Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 4.13
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.13.1
ऋष्यमूकात् स धर्मात्मा किष्किन्धां लक्ष्मणाग्रजः।
जगाम सह सुग्रीवो वालिविक्रमपालिताम् ॥ ४.१३.१ ॥
Vom Ṛṣyamūka aus zog der rechtschaffene ältere Bruder Lakṣmaṇas mit Sugrīva nach Kiṣkindhā, der Stadt, die von Vālis Tapferkeit beschützt wurde.
4.13.2
समुद्यम्य महच्चापं रामः काञ्चनभूषितम्।
शरांश्चादित्यसंकाशान् गृहीत्वा रणसाधकान् ॥ ४.१३.२ ॥
Rāma hob seinen großen, mit Gold verzierten Bogen und nahm Pfeile, gleich der Sonne, die im Kampf wirksam sind.
4.13.3
अग्रतस्तु ययौ तस्य राघवस्य महात्मनः।
सुग्रीवः संहतग्रीवो लक्ष्मणश्च महाबलः ॥ ४.१३.३ ॥
Vor dem großherzigen Rāghava ging Sugrīva, der starknackige, und auch Lakṣmaṇa, von großer Kraft.
4.13.4
पृष्ठतो हनुमान् वीरो नलो नीलश्च वीर्यवान्।
तारश्चैव महातेजा हरियूथपयूथपः ॥ ४.१३.४ ॥
Dahinter folgten der Held Hanumān, Nala, der tapfere Nīla und der strahlende Tāra, Anführer der Anführer der Affenscharen.
4.13.5
ते वीक्षमाणा वृक्षांश्च पुष्पभारावलम्बिनः।
प्रसन्नाम्बुवहाश्चैव सरितः सागरंगमाः ॥ ४.१३.५ ॥
Sie betrachteten die blütenschweren Bäume und die Flüsse mit klarem Wasser, die dem Meer zuströmen, und zogen weiter.
4.13.6
कन्दराणि च शैलांश्च निर्दराणि गुहास्तथा।
शिखराणि च मुख्यानि दरीश्च प्रियदर्शनाः ॥ ४.१३.६ ॥
Berghöhlen und Berge, Schluchten und Grotten, die Hauptgipfel und die lieblich anzusehenden Täler.
4.13.7
वैदूर्यविमलैस्तोयैः पद्मैश्चाकोशकुड्मलैः।
शोभितान् सजलान् मार्गे तटाकांश्चावलोकयन् ॥ ४.१३.७ ॥
Die wasserreichen Teiche am Weg betrachtend, geschmückt mit blühenden und knospenden Lotosblumen, mit Wasser klar wie Lapislazuli.
4.13.8
कारण्डैः सारसैर्हंसैर्वञ्जुलैर्जलकुक्कुटैः।
चक्रवाकैस्तथा चान्यैः शकुनैः प्रतिनादितान् ॥ ४.१३.८ ॥
Vom Ruf der Kāraṇḍava-Enten, Sārasa-Kraniche, Schwäne, Vañjula-Vögel, Wasserhühner, Cakravāka-Enten und anderer Vögel widerhallend.
4.13.9
मृदुशष्पाङ्कुराहारान्निर्भयान् वनगोचरान्।
चरतः सर्वतः पश्यन् स्थलीषु हरिणान् स्थितान् ॥ ४.१३.९ ॥
Überall die Hirsche betrachtend, die sich von zarten Grashalmen nähren, furchtlos, im Wald umherziehend, grasend und auf ebenem Boden stehend.
4.13.10
तटाकवैरिणश्चापि शुक्लदन्तविभूषितान्।
घोरानेकचरान् वन्यान् द्विरदान् कूलघातिनः ॥ ४.१३.१० ॥
Auch die wilden Elefanten, Feinde der Seeufer, mit weißen Stoßzähnen geschmückt, grimmig, einzeln umherstreifend, die Ufer niederreißend.
4.13.11
मत्तान् गिरितटोत्कृष्टान् पर्वतानिव जङ्गमान्।
वानरान् द्विरदप्रख्यान् महीरेणुसमुक्षितान् ॥ ४.१३.११ ॥
Die Affen, in Raserei, hoch auf den Hängen des Berges stehend, wie wandelnde Berge, den Elefanten gleichend, mit Erdstaub bestreut.
4.13.12
वने वनचरांश्चान्यान् खेचरांश्च विहंगमान्।
पश्यन्तस्त्वरिता जग्मुः सुग्रीववशवर्तिनः ॥ ४.१३.१२ ॥
Die anderen Waldbewohner und die am Himmel fliegenden Vögel betrachtend, eilten die Sugrīva Gehorsamen weiter.
4.13.13
तेषां तु गच्छतां तत्र त्वरितं रघुनन्दनः।
द्रुमषण्डवनं दृष्ट्वा रामः सुग्रीवमब्रवीत् ॥ ४.१३.१३ ॥
Während sie dort eilig weitergingen, sah Rāma, die Freude der Raghus, den Baumhain und sprach zu Sugrīva.
4.13.14
एष मेघ इवाकाशे वृक्षषण्डः प्रकाशते।
मेघसंघातविपुलः पर्यन्तकदलीवृतः ॥ ४.१३.१४ ॥
Sieh, der Baumhain leuchtet am Himmel wie eine Wolke, weit wie eine Wolkenmasse, an den Rändern von Bananenbäumen umgeben.
4.13.15
किमेतज्ज्ञातुमिच्छामि सखे कौतूहलं मम।
कौतूहलापनयनं कर्तुमिच्छाम्यहं त्वया ॥ ४.१३.१५ ॥
Freund, ich möchte wissen, was das ist; ich wünsche, dass du meine Neugier stillst.
4.13.16
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राघवस्य महात्मनः।
गच्छन् नेवाचचक्षेऽथ सुग्रीवस्तन्महद् वनम् ॥ ४.१३.१६ ॥
Als Sugrīva die Worte des hochherzigen Rāghava hörte, beschrieb er, während sie weitergingen, jenen großen Wald.
4.13.17
एतद् राघव विस्तीर्णमाश्रमं श्रमनाशनम्।
उद्यानवनसम्पन्नं स्वादुमूलफलोदकम् ॥ ४.१३.१७ ॥
Diese weite Einsiedelei, o Rāghava, vertreibt die Müdigkeit; sie ist reich an Gärten und Hainen, mit süßen Wurzeln, Früchten und Wasser.
4.13.18
अत्र सप्तजना नाम मुनयः संशितव्रताः।
सप्तैवासन्नधःशीर्षा नियतं जलशायिनः ॥ ४.१३.१८ ॥
Hier leben die Weisen namens Sieben-Völker, von strengen Gelübden; alle sieben schlafen, den Kopf nach unten, stets im Wasser.
4.13.19
सप्तरात्रे कृताहारा वायुनाचलवासिनः।
दिवं वर्षशतैर्याताः सप्तभिः सकलेवराः ॥ ४.१३.१९ ॥
Sie nahmen nur alle sieben Nächte Nahrung zu sich, lebten von Luft und wohnten auf dem Berg; mit unversehrten Leibern gingen sie nach sieben Jahrhunderten in den Himmel ein.
4.13.20
तेषामेतत्प्रभावेण द्रुमप्राकारसंवृतम्।
आश्रमं सुदुराधर्षमपि सेन्द्रैः सुरासुरैः ॥ ४.१३.२० ॥
Durch ihre Kraft ist diese von einer Baummauer umgebene Einsiedelei für Götter und Dämonen samt Indra kaum zu bezwingen.
4.13.21
पक्षिणो वर्जयन्त्येतत् तथान्ये वनचारिणः।
विशन्ति मोहाद् येऽप्यत्र न निवर्तन्ति ते पुनः ॥ ४.१३.२१ ॥
Vögel meiden diesen Ort, ebenso andere Waldbewohner; wer aus Verblendung hineingeht, kehrt nie zurück.
4.13.22
विभूषणरवाश्चात्र श्रूयन्ते सकलाक्षराः।
तूर्यगीतस्वनश्चापि गन्धो दिव्यश्च राघव ॥ ४.१३.२२ ॥
Hier hört man das Klingen von Schmuck und klare Stimmen, auch Instrumentenklang und Gesang; und, o Rāghava, auch einen göttlichen Duft.
4.13.23
त्रेताग्नयोऽपि दीप्यन्ते धूमो ह्येष प्रदृश्यते।
वेष्टयन्निव वृक्षाग्रान् कपोताङ्गारुणो घनः ॥ ४.१३.२३ ॥
Auch die drei heiligen Feuer brennen; in der Tat ist dieser Rauch zu sehen, der die Baumwipfel umhüllt, dicht und rot wie Taubenglut.
4.13.24
एते वृक्षाः प्रकाशन्ते धूमसंसक्तमस्तकाः।
मेघजालप्रतिच्छन्ना वैडूर्यगिरयो यथा ॥ ४.१३.२४ ॥
Diese Bäume leuchten, ihre Wipfel vom Rauch umwunden, wie Lapislazuli-Berge, bedeckt von einem Netz aus Wolken.
4.13.25
कुरु प्रणामं धर्मात्मंस्तेषामुद्दिश्य राघव।
लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा प्रयतः संहताञ्जलिः ॥ ४.१३.२५ ॥
O Rāghava von rechtschaffener Seele, verneige dich mit deinem Bruder Lakṣmaṇa ehrfürchtig und mit gefalteten Händen vor ihnen.
4.13.26
प्रणमन्ति हि ये तेषामृषीणां भावितात्मनाम्।
न तेषामशुभं किंचिच्छरीरे राम विद्यते ॥ ४.१३.२६ ॥
Wer sich vor den Weisen mit geläuterter Seele verneigt, o Rāma, in dessen Körper bleibt kein Übel zurück.
4.13.27
ततो रामः सह भ्रात्रा लक्ष्मणेन कृताञ्जलिः।
समुद्दिश्य महात्मानस्तानृषीनभ्यवादयत् ॥ ४.१३.२७ ॥
Da grüßte Rāma zusammen mit seinem Bruder Lakṣmaṇa, mit gefalteten Händen, die hochherzigen Weisen.
4.13.28
अभिवाद्य च धर्मात्मा रामो भ्राता च लक्ष्मणः।
सुग्रीवो वानराश्चैव जम्मुः संहृष्टमानसाः ॥ ४.१३.२८ ॥
Nachdem sie gegrüßt hatten, brachen der rechtschaffene Rāma, sein Bruder Lakṣmaṇa, Sugrīva und die Affen mit frohem Herzen auf.
4.13.29
ते गत्वा दूरमध्वानं तस्मात् सप्तजनाश्रमात्।
ददृशुस्तां दुराधर्षां किष्किन्धां वालिपालिताम् ॥ ४.१३.२९ ॥
Nachdem sie einen weiten Weg von der Einsiedelei der Sieben zurückgelegt hatten, erblickten sie Kiṣkindhā, uneinnehmbar und von Vālī beschützt.
4.13.30
ततस्तु रामानुजरामवानराः
प्रगृह्य शस्त्राण्युदितोग्रतेजसः।
पुरीं सुरेशात्मजवीर्यपालितां
वधाय शत्रोः पुनरागतास्त्विह ॥ ४.१३.३० ॥
Da kamen Rāma, sein jüngerer Bruder Lakṣmaṇa und die Affen, die Waffen ergriffen und von wildem Glanz erfüllt, wieder hierher, um den Feind in jener Stadt zu erschlagen, die durch die Tapferkeit des Sohnes des Götterherrn beschützt wird.