவன் கடலிலிருந்து இமவானின் காட்டிற்கு வந்தான்; வில்லிலிருந்து விடுபட்ட அம்பு போல.
4.11.15
ततस्तस्य गिरेः श्वेता गजेन्द्रप्रतिमाः शिलाः।
चिक्षेप बहुधा भूमौ दुन्दुभिर्विननाद च ॥ ४.११.१५ ॥
பின்னர் அம்மலையின் வெள்ளை பாறைகளை, யானைத் தலைவர்களைப் போன்றவற்றை, பல வழிகளில் நிலத்தில் வீசினான்; துந்துபி முழங்கினான்.
4.11.16
ततः श्वेताम्बुदाकारः सौम्यः प्रीतिकराकृतिः।
हिमवानब्रवीद् वाक्यं स्व एव शिखरे स्थितः ॥ ४.११.१६ ॥
பின்னர் வெண்மேகம் போன்ற, இனிய, மகிழ்ச்சி தரும் தோற்றமுடைய இமவான் தன் சிகரத்தின் மீது நின்று இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
4.11.17
क्लेष्टुमर्हसि मां न त्वं दुन्दुभे धर्मवत्सल।
रणकर्मस्वकुशलस्तपस्विशरणो ह्यहम् ॥ ४.११.१७ ॥
தர்மப்பற்றுடையவனே துந்துபியே, நீ என்னை வருத்தக் கூடாது; நான் போர்த்தொழிலில் திறமையற்றவன், தவசிகளுக்கு அடைக்கலமானவன்.
4.11.18
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा गिरिराजस्य धीमतः।
उवाच दुन्दुभिर्वाक्यं क्रोधात् संरक्तलोचनः ॥ ४.११.१८ ॥
அறிவுடைய மலைகளின் அரசனின் அந்த வார்த்தையைக் கேட்டு, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் துந்துபி பேசினான்.
4.11.19
यदि युद्धेऽसमर्थस्त्वं मद्भयाद् वा निरुद्यमः।
तमाचक्ष्व प्रदद्यान्मे यो हि युद्धं युयुत्सतः ॥ ४.११.१९ ॥
நீ போரில் ஆற்றலற்றவனாகவோ, என் அச்சத்தால் முயற்சியற்றவனாகவோ இருந்தால், போரை விரும்பும் என்னோடு போர் செய்யத் தயாராக இருப்பவனை எனக்குச் சொல்.
4.11.20
हिमवानब्रवीद् वाक्यं श्रुत्वा वाक्यविशारदः।
अनुक्तपूर्वं धर्मात्मा क्रोधात् तमसुरोत्तमम् ॥ ४.११.२० ॥
சொல்லில் திறமையும் தர்மாத்மாவுமான இமவான், அதைக் கேட்டு, சினத்துடன் அந்த அசுரச் சிறந்தவனிடம் முன்பு சொல்லப்படாத சொற்களைச் சொன்னான்.
4.11.21
वाली नाम महाप्राज्ञ शक्रपुत्रः प्रतापवान्।
अध्यास्ते वानरः श्रीमान् किष्किन्धामतुलप्रभाम् ॥ ४.११.२१ ॥
வாலி என்ற பெரும் ஞானியும், இந்திரனின் மகனும், வல்லமை மிக்கவனுமான, செல்வச் சிறப்புடைய வானரன், ஒப்பற்ற ஒளியுடைய கிஷ்கிந்தையில் வாழ்கிறான்.
4.11.22
स समर्थो महाप्राज्ञस्तव युद्धविशारदः।
द्वन्द्वयुद्धं स दातुं ते नमुचेरिव वासवः ॥ ४.११.२२ ॥
அவன் ஆற்றல் மிக்கவன், பெரும் ஞானி, போரில் திறமையானவன்; நமுசிக்கு இந்திரன் போல, அவன் உனக்கு இரட்டைப் போரைத் தரத் திறமையுடையவன்.
4.11.23
तं शीघ्रमभिगच्छ त्वं यदि युद्धमिहेच्छसि।
स हि दुर्मर्षणो नित्यं शूरः समरकर्मणि ॥ ४.११.२३ ॥
இங்கே போரை நீ விரும்பினால், விரைவாக அவனிடம் செல். அவன் அடக்க முடியாதவன்; போரில் எப்போதும் வீரன்.
4.11.24
श्रुत्वा हिमवतो वाक्यं कोपाविष्टः स दुन्दुभिः।
जगाम तां पुरीं तस्य किष्किन्धां वालिनस्तदा ॥ ४.११.२४ ॥
இமவானின் சொற்களைக் கேட்டு, சினத்தால் நிரம்பிய அந்த துந்துபி அப்போது வாலியின் அந்த நகரமான கிஷ்கிந்தைக்குச் சென்றான்.
4.11.25
धारयन् माहिषं रूपं तीक्ष्णशृङ्गो भयावहः।
प्रावृषीव महामेघस्तोयपूर्णो नभस्तले ॥ ४.११.२५ ॥
எருமையின் வடிவைத் தாங்கி, கூரான கொம்புகளுடன் பயங்கரமாக, மழைக்காலத்தில் வானில் நீர் நிறைந்த பெரு மேகம் போல் அவன் (தோன்றினான்).
4.11.26
ततस्तु द्वारमागम्य किष्किन्धाया महाबलः।
ननर्द कम्पयन् भूमिं दुन्दुभिर्दुन्दुभिर्यथा ॥ ४.११.२६ ॥
பின்னர் கிட்கிந்தையின் வாயிலுக்கு வந்த அந்த மகாபலசாலி, நிலத்தை நடுங்கச் செய்து துந்துபி (முரசு) போல் கர்ஜித்தான்.
4.11.27
समीपजान् द्रुमान् भञ्जन् वसुधां दारयन् खुरैः।
विषाणेनोल्लिखन् दर्पात् तद्द्वारं द्विरदो यथा ॥ ४.११.२७ ॥
அருகிலுள்ள மரங்களை முறித்து, குளம்புகளால் நிலத்தைக் கிண்டி, செருக்குடன் கொம்பால் அந்த வாயிலை உரசி, யானையைப் போல் (அவன் செய்தான்).
4.11.28
अन्तःपुरगतो वाली श्रुत्वा शब्दममर्षणः।
निष्पपात सह स्त्रीभिस्ताराभिरिव चन्द्रमा ॥ ४.११.२८ ॥
அந்தப்புரத்தில் இருந்த வாலி அந்த ஒலியைக் கேட்டு சினத்துடன், பெண்களுடன் நட்சத்திரங்களுடன் சந்திரன் போல் வெளிப்பட்டான்.
4.11.29
मितं व्यक्ताक्षरपदं तमुवाच स दुन्दुभिम्।
हरीणामीश्वरो वाली सर्वेषां वनचारिणाम् ॥ ४.११.२९ ॥
குரங்குகளின் தலைவனான வாலி, வனவாசிகள் அனைவருக்கும் (தலைவன்), தெளிவான எழுத்துக்களும் சொற்களும் கொண்டு அளவாக அந்த துந்துபியிடம் பேசினான்.
4.11.30
किमर्थं नगरद्वारमिदं रुद्ध्वा विनर्दसे।
दुन्दुभे विदितो मेऽसि रक्ष प्राणान् महाबल ॥ ४.११.३० ॥
துந்துபியே! இந்த நகர வாயிலைத் தடுத்துக்கொண்டு எதற்காக முழங்குகிறாய்? நீ எனக்குத் தெரிந்தவன். மகாபலனே, உன் உயிரைக் காத்துக்கொள்.
4.11.31
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा वानरेन्द्रस्य धीमतः।
उवाच दुन्दुभिर्वाक्यं क्रोधात् संरक्तलोचनः ॥ ४.११.३१ ॥
அந்த அறிவுள்ள வானரத் தலைவனின் அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் துந்துபி இவ்வாறு சொன்னான்.
4.11.32
न त्वं स्त्रीसंनिधौ वीर वचनं वक्तुमर्हसि।
मम युद्धं प्रयच्छाद्य ततो ज्ञास्यामि ते बलम् ॥ ४.११.३२ ॥
வீரனே, பெண்களின் முன்னிலையில் இப்படிப்பட்ட சொற்களைச் சொல்வது உனக்குத் தகாது. இப்போதே எனக்குப் போரைக் கொடு; அப்போது உன் பலத்தை அறிவேன்.
4.11.33
अथवा धारयिष्यामि क्रोधमद्य निशामिमाम्।
गृह्यतामुदयः स्वैरं कामभोगेषु वानर ॥ ४.११.३३ ॥
அல்லது, இன்றிரவு நான் இந்தக் கோபத்தை அடக்கி வைத்திருப்பேன். வானரனே, உன் விருப்பப்படி காமபோகங்களில் உன் எழுச்சியைப் பெற்றுக்கொள்.
4.11.34
दीयतां सम्प्रदानं च परिष्वज्य च वानरान्।
सर्वशाखामृगेन्द्रस्त्वं संसादय सुहृज्जनम् ॥ ४.११.३४ ॥
வானரங்களை அணைத்துக்கொண்டு அவர்களுக்குக் கொடைகளைக் கொடு. எல்லா குரங்குக் குலத் தலைவனே, உன் நண்பர்களை அமரச் செய்.
4.11.35
सुदृष्टां कुरु किष्किन्धां कुरुष्वात्मसमं पुरे।
क्रीडस्व च समं स्त्रीभिरहं ते दर्पशासनः ॥ ४.११.३५ ॥
கிஷ்கிந்தையை நன்றாகப் பார்த்துக்கொள்; நகரத்தை உனக்குச் சமமாக ஆக்கிக்கொள். பெண்களுடன் விளையாடு; நான் உன் செருக்கை அடக்குபவன்.
4.11.36
यो हि मत्तं प्रमत्तं वा भग्नं वा रहितं कृशम्।
हन्यात् स भ्रूणहा लोके त्वद्विधं मदमोहितम् ॥ ४.११.३६ ॥
போதையில் இருப்பவனையோ, கவனமற்றவனையோ, உடைந்தவனையோ, துணையற்றவனையோ, பலவீனனையோ கொல்பவன் உலகில் கருக்கொலை செய்தவனுக்கு சமம்; உன்னைப் போன்ற செருக்கில் மயங்கியவனையும் அவ்வாறே.
4.11.37
स प्रहस्याब्रवीन्मन्दं क्रोधात् तमसुरेश्वरम्।
विसृज्य ताः स्त्रियः सर्वास्ताराप्रभृतिकास्तदा ॥ ४.११.३७ ॥
அவன் சிரித்துக்கொண்டு, சினத்துடன் அந்த அசுரேசுவரனிடம் மெல்லச் சொன்னான்; அப்போது தாரை முதலிய பெண்கள் அனைவரையும் விடுவித்து.
4.11.38
मत्तोऽयमिति मा मंस्था यद्यभीतोऽसि संयुगे।
मदोऽयं सम्प्रहारेऽस्मिन् वीरपानं समर्थ्यताम् ॥ ४.११.३८ ॥
'இவன் போதையில் இருக்கிறான்' என்று எண்ணாதே; போரில் நீ அஞ்சாதவனாக இருந்தால், இந்தப் போரில் இந்த மதம் வீரர்களின் பானமாகட்டும்.
4.11.39
तमेवमुक्त्वा संक्रुद्धो मालामुत्क्षिप्य काञ्चनीम्।
पित्रा दत्तां महेन्द्रेण युद्धाय व्यवतिष्ठत ॥ ४.११.३९ ॥
அவனிடம் இவ்வாறு சொல்லி, சினமுற்று, தந்தை இந்திரனால் கொடுக்கப்பட்ட பொன் மாலையை உயர்த்தி, அவன் போருக்காக நின்றான்.
4.11.40
विषाणयोर्गृहीत्वा तं दुन्दुभिं गिरिसंनिभम्।
आविध्यत तथा वाली विनदन् कपिकुञ्जरः ॥ ४.११.४० ॥
கொம்புகளைப் பிடித்து, மலை போன்ற அந்த துந்துபியை, வானரங்களில் யானையான வாலி முழங்கியவாறு சுழற்றினான்.
4.11.41
बलाद् व्यापादयांचक्रे ननर्द च महास्वनम्।
श्रोत्राभ्यामथ रक्तं तु तस्य सुस्राव पात्यतः ॥ ४.११.४१ ॥
பலத்தால் அவனைக் கொன்று பெரும் ஒலியுடன் முழங்கினான்; விழுகையில் அவனுடைய காதுகளிலிருந்து இரத்தம் பெருகி வழிந்தது.
4.11.42
तयोस्तु क्रोधसंरम्भात् परस्परजयैषिणोः।
युद्धं समभवद् घोरं दुन्दुभेर्वालिनस्तथा ॥ ४.११.४२ ॥
கோபத்தின் வேகத்தால், ஒருவரையொருவர் வெல்ல விரும்பிய அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே, துந்துபிக்கும் வாலிக்கும் கொடிய போர் நடந்தது.
4.11.43
अयुध्यत तदा वाली शक्रतुल्यपराक्रमः।
मुष्टिभिर्जानुभिः पद्भिः शिलाभिः पादपैस्तथा ॥ ४.११.४३ ॥
அப்போது இந்திரனுக்கு நிகரான வலிமை கொண்ட வாலி முஷ்டிகளாலும், முழங்கால்களாலும், கால்களாலும், பாறைகளாலும், மரங்களாலும் போரிட்டான்.
4.11.44
परस्परं घ्नतोस्तत्र वानरासुरयोस्तदा।
आसीद्धीनोऽसुरो युद्धे शक्रसूनुर्व्यवर्धत ॥ ४.११.४४ ॥
அங்கே ஒருவரையொருவர் தாக்கிக்கொண்ட வானரனுக்கும் அசுரனுக்கும் இடையில், அப்போது அசுரன் போரில் தளர்ந்தான்; இந்திரனின் மகன் மேலோங்கி வளர்ந்தான்.
4.11.45
तं तु दुन्दुभिमुद्यम्य धरण्यामभ्यपातयत्।
युद्धे प्राणहरे तस्मिन्निष्पिष्टो दुन्दुभिस्तदा ॥ ४.११.४५ ॥
அவனை துந்துபியை எடுத்து நிலத்தில் வீசினான்; அந்த உயிர் பறிக்கும் போரில் அப்போது துந்துபி நசுக்கப்பட்டான்.
4.11.46
स्रोतोभ्यो बहु रक्तं तु तस्य सुस्राव पात्यतः।
पपात च महाबाहुः क्षितौ पञ्चत्वमागतः ॥ ४.११.४६ ॥
அவனது உறுப்புத் துவாரங்களிலிருந்து மிகுதியான இரத்தம் பாய்ந்தது; வீழ்த்தப்பட்டபோது அவன், பெருந்தோள்களுடைய அவன், நிலத்தில் விழுந்து உயிர் நீத்தான்.
4.11.47
तं तोलयित्वा बाहुभ्यां गतसत्त्वमचेतनम्।
चिक्षेप वेगवान् वाली वेगेनैकेन योजनम् ॥ ४.११.४७ ॥
அவனை இரு தோள்களாலும் தூக்கி எடைபார்த்து, உயிரற்றவனும் உணர்விழந்தவனுமான அவனை, வேகமான வாலி ஒரே வேகத்தில் ஒரு யோசனை தூரம் வீசினான்.
4.11.48
तस्य वेगप्रविद्धस्य वक्त्रात् क्षतजबिन्दवः।
प्रपेतुर्मारुतोत्क्षिप्ता मतङ्गस्याश्रमं प्रति ॥ ४.११.४८ ॥
வேகமாக வீசப்பட்ட அவனது வாயிலிருந்து இரத்தத் துளிகள் காற்றால் தூக்கி வீசப்பட்டு மதங்கரின் ஆசிரமத்தை நோக்கி விழுந்தன.
4.11.49
तान् दृष्ट्वा पतितांस्तत्र मुनिः शोणितविप्रुषः।
क्रुद्धस्तस्य महाभाग चिन्तयामास को न्वयम् ॥ ४.११.४९ ॥
அங்கே விழுந்திருந்த அந்த இரத்தத் துளிகளைக் கண்ட முனிவர் சினமடைந்தார்; ஓ மகாபாகனே, இது யார் என்று அவர் சிந்தித்தார்.
4.11.50
येनाहं सहसा स्पृष्टः शोणितेन दुरात्मना।
कोऽयं दुरात्मा दुर्बुद्धिरकृतात्मा च बालिशः ॥ ४.११.५० ॥
திடீரென்று இரத்தத்தால் என்னைத் தொட்ட அந்தத் தீய மனமுடையவன் யார்? இந்தத் தீயவன், தீய புத்தியுள்ளவன், அடக்கமில்லாதவன், மூடன் யார்?
4.11.51
इत्युक्त्वा स विनिष्क्रम्य ददृशे मुनिसत्तमः।
महिषं पर्वताकारं गतासुं पतितं भुवि ॥ ४.११.५१ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, அவர் வெளியே சென்று, மலை போன்ற, உயிரற்று நிலத்தில் விழுந்திருந்த ஒரு எருமையை முனிவர்களில் சிறந்தவர் கண்டார்.
4.11.52
स तु विज्ञाय तपसा वानरेण कृतं हि तत्।
उत्ससर्ज महाशापं क्षेप्तारं वानरं प्रति ॥ ४.११.५२ ॥
ஆனால் அவர் தவத்தால் அது ஒரு குரங்கால் செய்யப்பட்டது என்று அறிந்து, அதை எறிந்த அந்தக் குரங்கின் மீது பெரும் சாபத்தை விட்டார்.
4.11.53
इह तेनाप्रवेष्टव्यं प्रविष्टस्य वधो भवेत्।
वनं मत्संश्रयं येन दूषितं रुधिरस्रवैः ॥ ४.११.५३ ॥
அவன் இங்கு நுழையக் கூடாது; நுழைபவனுக்குச் சாவு வரும். என் புகலிடமான இந்தக் காட்டை அவன் இரத்த ஓட்டங்களால் தீட்டுப்படுத்தினான்.
4.11.54
क्षिपता पादपाश्चेमे सम्भग्नाश्चासुरीं तनुम्।
समन्तादाश्रमं पूर्णं योजनं मामकं यदि ॥ ४.११.५४ ॥
எறிந்தவன் இந்த மரங்களையும், அவனது அசுரத் தேகத்தையும் முறித்துவிட்டான். சுற்றிலும் ஒரு யோசனை பரப்பளவுள்ள என் ஆசிரமம் முழுவதும்...
4.11.55
आगमिष्यति दुर्बुद्धिर्व्यक्तं स न भविष्यति।
ये चास्य सचिवाः केचित् संश्रिता मामकं वनम् ॥ ४.११.५५ ॥
அந்தத் தீயபுத்தியுடையவன் வருவான்; நிச்சயமாக அவன் இங்கு இருக்கமாட்டான். அவனுடைய அமைச்சர்களில் எவரேனும் என் இந்தக் காட்டில் தஞ்சம் புகுந்திருந்தால்,
4.11.56
न च तैरिह वस्तव्यं श्रुत्वा यान्तु यथासुखम्।
तेऽपि वा यदि तिष्ठन्ति शपिष्ये तानपि ध्रुवम् ॥ ४.११.५६ ॥
அவர்கள் இங்கு தங்கக்கூடாது; கேட்டவுடன் அவர்கள் விரும்பியபடி செல்லட்டும். அவர்கள் இங்கேயே இருந்தால், நிச்சயமாக அவர்களையும் சபிப்பேன்.
4.11.57
वनेऽस्मिन् मामके नित्यं पुत्रवत् परिरक्षिते।
पत्राङ्कुरविनाशाय फलमूलाभवाय च ॥ ४.११.५७ ॥
என் இந்தக் காட்டில், எப்போதும் மகனைப் போலக் காக்கப்படும் இதில், இலைகளும் தளிர்களும் அழியவும், பழங்களும் வேர்களும் இல்லாமல் போகவும் (அவர்கள் காரணமாவார்கள்).
4.11.58
दिवसश्चाद्य मर्यादा यं द्रष्टा श्वोऽस्मि वानरम्।
बहुवर्षसहस्राणि स वै शैलो भविष्यति ॥ ४.११.५८ ॥
இன்றைய நாளே எல்லை; நாளை நான் எந்தக் குரங்கைக் காண்பேனோ, அவன் பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் கல்லாகிவிடுவான்.
4.11.59
ततस्ते वानराः श्रुत्वा गिरं मुनिसमीरिताम्।
निश्चक्रमुर्वनात् तस्मात् तान् दृष्ट्वा वालिरब्रवीत् ॥ ४.११.५९ ॥
பின்னர், முனிவர் சொன்ன அந்தச் சொல்லைக் கேட்ட அந்த வானரர்கள் அந்தக் காட்டிலிருந்து வெளியேறினர்; அவர்களைக் கண்டு வாலி பேசினான்.
4.11.60
किं भवन्तः समस्ताश्च मतङ्गवनवासिनः।
मत्समीपमनुप्राप्ता अपि स्वस्ति वनौकसाम् ॥ ४.११.६० ॥
மதங்கவனத்தில் வசிக்கும் நீங்கள் அனைவரும் ஏன் என் அருகில் வந்தீர்கள்? காட்டில் வாழ்பவர்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்.
4.11.61
ततस्ते कारणं सर्वं तथा शापं च वालिनः।
शशंसुर्वानराः सर्वे वालिने हेममालिने ॥ ४.११.६१ ॥
அப்போது அந்த வானரர்கள் அனைவரும் பொன்மாலை அணிந்த வாலியிடம், வாலியின் சாபத்தின் காரணத்தையும் அந்தச் சாபத்தையும் முழுவதுமாகச் சொன்னார்கள்.
4.11.62
एतच्छ्रुत्वा तदा वाली वचनं वानरेरितम्।
स महर्षिं समासाद्य याचते स्म कृताञ्जलिः ॥ ४.११.६२ ॥
வானரர்கள் சொன்ன இவற்றைக் கேட்ட வாலி, அப்போது மகரிஷியை அணுகி, கைகூப்பி வேண்டினான்.
4.11.63
महर्षिस्तमनादृत्य प्रविवेशाश्रमं प्रति।
शापधारणभीतस्तु वाली विह्वलतां गतः ॥ ४.११.६३ ॥
மகரிஷி அவனைப் புறக்கணித்து ஆசிரமத்தை நோக்கி உள்ளே சென்றார்; சாபத்தைத் தாங்க நேரிடுமோ என்ற அச்சத்தில் வாலி மிகவும் கலக்கமடைந்தான்.
4.11.64
ततः शापभयाद् भीतो ऋष्यमूकं महागिरिम्।
प्रवेष्टुं नेच्छति हरिर्द्रष्टुं वापि नरेश्वर ॥ ४.११.६४ ॥
அப்போது சாபத்தின் அச்சத்தால் அஞ்சிய அந்த வானரன் — ஓ நரேசுவரா — ரிஷ்யமூகம் என்ற பெரிய மலைக்குள் நுழையவும் விரும்பவில்லை, அதைப் பார்க்கவும் விரும்பவில்லை.
4.11.65
तस्याप्रवेशं ज्ञात्वाहमिदं राम महावनम्।
विचरामि सहामात्यो विषादेन विवर्जितः ॥ ४.११.६५ ॥
ஓ ராமா, அவன் அந்த மலையில் நுழைவதில்லை என்பதை அறிந்து, நான் அமைச்சர்களுடன் இந்தப் பெரிய காட்டில் துக்கமின்றிச் சுற்றித் திரிகிறேன்.
4.11.66
एषोऽस्थिनिचयस्तस्य दुन्दुभेः सम्प्रकाशते।
वीर्योत्सेकान्निरस्तस्य गिरिकूटनिभो महान् ॥ ४.११.६६ ॥
இதோ துந்துபியின் பெரிய எலும்புக் குவியல் தெரிகிறது — தன் வீரத்தின் செருக்கால் வீழ்த்தப்பட்ட அவனுடையது, மலைச்சிகரம் போன்ற பெரியது.
4.11.67
इमे च विपुलाः सालाः सप्त शाखावलम्बिनः।
यत्रैकं घटते वाली निष्पत्रयितुमोजसा ॥ ४.११.६७ ॥
கிளைகள் தொங்கும் இந்த ஏழு பெரிய சால மரங்களில் ஒன்றையும் வாலி தன் வலிமையால் இலைகளற்றதாக்க வல்லவன்.
4.11.68
एतदस्यासमं वीर्यं मया राम प्रकाशितम्।
कथं तं वालिनं हन्तुं समरे शक्ष्यसे नृप ॥ ४.११.६८ ॥
ராமா, அவனது ஒப்பற்ற வீரத்தை நான் உமக்கு இப்போது காட்டிவிட்டேன். அரசே, போரில் அந்த வாலியை நீர் எப்படிக் கொல்லப் போகிறீர்?
4.11.69
तथा ब्रुवाणं सुग्रीवं प्रहसँल्लक्ष्मणोऽब्रवीत्।
कस्मिन् कर्मणि निर्वृत्ते श्रद्दध्या वालिनो वधम् ॥ ४.११.६९ ॥
சுக்ரீவன் இவ்வாறு சொன்னபோது, லக்ஷ்மணன் புன்னகைத்து, "எந்தச் செயல் நிறைவேறினால் வாலியின் வதத்தை நம்பலாம்?" என்றான்.
4.11.70
तमुवाचाथ सुग्रीवः सप्त सालानिमान् पुरा।
एवमेकैकशो वाली विव्याधाथ स चासकृत् ॥ ४.११.७० ॥
அப்போது சுக்ரீவன் அவனிடம், "முன்பு வாலி இந்த ஏழு சால மரங்களையும் இவ்வாறே ஒவ்வொன்றாக அம்பெய்து துளைத்தான்; அதை அவன் பலமுறை செய்தான்" என்றான்.
4.11.71
रामो निर्दारयेदेषां बाणेनैकेन च द्रुमम्।
वालिनं निहतं मन्ये दृष्ट्वा रामस्य विक्रमम् ॥ ४.११.७१ ॥
ராமன் இவற்றில் ஒரு மரத்தையும் ஒரே அம்பால் பிளக்க வல்லவன். ராமனின் வீரத்தைக் கண்டதால், வாலி கொல்லப்பட்டவனே என்று நான் எண்ணுகிறேன்.
4.11.72
हतस्य महिषस्यास्थि पादेनैकेन लक्ष्मण।
उद्यम्य प्रक्षिपेच्चापि तरसा द्वे धनुःशते ॥ ४.११.७२ ॥
லக்ஷ்மணா, இறந்த எருமையின் எலும்பை ஒரே காலால் உயர்த்தி, வேகமாக இருநூறு வில் தூரத்துக்கு எறியவும் கூடும்.
4.11.73
एवमुक्त्वा तु सुग्रीवो रामं रक्तान्तलोचनम्।
ध्यात्वा मुहूर्तं काकुत्स्थं पुनरेव वचोऽब्रवीत् ॥ ४.११.७३ ॥
இவ்வாறு கூறிய சுக்கிரீவன், சிவந்த ஓரங்களையுடைய கண்களைக் கொண்ட ராமனை ஒரு கணம் நினைத்து, மீண்டும் இவ்வார்த்தையைக் கூறினான்.
4.11.74
शूरश्च शूरमानी च प्रख्यातबलपौरुषः।
बलवान् वानरो वाली संयुगेष्वपराजितः ॥ ४.११.७४ ॥
வாலி வீரன்; தன்னை வீரனென்று எண்ணுபவன்; புகழ்பெற்ற வலிமையும் ஆண்மையும் உடையவன்; பலமிக்க வானரனான வாலி போர்களில் தோற்காதவன்.
4.11.75
दृश्यन्ते चास्य कर्माणि दुष्कराणि सुरैरपि।
यानि संचिन्त्य भीतोऽहमृष्यमूकमुपाश्रितः ॥ ४.११.७५ ॥
அவனுடைய செயல்கள் தேவர்களுக்கும் கடினமானவையாகக் காணப்படுகின்றன; அவற்றை எண்ணி அஞ்சி நான் ருசியமூக மலையில் அடைக்கலம் புகுந்தேன்.
4.11.76
तमजय्यमधृष्यं च वानरेन्द्रममर्षणम्।
विचिन्तयन्न मुञ्चापि ऋष्यमूकममुं त्वहम् ॥ ४.११.७६ ॥
வெல்லப்பட முடியாதவனும், அணுக முடியாதவனும், பொறுக்காதவனுமான அந்த வானரத் தலைவனை நினைத்துக்கொண்டு, நான் இந்த ருசியமூக மலையையும் விட்டுச் செல்லவில்லை.
4.11.77
उद्विग्नः शङ्कितश्चाहं विचरामि महावने।
अनुरक्तैः सहामात्यैर्हनुमत्प्रमुखैर्वरैः ॥ ४.११.७७ ॥
மனக்கலக்கமும் ஐயமும் கொண்ட நான் பெரிய காட்டில் திரிகிறேன்; அன்புடைய சிறந்த அமைச்சர்களுடனும், அனுமன் தலைமையிலான அவர்களுடனும்.
4.11.78
उपलब्धं च मे श्लाघ्यं सन्मित्रं मित्रवत्सल।
त्वामहं पुरुषव्याघ्र हिमवन्तमिवाश्रितः ॥ ४.११.७८ ॥
நண்பர்களிடம் அன்புடையவனே, ஆண்களில் புலியே! எனக்கு போற்றத்தக்க நல்ல நண்பன் கிடைத்தான்; இமயமலையைப் போல நான் உன்னை அடைக்கலமாகக் கொண்டேன்.
4.11.79
किं तु तस्य बलज्ञोऽहं दुर्भ्रातुर्बलशालिनः।
अप्रत्यक्षं तु मे वीर्यं समरे तव राघव ॥ ४.११.७९ ॥
ஆனால் அந்த பலசாலியான தீய சகோதரனின் பலத்தை நான் அறிவேன்; ஆனால் போரில் என் வீரியம் உனக்கு இன்னும் வெளிப்படவில்லை, ஓ ராகவா.
4.11.80
न खल्वहं त्वां तुलये नावमन्ये न भीषये।
कर्मभिस्तस्य भीमैश्च कातर्यं जनितं मम ॥ ४.११.८० ॥
நான் உன்னை ஒப்பிடவில்லை, உன்னை அவமதிக்கவும் இல்லை, உன்னை பயமுறுத்தவும் இல்லை; அவனுடைய பயங்கரமான செயல்களால்தான் என்னுள் அச்சம் உண்டானது.
4.11.81
कामं राघव ते वाणी प्रमाणं धैर्यमाकृतिः।
सूचयन्ति परं तेजो भस्मच्छन्नमिवानलम् ॥ ४.११.८१ ॥
ஓ ராகவா, உன் பேச்சும், மன உறுதியும், உன் தோற்றமும் சாம்பலால் மூடிய நெருப்பைப் போன்ற உன்னுடைய உயர்ந்த தேஜஸை அறிவிக்கின்றன.
4.11.82
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा सुग्रीवस्य महात्मनः।
स्मितपूर्वमथो रामः प्रत्युवाच हरिं प्रति ॥ ४.११.८२ ॥
மகாத்மாவான சுக்கிரீவனின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, ராமன் புன்னகையுடன் அந்த வானரனுக்குப் பதிலளித்தார்.
4.11.83
यदि न प्रत्ययोऽस्मासु विक्रमे तव वानर।
प्रत्ययं समरे श्लाघ्यमहमुत्पादयामि ते ॥ ४.११.८३ ॥
ஓ வானரா, உனக்கு எங்கள் வீரத்தில் நம்பிக்கை இல்லையென்றால், போரில் புகழத்தக்க நிரூபணத்தை உனக்கு நான் காட்டுவேன்.
4.11.84
एवमुक्त्वा तु सुग्रीवं सान्त्वयँल्लक्ष्मणाग्रजः।
राघवो दुन्दुभेः कायं पादाङ्गुष्ठेन लीलया ॥ ४.११.८४ ॥
சுக்கிரீவனிடம் இவ்வாறு சொல்லி, அவனை ஆறுதல்படுத்திய லட்சுமணனின் மூத்தவனாகிய ராகவன், துந்துபியின் உடலைத் தன் காலின் பெருவிரலால் விளையாட்டாக எடுத்தான்.
4.11.85
तोलयित्वा महाबाहुश्चिक्षेप दशयोजनम्।
असुरस्य तनुं शुष्कां पादाङ्गुष्ठेन वीर्यवान् ॥ ४.११.८५ ॥
மகாபாகு அதை நிறுத்தி எடைபோட்டு, வீரியவான் அசுரனின் உலர்ந்த உடலைக் காலின் பெருவிரலால் பத்து யோஜனை தூரம் எறிந்தார்.
4.11.86
क्षिप्तं दृष्ट्वा ततः कायं सुग्रीवः पुनरब्रवीत्।
लक्ष्मणस्याग्रतो रामं तपन्तमिव भास्करम्।
हरीणामग्रतो वीरमिदं वचनमर्थवत् ॥ ४.११.८६ ॥
உடல் எறியப்பட்டதைக் கண்ட சுக்ரீவன், லக்ஷ்மணனுக்கு முன்னால் சூரியனைப் போல ஒளிவீசும் ராமரிடம், குரங்குகளின் முன்னிலையில் அந்த வீரரிடம் இந்த அர்த்தமுள்ள சொற்களைக் கூறினார்.
4.11.87
आर्द्रः समांसः प्रत्यग्रः क्षिप्तः कायः पुरा सखे।
परिश्रान्तेन मत्तेन भ्रात्रा मे वालिना तदा ॥ ४.११.८७ ॥
நண்பனே, முன்பு இந்த உடல் ஈரமாகவும், சதைநிறைந்ததாகவும், புதியதாகவும் இருந்தது; அப்போது களைத்து மதம்கொண்ட என் சகோதரன் வாலி அதை எறிந்தான்.
4.11.88
लघुः सम्प्रति निर्मांसस्तृणभूतश्च राघव।
क्षिप्त एवं प्रहर्षेण भवता रघुनन्दन ॥ ४.११.८८ ॥
ராகவனே, இப்போது இது இலகுவாகவும், சதையற்றதாகவும், புல்லைப் போலவும் ஆகிவிட்டது; ரகுநந்தனே, நீர் மகிழ்ச்சியுடன் இதை எறிந்துவிட்டீர்.
4.11.89
नात्र शक्यं बलं ज्ञातुं तव वा तस्य वाधिकम्।
आर्द्रं शुष्कमिति ह्येतत् सुमहद् राघवान्तरम् ॥ ४.११.८९ ॥
இங்கு உன் பலமா அவனுடைய பலமா எது அதிகம் என்பதை அறிய இயலாது; ஈரமானதற்கும் உலர்ந்ததற்கும் இடையே இது மிகப் பெரிய வேறுபாடு, ராகவா.
4.11.90
स एव संशयस्तात तव तस्य च यद्बलम्।
सालमेकं विनिर्भिद्य भवेद् व्यक्तिर्बलाबले ॥ ४.११.९० ॥
அன்பனே, உன் பலத்துக்கும் அவனுடைய பலத்துக்கும் பற்றிய சந்தேகம் அதுவே; ஒரு சால மரத்தைத் துளைத்தால்தான் பலம், பலவீனம் தெளிவாகும்.
4.11.91
कृत्वैतत् कार्मुकं सज्यं हस्तिहस्तमिवाततम्।
आकर्णपूर्णमायम्य विसृजस्व महाशरम् ॥ ४.११.९१ ॥
இந்த வில்லை நாண் பூட்டி, யானையின் துதிக்கை போல் இழுத்து, காது வரை நன்கு வளைத்து, மகத்தான அம்பை விடுங்கள்.
4.11.92
इमं हि सालं प्रहितस्त्वया शरो
न संशयोऽत्रास्ति विदारयिष्यति।
अलं विमर्शेन मम प्रियं ध्रुवं
कुरुष्व राजन् प्रतिशापितो मया ॥ ४.११.९२ ॥
நீங்கள் எய்யும் இந்த அம்பு இந்த சால மரத்தைத் துளைக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை. அரசே, அதிகம் ஆராய வேண்டாம்; என் விருப்பத்தை நிச்சயமாக நிறைவேற்றுங்கள், நீங்கள் என்னிடம் சத்தியம் செய்து கட்டுப்பட்டவர்.
4.11.93
यथा हि तेजःसु वरः सदारवि-
र्यथा हि शैलो हिमवान् महाद्रिषु।
यथा चतुष्पात्सु च केसरी वर-
स्तथा नराणामसि विक्रमे वरः ॥ ४.११.९३ ॥
ஒளிர்பவர்களில் சூரியன் சிறந்தவனாவது போலவும், மலைகளில் இமயம் சிறந்ததாவது போலவும், நான்கு கால் விலங்குகளில் சிங்கம் சிறந்ததாவது போலவும், நீங்கள் மனிதர்களில் வீரத்தில் சிறந்தவராக இருக்கிறீர்கள்.