வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 4.13
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.13.1
ऋष्यमूकात् स धर्मात्मा किष्किन्धां लक्ष्मणाग्रजः।
जगाम सह सुग्रीवो वालिविक्रमपालिताम् ॥ ४.१३.१ ॥
அறம்சார் உள்ளம் கொண்ட லக்ஷ்மணனின் மூத்தவர் ரிஷ்யமூக மலையிலிருந்து சுக்ரீவனுடன் கிஷ்கிந்தைக்குச் சென்றார்; அது வாலியின் வீரத்தால் காக்கப்பட்ட நகரம்.
4.13.2
समुद्यम्य महच्चापं रामः काञ्चनभूषितम्।
शरांश्चादित्यसंकाशान् गृहीत्वा रणसाधकान् ॥ ४.१३.२ ॥
ராமர் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தமது பெரிய வில்லை எடுத்து, சூரியனைப் போல் ஒளிரும், போரில் வெற்றி தரும் அம்புகளை ஏந்தினார்.
4.13.3
अग्रतस्तु ययौ तस्य राघवस्य महात्मनः।
सुग्रीवः संहतग्रीवो लक्ष्मणश्च महाबलः ॥ ४.१३.३ ॥
அந்த மகாத்மாவான ராகவரின் முன்னே சுக்ரீவன் சென்றான்; அவன் கழுத்து திடமானது. மகாபலசாலியான லக்ஷ்மணனும் சென்றான்.
4.13.4
पृष्ठतो हनुमान् वीरो नलो नीलश्च वीर्यवान्।
तारश्चैव महातेजा हरियूथपयूथपः ॥ ४.१३.४ ॥
பின்னால் வீரன் ஹனுமான், நளன், வலிமைமிக்க நீலன் மற்றும் மகாதேஜஸ்வி தாரன் சென்றனர்; இவர்கள் குரங்குப் படைத் தலைவர்களின் தலைவர்கள்.
4.13.5
ते वीक्षमाणा वृक्षांश्च पुष्पभारावलम्बिनः।
प्रसन्नाम्बुवहाश्चैव सरितः सागरंगमाः ॥ ४.१३.५ ॥
மலர்ச்சுமையால் தொங்கும் மரங்களையும், தெளிந்த நீர் கொண்டு கடலை நோக்கி ஓடும் ஆறுகளையும் அவர்கள் கண்டவாறு சென்றனர்.
4.13.6
कन्दराणि च शैलांश्च निर्दराणि गुहास्तथा।
शिखराणि च मुख्यानि दरीश्च प्रियदर्शनाः ॥ ४.१३.६ ॥
மலைக் குகைகளும் மலைகளும், பள்ளத்தாக்குகளும் குகைகளும், முதன்மையான சிகரங்களும், கண்ணுக்கு இனிய பள்ளத்தாக்குகளும் இருந்தன.
4.13.7
वैदूर्यविमलैस्तोयैः पद्मैश्चाकोशकुड्मलैः।
शोभितान् सजलान् मार्गे तटाकांश्चावलोकयन् ॥ ४.१३.७ ॥
வைடூரியம் போல் தெளிந்த நீரும், மொட்டுகளுடனும் மலர்களுடனும் கூடிய தாமரைகளும் அழகுறச் செய்த, வழியிலுள்ள நீர் நிறைந்த குளங்களைக் கண்டவாறே (சென்றனர்).
4.13.8
कारण्डैः सारसैर्हंसैर्वञ्जुलैर्जलकुक्कुटैः।
चक्रवाकैस्तथा चान्यैः शकुनैः प्रतिनादितान् ॥ ४.१३.८ ॥
காரண்டவம், சாரசம், அன்னம், வஞ்சுலம், நீர்க்கோழி, சக்கரவாகம் மற்றும் பிற பறவைகளின் ஒலிகளால் எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்த (குளங்களை).
4.13.9
मृदुशष्पाङ्कुराहारान्निर्भयान् वनगोचरान्।
चरतः सर्वतः पश्यन् स्थलीषु हरिणान् स्थितान् ॥ ४.१३.९ ॥
மென்மையான புல்லின் தளிர்களை உண்ணும், அச்சமற்ற, காட்டில் திரியும், மேய்ந்துகொண்டிருக்கும், சமநிலத்தில் நின்றிருக்கும் மான்களை எல்லா இடங்களிலும் கண்டவாறே (சென்றனர்).
4.13.10
तटाकवैरिणश्चापि शुक्लदन्तविभूषितान्।
घोरानेकचरान् वन्यान् द्विरदान् कूलघातिनः ॥ ४.१३.१० ॥
கரைகளை இடித்துத் தள்ளும், குளக்கரையின் பகைவர்களான, வெண்தந்தங்களால் அழகுற்ற, கொடியவையும் தனியே திரிபவையுமான காட்டு யானைகளையும் (கண்டவாறே சென்றனர்).
4.13.11
मत्तान् गिरितटोत्कृष्टान् पर्वतानिव जङ्गमान्।
वानरान् द्विरदप्रख्यान् महीरेणुसमुक्षितान् ॥ ४.१३.११ ॥
மலைச்சாரலில் உயர்ந்து நிற்கும், மதம் கொண்ட, நகரும் மலைகளைப் போன்ற, யானைகளை ஒத்த, பூமித்துகளால் மூடப்பட்ட குரங்குகளையும் (கண்டவாறே சென்றனர்).
4.13.12
वने वनचरांश्चान्यान् खेचरांश्च विहंगमान्।
पश्यन्तस्त्वरिता जग्मुः सुग्रीववशवर्तिनः ॥ ४.१३.१२ ॥
காட்டில் திரியும் பிற விலங்குகளையும் வானில் பறக்கும் பறவைகளையும் கண்டவாறே, சுக்ரீவனுக்குக் கீழ்ப்படிந்தவர்கள் விரைந்து சென்றனர்.
4.13.13
तेषां तु गच्छतां तत्र त्वरितं रघुनन्दनः।
द्रुमषण्डवनं दृष्ट्वा रामः सुग्रीवमब्रवीत् ॥ ४.१३.१३ ॥
அவர்கள் விரைவாகச் சென்றுகொண்டிருக்கையில், ரகுநந்தனரான ராமர் மரங்கள் நிறைந்த வனத்தைக் கண்டு சுக்ரீவனிடம் கூறினார்.
4.13.14
एष मेघ इवाकाशे वृक्षषण्डः प्रकाशते।
मेघसंघातविपुलः पर्यन्तकदलीवृतः ॥ ४.१३.१४ ॥
இதோ, வானில் மேகம் போல மரக்கூட்டம் ஒளிர்கிறது; மேகத்திரள் போல விரிந்து, ஓரங்களில் வாழைகளால் சூழப்பட்டுள்ளது.
4.13.15
किमेतज्ज्ञातुमिच्छामि सखे कौतूहलं मम।
कौतूहलापनयनं कर्तुमिच्छाम्यहं त्वया ॥ ४.१३.१५ ॥
நண்பனே, இது என்ன என்று அறிய விரும்புகிறேன். என் ஆவலைத் தீர்க்க நீ உதவ விரும்புகிறேன்.
4.13.16
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राघवस्य महात्मनः।
गच्छन् नेवाचचक्षेऽथ सुग्रीवस्तन्महद् वनम् ॥ ४.१३.१६ ॥
மகாத்மாவான ராகவனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, நடந்துகொண்டே சுக்ரீவன் அந்தப் பெரிய வனத்தைப் பற்றிக் கூறினான்.
4.13.17
एतद् राघव विस्तीर्णमाश्रमं श्रमनाशनम्।
उद्यानवनसम्पन्नं स्वादुमूलफलोदकम् ॥ ४.१३.१७ ॥
ராகவா, இது விரிந்த ஆசிரமம்; களைப்பைப் போக்கும். தோட்டங்களும் வனங்களும் நிறைந்து, இனிய கிழங்கு, கனி, நீர் உடையது.
4.13.18
अत्र सप्तजना नाम मुनयः संशितव्रताः।
सप्तैवासन्नधःशीर्षा नियतं जलशायिनः ॥ ४.१३.१८ ॥
இங்கே சப்தஜனர் என்ற முனிவர்கள் உள்ளனர்; கடும் விரதம் கொண்டவர்கள். ஏழு பேர் தலைகீழாகத் தொங்கி, எப்போதும் நீரில் உறங்குபவர்கள்.
4.13.19
सप्तरात्रे कृताहारा वायुनाचलवासिनः।
दिवं वर्षशतैर्याताः सप्तभिः सकलेवराः ॥ ४.१३.१९ ॥
ஏழு இரவுகளுக்கு ஒருமுறை உணவு கொண்டு, காற்றை உண்டு, மலையில் வசித்த அவர்கள் ஏழு நூறு ஆண்டுகளில் முழு உடலோடு சொர்க்கம் சென்றனர்.
4.13.20
तेषामेतत्प्रभावेण द्रुमप्राकारसंवृतम्।
आश्रमं सुदुराधर्षमपि सेन्द्रैः सुरासुरैः ॥ ४.१३.२० ॥
அவர்களின் இந்த ஆற்றலால் மரங்களின் மதிலால் சூழப்பட்ட இந்த ஆசிரமம், இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் எளிதில் வெல்ல முடியாதது.
4.13.21
पक्षिणो वर्जयन्त्येतत् तथान्ये वनचारिणः।
विशन्ति मोहाद् येऽप्यत्र न निवर्तन्ति ते पुनः ॥ ४.१३.२१ ॥
பறவைகள் இதைத் தவிர்க்கின்றன; அதுபோலவே வனத்தில் திரியும் மற்றவையும். மயக்கத்தால் இதில் நுழைபவர்கள் மீண்டும் திரும்புவதில்லை.
4.13.22
विभूषणरवाश्चात्र श्रूयन्ते सकलाक्षराः।
तूर्यगीतस्वनश्चापि गन्धो दिव्यश्च राघव ॥ ४.१३.२२ ॥
இங்கே ஆபரணங்களின் ஒலிகளும் தெளிவான சொற்களும் கேட்கின்றன; இசைக்கருவிகளின் ஓசையும் பாடலும் கேட்கின்றன; ஓ ராகவா, தெய்வீக நறுமணமும் உள்ளது.
4.13.23
त्रेताग्नयोऽपि दीप्यन्ते धूमो ह्येष प्रदृश्यते।
वेष्टयन्निव वृक्षाग्रान् कपोताङ्गारुणो घनः ॥ ४.१३.२३ ॥
மூன்று வேள்வித் தீக்களும் எரிகின்றன; இதோ இந்தப் புகை தெரிகிறது; மரங்களின் உச்சிகளை வளைத்துச் சூழ்ந்தது போல, புறாவின் தணல் போல சிவந்த அடர்ந்த புகை.
4.13.24
एते वृक्षाः प्रकाशन्ते धूमसंसक्तमस्तकाः।
मेघजालप्रतिच्छन्ना वैडूर्यगिरयो यथा ॥ ४.१३.२४ ॥
இம்மரங்கள் புகையில் தோய்ந்த உச்சிகளுடன் ஒளிர்கின்றன; மேகவலையால் மூடப்பட்ட வைடூரிய மலைகள் போல.
4.13.25
कुरु प्रणामं धर्मात्मंस्तेषामुद्दिश्य राघव।
लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा प्रयतः संहताञ्जलिः ॥ ४.१३.२५ ॥
தர்மாத்மாவே, ராகவா, சகோதரன் லக்ஷ்மணனுடன் சேர்ந்து, அடக்கத்துடன், கைகூப்பி, அவர்களை நோக்கி வணங்குவாயாக.
4.13.26
प्रणमन्ति हि ये तेषामृषीणां भावितात्मनाम्।
न तेषामशुभं किंचिच्छरीरे राम विद्यते ॥ ४.१३.२६ ॥
பாவித ஆத்மாவான ரிஷிகளை வணங்குபவர்களுக்கு, ராமா, அவர்களின் உடலில் எந்த அசுபமும் இருப்பதில்லை.
4.13.27
ततो रामः सह भ्रात्रा लक्ष्मणेन कृताञ्जलिः।
समुद्दिश्य महात्मानस्तानृषीनभ्यवादयत् ॥ ४.१३.२७ ॥
பின்னர் ராமன், சகோதரன் லக்ஷ்மணனுடன் கைகூப்பி, அந்த மகாத்மா ரிஷிகளை நோக்கி வணங்கினான்.
4.13.28
अभिवाद्य च धर्मात्मा रामो भ्राता च लक्ष्मणः।
सुग्रीवो वानराश्चैव जम्मुः संहृष्टमानसाः ॥ ४.१३.२८ ॥
வணங்கிய பின், தர்மாத்மா ராமனும், சகோதரன் லக்ஷ்மணனும், சுக்ரீவனும், வானரர்களும் மகிழ்ந்த மனதோடு சென்றனர்.
4.13.29
ते गत्वा दूरमध्वानं तस्मात् सप्तजनाश्रमात्।
ददृशुस्तां दुराधर्षां किष्किन्धां वालिपालिताम् ॥ ४.१३.२९ ॥
அவர்கள் அந்த சப்தஜன ஆசிரமத்திலிருந்து வெகுதூரம் நடந்து, வாலியால் காக்கப்பட்ட, வெல்ல முடியாத கிஷ்கிந்தையைக் கண்டனர்.
4.13.30
ततस्तु रामानुजरामवानराः
प्रगृह्य शस्त्राण्युदितोग्रतेजसः।
पुरीं सुरेशात्मजवीर्यपालितां
वधाय शत्रोः पुनरागतास्त्विह ॥ ४.१३.३० ॥
பின்னர் ராமனும், ராமனின் தம்பி லக்ஷ்மணனும், வானரர்களும், ஆயுதங்களை ஏந்தி, உக்கிர ஒளியுடன், தேவேந்திர புதல்வனின் வீரத்தால் காக்கப்பட்ட அந்நகரத்தை, எதிரியை வதைக்க மீண்டும் இங்கு வந்தனர்.