Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 4.13
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.13.1
ऋष्यमूकात् स धर्मात्मा किष्किन्धां लक्ष्मणाग्रजः।
जगाम सह सुग्रीवो वालिविक्रमपालिताम् ॥ ४.१३.१ ॥
Do Ṛṣyamūka, o de alma justa, irmão mais velho de Lakṣmaṇa, partiu com Sugrīva para Kiṣkindhā, a cidade protegida pelo valor de Vāli.
4.13.2
समुद्यम्य महच्चापं रामः काञ्चनभूषितम्।
शरांश्चादित्यसंकाशान् गृहीत्वा रणसाधकान् ॥ ४.१३.२ ॥
Rāma ergueu seu grande arco adornado de ouro e tomou flechas semelhantes ao sol, eficazes na batalha.
4.13.3
अग्रतस्तु ययौ तस्य राघवस्य महात्मनः।
सुग्रीवः संहतग्रीवो लक्ष्मणश्च महाबलः ॥ ४.१३.३ ॥
Diante daquele Rāghava magnânimo seguia Sugrīva, de pescoço robusto, e também Lakṣmaṇa, de grande força.
4.13.4
पृष्ठतो हनुमान् वीरो नलो नीलश्च वीर्यवान्।
तारश्चैव महातेजा हरियूथपयूथपः ॥ ४.१३.४ ॥
Atrás vinham o herói Hanumān, Nala, o valente Nīla e o radiante Tāra, chefe dos chefes das tropas de macacos.
4.13.5
ते वीक्षमाणा वृक्षांश्च पुष्पभारावलम्बिनः।
प्रसन्नाम्बुवहाश्चैव सरितः सागरंगमाः ॥ ४.१३.५ ॥
Contemplando as árvores carregadas de flores e os rios de águas límpidas que correm para o mar, seguiam adiante.
4.13.6
कन्दराणि च शैलांश्च निर्दराणि गुहास्तथा।
शिखराणि च मुख्यानि दरीश्च प्रियदर्शनाः ॥ ४.१३.६ ॥
Grutas e montanhas, ravinas e cavernas, os picos principais e os vales agradáveis de se ver.
4.13.7
वैदूर्यविमलैस्तोयैः पद्मैश्चाकोशकुड्मलैः।
शोभितान् सजलान् मार्गे तटाकांश्चावलोकयन् ॥ ४.१३.७ ॥
Contemplando os lagos do caminho, cheios de água, adornados com lótus em flor e em botão, de águas claras como lápis-lazúli.
4.13.8
कारण्डैः सारसैर्हंसैर्वञ्जुलैर्जलकुक्कुटैः।
चक्रवाकैस्तथा चान्यैः शकुनैः प्रतिनादितान् ॥ ४.१३.८ ॥
Ecoando com os cantos dos patos kāraṇḍava, grous sārasa, cisnes, aves vañjula, galinhas-d'água, patos cakravāka e outras aves.
4.13.9
मृदुशष्पाङ्कुराहारान्निर्भयान् वनगोचरान्।
चरतः सर्वतः पश्यन् स्थलीषु हरिणान् स्थितान् ॥ ४.१३.९ ॥
Vendo por todos os lados os cervos, que se alimentam de brotos tenros de capim, destemidos, vagueando pela floresta, pastando e de pé nas planícies.
4.13.10
तटाकवैरिणश्चापि शुक्लदन्तविभूषितान्।
घोरानेकचरान् वन्यान् द्विरदान् कूलघातिनः ॥ ४.१३.१० ॥
Também os elefantes selvagens, inimigos das margens dos lagos, adornados com presas brancas, ferozes, que vagueiam sozinhos, derrubando as margens.
4.13.11
मत्तान् गिरितटोत्कृष्टान् पर्वतानिव जङ्गमान्।
वानरान् द्विरदप्रख्यान् महीरेणुसमुक्षितान् ॥ ४.१३.११ ॥
Os macacos, enfurecidos, erguidos nas encostas da montanha, como montanhas em movimento, semelhantes a elefantes, cobertos com a poeira da terra.
4.13.12
वने वनचरांश्चान्यान् खेचरांश्च विहंगमान्।
पश्यन्तस्त्वरिता जग्मुः सुग्रीववशवर्तिनः ॥ ४.१३.१२ ॥
Vendo os outros habitantes da floresta e as aves que voam no céu, os que obedeciam a Sugrīva seguiram apressados.
4.13.13
तेषां तु गच्छतां तत्र त्वरितं रघुनन्दनः।
द्रुमषण्डवनं दृष्ट्वा रामः सुग्रीवमब्रवीत् ॥ ४.१३.१३ ॥
Enquanto caminhavam apressadamente, Rāma, alegria dos Raghus, viu o bosque de árvores e falou a Sugrīva.
4.13.14
एष मेघ इवाकाशे वृक्षषण्डः प्रकाशते।
मेघसंघातविपुलः पर्यन्तकदलीवृतः ॥ ४.१३.१४ ॥
Veja, o bosque de árvores brilha no céu como uma nuvem, vasto como uma massa de nuvens, cercado nas bordas por bananeiras.
4.13.15
किमेतज्ज्ञातुमिच्छामि सखे कौतूहलं मम।
कौतूहलापनयनं कर्तुमिच्छाम्यहं त्वया ॥ ४.१३.१५ ॥
Amigo, desejo saber o que é isto; quero que tu dissipes a minha curiosidade.
4.13.16
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राघवस्य महात्मनः।
गच्छन् नेवाचचक्षेऽथ सुग्रीवस्तन्महद् वनम् ॥ ४.१३.१६ ॥
Ao ouvir as palavras do magnânimo Rāghava, Sugrīva, enquanto caminhavam, descreveu aquela grande floresta.
4.13.17
एतद् राघव विस्तीर्णमाश्रमं श्रमनाशनम्।
उद्यानवनसम्पन्नं स्वादुमूलफलोदकम् ॥ ४.१३.१७ ॥
Este vasto eremitério, ó Rāghava, afasta o cansaço; abunda em jardins e bosques, com raízes doces, frutos e água.
4.13.18
अत्र सप्तजना नाम मुनयः संशितव्रताः।
सप्तैवासन्नधःशीर्षा नियतं जलशायिनः ॥ ४.१३.१८ ॥
Aqui vivem os sábios chamados os Sete-Povos, de votos severos; os sete, de cabeça para baixo, dormem sempre na água.
4.13.19
सप्तरात्रे कृताहारा वायुनाचलवासिनः।
दिवं वर्षशतैर्याताः सप्तभिः सकलेवराः ॥ ४.१३.१९ ॥
Tomando alimento apenas a cada sete noites, vivendo do vento e morando na montanha, subiram ao céu com seus corpos íntegros após sete centenas de anos.
4.13.20
तेषामेतत्प्रभावेण द्रुमप्राकारसंवृतम्।
आश्रमं सुदुराधर्षमपि सेन्द्रैः सुरासुरैः ॥ ४.१३.२० ॥
Pelo poder deles, este eremitério cercado por uma muralha de árvores é muito difícil de atacar, mesmo para deuses e demônios com Indra.
4.13.21
पक्षिणो वर्जयन्त्येतत् तथान्ये वनचारिणः।
विशन्ति मोहाद् येऽप्यत्र न निवर्तन्ति ते पुनः ॥ ४.१३.२१ ॥
As aves evitam este lugar, e assim fazem os outros que vagueiam pela floresta; os que entram aqui por delusão não voltam jamais.
4.13.22
विभूषणरवाश्चात्र श्रूयन्ते सकलाक्षराः।
तूर्यगीतस्वनश्चापि गन्धो दिव्यश्च राघव ॥ ४.१३.२२ ॥
Aqui se ouvem sons de adornos e vozes de palavras claras, também o som de instrumentos e canto; e, ó Rāghava, também um perfume divino.
4.13.23
त्रेताग्नयोऽपि दीप्यन्ते धूमो ह्येष प्रदृश्यते।
वेष्टयन्निव वृक्षाग्रान् कपोताङ्गारुणो घनः ॥ ४.१३.२३ ॥
Os três fogos sagrados também ardem; de fato, vê-se esta fumaça, envolvendo as copas das árvores, densa e vermelha como brasas de pombo.
4.13.24
एते वृक्षाः प्रकाशन्ते धूमसंसक्तमस्तकाः।
मेघजालप्रतिच्छन्ना वैडूर्यगिरयो यथा ॥ ४.१३.२४ ॥
Estas árvores resplandecem, com as copas envoltas em fumaça, como montanhas de lápis-lazúli cobertas por uma rede de nuvens.
4.13.25
कुरु प्रणामं धर्मात्मंस्तेषामुद्दिश्य राघव।
लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा प्रयतः संहताञ्जलिः ॥ ४.१३.२५ ॥
Ó Rāghava de alma justa, com teu irmão Lakṣmaṇa, com reverência e as palmas unidas, curva-te diante deles.
4.13.26
प्रणमन्ति हि ये तेषामृषीणां भावितात्मनाम्।
न तेषामशुभं किंचिच्छरीरे राम विद्यते ॥ ४.१३.२६ ॥
Aqueles que se prostram diante dos sábios de alma purificada, ó Rāma, no seu corpo não resta mal algum.
4.13.27
ततो रामः सह भ्रात्रा लक्ष्मणेन कृताञ्जलिः।
समुद्दिश्य महात्मानस्तानृषीनभ्यवादयत् ॥ ४.१३.२७ ॥
Então Rāma, junto com seu irmão Lakṣmaṇa, com as palmas unidas, voltando-se para aqueles sábios de grande alma, os saudou.
4.13.28
अभिवाद्य च धर्मात्मा रामो भ्राता च लक्ष्मणः।
सुग्रीवो वानराश्चैव जम्मुः संहृष्टमानसाः ॥ ४.१३.२८ ॥
Tendo saudado, o justo Rāma, seu irmão Lakṣmaṇa, Sugrīva e os macacos partiram com o coração alegre.
4.13.29
ते गत्वा दूरमध्वानं तस्मात् सप्तजनाश्रमात्।
ददृशुस्तां दुराधर्षां किष्किन्धां वालिपालिताम् ॥ ४.१३.२९ ॥
Tendo percorrido longo caminho desde o eremitério dos sete, avistaram Kiṣkindhā, inexpugnável e protegida por Vālī.
4.13.30
ततस्तु रामानुजरामवानराः
प्रगृह्य शस्त्राण्युदितोग्रतेजसः।
पुरीं सुरेशात्मजवीर्यपालितां
वधाय शत्रोः पुनरागतास्त्विह ॥ ४.१३.३० ॥
Então Rāma, seu irmão mais novo Lakṣmaṇa e os macacos, empunhando suas armas com fulgor feroz, voltaram aqui para abater o inimigo naquela cidade guardada pelo valor do filho do senhor dos deuses.